ရမ္မက်ကြီးတဲ့ ယောက္ခမ
ရမ္မက်ကြီးတဲ့ ယောက္ခမ
အပြင်ဘက်တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ သစ်သားအိမ်ကြီး၏ အမိုးပေါ်သို့ ကျရောက်နေသော မိုးပေါက်သံများသည် စည်းချက်မမှန်သော ဗုံသံများကဲ့သို့ ဆူညံနေ၏။ အိမ်ထဲတွင်မူ အေးစိမ့်သော လေထုက ကြီးစိုးထားသည်။ သုတသည် ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အာရုံစိုက်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုက နှောင့်ယှက်နေသလို ခံစားနေရသည်။ ၎င်းမှာ အပေါ်ထပ်မှ ဆင်းလာမည့် ခြေသံ သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ စိုက်ကြည့်နေမှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။
သူ့ဇနီး မေသည် အလုပ်ကိစ္စဖြင့် နယ်သို့ ခရီးထွက်သွားသည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီ။ ဤအိမ်ကြီးထဲတွင် သူနှင့် မေ့၏မိခင် ဒေါ်နန်းတို့ နှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဒေါ်နန်းသည် အသက် ကျော်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရုပ်ရည်က နုပျိုဆဲ၊ အသားအရေက စိုပြည်ဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဖော်ပြမရနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် ပြင်းပြသော ဆန္ဒအချို့ ကိန်းအောင်းနေသည်ကို သုတ သတိပြုမိသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
“သား... မအိပ်သေးဘူးလား”
လှေကားထစ်များပေါ်မှ ပျော့ပျောင်းသော်လည်း စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သုတ မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဒေါ်နန်းသည် အိမ်နေရင်း ညဝတ်အင်္ကျီ ပါးပါးလေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လှေကားလက်ရန်းကို ကိုင်ကာ ဆင်းလာသည်။ သူမ၏ ဆံပင်ရှည်ကြီးများက ပခုံးပေါ်တွင် ဖရိုဖရဲ ကျနေသော်လည်း ယင်းကပင် သူမကို ပို၍ ဆွဲဆောင်မှု ရှိစေသလို ဖြစ်နေသည်။
“မအိပ်သေးဘူး အမေ၊ စာဖတ်နေတာနဲ့ နည်းနည်း ကြာသွားတယ်” သုတက အသံကို ထိန်းကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဒေါ်နန်းက သုတ၏ ဘေးတွင် လာထိုင်သည်။ သူမထံမှ သင်းပျံ့သော စံပယ်ပန်းရနံ့နှင့်အတူ ကိုယ်သင်းနံ့ တစ်မျိုးက သုတ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ထိုရနံ့သည် သာမန်အမွှေးနံ့ထက် ပို၍ လေးလံကာ စိတ်ကို ထွေပြားစေသည်။
“မေမေလည်း အိပ်မပျော်ဘူးသားရဲ့... မိုးရွာနေတော့ တစ်မျိုးကြီးပဲ။ အထီးကျန်သလိုလို၊ ချမ်းသလိုလိုနဲ့”
ဒေါ်နန်းက ပြောရင်း သုတ၏ လက်မောင်းကို ခပ်ဖွဖွလေး ထိလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများက အေးစိမ့်နေသော်လည်း သုတ၏ ကိုယ်ထဲတွင်မူ ပူခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဒါက ယောက္ခမနဲ့ သမက်ကြားမှာ ရှိသင့်တဲ့ ထိတွေ့မှုမျိုး မဟုတ်ဘူးလို့ သုတ၏ အတွေးထဲမှာ သတိပေးချက်တစ်ခု တက်လာသည်။ သို့သော် သူက ဖယ်ထုတ်ဖို့ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။
“အမေ နေမကောင်းဘူးလား၊ ဖျားချင်နေတာလား” သူက စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မေးမိသည်။
ဒေါ်နန်းက သုတ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အရောင်တောက်နေသည်။ “နေမကောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး သားရယ်... နှလုံးသားက တောင်းဆိုနေတာတွေကို သားက နားမလည်တာလား၊ နားမလည်ချင်ယောင် ဆောင်နေတာလား”
