အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်တဲ့ ယောကျာ်း
အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်တဲ့ ယောကျာ်း
မိုးသောက်ယံ၏ အေးစက်စက် လေညင်းက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အိမ်ထဲသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် တည်ခင်းထားသော ဟင်းလျာများမှာ အငွေ့မထွက်တော့ဘဲ အေးစက်နေချေပြီ။ မြတ်နိုးသည် နာရီလက်တံတို့၏ တချက်ချက် မြည်သံကို နားထောင်ရင်း ဧည့်ခန်း ဆိုဖာပေါ်တွင် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်နှယ် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေမိသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့က မှောင်မည်းနေသော ခြံဝင်းတံခါးဆီသို့သာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အိမ်ထောင်သက် နှစ်ဆိုသော အချိန်ကာလသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန်ရှည်လျားလွန်းလှသလို၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း တစ်ဖျတ်ဖျတ်လွင့်ပျံသွားသော ပြာမှုန်များကဲ့သို့ပင်။
မင်းသန့် ပြန်လာချိန်သည် ညဉ့်သန်းခေါင်ကျော်နေပြီ။ ခြံဝင်းအတွင်း ကားအင်ဂျင်သံ ရပ်တန့်သွားသည်နှင့် မြတ်နိုး၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လှိုင်းထန်လာသည်။ တံခါးပွင့်သံနှင့်အတူ ဝင်ရောက်လာသော မင်းသန့်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အနံ့သည် မြတ်နိုး ရင်းနှီးနေကျ စူးရှရှ ရေမွှေးနံ့မဟုတ်ဘဲ ချိုအီအီ ပန်းရနံ့တစ်မျိုး ဖြစ်နေသည်။ မင်းသန့်သည် သူမကို မကြည့်ဘဲ အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ရင်း "မအိပ်သေးဘူးလား မြတ်နိုး" ဟု ခပ်အေးအေး မေးလိုက်သည်။
မြတ်နိုးက ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး "စောင့်နေတာပါ... မင်း ဗိုက်ဆာနေမလားလို့" ဟု ပြန်ပြောသော်လည်း မင်းသန့်က "အပြင်မှာ စားလာပြီ၊ ပင်ပန်းလို့ နားတော့မယ်" ဟု ဆိုကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။ မြတ်နိုးသည် စားပွဲပေါ်က အေးစက်နေသော ဟင်းပန်းကန်များကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်တစ်ပေါက်က ပါးပြင်ပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် လိမ့်ဆင်းလာခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်ရေး၏ အက်ကြောင်းသည် ဆူညံသံမထွက်ဘဲ အေးစက်စက်နှင့်ပင် စတင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်လိုက်သည်။
မင်းသန့်၏ ဖုန်းသည် စားပွဲပေါ်တွင် တုန်ခါနေသည်။ မင်းသန့် ရေချိုးခန်းဝင်နေစဉ်တွင် မြတ်နိုးသည် ထိုဖုန်းကို မရည်ရွယ်ဘဲ ကြည့်မိသွားသည်။ '' ဟု အမည်ပေးထားသော လိပ်စာမှ "ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးပဲနော်၊ အရမ်းပျော်ဖို့ကောင်းတယ်" ဆိုသည့် စာတိုလေးက မှန်သားပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်နေသည်။ မြတ်နိုး၏ လက်ဖျားများ တုန်ယင်လာသည်။ နှလုံးခုန်သံသည် နားစည်ထဲတွင် ဒိတ်ဒိတ်တိုးလျက်။
သူမသည် ထိုဖုန်းကို မကိုင်မိအောင် ကြိုးစားထိန်းချုပ်ရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က သစ်ပင်ကြီးကို ကြည့်နေမိသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က မင်းသန့်သည် သူမအတွက် ပန်းစည်းများ၊ လက်ဆောင်များဖြင့် အမြဲတစေ အံ့သြအောင် လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ "မြတ်နိုးက ကိုယ့်ဘဝရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိဘုရားပဲ" ဟု ပြောခဲ့သော ထိုနှုတ်ခမ်းများက ယခုအခါ ဘယ်သူ့ကို ပြုံးပြနေသနည်း။
