မိဘများရဲ့ ဆုံးမစကား
မိဘများရဲ့ ဆုံးမစကား
မိုးစက်မိုးပေါက်တွေက မြေနီလမ်းပေါ်မှာ ဗွက်အိုင်လေးတွေ ဖန်တီးနေကြသည်။ ရွာဦးကျောင်းမှ ခေါင်းလောင်းသံ သဲ့သဲ့သည် လေအဝေ့မှာ လွင့်ပါလာပြီး မင်းသူရ၏ နားစည်ကို လာရောက်ပွတ်သပ်သွားသည်။ သူသည် ကားမှန်ကို အသာချကာ အပြင်ဘက်က စိုစွတ်နေသော တောရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်မိသည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က သူ ဤလမ်းမှ ထွက်ခွာသွားစဉ်ကမူ ဤရနံ့သည် သူ့အတွက် အကျဉ်းထောင်တစ်ခု၏ အနံ့အသက်ကဲ့သို့ ခါးသက်ခဲ့ဖူးသည်။
“သား... အစွန်းမရောက်စေနဲ့၊ ရေမြင့်ရင် ကြာတင့်တယ်ဆိုပေမဲ့ ရေအလျဉ်မှာ မျောမသွားဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်”
ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးဘုန်းရှိန်၏ အသံက နားထဲမှာ ပြန်လည်ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ထိုစဉ်က မင်းသူရသည် တက္ကသိုလ်တက်ရန် ရန်ကုန်သို့ တက်ကြွစွာ ပြင်ဆင်နေချိန်။ ဖခင်၏ စကားများကို ခေတ်မမီသော၊ ရှေးရိုးစွဲလွန်းသော စကားများဟု မှတ်ယူကာ လှောင်ပြုံးပြုံးခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် မြို့ပြ၏ မီးရောင်အောက်မှာ အောင်မြင်မှုကို အရယူမည်ဟု ကျုံးဝါးခဲ့သည်။
ယခုမူ မင်းသူရ၏ လက်ထဲမှာ အောင်မြင်မှု၏ အသီးအပွင့်များ ရှိနေသည်။ သို့သော် ထိုအသီးအပွင့်များသည် ပိုးဖောက်နေသကဲ့သို့ အတွင်းမှ လှိုက်စားနေသည်ကို သူတစ်ယောက်သာ သိသည်။ ကုမ္ပဏီ၏ အရှုပ်အထွေးများ၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ ကျောဖောက်မှုများကြားမှာ သူ မောဟိုက်နေခဲ့ပြီ။ ဖခင်ဖြစ်သူ ကျန်းမာရေးမကောင်းသဖြင့် အိမ်ပြန်လာခဲ့ရန် မိခင်ထံမှ ဖုန်းလက်ခံရရှိချိန်တွင် သူသည် ငြင်းဆန်ရန် အင်အားမရှိတော့ပေ။
ရွာထိပ်က ညောင်ပင်ကြီးသည် အိုမင်းရင့်ရော်စွာဖြင့် သူ့ကို ဆီးကြိုနေသည်။ မင်းသူရ၏ ရင်ထဲမှာတော့ ဆုံးမစကားများကို ပစ်ပယ်ခဲ့မိသည့်အတွက် နောင်တတရားတို့က ဆူးများသဖွယ် စတင်စူးရှနေပြီဖြစ်သည်။
အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေသော ဖခင်ဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မင်းသူရ၏ ခြေလှမ်းများ တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ အိုမင်းသွားလိုက်တာ အဖေရယ်။ ငယ်စဉ်က တောင်ကြီးတစ်လုံးလို ခိုင်ခံ့ခဲ့သော ပခုံးများမှာ ယခုမူ ကျုံ့ဝင်နေပြီ။ အသက်ရှူသံမှာလည်း မမှန်တော့ဘဲ တရွှူးရွှူးမြည်နေသည်။
“အဖေ... သား ပြန်ရောက်ပြီ”
ဦးဘုန်းရှိန်က မျက်လုံးကို အားယူဖွင့်ကြည့်သည်။ ပါးရေတွန့်နေသော မျက်နှာထက်မှာ နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက တုန်ရီနေသော လက်ဖဝါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ မင်းသူရ ထိုလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသောအခါ ကြမ်းတမ်းလွန်းသော အသားစိုင်တို့၏ ထိတွေ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုလက်ဖဝါးကြမ်းများသည် သူ့ကို ပညာတတ်ဖြစ်အောင်၊ လူလားမြောက်အောင် ပျိုးထောင်ပေးခဲ့သည့် အခြေခံအုတ်မြစ်များ ဖြစ်ခဲ့သည်။
“ပြန်လာတာ ဝမ်းသာတယ် သား... မြို့မှာ ပင်ပန်းနေပြီလား”