ထိုစကားသည် သုတကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ လေထုက ရုတ်တရက် ပို၍ လေးလံသွားသလို ခံစားရသည်။ မိုးသံများကြားတွင် ဒေါ်နန်း၏ အသက်ရှုသံ ပြင်းပြင်းကို သူ ကြားနေရသည်။ ဤသည်မှာ စတင်ခြင်းသာ ရှိသေးကြောင်း သုတ ရိပ်မိလိုက်သော်လည်း သူသည် ထိုညှို့ငင်မှုထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းသွားတော့မည့်အတိုင်းပင်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် နေရောင်ခြည်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အိမ်ထဲသို့ ကျရောက်လာသော်လည်း သုတ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ မနက်စာ စားပွဲတွင် ဒေါ်နန်းသည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပင် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ရှိနေသည်။ သူမက သုတ ကြိုက်တတ်သော မုန့်ဟင်းခါးကို ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်ပေးထားသည်။
“သား... ဒီနေ့ ရုံးပိတ်တယ်မလား၊ အိမ်မှာပဲ အနားယူမှာလား” ဒေါ်နန်းက ဟင်းရည်ခပ်ပေးရင်း မေးသည်။
“ဟုတ်ကဲ့ အမေ၊ အိမ်မှာပဲ စာရင်းအချို့ စစ်စရာရှိလို့ပါ”
ဒေါ်နန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း သုတ၏ မျက်နှာကို သေချာကြည့်နေသည်။ သူမ၏ အကြည့်များက သာမန်မိခင်တစ်ယောက်၏ ဂရုစိုက်မှုထက် ပိုလွန်နေသည်ကို သုတ သိသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက သူ့နှုတ်ခမ်း၊ သူ့လည်ပင်းနှင့် သူ့ရင်ဘတ်ဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ ကြည့်ရှုနေသည်။
“မေကတော့ ကံကောင်းပါတယ်... သားလို လူမျိုးကို ရထားတာ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေကျတော့လည်း ပန်းကောင်းတစ်ပွင့်ကို မပန်တတ်တဲ့သူ လက်ထဲ ရောက်နေသလိုပဲလို့ အမေ ထင်မိတယ်”
ဒေါ်နန်း၏ စကားက ထိကပါး ရိကပါး နိုင်လှသည်။ သုတသည် မုန့်ဟင်းခါးကို မြန်မြန်စားပြီး ထသွားချင်စိတ် ပေါက်နေသော်လည်း ခြေထောက်များက ခဲဆွဲထားသလို လေးလံနေသည်။
“အမေ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
ဒေါ်နန်းက ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် လှပသော်လည်း ကြောက်စရာကောင်းသည်။ “သားက လူငယ်ပဲ၊ သားရဲ့ လိုအင်တွေကို မေက ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ရဲ့လားလို့ အမေက ပူပန်ပေးတာပါ။ မေက အလုပ်ပဲ သိတာ၊ အိမ်မှုကိစ္စရော၊ လင်သားအလိုရော နားလည်ပါ့မလား”
သူမက ပြောရင်း သုတ၏ လက်ဖမိုးပေါ်သို့ သူမ၏ လက်ကို တင်လိုက်ပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ၏ လက်များက နွေးထွေးနေသည်။ သုတသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ဒေါ်နန်း၏ အကြည့်များအောက်တွင် သူသည် အရည်ပျော်ကျတော့မည့် ဖယောင်းတိုင်တစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။
“ကျွန်တော်တို့ အဆင်ပြေပါတယ် အမေ... အမေ စိတ်မပူပါနဲ့”
သုတက လက်ကို ရုန်းဖယ်လိုက်ပြီး ထိုင်ခုံမှ ထလိုက်သည်။ သို့သော် ဒေါ်နန်းကလည်း ချက်ချင်း ထလိုက်ပြီး သုတ၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်နံ့က ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။
“သား... အမေ့ကို ကြည့်စမ်းပါ။ အမေက သားကို မေထက် ပိုပြီး နားလည်နိုင်တယ်ဆိုတာ သား မယုံဘူးလား”
သူမ၏ မျက်နှာသည် သုတ၏ မျက်နှာနှင့် လက်မအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးတော့သည်။ သုတသည် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ တောက်လောင်နေသော ရမ္မက်မီးတောက်များကို အထင်အရှား မြင်နေရသည်။ ဤအိမ်ကြီးသည် ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီလား။ သုတ၏ ရင်ခုန်သံများက မိုးသံထက်ပင် ကျယ်လောင်နေတော့သည်။