မင်းသန့် ရေချိုးခန်းမှ ထွက်လာသောအခါ မြတ်နိုးက ဖုန်းကို ကြည့်မနေသယောင် ဆောင်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာက ဖြူလျော်နေသည်။ "မင်း... အလုပ်တွေ အရမ်းများနေတာလား" ဟု သူမ မေးမိသည်။ မင်းသန့်က ဖုန်းကို ခပ်မြန်မြန် ဆွဲယူလိုက်ပြီး "အင်း... ပရောဂျက်အသစ်တစ်ခု စနေလို့ပါ" ဟု မျက်လုံးချင်း မဆုံဘဲ ဖြေသည်။ လိမ်ညာခြင်း၏ အရိပ်အယောင်များသည် မင်းသန့်၏ အသံထဲတွင် ခါးသက်စွာ ပါဝင်နေသည်။
မြတ်နိုးသည် တစ်နေ့ခင်းလုံး အယ်လ်ဘမ်ဟောင်းများကို ထိုင်ကြည့်နေမိသည်။ သူတို့ မင်္ဂလာဆောင်ဓာတ်ပုံထဲတွင် မင်းသန့်၏ မျက်ဝန်းများက ကြင်နာမှုနှင့် အချစ်များ ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သူတို့တွင် ဘာမှမရှိခဲ့သော်လည်း ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ ငွေကြေး၊ ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် ခန့်ညားသော အိမ်ကြီးရှိလာသော်လည်း နွေးထွေးမှုများက ဘယ်ဆီသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီနည်း။
သူမသည် မင်းသန့်၏ အင်္ကျီများကို မီးပူတိုက်ပေးရင်း အိတ်ကပ်ထဲမှ ရုပ်ရှင်လက်မှတ် နှစ်စောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယမန်နေ့က ရက်စွဲနှင့် ဖြစ်သည်။ ယမန်နေ့က မင်းသန့်သည် အလုပ်ကိစ္စဖြင့် နယ်သွားသည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ မြတ်နိုး၏ ရင်ထဲတွင် ဓားဖြင့် အမွှန်းခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နာကျင်မှုထက် သစ္စာဖောက်ခံရခြင်း၏ အရှက်ရမှုက ပိုမိုကြီးစိုးနေသည်။
"ဘာလို့လဲ မင်းသန့်... ငါက ဘာတွေ လိုအပ်နေလို့လဲ" ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။ မှန်ထဲတွင် ပေါ်နေသော သူမ၏ ပုံရိပ်သည် နွမ်းလျနေသည်။ အချစ်အတွက်သာ ဘဝကို ပုံအောပေးခဲ့သော မိန်းမတစ်ယောက်၏ အားနည်းချက်ကို သူမ ကိုယ်တိုင် မြင်နေရသည်။
ထမင်းဝိုင်းသည် ပို၍ပင် တိတ်ဆိတ်လာသည်။ ဇွန်းနှင့် ပန်းကန် ထိသံမှအပ ဘာအသံမှ မထွက်။ မင်းသန့်သည် စားသောက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းဆိုသလို
"မင်းသန့်... ငါတို့ စကားပြောဖို့ လိုမယ်ထင်တယ်" ဟု တစ်ညတွင် မြတ်နိုးက စတင်ပြောလိုက်သည်။ မင်းသန့်က စာအုပ်ဖတ်နေရာမှ ခေါင်းမဖော်ဘဲ "ဘာပြောမှာလဲ မြတ်နိုး၊ ကိုယ် ပင်ပန်းနေတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။ မြတ်နိုးက သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး "မင်း... တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာ ရှိလား" ဟု တည့်တည့်မေးချလိုက်သည်။
မင်းသန့်၏ လက်များ တန့်သွားသည်။ သူက မြတ်နိုးကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်း သံသယတွေက ငါ့ကို အသက်ရှူကျပ်စေတယ် မြတ်နိုး၊ အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်တာပဲ သိတယ်" ဟု ဒေါသသံ အနည်းငယ်ဖြင့် ပြောကာ
