လောင်မီးကျတဲ့အိမ်
လောင်မီးကျတဲ့အိမ်
(
မိုးဦးကျလေရူးတွေက ခြံဝင်းထဲက ညောင်ပင်အိုကြီးကို ခါယမ်းပုတ်ခတ်နေချိန်မှာ "မြိုင်မဟာ" ဆိုတဲ့ အိမ်ကြီးကတော့ သေလူတစ်ယောက်လို ငြိမ်သက်လွန်းနေခဲ့တယ်။ ဒီအိမ်ကြီးရဲ့ သစ်သားနံရံတွေမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စွဲကပ်နေတဲ့ မှိုနံ့နဲ့ ဖုန်နံ့တွေက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ရှူသံကိုတောင် အေးစက်သွားစေနိုင်တယ်။ အိမ်ကြီးရဲ့ အပေါ်ထပ် ဝရန်တာမှာ ရပ်နေတဲ့ သက်မွန်ဟာ အဝေးက တောင်တန်းတွေဆီက လွင့်လာတဲ့ မိုးတိမ်တောင်တွေကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အထီးကျန်ခြင်းရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေက ခိုင်ခိုင်မာမာ အမြစ်တွယ်နေခဲ့ပြီ။
"မမလေး... ဆရာကြီးက အောက်ထပ်ကို ဆင်းခဲ့ဖို့ ပြောခိုင်းလိုက်ပါတယ်"
အိမ်စေအိုကြီး မောင်မောင်ရဲ့ အသံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလို ပေါ်ထွက်လာတယ်။ သက်မွန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပေမဲ့ ခြေလှမ်းတွေကတော့ လေးလံနေတုန်းပဲ။ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ သူမ နေထိုင်လာခဲ့တာ နှစ်ရှိပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်က သူမကို တစ်ခါမှ နွေးထွေးစွာ လက်ခံခဲ့တာမျိုး မရှိဘူး။ အိမ်ရဲ့ ထောင့်တိုင်းမှာ၊ အမှောင်ရိပ်တိုင်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က စောင့်ကြည့်နေသလို ခံစားချက်မျိုးက သူမကို အမြဲတမ်း ခြောက်လှန့်နေခဲ့တာ။
လှေကားထစ်တွေပေါ်ကနေ ဆင်းလာတဲ့ သက်မွန်ရဲ့ ခြေသံက သစ်သားပြားတွေရဲ့ ကျွိကျွိကျွက်ကျွက် အော်သံနဲ့အတူ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာတော့ သူမရဲ့ ယောက္ခမ ဦးဥက္ကာက လက်ဖက်ရည်ကြမ်းကို တငုံချင်း သောက်ရင်း ထိုင်နေတယ်။ သူဟာ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို တည်ငြိမ်လွန်းပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ မငြိမ်းသတ်နိုင်တဲ့ မီးတောက်တစ်ခု အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်တယ်။
"သက်မွန်... မင်းခန့် ပြန်လာတော့မယ်လို့ စာပို့လိုက်တယ်"
ဦးဥက္ကာရဲ့ အသံက အေးစက်ပေမဲ့ တုန်ရီနေသလိုပဲ။ မင်းခန့်ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာ သက်မွန်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေက ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ မင်းခန့်... သူမရဲ့ ခင်ပွန်း၊ ဒီအိမ်ကြီးကနေ ထွက်ပြေးသွားတာ နှစ်တောင် ရှိခဲ့ပြီ။ ဘာကြောင့် အခုမှ ပြန်လာဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာလဲ။ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ လောင်မီးတွေကို သူ ငြိမ်းသတ်နိုင်ပါ့မလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူကိုယ်တိုင်ပဲ ထပ်ပြီး လောင်ကျွမ်းသွားမလားဆိုတာ ဘုရားပဲ သိလိမ့်မယ်။
(