နေ့လယ်ခင်း၏ ပူအိုက်မှုက အိမ်ကြီးအတွင်း၌ အုံ့မှိုင်းနေသည်။ သုတသည် စာကြည့်ခန်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အာရုံက မရ။ စိတ်ထဲတွင် ဒေါ်နန်း၏ မျက်နှာနှင့် သူမ ပြောခဲ့သော စကားများကသာ ဝဲလည်နေသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ တားမြစ်ထားသော အရာတစ်ခုအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုက တိုးလာနေသည်။
တံခါးခေါက်သံ ခပ်အုပ်အုပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“သား... အမေ ရေခဲကော်ဖီ ယူလာပေးတယ်”
ဒေါ်နန်းသည်
“အလုပ်တွေ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီလား... အမေ ပခုံးလေး နှိပ်ပေးရမလား”
သုတက ငြင်းရန် ပြင်သော်လည်း ဒေါ်နန်း၏ လက်များက သူ့ပခုံးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာနှင့်ပြီ။ သူမ၏ လက်ချောင်းများက ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် သူ့ကြွက်သားများကို နှိပ်နယ်ပေးနေသည်။ သုတသည် မျက်စိမှိတ်လိုက်မိသည်။ ၎င်းမှာ သက်သောင့်သက်သာရှိမှုထက် ပိုသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
“သားရဲ့ ပခုံးတွေက အရမ်း တင်းမာနေတာပဲ... စိတ်လျှော့ထားလေ” သူမ၏ အသံက နားနားကပ်၍ တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဒေါ်နန်း၏ လက်များက ပခုံးမှတစ်ဆင့် ရင်ဘတ်ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း လျှောကျလာသည်။ သုတ၏ အသက်ရှုသံများ မြန်လာသည်။ သူသည် မေ့ကို သတိရရန် ကြိုးစားသော်လည်း မေ့ပုံရိပ်က ဝေဝါးနေသည်။ ရှေ့တွင် ရှိနေသော ဒေါ်နန်း၏ ရနံ့နှင့် ထိတွေ့မှုကသာ လက်တွေ့ဖြစ်နေသည်။
“အမေ... တော်ပြီ... ကျွန်တော် အလုပ်ဆက်လုပ်ရဦးမယ်” သုတက တုန်ရီသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဒေါ်နန်းက သုတ၏ နားရွက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး နမ်းလိုက်သည်။ “သားက ကြောက်နေတာလား... ဒါမှမဟုတ် အမေ့ကို ရွံနေတာလား”
“မဟုတ်ပါဘူး အမေ... ဒါပေမဲ့ ဒါက မသင့်တော်ဘူးလေ”
ဒေါ်နန်းက ရယ်လိုက်သည်။ ထိုရယ်သံသည် လှောင်ပြောင်မှု မဟုတ်ဘဲ နားလည်မှု ပေးခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။ “သင့်တော်ခြင်း၊ မသင့်တော်ခြင်းဆိုတာ လူတွေ သတ်မှတ်ထားတာပါ သားရယ်... တကယ်တော့ ငါတို့ရဲ့ ဆန္ဒတွေကသာ အမှန်တရားပဲ။ သားလည်း အမေ့ကို လိုချင်နေတာ အမေ သိပါတယ်”
သူမက ပြောရင်း သုတ၏ မျက်နှာကို သူမဘက်သို့ ဆွဲလှည့်လိုက်သည်။ သုတသည် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို ပြန်မြင်နေရသည်။ သူသည် အမှောင်ထဲသို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးဝင်လိုက်သလို ခံစားရသော်လည်း ထိုအမှောင်က သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ ဆွဲဆောင်နေလေသည်။
ညနေစောင်းတွင် မိုးက တစ်ဖန် ပြန်ရွာလာပြန်သည်။ သုတသည်
အောက်ထပ်မှ ပန်းကန်ကွဲသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသဖြင့် သုတ အမြန်ဆင်းသွားမိသည်။ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဒေါ်နန်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကွဲနေသော ပန်းကန်ပြားအစများကို ကောက်နေသည်။
“အမေ... ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ရှမိဦးမယ်”
သုတက အနားသို့ သွားကာ ကူညီရန် ကြိုးစားသည်။ ဒေါ်နန်း၏ လက်ချောင်းလေးတစ်ခုတွင် သွေးများ ထွက်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
“အမေ သွေးထွက်နေပြီ၊ လာ... ကျွန်တော် ဆေးထည့်ပေးမယ်”
