မွေးစားသမီးရဲ့ အဖြစ်ဆိုး
မွေးစားသမီးရဲ့ အဖြစ်ဆိုး
အိမ်ရှေ့က စံပယ်ရုံနံ့က ကျွန်မနှာခေါင်းထဲကို ဝေ့ကနဲ တိုးဝင်လာတိုင်း မေခကို သတိရမိတယ်။ မေခဆိုတာ ကျွန်မရဲ့ မွေးစားသမီးလေးပေါ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်က မိုးသည်းထန်တဲ့ ညတစ်ညမှာ ကျွန်မတို့အိမ်ရှေ့က ခြံဝင်းထဲမှာ စွန့်ပစ်ခံထားရတဲ့ အထုပ်လေးတစ်ထုပ်ကနေ စတင်ခဲ့တာပါ။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မမှာ သားအရင်း မင်းသူက ငါးနှစ်သားပဲ ရှိသေးတယ်။ မေခကို မြင်မြင်ချင်းမှာပဲ မိခင်မေတ္တာဆိုတာ အလိုလို ပေါက်ဖွားလာခဲ့ပြီး "သမီးလေး" လို့ ကောက်ယူနမ်းရှိုက်ခဲ့တာ အခုထိ မနေ့ကလိုပဲ မှတ်မိနေပါသေးတယ်။
မေခဟာ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ကို နွေဦးသစ်ပင်လေးလိုပဲ လန်းဆန်းစေခဲ့တယ်။ သူမဟာ အသားညိုညို၊ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေနဲ့ အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ ကလေးမလေးပါ။ ကျွန်မကလည်း မေခကို သားအရင်းဖြစ်သူ မင်းသူနဲ့ တစ်တန်းတည်းထားပြီး ချစ်ခဲ့တယ်။ ကျောင်းသွားရင်လည်း အတူတူ၊ မုန့်စားရင်လည်း အတူတူပဲ။ "မေမေ... သမီးကို မွေးစားထားတာလားဟင်" လို့ သူက ကျောင်းတက်အရွယ်မှာ မေးတတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်တိုင်း ကျွန်မက သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲထည့်ပြီး "ဘယ်သူက ပြောလဲသမီးရဲ့၊ သမီးက မေမေ့ရဲ့ ရင်နှစ်သည်းချာပါပဲ" လို့ ချော့မော့ခဲ့ဖူးတယ်။
ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ မသိစိတ်ကနေ မေခအပေါ် အမြဲတမ်း စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။ အဲဒါကတော့ သူမရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇပေါ့။ သူမရဲ့ မိဘတွေက ဘယ်သူတွေလဲ၊ ဘယ်လိုလူတွေလဲ ဆိုတာ မသိရတဲ့အတွက် တစ်နေ့မှာ သူမဟာ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားမလားဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်က ကျွန်မရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနောက်ကွယ်မှာ အရိပ်လို ကပ်ပါနေခဲ့တယ်။ မင်းသူကတော့ ဆိုးချင်တိုင်းဆိုး၊ နွဲ့ချင်တိုင်းနွဲ့နေပေမဲ့ ကျွန်မက "သားအရင်းပဲလေ" ဆိုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့တာတွေက မေခအပေါ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းတွေထက် အမြဲတမ်း လျော့ရဲခဲ့တယ်။ မေခကတော့ အမြဲတမ်း နားလည်မှုရှိတယ်။ အိမ်မှုကိစ္စကအစ ကျွန်မကို ကူညီပြီး သူမရဲ့ စာကိုလည်း ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ သားအမိ သုံးယောက်ရဲ့ ဘဝဟာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို လှပနေခဲ့တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလှပတဲ့ ပန်းချီကားက မေခ ဆယ်တန်းအောင်ပြီးစ အချိန်မှာ စတင်ပြီး အရောင်လွင့်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အိပ်ခန်းထဲက ဗီရိုထဲမှာ သိမ်းထားတဲ့ သိန်းရာချီတန်တဲ့ စိန်ဆွဲသီးနဲ့ မြရတနာအစုံ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာက အစပဲ။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မ ဘယ်လိုမှ စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ဘူး။ မင်းသူက အဲဒီအချိန်မှာ အပြင်မှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပျော်အပါးမက်ပြီး ပိုက်ဆံခဏခဏ တောင်းနေတဲ့ အချိန်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ သံသယ မျက်လုံးတွေက မေခဆီကိုပဲ အလိုလို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ "သွေးက စကားပြောလာပြီလား" ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ မီးလျှံလို တောက်လောင်နေခဲ့တယ်။