အိမ်ကြီးရဲ့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ သက်မွန် တစ်ယောက်တည်း ဟင်းချက်နေရင်း အတွေးတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ဆီကို ပြန်ရောက်သွားတယ်။ သူမ ဒီအိမ်ကို စရောက်တဲ့နေ့က ကောင်းကင်ကြီးက အခုလိုပဲ အုံ့မှိုင်းနေခဲ့တာ။ မင်းခန့်နဲ့ လက်ထပ်ပြီး မြိုင်မဟာကို လိုက်လာချိန်မှာ သူမဟာ ပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်ရဲ့ တံခါးဝကို ကျော်လိုက်တာနဲ့ လေထုက ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ခြောက်ကပ်နေတဲ့ စင်္ကြံလမ်းတွေ၊ သော့ခတ်ထားတဲ့
"ဒီအိမ်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ရှိတယ် မမလေး၊ သတိနဲ့နေပါ" လို့ မောင်မောင်က တစ်ခါက သတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။
သက်မွန်က ဟင်းအိုးကို မွှေနေရင်း လက်ဖျားတွေ တုန်နေမိတယ်။ မင်းခန့်ဟာ သူ့အဖေ ဦးဥက္ကာနဲ့ မတည့်ဘူး။ သူတို့ကြားမှာ ပြောမထွက်တဲ့ နာကျင်မှုတွေ၊ အမုန်းတရားတွေ ရှိနေတယ်။ အထူးသဖြင့် မင်းခန့်ရဲ့ မိခင်၊ ဦးဥက္ကာရဲ့ ဇနီး ဒေါ်နွယ်နွယ်ရဲ့ သေဆုံးမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ပေါ့။ ဒေါ်နွယ်နွယ်ဟာ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာပဲ မီးလောင်ပြီး ဆုံးပါးသွားခဲ့တာလို့ လူတွေက ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမီးက ဘယ်ကစခဲ့တာလဲဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ အသေအချာ မသိကြဘူး။
"မီး... မီးလောင်နေပြီ..."
သက်မွန်ရဲ့ နားထဲမှာ အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသလိုလိုနဲ့ လန့်ဖျန့်သွားပြီး ဟင်းအိုးကို ကြည့်လိုက်တော့ မီးခိုးတွေက
(
ခြံဝင်းထဲကို ဝင်လာတဲ့ ကားအနက်ရောင်လေးက မိုးရေတွေကြားမှာ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေတယ်။ ကားတံခါး ပွင့်သွားပြီးနောက် ထွက်လာတဲ့ အမျိုးသားဟာ အရပ်ရှည်ရှည်၊ မျက်နှာကတော့ အရင်ကထက် ပိုပြီး ရင့်ကျက်အေးစက်သွားပုံရတယ်။ မင်းခန့်ဟာ အိမ်ကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ အာဃာတတွေ ရောပြွမ်းနေတာကို အဝေးကနေတောင် မြင်နိုင်တယ်။
သက်မွန် ဝရန်တာကနေ ဆင်းလာပြီး သူ့ကို ကြိုဆိုလိုက်တယ်။ "ပြန်လာပြီလား မင်းခန့်"
မင်းခန့်က သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ "သက်မွန်... မင်း မပြောင်းလဲသေးဘူးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်ကြီးကတော့ ပိုပြီး အိုစာသွားသလိုပဲနော်"
သူတို့နှစ်ယောက် ဧည့်ခန်းထဲကို ဝင်လာချိန်မှာ ဦးဥက္ကာက ထိုင်ရာကနေ မထဘဲ စိုက်ကြည့်နေတယ်။ သားအဖ နှစ်ယောက်ကြားက လေထုက မိုးကြိုးမပစ်ခင် တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးလိုပဲ အသက်ရှူကျပ်စရာ ကောင်းလှတယ်။
"မင်း ပြန်လာတာ ဘာအတွက်လဲ" ဦးဥက္ကာက တိုတိုတုတ်တုတ်ပဲ မေးလိုက်တယ်။
"ကျွန်တော် အမှန်တရားကို လာရှာတာပါ အဖေ။ ဒီအိမ်ကြီးက လောင်မြိုက်နေတဲ့ မီးတွေက ကျွန်တော့်ကို အိပ်မက်ထဲအထိ လိုက်နှောင့်ယှက်နေလို့" မင်းခန့်ရဲ့ စကားက ဓားတစ်စင်းလို ထက်မြက်နေတယ်။
ဦးဥက္ကာရဲ့ မျက်နှာက ပျက်သွားပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ တည်ငြိမ်အောင် ပြန်ထိန်းလိုက်တယ်။ "အမှန်တရားဆိုတာ မင်းထင်သလောက် မချိုမြိန်ဘူး မင်းခန့်။ တစ်ခါတလေကျရင် အမှန်တရားကို မသိတာက ပိုပြီး အေးချမ်းတယ်"
(