ထိုမေးခွန်းက မင်းသူရ၏ ရင်ဘတ်ကို တူနှင့် ထုလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက မြို့မှာ သူဌေးဖြစ်နေသည်၊ ဂုဏ်ရှိနေသည်ဟု အမြဲ ဝါကြွားခဲ့သော်လည်း ဖခင်ကမူ သူ့ရင်ထဲက ပင်ပန်းမှုကို ချက်ချင်း မြင်အောင် ကြည့်နိုင်ခဲ့သည်။ မိဘဟူသည် သားသမီး၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို ကြည့်ရုံဖြင့် နှလုံးသားကို ဖတ်နိုင်စွမ်းရှိကြသည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။
“မပင်ပန်းပါဘူး အဖေ၊ အဖေ နေကောင်းဖို့ပဲ အရေးကြီးပါတယ်”
မင်းသူရ လိမ်ညာလိုက်မိသည်။ သို့သော် ဦးဘုန်းရှိန်က ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ သားဖြစ်သူ၏ လက်ကိုသာ တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မင်းသူရသည် မိမိကိုယ်မိမိ အားငယ်နေသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ဖခင်၏ ရင်ခွင်ထဲမှာ ခိုလှုံချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
ညစာစားပြီးချိန်တွင် မီးခိုးငွေ့သန်းနေသော မီးဖိုချောင်လေးထဲမှာ မိခင်ဖြစ်သူက ရေနွေးကြမ်း ငှဲ့ပေးနေသည်။ အပြင်ဘက်မှာ မိုးက တဖွဲဖွဲ ဆက်ရွာနေတုန်း။ အိမ်ခေါင်မိုးက သွပ်ပြားပေါ်ကို ကျနေသော မိုးစက်သံများက ရင်ထဲကို အေးမြစေသည်။
“နင့်အဖေကလေ... နင် မြို့တက်ခါနီးက ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို အမြဲ ပြန်ပြောတတ်တယ်” မိခင်က အိုးခြမ်းပဲ့ထဲက မီးခဲလေးတွေကို ထိုးဆွရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဘာစကားလဲ အမေ”
“လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးက သူပိုင်ဆိုင်တဲ့ ငွေကြေးမှာ မရှိဘူး၊ သူစောင့်ထိန်းတဲ့ သစ္စာတရားမှာပဲ ရှိတယ်တဲ့။ နင်က အဲဒီတုန်းက ‘ဒီခေတ်မှာ ငွေမရှိရင် လူရာမဝင်ဘူး’ ဆိုပြီး အဖေ့ကို ပြန်ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား”
မင်းသူရ ခေါင်းငုံ့သွားမိသည်။ ဟုတ်ပါသည်။ သူသည် လောကကြီးကို ငွေဖြင့်သာ တိုင်းတာခဲ့သည်။ ငွေရဖို့အတွက် အချို့သော ကိုယ်ကျင့်တရားများကို လျစ်လျူရှုခဲ့ဖူးသည်။ လုပ်ငန်းခွင်မှာ အောင်မြင်ဖို့အတွက် အပြစ်မဲ့သူအချို့ကို နင်းကျော်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုမူ ထိုလုပ်ရပ်များက သူ့ကို ပြန်လည်ခြောက်လှန့်နေပြီ။
“သား သိပါတယ် အမေ... အဖေက သားကို လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်စေချင်ခဲ့တာ”
“လူကောင်းဖြစ်ဖို့ဆိုတာ အပြောလွယ်သလောက် အလုပ်ခက်တယ် သားရဲ့။ အဖေက နင့်ကို ရိုးသားစေချင်တာ။ ရိုးသားမှုက အစပိုင်းမှာ ခါးသီးပေမဲ့ အဆုံးသတ်မှာတော့ အေးမြတဲ့ အရိပ်ကို ပေးနိုင်တယ်”
မိခင်၏ စကားများကလည်း ဖခင်၏ ဆုံးမစကားများနှင့် ထပ်တူကျနေသည်။ မင်းသူရ၏ စိတ်ထဲမှာတော့ မြို့ပြက ရှုပ်ထွေးသော ပြဿနာများနှင့် ရွာက ရိုးရှင်းသော အမှန်တရားများအကြားမှာ ဗာဟီရဖြစ်နေတော့သည်။
မင်းသူရသည် ရွာမှာ တစ်ပတ်ခန့်နေပြီးနောက် ရန်ကုန်သို့ ခေတ္တပြန်ရန် ပြင်ဆင်ရသည်။ အရေးကြီးသော ကန်ထရိုက်စာချုပ်တစ်ခု ချုပ်ဆိုရန် ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူကတော့ အိပ်ရာပေါ်မှာပဲ ရှိနေသေးသည်။