သူက ဒေါ်နန်း၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ဧည့်ခန်းသို့ ခေါ်သွားသည်။ သူမကို ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းပြီး ဆေးသေတ္တာ သွားယူသည်။ ဆေးထည့်ပေးနေစဉ် ဒေါ်နန်းသည် ငြိမ်သက်စွာဖြင့် သုတကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်အချို့ ဝေ့သီနေသလိုပင်။
“သားက အရမ်း ကြင်နာတတ်တာပဲ... သားရဲ့ အဖေသာ သားလို စိတ်ထားမျိုး ရှိရင် အမေ့ဘဝက ဒီလောက် ခြောက်သွေ့နေမှာ မဟုတ်ဘူး”
ဒေါ်နန်းက သူမ၏ အတိတ်ကို စတင်ပြောပြသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်း (မေ့အဖေ) သည် အေးစက်သောသူ၊ အလုပ်ကိုသာ သိသောသူ ဖြစ်ကြောင်း၊ သူမသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ မေတ္တာငတ်မွတ်ခဲ့ရကြောင်း ရင်ဖွင့်သည်။ သုတသည် နားထောင်ရင်း ဒေါ်နန်းအပေါ် သနားစိတ် ဝင်လာသည်။
“အမေရယ်... အတိတ်တွေကို မေ့လိုက်ပါတော့”
ဒေါ်နန်းက သုတ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “မေ့လို့ မရဘူး သား... အမေက မိန်းမသားပဲ၊ အမေ့မှာလည်း ဆန္ဒတွေ၊ လိုအင်တွေ ရှိတာပေါ့။ သားက အမေ့ဘဝရဲ့ အလင်းရောင်လေးလို ဖြစ်လာတာ။ သားကို မြင်ကတည်းက အမေ စိတ်တွေ လှုပ်ရှားခဲ့ရတာ သား သိလား”
သုတသည် စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ငြိမ်သက်သွားသည်။ ဒေါ်နန်းက သူ့လက်ကို ဆွဲကာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ သုတသည် သူမ၏ နှလုံးခုန်သံ မြန်နေသည်ကို လက်ဖဝါးမှတစ်ဆင့် ခံစားနေရသည်။
“သားရဲ့ လက်တွေက အရမ်း နွေးထွေးတယ်... အမေ့ကို ဒီည အထီးကျန်ခွင့် မပေးပါနဲ့လား”
လေထုက ပို၍ ပူပြင်းလာသည်။ အပြင်ဘက်မှ မိုးသံများက သူတို့နှစ်ဦး၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖုံးကွယ်ပေးထားသလိုပင်။ သုတ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပင်ကိုယ်ဗီဇ ဆန္ဒများကသာ နေရာယူလာတော့သည်။
(ဤ
မိုးရေစက်များသည် ပြတင်းပေါက်မှန်များကို ရိုက်ခတ်နေဆဲ။ အိမ်ထဲတွင်မူ လျှပ်စစ်မီးများ ခဏခဏ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။ သုတသည် ဒေါ်နန်း၏
သူ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“သား... လာမယ်ဆိုတာ အမေ သိနေတယ်”
သုတသည် စကားတစ်လုံးမှ မပြောဘဲ ကုတင်အနားသို့ တိုးသွားသည်။ ဒေါ်နန်းက ထိုင်လိုက်ပြီး သုတ၏ ခါးကို ဖက်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သုတသည် မိမိ၏ သိက္ခာ၊ မေ့အပေါ် ထားရှိသော သစ္စာနှင့် လူမှုပတ်ဝန်းကျင်၏ အဆုံးအဖြတ်များကို မေ့လျော့သွားသည်။ သူ သိသည်မှာ ရှေ့တွင်ရှိသော မိန်းမသား၏ နွေးထွေးမှုနှင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ တောင်းဆိုမှုများကိုသာ ဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ အမေ” သုတက တိုးတိုးလေး မေးသည်။
ဒေါ်နန်းက သူ့ကို ဆွဲချလိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများဖြင့် သုတ၏ စကားများကို ပိတ်လိုက်သည်။ ထိုအနမ်းသည် ကြမ်းတမ်းသည်၊ ဆာလောင်သည်၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားသော ရမ္မက်များ ပါဝင်နေသည်။ သုတသည်လည်း တုံ့ပြန်မိသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အသက်ရှုသံများ ထပ်တူကျသွားပြီး လောကကြီးကို မေ့လျော့သွားကြသည်။
ညသည် ရှည်လျားနေသော်လည်း သူတို့အတွက်မူ တိုတောင်းလွန်းနေသလိုပင်။ အမှောင်ထဲတွင် ဖြစ်ပျက်သမျှသည် သူတို့နှစ်ဦးသာ သိသော လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်လာသည်။ သို့သော် ထိုလျှို့ဝှက်ချက်သည် နောင်တွင် မည်သို့သော အကျိုးဆက်များကို ယူဆောင်လာမည်နည်း။