မင်းခန့် ပြန်ရောက်လာတဲ့ ပထမဆုံးညမှာပဲ မြိုင်မဟာ အိမ်ကြီးက ထူးထူးခြားခြား လှုပ်ခတ်နေခဲ့တယ်။ မိုးကလည်း မစဲတမ်း ရွာနေတုန်းပဲ။ သက်မွန်ဟာ ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေရင်း ဘေးနားမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ မင်းခန့်ကို ကြည့်နေမိတယ်။ သူ အိပ်နေတာတောင် မျက်ခုံးတွေက တွန့်ချိုးနေတုန်းပဲ။ ဘာတွေက သူ့ကို ဒီလောက်အထိ နှိပ်စက်နေတာလဲ။
ရုတ်တရက် အိမ်အပေါ်ထပ် စင်္ကြံလမ်းကနေ ခြေသံသဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွိ... ကျွိ...။ သက်မွန် နားစွင့်လိုက်တယ်။ အဲဒါ ဦးဥက္ကာရဲ့ ခြေသံ မဟုတ်ဘူး။ ဦးဥက္ကာက ခြေထောက် မကောင်းတာကြောင့် လမ်းလျှောက်ရင် တုတ်ကောက်သံ ပါရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုကြားရတဲ့ ခြေသံက ပေါ့ပါးလွန်းပြီး မြန်ဆန်လွန်းတယ်။
သက်မွန် ကုတင်ပေါ်ကနေ ထပြီး တံခါးကို အသာလေး ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ မှောင်မည်းနေတဲ့ စင်္ကြံလမ်းမှာ အဖြူရောင် အရိပ်တစ်ခု လွင့်ခနဲ ဖြတ်သွားတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ နှလုံးသားက ရင်ဘတ်ထဲကနေ ခုန်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားတယ်။ သူမ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ဖယောင်းတိုင်ကို ထွန်းပြီး အဲဒီအရိပ်နောက်ကို လိုက်သွားမိတယ်။
ခြေသံက ဒေါ်နွယ်နွယ် ဆုံးပါးသွားခဲ့တဲ့
"မောင်မောင်... ရှင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"
မောင်မောင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေတယ်။ "မမလေး... ပြန်တော့... ဒီ
(
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ မင်းခန့်က အိမ်နောက်ဖေးက ဂိုဒေါင်ဟောင်းထဲမှာ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေတယ်။ သက်မွန် သူ့ဆီကို သွားပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲလို့ မေးလိုက်တဲ့အခါ မင်းခန့်က ဖုန်တွေပေနေတဲ့ ဓာတ်ပုံအယ်လ်ဘမ်ဟောင်းတစ်ခုကို ထုတ်ပြတယ်။
"ဒါ အမေ့ရဲ့ အယ်လ်ဘမ်။ အဖေက အကုန်လုံးကို မီးရှို့ပစ်ခဲ့တယ် ထင်တာ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခု ကျန်နေခဲ့တယ်"
မင်းခန့်က အယ်လ်ဘမ်ကို လှန်ကြည့်နေရင်း မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းလာတယ်။ ဓာတ်ပုံတွေထဲမှာ ငယ်ရွယ်နုပျိုတဲ့ ဒေါ်နွယ်နွယ်ဟာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံမှာတော့ ထူးဆန်းတာတစ်ခုကို သက်မွန် သတိထားမိလိုက်တယ်။ ဒေါ်နွယ်နွယ်ရဲ့ နောက်ကွယ်က မှန်ထဲမှာ ရောင်ပြန်ဟပ်နေတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု။ အဲဒါက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဦးဥက္ကာ မဟုတ်ဘူး။
"ဒီလူက ဘယ်သူလဲ မင်းခန့်"
မင်းခန့်က ဓာတ်ပုံကို သေချာကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ "ငါလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရတာ ဒီလူကို ကြောက်နေသလိုပဲ"
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဦးဥက္ကာရဲ့ အသံက ဂိုဒေါင်ဝကနေ ဟိန်းထွက်လာတယ်။ "မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။ အဲဒါကို ငါ့ကို ပေးစမ်း!"