တစ်နေ့တွင် မြတ်နိုးသည် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နှင့်အတူ မြို့လယ်က ရှော့ပင်းမောလ်တစ်ခုသို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုစဉ် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ရင်းနှီးနေသော ကျောပြင်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မင်းသန့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဘေးတွင် အသက် ကျော်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူ၏ လက်မောင်းကို ချိတ်ထားသည်။
မိန်းကလေးက တခိခိ ရယ်မောနေပြီး မင်းသန့်ကလည်း သူမကို ကြင်နာစွာ ငုံ့ကြည့်နေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းသည် မြတ်နိုး၏ ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုပျက်သွားစေသည်။ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားပြီး အသက်ရှူရန် ခက်ခဲလာသည်။ သူမ မြင်နေရသည်မှာ သူမ၏ ယောကျာ်းမဟုတ်ဘဲ သူစိမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေသလိုပင်။
"မြတ်နိုး... နင် ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက စိုးရိမ်တကြီး မေးသော်လည်း မြတ်နိုးသည် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့။ သူမသည် ထိုနေရာမှ ခပ်မြန်မြန် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ လမ်းမပေါ်တွင် မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော်လည်း မြတ်နိုးသည် ထီးမဆောင်းဘဲ လမ်းလျှောက်နေမိသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်က ရေစက်များသည် မိုးရေလား၊ မျက်ရည်လား မခွဲခြားနိုင်တော့ချေ။
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မြတ်နိုးသည်
သို့သော် သူမ၏ နှလုံးသားကမူ "ဒါက မင်းထိုက်တန်တဲ့ ဘဝလား" ဟု မေးခွန်းထုတ်နေသည်။ မင်းသန့် ပြန်လာသောအခါ မြတ်နိုးသည် ယခင်ကထက် ပို၍ တည်ငြိမ်နေသည်။ "မင်း ဒီနေ့ ဘယ်သွားခဲ့လဲ" ဟု သူမက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။ မင်းသန့်က "ရုံးမှာပဲလေ" ဟု လွယ်လွယ်ပင် လိမ်ညာပြန်သည်။
မြတ်နိုးသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်း လိမ်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ မင်းသန့်။ ငါ ဒီနေ့ မင်းကို မောလ်မှာ တွေ့ခဲ့တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်... ငါ အပြင်မှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိနေတာ ကြာပြီ" ဟု မင်းသန့်က ပွင့်လင်းစွာ ဝန်ခံလိုက်သည်။ သူ၏ စကားလုံးများက မြတ်နိုး၏ ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့်မှန်သည်။ "မင်းက အမြဲတမ်း ပြီးပြည့်စုံနေလွန်းတယ် မြတ်နိုး၊ ငါ့ကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေသလိုပဲ။ သန္တာကတော့ ငါ့ကို စိတ်အပန်းပြေစေတယ်" ဟု သူက ဆက်ပြောသည်။
မြတ်နိုးသည် ရယ်ရမလို ငိုရမလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ငါ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေက မင်းအတွက် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခဲ့တာလား... မင်းရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကို ငါ့အပြစ်လို့ ပုံချချင်တာလား" ဟု သူမက အသံတုန်တုန်ဖြင့် မေးသည်။
"ငါ ကွာရှင်းဖို့ မစဉ်းစားထားဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းဘက်ကလည်း ဒါကို လက်ခံနိုင်အောင် ကြိုးစားရမယ်" ဟု မင်းသန့်က အတ္တဆန်စွာ ပြောသည်။ မြတ်နိုးသည် ထိုလူကို ကြည့်ရင်း ရွံရှာစိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်လာသည်။ သူမ ချစ်ခဲ့သော လူမှာ ဤကဲ့သို့ စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ဓာတ်ရှိသူမှန်း ယခုမှပင် သိလိုက်ရတော့သည်။