"မေခ... နင်ယူတာလား၊ အမှန်အတိုင်းပြောစမ်း"
ကျွန်မရဲ့ အသံက အိမ်တစ်အိမ်လုံး တုန်ဟည်းသွားခဲ့တယ်။ မေခကတော့ ကြောင်အိအိလေးနဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်နေရှာတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေရော၊ နားမလည်မှုတွေရော ရောပြွမ်းနေတယ်။ "မေမေ... သမီး ဘာကို ယူရမှာလဲဟင်၊ သမီး ဘာမှ မယူပါဘူး" လို့ သူမက တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ဖြေတယ်။
"နင့်ကို ငါက လူလားမြောက်အောင် ကျွေးမွေးထားတာ၊ အခုတော့ နင့်ဗီဇက ပြလာပြီပေါ့လေ။ အိမ်မှာ မင်းသူနဲ့ နင်ပဲ ရှိတာ။ မင်းသူက ငါ့သားအရင်း၊ သူက ဒီလိုမျိုး အောက်တန်းကျတဲ့ အလုပ်မျိုး လုပ်မယ့်သူ မဟုတ်ဘူး"
အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ ပါးစပ်ကနေ ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ မေခရဲ့ မျက်နှာက ပြာနှမ်းသွားတာကို ကျွန်မ သတိပြုလိုက်မိတယ်။ သူမဟာ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘူး။ ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး ငိုနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ ဒေါသအဟုန်နဲ့ မေခရဲ့
"ဒါ ဘာလဲ... ဒါ ဘာလဲလို့ ငါမေးနေတယ်"
ကျွန်မက မေခရဲ့ ပါးကို ဖြန်းကနဲနေအောင် ရိုက်လိုက်မိတယ်။ သူမက ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ "သမီး မှားပါတယ် မေမေ၊ သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ပဲ တစ်တွတ်တွတ် ပြောနေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ နာကျင်မှုထက် အရှက်ရမှုနဲ့ ရွံရှာမှုက ပိုကြီးစိုးနေခဲ့တယ်။ မွေးစားထားတဲ့ သမီးက သူခိုးဖြစ်နေပြီ ဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်မကို ရူးသွပ်စေခဲ့တယ်။
အဲဒီညကစပြီး မေခဟာ ကျွန်မတို့အိမ်မှာ "အစေခံ" တစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူမကို စကားမပြောတော့ဘူး။ မင်းသူကလည်း မေခကို မြင်ရင် နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ကဲ့ရဲ့တတ်တယ်။ "အမေ... သူ့ကို အိမ်မှာ မထားပါနဲ့တော့၊ နောက်ဆို အိမ်ကြီးပါ ရောင်းစားဦးမယ်" လို့ မင်းသူက ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိတယ်။ မေခကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ မနက်ကနေ ညအထိ အလုပ်တွေကို ငုံ့လုပ်နေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက အမြဲတမ်း ဖောင်းအစ်နေတတ်ပြီး ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့အခါတိုင်း တောင်းပန်တိုးလျှိုးတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်တတ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ မာနကြီးလွန်းခဲ့တယ်။ "နင်က ငါ့အိမ်မှာ နေချင်ရင် အလုပ်လုပ်ပြီး နေ၊ နင်ခိုးထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို အလုပ်နဲ့ ပြန်ဆပ်" လို့ ကျွန်မ ရက်ရက်စက်စက် ပြောခဲ့တယ်။ မေခဟာ တစ်နေ့တစ်ခြား ပိန်ချုံးလာခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ တက်ကြွမှုတွေ၊ ရယ်မောသံတွေ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ တစ်ခါတလေ ညဘက်တွေမှာ သူမရဲ့