ဦးဥက္ကာက ဒေါသတကြီးနဲ့ မင်းခန့်လက်ထဲက အယ်လ်ဘမ်ကို လုယူလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ လက်တွေက တုန်ရီနေပြီး မျက်နှာကလည်း ဖြူစုတ်နေတယ်။ "ဒီအိမ်မှာ ရှိတဲ့ အတိတ်တွေကို မတူးဆွကြနဲ့လို့ ငါ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား။ မင်းတို့ အားလုံးကို လောင်ကျွမ်းသွားစေလိမ့်မယ်"
(
မင်းခန့်နဲ့ ဦးဥက္ကာကြားက ဆက်ဆံရေးက ပိုပြီး တင်းမာလာတယ်။ သက်မွန်ကတော့ ကြားထဲကနေ ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ နေနေရတယ်။ တစ်ညမှာတော့ မင်းခန့်က သက်မွန်ကို ခေါ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
"သက်မွန်... အဖေ့
သက်မွန်က တားပေမဲ့ မင်းခန့်က နားမထောင်ဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက် ဦးဥက္ကာရဲ့
"နွယ်... မင်း ငါ့ကို ခွင့်မလွှတ်ဘူးလား။ ငါ အဲဒီလို မရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး။ ငါ မင်းကို ချစ်လွန်းလို့... မင်း ထွက်သွားမှာကို ကြောက်လို့..."
ဦးဥက္ကာရဲ့ ငိုသံစွက်နေတဲ့ စကားတွေကြောင့် မင်းခန့်ရဲ့ မျက်နှာက တင်းမာသွားတယ်။ သူ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ တွန်းဖွင့်လိုက်တယ်။
"ဘာကို မရည်ရွယ်တာလဲ အဖေ! အမေ့ကို အဖေ သတ်ခဲ့တာလား" မင်းခန့်က အော်မေးလိုက်တယ်။
ဦးဥက္ကာက ထိတ်လန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ရူးသွပ်မှုနဲ့ နာကျင်မှုတွေ ရောပြွမ်းနေတယ်။ "မင်း မသိပါဘူး မင်းခန့်... မင်း ဘာမှမသိဘူး!"
(
အခြေအနေတွေက ပိုပြီး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်လာတယ်။ မင်းခန့်က အိမ်ကြီးကို ရောင်းချဖို့ ကြိုးစားလာပြီး ဦးဥက္ကာကတော့ အပြင်းအထန် ကန့်ကွက်နေတယ်။ သက်မွန်ကတော့ ဒီအိမ်ကြီးရဲ့ ဝိညာဉ်က သူတို့ကို တဖြည်းဖြည်း ဝါးမြိုနေပြီလို့ ခံစားနေရတယ်။
တစ်ရက်မှာ မောင်မောင်က သက်မွန်ကို တိတ်တိတ်လေး ခေါ်သွားပြီး အိမ်အောက်ထပ်က မြေတိုက်ခန်းဆီကို ခေါ်သွားတယ်။ အဲဒီနေရာက မှောင်မည်းပြီး အနံ့အသက်ကလည်း ဆိုးရွားလှတယ်။
"မမလေး... ဆရာကြီးက ဒေါ်လေးနွယ်ကို ဒီမှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တာ။ ဒေါ်လေးနွယ်က တခြားလူတစ်ယောက်နဲ့ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားလို့ ဆရာကြီးက စိတ်ဖောက်ပြန်ပြီး ဒီမှာ လာပိတ်ထားတာ။ အဲဒီညက... ဒေါ်လေးနွယ်က လွတ်မြောက်ချင်လို့ မီးရှို့ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူမ ကိုယ်တိုင်ပါ မီးထဲမှာ ပါသွားခဲ့ရတယ်"
မောင်မောင်ရဲ့ စကားတွေက သက်မွန်ရဲ့ နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ အချစ်ကနေ ပေါက်ဖွားလာတဲ့ အမုန်းတရားတွေ၊ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်တွေက ဒီအိမ်ကြီးကို ငရဲခန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တာပဲ။
(
မင်းခန့်ဟာ အမှန်တရားကို သိသွားချိန်မှာတော့ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားတယ်။ သူက ဦးဥက္ကာကို ရဲစခန်းကို ခေါ်သွားဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးဥက္ကာကတော့ ရယ်မောနေခဲ့တယ်။
"မင်း ငါ့ကို ဖမ်းလို့မရဘူး မင်းခန့်။ အထောက်အထားမှ မရှိတာ။ အကုန်လုံးက ပြာဖြစ်သွားပြီ"
"ဒါဆို ဒီပြာတွေကို ကျွန်တော် ထပ်ပြီး မီးရှို့ပစ်မယ်!" မင်းခန့်က ဒေါသတကြီးနဲ့ ဓာတ်ဆီပုလင်းကို ယူပြီး ဧည့်ခန်းထဲမှာ လောင်းချလိုက်တယ်။
သက်မွန် ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ တားပေမဲ့ မရဘူး။ "မင်းခန့်... မလုပ်နဲ့! ဒါက အဖြေမဟုတ်ဘူး!"