ထိုညက မြတ်နိုးသည် ဧည့်ခန်း ဆိုဖာပေါ်တွင်သာ အိပ်စက်ခဲ့သည်။ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံးသည် သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ခြောက်ကပ်နေသည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်မိသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း သူမသည် 'မြတ်နိုး' ဆိုသည့် ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ဖျောက်ဖျက်ပြီး 'မင်းသန့်၏ ဇနီး' အဖြစ်သာ ရှင်သန်ခဲ့သည်။
သူမ၏ ဝါသနာများ၊ သူမ၏ သူငယ်ချင်းများ၊ သူမ၏ အိမ်မက်များကို မင်းသန့်အတွက် စတေးခဲ့သည်။ ယခုမူ ထိုစတေးမှုများသည် အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ချေပြီ။ သူမသည် မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို ကြည့်ရင်း "နင်က ဒီထက် ပိုတန်ဖိုးရှိပါတယ်" ဟု အားပေးမိသည်။
နောက်ရက်များတွင် မြတ်နိုးသည် အိမ်ထဲတွင်သာ အောင်းမနေတော့ဘဲ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ နှစ်သက်သော ပန်းချီပြခန်းများသို့ သွားသည်။ စာအုပ်ဆိုင်များတွင် အချိန်ဖြုန်းသည်။ မင်းသန့်၏ ဖုန်းကို စောင့်မျှော်ခြင်း၊ သူ ပြန်လာမည့်အချိန်ကို တွက်ချက်ခြင်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းက သူမကို ပို၍ လွတ်လပ်စေသည်။
မင်းသန့်သည် မြတ်နိုး၏ ပြောင်းလဲမှုများကို သတိပြုမိလာသည်။ သူမသည် ယခင်ကလို သူ့ကို အပြစ်တင်ခြင်း၊ ငိုယိုခြင်းများ မပြုလုပ်တော့ဘဲ ခပ်စိမ်းစိမ်းသာ ဆက်ဆံတော့သည်။ "မြတ်နိုး... ကိုယ်တို့ ပြန်အဆင်ပြေအောင် လုပ်ကြရအောင်" ဟု တစ်ရက်တွင် မင်းသန့်က စကားစလာသည်။
မြတ်နိုးက စာအုပ်ဖတ်နေရာမှ ခေါင်းမော့ကြည့်ပြီး "ပြန်အဆင်ပြေဖို့ဆိုတာ တစ်ဖက်တည်းက ကြိုးစားလို့ မရဘူး မင်းသန့်။ မင်း အဲ့ဒီမိန်းကလေးနဲ့ လမ်းခွဲနိုင်မလား" ဟု မေးလိုက်သည်။ မင်းသန့်သည် တွေဝေသွားသည်။ "ကိုယ့်ကို အချိန်နည်းနည်းပေးပါ" ဟု သူက ညည်းတွားသည်။
မြတ်နိုးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။ "အချိန်ဆိုတာ ကုန်ဆုံးသွားရင် ပြန်မရဘူး မင်းသန့်။ ငါ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းကလည်း အကန့်အသတ် ရှိတယ်" ဟု သူမက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ကို နောက်ဆုံးသော အခွင့်အရေး ပေးခဲ့သော်လည်း မင်းသန့်သည် ထိုအခွင့်အရေးကို တန်ဖိုးမထားမှန်း သူမ သိနေခဲ့သည်။
မင်းသန့်သည် အချိန်ပေးပါဟု ပြောခဲ့သော်လည်း သန္တာနှင့် ဆက်သွယ်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း မြတ်နိုး သိရှိသွားသည်။ ထိုနေ့က မင်းသန့်၏ ဖုန်းထဲသို့ သန္တာပို့ထားသော ဓာတ်ပုံများကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ပျော်ရွှင်စွာ ခရီးထွက်နေကြသည့် ပုံများ ဖြစ်သည်။
မြတ်နိုးသည် ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရွံရှာမှုကြောင့် တုန်ယင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မင်းသန့် အိမ်ပြန်ရောက်လာသောအခါ မြတ်နိုးသည် အဝတ်အစားများ ထည့်ထားသော အိတ်ကို ဧည့်ခန်းအလယ်တွင် ချထားသည်။
"ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ မြတ်နိုး" ဟု မင်းသန့်က ထိတ်လန့်တကြား မေးသည်။ "ငါ ထွက်သွားတော့မယ် မင်းသန့်။ မင်းရဲ့ လိမ်ညာမှုတွေ၊ မင်းရဲ့ အတ္တတွေကြားမှာ ငါ ဆက်ပြီး မွန်းကျပ်မခံနိုင်တော့ဘူး" ဟု မြတ်နိုးက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ မင်းသန့်က သူမကို တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း မြတ်နိုး၏ မျက်ဝန်းထဲက ပြတ်သားမှုကို မြင်သောအခါ သူ ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။
မြတ်နိုးသည် အိမ်ကြီးမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူမတွင် သွားစရာ နေရာများစွာ မရှိသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ အလွန်ပေါ့ပါးနေသည်။ သူမသည် ကားကို မောင်းရင်း ရေဒီယိုမှ လာနေသော သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို လိုက်ဆိုနေမိသည်။
သူမ၏ ဘဝသစ်ကို စတင်ရန်အတွက် သူမတွင် ခွန်အားများ ရှိနေပြီ။ သူမသည် ငွေကြေးထက် စိတ်ချမ်းသာမှုကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ မင်းသန့်သည် ဖုန်းများ ဆက်တိုက်ခေါ်နေသော်လည်း သူမသည် ထိုဖုန်းနံပါတ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
"နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်... နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ အတိတ်တွေ" ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်၏ အိမ်တွင် ခေတ္တတည်းခိုရင်း ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းစဉ်များကို စဉ်းစားသည်။ သူမ ပစ်ပယ်ထားခဲ့သော ပန်းချီပညာကို ပြန်လည်သင်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
တစ်နှစ်အကြာတွင်...
ပန်းချီပြခန်းတစ်ခု၏ အလယ်တွင် မြတ်နိုးသည် ဂုဏ်ယူစွာ ရပ်နေသည်။ သူမ၏ ပန်းချီကားများသည် လူအများ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ရရှိနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ယခင်ကလို ညှိုးငယ်မှုများ မရှိတော့ဘဲ တည်ငြိမ်ပြီး လှပသော အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းနေသည်။
ထိုစဉ် လူအုပ်ကြားထဲမှ မင်းသန့် ပေါ်လာသည်။ သူသည် ယခင်ကထက် ပို၍ အိုမင်းသွားသလိုပင်။ သူသည် မြတ်နိုး၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး "မြတ်နိုး... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ မြတ်နိုးသည် သူ့ကို အေးဆေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသလည်းမရှိ၊ အမုန်းလည်းမရှိတော့။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသန့်... မင်းသာ အဲ့ဒီလို မလုပ်ခဲ့ရင် ငါက ဒီနေ့လို ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု သူမက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ မင်းသန့်သည် ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
မြတ်နိုးသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က ကောင်းကင်ပြာကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ နေရောင်ခြည်သည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ နွေးထွေးစွာ ကျရောက်နေသည်။ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခု ပြိုပျက်သွားခြင်းသည် ဘဝတစ်ခုလုံး ပြိုပျက်သွားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူမ နားလည်သွားခဲ့ပြီ။ သူမသည် ယခုအခါ လှပသော လိပ်ပြာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနေချေပြီ။
ပြီးပြီ။