အဲဒီလိုနဲ့ လအနည်းငယ် ကြာလာတဲ့အခါမှာ မင်းသူက နိုင်ငံခြားကို ကျောင်းသွားတက်မယ်ဆိုပြီး ငွေအမြောက်အမြား တောင်းလာပြန်တယ်။ ကျွန်မမှာ ရှိတာလေးတွေ စုဆောင်းပြီး သူ့ကို ပေးလိုက်ရတယ်။ မင်းသူ ထွက်သွားတဲ့နေ့မှာ မေခက လိုက်ပို့ချင်ပေမဲ့ မင်းသူက "မလာနဲ့၊ နင့်လို သူခိုးကို မြင်ရတာ ငါ့အတွက် အတိတ်နိမိတ် မကောင်းဘူး" လို့ ပြောပြီး တွန်းထုတ်ခဲ့တာကို ကျွန်မ ဘာမှ ဝင်မပြောဘဲ ကြည့်နေခဲ့မိတယ်။ မေခဟာ အိမ်တံခါးဝမှာတင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ကျောခိုင်းထွက်ခွာသွားတဲ့ ကျွန်မတို့ကို ကြည့်ပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒါဟာ သူမကို ကျွန်မ နောက်ဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ အိမ်မှာရှိတဲ့ ပုံရိပ်ပဲ။
နောက်တစ်နေ့မှာ မေခ ပျောက်သွားခဲ့တယ်။ သူမရဲ့
နှစ်အနည်းငယ် ကြာသွားခဲ့ပြီ။ မင်းသူက နိုင်ငံခြားကနေ ပြန်မလာတော့ဘူး။ သူက အဲဒီမှာပဲ အခြေချပြီး အိမ်ထောင်ကျသွားတယ်လို့ ကြားရတယ်။ ကျွန်မကိုလည်း ဖုန်းတစ်ခါတစ်လေပဲ ဆက်ပြီး ပိုက်ဆံပဲ တောင်းနေတတ်တယ်။ အိမ်မှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာနဲ့ နေထိုင်ရင်း မေခကို တစ်ခါတစ်လေ သတိရမိပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ အဲဒီစိတ်ကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်မကို ရက်စက်တဲ့ ပြက်လုံးတစ်ခု ထုတ်ပြခဲ့တယ်။ တစ်နေ့မှာ မင်းသူ့ဆီကနေ အရေးပေါ် ဖုန်းလာတယ်။ သူ နေမကောင်းဘူး၊ ဆေးရုံတက်နေရတယ်၊ အသည်းအစားထိုးဖို့ လိုနေတယ် ဆိုတာပဲ။ ကျွန်မလည်း ရှိသမျှ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ရောင်းချပြီး သူ့ဆီကို ပြေးသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းသူက ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေချိန်မှာ ကျွန်မကို မြင်တာနဲ့ ငိုပြီး ဝန်ခံစကားတွေ ပြောခဲ့တယ်။
"မေမေ... သား မှားခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက မေမေ့ရဲ့ စိန်ဆွဲသီးကို သားခိုးတာပါ။ သား လောင်းကစားမှာ ရှုံးလို့ ယူလိုက်တာ။ မေခက သိသွားတော့ သားက သူ့ကို တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ မေမေ သိရင် သားကို အိမ်က နှင်ထုတ်မှာ ကြောက်လို့ သူ့ကို ကူညီခိုင်းခဲ့တာ။ မေခက သားရဲ့အစား အပြစ်ကို ခံယူပေးခဲ့တာပါ မေမေ... သူက မေမေ့ကို သားအတွက်နဲ့ ငဲ့ပြီး ဘာမှ မပြောခဲ့တာပါ"
ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာပြီး အသက်ရှူဖို့တောင် ခက်ခဲသွားခဲ့တယ်။ "ဘာ... ဘာပြောတယ်... ဒါဆို မေခက... မေခက ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘူးပေါ့"
"ဟုတ်တယ် မေမေ။ မေခက သူ့ရဲ့ ကျောင်းစရိတ်တွေ၊ သူ စုထားတာလေးတွေ အကုန်ထုတ်ပြီး သား ပေါင်ထားတဲ့ စိန်ဆွဲသီးကို ပြန်ရအောင် ကြိုးစားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံမလောက်လို့ သူ ပေါင်နှံလက်မှတ်ကိုပဲ သိမ်းထားနိုင်ခဲ့တာပါ။ သူက သားကို ကတိပေးခဲ့တယ်၊ မေမေ့ကို အမှန်အတိုင်း မပြောဘူးလို့။ သူက ပြောတယ်... 'မေမေက အစ်ကို့ကို သိပ်ချစ်တာ၊ အစ်ကို့ကို စိတ်ပျက်သွားရင် မေမေ ရင်ကျိုးသွားလိမ့်မယ်' တဲ့"
မင်းသူရဲ့ စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းနေသလိုပဲ။ ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲခဲ့သလဲ။ ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်ခဲ့သလဲ။ ကျွန်မရဲ့ သံသယစိတ်က အပြစ်မဲ့တဲ့ ကလေးမလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ချက်ချင်းပဲ ဗမာပြည်ကို ပြန်လာပြီး မေခကို လိုက်ရှာခဲ့တယ်။ ဘယ်နေရာမှာပဲ ရှိရှိ၊ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်နေပါစေ ကျွန်မ တောင်းပန်ချင်တယ်။ သူမကို ပြန်ခေါ်ချင်တယ်။