"အဖြေပဲ သက်မွန်။ ဒီအိမ်ကြီး ရှိနေသရွေ့ ငါတို့အားလုံး လောင်မြိုက်နေရဦးမှာ။ အခုတော့ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားစေရမယ်"
မင်းခန့်က မီးခြစ်ကို ခြစ်လိုက်ချိန်မှာတော့ ဦးဥက္ကာက သူ့ကို ဝင်လုံးလိုက်တယ်။ သားအဖနှစ်ယောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လူးလှိမ့်နေရင်း မီးခြစ်က လွတ်ကျသွားပြီး ဓာတ်ဆီတွေပေါ်ကို ကျသွားခဲ့တယ်။
(
မီးတောက်တွေက ဝုန်းခနဲ ထတောက်လာတယ်။ မြိုင်မဟာ အိမ်ကြီးက ခဏချင်းမှာပဲ ငရဲခန်းတစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်။ သက်မွန်က မီးခိုးတွေကြားမှာ လမ်းပျောက်နေတယ်။ သူမ မင်းခန့်ကို ရှာနေပေမဲ့ ဘာမှ မမြင်ရဘူး။
"မင်းခန့်! မင်းခန့်!"
သူမရဲ့ အော်သံက မီးတောက်သံတွေကြားမှာ ပျောက်ကွယ်နေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ လက်တစ်ဖက်က သူမကို ဆွဲလိုက်တယ်။ အဲဒါ မောင်မောင်ပဲ။
"မမလေး... မြန်မြန်ထွက်! အိမ်ကြီး ပြိုတော့မယ်!"
သက်မွန်က ရုန်းကန်နေတုန်းမှာပဲ မင်းခန့်က ဦးဥက္ကာကို ပခုံးပေါ်ထမ်းပြီး မီးခိုးတွေကြားက ထွက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ မင်းခန့်ရဲ့ အင်္ကျီတွေမှာလည်း မီးစွဲနေပြီ။ သူတို့ အားလုံး အိမ်အပြင်ကို ရောက်ဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားကြတယ်။
(
အိမ်ပြင်ကို ရောက်ချိန်မှာတော့ မြိုင်မဟာ အိမ်ကြီးဟာ မီးဟုန်းဟုန်း တောက်နေပြီ။ ကောင်းကင်ကြီးကလည်း မိုးတွေ သည်းထန်စွာ ရွာချပေးနေပေမဲ့ မီးကို မငြိမ်းသတ်နိုင်ဘူး။ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေက အရှိန်အဟုန်နဲ့ လောင်ကျွမ်းနေတာကိုး။
ဦးဥက္ကာဟာ မြေကြီးပေါ်မှာ လဲကျနေရင်း တောက်လောင်နေတဲ့ အိမ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေ ကျနေတယ်။ "ငါ့အိမ်... ငါ့ရဲ့ နွယ်..."