“သား... အလုပ်ကို ကြိုးစားပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်စိတ်ကိုယ်တော့ အညစ်အကြေး မစွန်းစေနဲ့” ဦးဘုန်းရှိန်က သူ ထွက်ခါနီးမှာ နောက်ဆုံး မှာလိုက်သည်။
ရန်ကုန်ရောက်သည်နှင့် မင်းသူရသည် လောကဓံ၏ လှိုင်းလုံးများကြားမှာ ပြန်လည် နစ်မွန်းသွားပြန်သည်။ သူ၏ စီးပွားဖက် ကိုဇော်က အကျင့်ပျက်ခြစားမှုတစ်ခုမှာ ပါဝင်ရန် သူ့ကို တိုက်တွန်းနေသည်။
“မင်းသူရ၊ ဒီပရောဂျက်သာ ရရင် မင်း ငါးနှစ်စာ အေးဆေး ထိုင်စားလို့ရပြီ။ နည်းနည်းလေး မျက်စိမှိတ်လိုက်စမ်းပါ”
ကိုဇော့်စကားတွေက မြှူဆွယ်နေသည်။ ထိုငွေများရလျှင် ဖခင်ကို အကောင်းဆုံး ဆေးရုံမှာ ပြနိုင်မည်၊ မိခင်ကိုလည်း နန်းတော်လို အိမ်မှာ ထားနိုင်မည်။ သို့သော် ထိုငွေများသည် တစ်ပါးသူ၏ မျက်ရည်များမှ လာမည့် ငွေများဖြစ်နေသည်။ မင်းသူရ၏ နားထဲမှာ ဖခင်၏ “အစွန်းမရောက်စေနဲ့” ဆိုသော စကားက ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းလာသည်။
သူ ဘာလုပ်ရမလဲ။ အမှန်တရားနှင့် စည်းစိမ်၊ သူ ဘယ်အရာကို ရွေးချယ်ရမည်နည်း။ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ရခက်ခဲမှုများက သူ့ကို တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်စေခဲ့ပေ။
နောက်ဆုံးတွင်တော့ လောဘက အသိတရားကို အနိုင်ယူသွားခဲ့သည်။ မင်းသူရသည် ကိုဇော်နှင့် ပူးပေါင်းကာ စာချုပ်ကို မရိုးမသား နည်းလမ်းဖြင့် ရယူလိုက်သည်။ လက်ထဲကို ရောက်လာသော ငွေကြေးပမာဏက မူးဝေစရာ ကောင်းလောက်အောင် များပြားလှသည်။
သူသည် ထိုငွေများဖြင့် ရွာကို ပြန်ခဲ့သည်။ အဖေ့အတွက် အကောင်းဆုံး ဆေးဝါးများ၊ အမေ့အတွက် ရွှေထည်များကို ဝယ်ယူသွားခဲ့သည်။ သူ့ကိုယ်သူလည်း ဂုဏ်ယူနေမိသည်။ “တွေ့လား အဖေ... သား အောင်မြင်ပြီ” ဟု ကြွေးကြော်ချင်နေသည်။
သို့သော် ရွာကို ရောက်သောအခါ မြင်တွေ့ရသော မြင်ကွင်းက သူ မျှော်လင့်ထားသလို မဟုတ်ပေ။ အိမ်ရှေ့မှာ လူအချို့ စုဝေးနေကြသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ငိုရှိုက်သံကို အဝေးကပင် ကြားနေရသည်။ မင်းသူရ၏ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လက်ထဲက လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ မြေပေါ်သို့ လွတ်ကျသွားသည်။
“အဖေ... အဖေ ဘာဖြစ်တာလဲ”
သူ ပြေးဝင်သွားချိန်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူသည် အသက်မရှိတော့ပေ။ အေးစက်နေသော ရုပ်အလောင်းဘေးမှာ မိခင်က တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေသည်။ ဦးဘုန်းရှိန်သည် သားဖြစ်သူ ပြန်လာသည်ကိုပင် မစောင့်နိုင်ဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေပြီ။ သူ၏ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ သားဖြစ်သူကို ဘာများ မှာကြားသွားချင်ခဲ့ဦးမလဲ။
ဖခင်၏ နာရေးကိစ္စများကို ပြီးစီးအောင် ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် မင်းသူရသည် တစ်ကိုယ်တည်း အထီးကျန်နေခဲ့သည်။ သူ ရယူခဲ့သော မတရားသော ငွေများဖြင့် ဖခင်ကို ကယ်တင်ခွင့် မရခဲ့ပေ။ ထိုငွေများသည် ယခုမူ အမှိုက်များသဖွယ် အသုံးမဝင်တော့။
ညဦးပိုင်းတွင် သူသည် ဖခင်၏ စားပွဲဟောင်းလေးရှေ့မှာ ထိုင်နေမိသည်။ စားပွဲပေါ်မှာတော့ ဖခင် အမြဲဖတ်လေ့ရှိသော တရားစာအုပ်များနှင့် မှတ်စုစာအုပ်ဟောင်းလေး တစ်အုပ် ရှိနေသည်။ သူ ထိုစာအုပ်ကို အသာအယာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