ကျွန်မ လပေါင်းများစွာ ရှာဖွေခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ဆင်ခြေဖုံး ရပ်ကွက်တစ်ခုက နာရေးကူညီမှု အသင်းတစ်ခုမှာ မေခရဲ့ သတင်းကို ရခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ အားလုံးက နောက်ကျနေခဲ့ပြီ။
"မေခလား... အဲဒီကလေးမလေးက လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လကပဲ ဆုံးသွားပြီဗျာ။ သူက ကျန်းမာရေးလည်း သိပ်မကောင်းဘူး။ စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်ရင်း အဟာရချို့တဲ့ပြီး လူက အရိုးပေါ် အရေတင် ဖြစ်နေတာ။ ဆေးရုံတက်ဖို့ ပိုက်ဆံမရှိလို့ နောက်ဆုံးမှာ အဆောင်မှာတင် တစ်ယောက်တည်း ဆုံးသွားရှာတာ"
အသင်းက လူကြီးရဲ့ စကားက ကျွန်မကို မြေပြင်ပေါ် ခွေကျသွားစေတယ်။ ကျွန်မ မယုံနိုင်ဘူး။ မေခရယ်... မေမေ မှားသွားပါပြီ။
"သူ့မှာ ပိုင်ဆိုင်တာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။ ဒီမှာ... သူ သေခါနီးအထိ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ဒီဓာတ်ပုံလေးပဲ ရှိတယ်"
ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ အဲဒီဓာတ်ပုံလေးကို ယူကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒါက ကျွန်မတို့ သားအမိ သုံးယောက် စံပယ်ရုံရှေ့မှာ ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံလေးပါ။ ဓာတ်ပုံရဲ့ အနောက်မှာ သွေးစွန်းနေတဲ့ စာလုံးလေးတွေနဲ့ ရေးထားတာက "မေမေ... သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ သမီး မေမေ့ကို အရမ်းချစ်တယ်" တဲ့။
ကျွန်မ မေခရဲ့ မြေပုံလေးရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး နာရီပေါင်းများစွာ ငိုကြွေးနေမိတယ်။ မိုးတွေက သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်က သူမကို စတွေ့ခဲ့တဲ့ ညလိုမျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ သူမ မရှိတော့ဘူး။ သူမကို ထွေးပွေ့ဖို့၊ တောင်းပန်ဖို့ အခွင့်အရေးတွေ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်မရဲ့ မာန၊ ကျွန်မရဲ့ အယူသီးမှုနဲ့ ကျွန်မရဲ့ မျက်ကန်းချစ်ခြင်းတွေက ကျွန်မကို တကယ်ချစ်တဲ့သူကို သတ်ပစ်လိုက်တာပဲ။ မေခဟာ သူမရဲ့ ဘဝကို ကျွန်မရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအတွက်၊ မင်းသူရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် ပေးဆပ်သွားခဲ့တယ်။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံတွေ ရှိတယ်၊ အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်း ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို "မေမေ" လို့ ခေါ်မယ့် စစ်မှန်တဲ့ အသံလေး တစ်သံမှ မရှိတော့ဘူး။
ကျွန်မ အခုတော့ နားလည်သွားပါပြီ။ သွေးဆိုတာထက် ပိုအရေးကြီးတာက "နှလုံးသား" ဆိုတာကိုပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအသိက ကျွန်မအတွက်တော့ သိပ်ကို နောက်ကျလွန်းသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ နေ့တိုင်း စံပယ်ရုံလေးကို ကြည့်ပြီး ဆုတောင်းနေမိတယ်။ ဘဝဆက်ဆက်မှာ မေခနဲ့ ပြန်ဆုံခဲ့ရင် ကျွန်မကို သူမရဲ့ မွေးစားမိခင် မဟုတ်ဘဲ၊ သူမအပေါ် တကယ်နားလည်ပေးနိုင်တဲ့ မိခင်အရင်းတစ်ယောက်လို ချစ်ခွင့်ပေးပါလို့။
နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို သူစိမ်းမို့လို့ သံသယဝင်တာထက်၊ သူ့ရဲ့ စိတ်ထားကို မမြင်နိုင်တဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ အမြင်ကွယ်မှုက ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းပါတယ်။ အမှားကို ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ အချိန်က သင့်ကို အမြဲတမ်း စောင့်မနေတတ်ပါဘူး။