မင်းခန့်ကတော့ သက်မွန်ကို ဖက်ထားရင်း အိမ်ကြီး ပြိုကျသွားတာကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ငြိမ်းချမ်းမှုကို မြင်လိုက်ရသလိုပဲ။
"ပြီးသွားပြီ သက်မွန်။ အားလုံး ပြီးသွားပြီ"
(
မိုးလင်းချိန်မှာတော့ မြိုင်မဟာ အိမ်ကြီးနေရာမှာ ပြာပုံနဲ့ မီးလောင်ထားတဲ့ သစ်သားတိုင်တွေပဲ ကျန်တော့တယ်။ ရဲတွေနဲ့ မီးသတ်သမားတွေ ရောက်လာပြီး စစ်ဆေးကြတယ်။ ဦးဥက္ကာကတော့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုကြောင့် ဘာစကားမှ မပြောနိုင်တော့ဘူး။ သူဟာ သက်ကြီးရွယ်အို ဂေဟာတစ်ခုကို ရွှေ့ပြောင်းသွားခဲ့ရတယ်။
မင်းခန့်နဲ့ သက်မွန်ကတော့ ပြာပုံကြားမှာ တစ်ခုခုကို လိုက်ရှာနေကြတယ်။ မင်းခန့်က မီးမလောင်ဘဲ ကျန်နေခဲ့တဲ့ သံသေတ္တာလေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်တယ်။ အဲဒီထဲမှာ ဒေါ်နွယ်နွယ်ရဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေး ရှိနေတယ်။
စာအုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာမှာ ရေးထားတာက... "ငါ့ကို ချစ်တဲ့သူတွေ နာကျင်ရတာကို ငါ မမြင်ချင်ဘူး။ မီးဆိုတာ ဖျက်ဆီးဖို့တင် မဟုတ်ဘူး၊ အညစ်အကြေးတွေကို သန့်စင်ဖို့လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ တစ်နေ့ကျရင် ငါတို့အားလုံး ငြိမ်းချမ်းတဲ့ နေရာမှာ ဆုံကြမယ်"
(
ခြောက်လအကြာမှာတော့ မြိုင်မဟာ အိမ်ကြီးနေရာမှာ ပန်းခြံလေးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။ မင်းခန့်နဲ့ သက်မွန်က အဲဒီနေရာမှာ သစ်ပင်လေးတွေ စိုက်နေကြတယ်။ သူတို့ဟာ ဒီနေရာကို အမုန်းတရားတွေရဲ့ သင်္ချိုင်းမဟုတ်ဘဲ မျှော်လင့်ချက်တွေရဲ့ ဥယျာဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ချင်ကြတာ။
"သက်မွန်... မင်း ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်ပါ့မလား။ ငါ မင်းကို ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သလို ဖြစ်သွားတယ်" မင်းခန့်က သက်မွန်ရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း မေးလိုက်တယ်။
သက်မွန်က ပြုံးလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ အပြုံးက ကြည်လင်နေတယ်။ "အိမ်ဆိုတာ အုတ်နံရံတွေနဲ့ ဆောက်တာ မဟုတ်ဘူး မင်းခန့်။ အချစ်နဲ့ နားလည်မှုနဲ့ ဆောက်တာ။ အခုမှပဲ ကျွန်မတို့မှာ တကယ့်အိမ် ရှိတော့တာပါ"
နေဝင်ရိုးရီ အချိန်မှာ သူတို့နှစ်ယောက် လက်ချင်းချိတ်ပြီး ပန်းခြံထဲကနေ ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။ လောင်မီးကျခဲ့တဲ့ အိမ်ကြီးကတော့ ပြာဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပြာပုံပေါ်မှာ ပွင့်လာတဲ့ ပန်းကလေးတွေကတော့ နွေးထွေးတဲ့ နေရောင်အောက်မှာ လှပစွာ ဖူးပွင့်နေကြတော့တယ်။
အမှောင်ထုဆိုတာ အလင်းရောင်ကို ပိုပြီး ထင်ရှားစေဖို့အတွက် ခဏတာ ရောက်လာတဲ့ အရိပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သူတို့ သိသွားခဲ့ကြပြီ။ မြိုင်မဟာရဲ့ နာကျင်မှုတွေဟာ လေထဲမှာ လွင့်ပျောက်သွားခဲ့ပြီး အသစ်တဖန် မွေးဖွားခြင်းရဲ့ တေးသံသာ အဝေးဆီကနေ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့ပါတော့တယ်။