စာမျက်နှာများက ဝါကျင်နေပြီး ဖခင်၏ လက်ရေးလက်သားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ တစ်နေရာအရောက်မှာတော့ သူ့အမည်ကို ရေးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“သား မင်းသူရအတွက်... မင်း မြို့ကို သွားတဲ့နေ့ကစပြီး ငါ စိုးရိမ်ခဲ့တာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ အဲဒါက မင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ မာကျောသွားမှာကိုပဲ။ လောကမှာ အောင်မြင်မှုဆိုတာ ခဏတာပဲ၊ သိက္ခာဆိုတာကတော့ တစ်သက်စာပဲ။ သားကို ငါ မချမ်းသာစေချင်ဘူး မဟုတ်ဘူး၊ တင့်တင့်တယ်တယ်နဲ့ အိပ်ပျော်စေချင်ရုံလေးပါ”
ထိုစာသားများကို ဖတ်ပြီးနောက် မင်းသူရသည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတော့သည်။ သူသည် အိပ်မပျော်နိုင်သော ညပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော်လည်း အဖေကမူ သူ့ကို “တင့်တင့်တယ်တယ် အိပ်ပျော်စေချင်ခဲ့သည်” တဲ့။
ရွာမှာ နေနေစဉ်အတွင်း ရန်ကုန်မှ ဖုန်းတစ်လုံး ဝင်လာသည်။ ကိုဇော် အဖမ်းခံရပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် မင်းသူရကိုလည်း ရဲတပ်ဖွဲ့က လိုက်လံ ရှာဖွေနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူတို့ လုပ်ခဲ့သော မရိုးမသား လုပ်ရပ်များ ပေါ်ပေါက်သွားခဲ့ပြီ။
မင်းသူရသည် ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး ရှိသော်လည်း မပြေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဖခင်၏ ဆုံးမစကားများကို ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံ မချိုးဖောက်ချင်တော့ပေ။ အမှားလုပ်ခဲ့လျှင် ဝန်ခံရဲရမည်၊ အပြစ်ရှိလျှင် ခံယူရဲရမည်။
“အမေ... သား ရန်ကုန်ကို ခဏသွားဦးမယ်။ သား လုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေအတွက် တာဝန်ယူရမယ်”
မိခင်ဖြစ်သူက ဘာကိုမှ အကျိုးအကြောင်း မသိသော်လည်း သားဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးထဲက နောင်တတရားကို မြင်လိုက်ပုံရသည်။ သူမက မင်းသူရ၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။
“သွားပါ သား... အဖေ့ကို အားနာတတ်ရင် အမှန်အတိုင်းပဲ လုပ်ပါ။ အမေ စောင့်နေမယ်”
မင်းသူရသည် ရွာလမ်းလေးအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ ယခုတစ်ခါ အိမ်က ထွက်ခွာရခြင်းသည် ယခင်ကလို ဝင့်ကြွားမှုများ မပါတော့ဘဲ လေးလံသော တာဝန်သိစိတ်များဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေသည်။
မင်းသူရသည် ရဲစခန်းသို့ ကိုယ်တိုင် သွားရောက် အဖမ်းခံလိုက်သည်။ တရားရုံးမှာလည်း သူ ကျူးလွန်ခဲ့သမျှကို အမှန်အတိုင်း ထွက်ဆိုခဲ့သည်။ သူ၏ ရိုးသားသော ဝန်ခံမှုကြောင့် ထောင်ဒဏ်အချို့ လျော့ပေါ့သွားသော်လည်း သူသည် နှစ်အတော်ကြာ ထောင်ထဲမှာ နေရမည်ဖြစ်သည်။
ထောင်ထဲက အေးစက်သော ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း မင်းသူရသည် ဖခင်၏ ဆုံးမစကားများကို တစ်ခွန်းချင်း ပြန်လည် ဆင်ခြင်နေမိသည်။
“သား... လောကမှာ အကြီးမားဆုံးသော အောင်နိုင်မှုဟာ ကိုယ့်ရဲ့ လောဘကို အောင်နိုင်ခြင်းပဲ”
ထိုစကားသည် ယခင်က သူ့အတွက်တော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားစုလေးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုမူ ထိုစကား၏ နက်ရှိုင်းမှုကို သူ ကောင်းကောင်း နားလည်သွားပြီ။ သူသည် လောဘနောက်ကို လိုက်ခဲ့မိသောကြောင့် ယခုကဲ့သို့ လွတ်လပ်ခွင့်များ ဆုံးရှုံးခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဆန်းကြယ်သည်မှာ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်သည် ယခင်ကထက် ပိုမို ငြိမ်းချမ်းနေခြင်းပင်။
သူသည် သူတစ်ပါးကို လိမ်ညာစရာ မလိုတော့၊ သူ့ကိုယ်သူလည်း ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုတော့ပေ။ အမှန်တရား၏ အရိပ်အောက်မှာ သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တင့်တင့်တယ်တယ် အိပ်ပျော်နိုင်ခဲ့ပြီ။
ထောင်မှ လွတ်လာသောနေ့တွင် မင်းသူရ၏ ခေါင်းပေါ်မှာ ဆံပင်ဖြူအချို့ စတင် ပေါက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ရွာကို ပြန်ခဲ့သည်။ ရွာကလေးကတော့ အရင်အတိုင်းပင်။ ပြောင်းလဲသွားသည်မှာ သူကိုယ်တိုင်သာ ဖြစ်သည်။
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မိခင်ဖြစ်သူက ဆံပင်ဖွေးဖွေးနှင့် ဆီးကြိုနေသည်။ သူမသည် သားဖြစ်သူကို မပြောင်းလဲသော မေတ္တာများဖြင့် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
“ပြန်ရောက်ပြီလား သား... ရေချိုးပြီး ထမင်းစားရအောင်”
မင်းသူရသည် အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်လေးပေါ်မှာ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ အဖေ့၏ နေရာ။ သူသည် အဖေ့၏ လက်သမားကိရိယာဟောင်းလေးတွေကို ပြန်လည် သုတ်သင်လိုက်သည်။ သူသည် မြို့ပြကို ပြန်မသွားတော့ဘဲ ရွာမှာပဲ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူသည် ရွာက ကလေးငယ်များကို စာသင်ပေးသည်။ ဖခင်ထံမှ သင်ယူခဲ့သော လက်သမားပညာဖြင့် အိမ်ထောင်ပရိဘောဂများကို ပြုလုပ်ရောင်းချသည်။ သူ၏ လက်ရာများက ခိုင်ခံ့ပြီး စိတ်ချရသောကြောင့် လူကြိုက်များလာသည်။ သူသည် ချမ်းသာသော သူဌေးကြီး မဟုတ်သော်လည်း ရွာသားအားလုံးက လေးစားရသော ‘ကိုမင်းသူရ’ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အချိန်များ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ မင်းသူရတွင်လည်း ဇနီးနှင့် သားလေးတစ်ယောက် ရှိလာခဲ့ပြီ။ သူ၏ သားလေးသည်လည်း သူ့ကဲ့သို့ပင် ထက်မြက်ပြီး တက်ကြွသည်။
တစ်နေ့တွင် သားဖြစ်သူက မင်းသူရ၏ အနီးသို့ ရောက်လာပြီး မေးသည်။
“ဖေဖေ... ဖေဖေ့မှာ အမြဲတမ်း လိုက်နာတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် ရှိလား။ ဖေဖေက ဘာလို့ အမြဲတမ်း အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိနေရတာလဲ”
မင်းသူရက သားလေးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် သားဖြစ်သူကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးဘုန်းရှိန် ပြောခဲ့ဖူးသော စကားများကို ပြန်လည် ပြောပြလိုက်သည်။
“သား... ဒီစကားကို မှတ်ထားပါ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ သူပိုင်ဆိုင်တဲ့ ငွေကြေးမှာ မရှိဘူး၊ သူစောင့်ထိန်းတဲ့ သစ္စာတရားမှာပဲ ရှိတယ်။ ရေမြင့်ရင် ကြာတင့်တယ်ဆိုပေမဲ့ ရေအလျဉ်မှာ မျောမသွားဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်”
သားလေးက နားမလည်သလို ကြည့်နေသော်လည်း မင်းသူရကတော့ စိတ်မပူပါ။ တစ်နေ့တွင် သားဖြစ်သူသည်လည်း လောကဓံနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ ဤစကားများသည် သူ၏ အသက်ကယ်ကြိုး ဖြစ်လာမည်ကို မင်းသူရ ယုံကြည်နေသည်။
မိုးရာသီ တစ်ဖန် ပြန်ရောက်လာပြန်သည်။ မင်းသူရသည် အိမ်ရှေ့ဝရန်တာမှာ ထိုင်ရင်း မိုးစက်တွေကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲမှာတော့ အတိတ်က ပုံရိပ်များက ရုပ်ရှင်တစ်ကားလို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။
သူ၏ အမှားများ၊ သူ၏ နောင်တများ၊ ဖခင်၏ ဆုံးမစကားများ။ ထိုအရာအားလုံးသည် သူ့ကို ယခုကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် ပုံဖော်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် အတိတ်ကို နာကျင်စွာ သတိရနေခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် အောက်မေ့နေခြင်းဖြစ်သည်။
“အဖေ... အဖေ မြင်နေရလား။ သား အခု တင့်တင့်တယ်တယ်နဲ့ အိပ်ပျော်နေပါပြီ”
သူက ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ လေအဝေ့မှာ လွင့်ပါလာသော သစ်သားနံ့လေးက ဖခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို ပြန်လည် ပြုံးပြနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မိဘတို့၏ ဆုံးမစကားဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် နားခါးတတ်သော်လည်း ဘဝ၏ မုန်တိုင်းများကြားမှာတော့ အလုံခြုံဆုံးသော ခိုလှုံရာ ဖြစ်နေတတ်ပါသည်။
ယခုအခါ မင်းသူရသည် ရွာကလေး၏ လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ သူသည် ရွာဦးကျောင်းမှာ ဇရပ်တစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် ဆောက်လုပ်လှူဒါန်းခဲ့သည်။ ထိုဇရပ်၏ တိုင်လုံးကြီးတစ်လုံးပေါ်မှာ သူ စာလုံးလေးတစ်ချို့ကို ထွင်းထုထားခဲ့သည်။
“ရိုးသားမှုသည်သာလျှင် ဘဝ၏ စစ်မှန်သော အောင်မြင်မှုဖြစ်သည်”
သူသည် နေ့စဉ်ညနေတိုင်း ထိုဇရပ်လေးမှာ ထိုင်ကာ ရွာသူရွာသားများနှင့် စကားပြောလေ့ရှိသည်။ သူ၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းကိုလည်း လူငယ်လေးတွေကို ပြန်လည် ပြောပြတတ်သည်။ သူသည် သူ၏ အမှားများကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ အများအတွက် သင်ခန်းစာဖြစ်အောင် ဖွင့်ဟပြောကြားခဲ့သည်။
နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် မင်းသူရသည် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်ထဲမှာ မိသားစု၏ ရယ်မောသံများကို ကြားနေရသည်။ သူသည် အိမ်တံခါးကို မဖွင့်မီ ခေတ္တရပ်ကာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကြယ်လေးတွေက တဖျတ်ဖျတ် လင်းနေကြသည်။
မိဘများ၏ ဆုံးမစကားသည် သူတို့ သေဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် သားသမီးများ၏ နှလုံးသားထဲမှာ ထာဝရ ရှင်သန်နေတတ်သော အမွေအနှစ်များပင်ဖြစ်သည်။ မင်းသူရသည် ထိုအမွေအနှစ်ကို မြတ်နိုးစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အိမ်ထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ဝင်သွားခဲ့လေတော့သည်။
ပြီးပါပြီ။