အဆိပ်ပင်ရေလောင်းသည့် လူ

 အဆိပ်ပင်ရေလောင်းသည့် လူ

အခန်း () အမွေဆိုး၏ နိဒါန်း

မိုးဦးကျကာလ၏ ထိုင်းမှိုင်းသော ညနေခင်းတစ်ခုတွင် ဦးမြတ်သူသည် သူ၏ ဟောင်းနွမ်းလှသော ခြံဝင်းကျယ်ကြီးထဲ၌ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေမိသည်။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးသည် ခဲရောင်တိမ်တိုက်တို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လေထုထဲတွင် မြေဆွေးနံ့နှင့် မိုးနံ့တို့ ရောပြွမ်းနေ၏။ ခြံထောင့်ရှိ အမည်မသိ အပင်အိုကြီးတစ်ပင်သည် အရွက်များ ညှိုးနွမ်းနေသော်လည်း ပင်စည်မှာမူ သန်မာထွားကြိုင်းလွန်းလှသည်။ ထိုအပင်ကို ကြည့်ရင်း ဦးမြတ်သူသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ့်ငါးနှစ်က ထိုကလေးကို စတင်တွေ့ရှိခဲ့သည့် နေ့ကို သတိရမိသွားသည်။

“ဒီကလေးက ခင်ဗျားကို ဖျက်မယ့်ကလေးဗျ၊ သူ့အဖေက ခင်ဗျားမိသားစုကို ဘယ်လိုဒုက္ခပေးခဲ့တာလဲဆိုတာ မမေ့နဲ့ဦး” ဟု ထိုစဉ်က မိတ်ဆွေများက သတိပေးခဲ့ကြသော်လည်း ဦးမြတ်သူကတော့ ခေါင်းခါခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် မိမိ၏ ရန်သူဟောင်းထံမှ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ကလေးငယ် မင်းထက်ကို ရင်ဝယ်သားကဲ့သို့ ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုဆုံးဖြတ်ချက်သည် အဆိပ်ပင်ကို ရေလောင်းမိခြင်း ဖြစ်မှန်း ထိုစဉ်က သူ မသိခဲ့ပါ။

ယခုတော့ မင်းထက်သည် အရွယ်ရောက်လာခဲ့ပြီ။ မျက်ဝန်းများက စူးရှပြီး အေးစက်သော အငွေ့အသက်တို့ ရှိနေတတ်သည်။ ဦးမြတ်သူသည် လက်ထဲမှ ရေလောင်းခွက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိသည်။ ရင်ထဲတွင် တနင့်တပိုး ခံစားနေရသော စိုးရိမ်စိတ်တို့က မိုးတိမ်များကဲ့သို့ပင် လေးလံနေတော့သည်။

အခန်း () အတိတ်၏ အရိပ်များ

“ဦးဦး... ကျွန်တော့်အဖေက တကယ်ပဲ လူဆိုးတစ်ယောက်လားဟင်”

လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က မင်းထက် မေးခဲ့သော ထိုမေးခွန်းကို ဦးမြတ်သူ ယနေ့တိုင် နားထဲတွင် ကြားနေမိဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ဆယ်နှစ်သားအရွယ်သာ ရှိသေးသော မင်းထက်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အပြစ်ကင်းစင်မှုနှင့်အတူ ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောယှက်နေခဲ့သည်။ ဦးမြတ်သူသည် ကလေးငယ်၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း “အတိတ်က အတိတ်ပါပဲ မင်းထက်ရယ်၊ အခု မင်းက ဦးဦးရဲ့ သားပဲလေ” ဟုသာ ချော့မော့ပြောဆိုခဲ့သည်။

သို့သော် အမှန်တရားမှာ ခါးသီးလွန်းလှသည်။ မင်းထက်၏ ဖခင်သည် ဦးမြတ်သူ၏ စီးပွားရေးကို ဖျက်ဆီးခဲ့ရုံသာမက ဦးမြတ်သူ၏ ဇနီးသည်ကိုပါ စိတ်ဒဏ်ရာများဖြင့် သေဆုံးစေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ကံကြမ္မာ၏ ကျီစားမှုဖြင့် ထိုရန်သူ သေဆုံးသွားသောအခါ ကျန်ရစ်သော သားငယ်ကို ဦးမြတ်သူကပင် ကောက်ယူမွေးစားခဲ့ရသည်။ ဤသည်မှာ ကလဲ့စားချေခြင်း တစ်မျိုးလား သို့မဟုတ် သနားကြင်နာမှုလားဆိုသည်ကို ဦးမြတ်သူကိုယ်တိုင်ပင် ဝေခွဲမရနိုင်ခဲ့ပေ။

သူသည် မင်းထက်ကို အကောင်းဆုံး ကျောင်းများတွင် ထားခဲ့သည်။ အကောင်းဆုံးသော အစားအသောက်၊ အဝတ်အထည်များဖြင့် ဝေေဝဆာဆာ ပြုစုခဲ့သည်။ သို့သော် မင်းထက်၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ အမုန်းတရား၏ အစေ့အဆန်များက တိတ်တဆိတ် ရှင်သန်နေခဲ့သည်ကို သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

အခန်း () တိတ်ဆိတ်သော မုန်တိုင်း

မင်းထက်သည် အသက်နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ပြည့်သောအခါ ဦးမြတ်သူ၏ လုပ်ငန်းများကို ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးလာခဲ့သည်။ သူသည် အလုပ်ကို ကြိုးစားသကဲ့သို့ စကားနည်းသူလည်း ဖြစ်သည်။ ဦးမြတ်သူနှင့် မင်းထက်တို့ကြားတွင် ပြောမထွက်သော စကားလုံးများ၊ နားလည်ရခက်သော တိတ်ဆိတ်မှုများက အစဉ်အမြဲ ရှိနေခဲ့သည်။

“ဦးဦး... ဒီစာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပေးပါ၊ ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီအတွက် အရေးကြီးတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတစ်ခုမို့လို့ပါ”

မင်းထက်သည် စာရွက်စာတမ်း အချို့ကို ဦးမြတ်သူ၏ စားပွဲပေါ်သို့ တင်ပေးရင်း ပြောသည်။ သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်လွန်းလှသဖြင့် ရင်ထဲမှ အကြံအစည်များကို ရိပ်မိရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ ဦးမြတ်သူသည် မင်းထက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မင်းထက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အောင်မြင်မှုကို ဆာလောင်နေသော အငွေ့အသက်များက ထင်ဟပ်နေ၏။

“မင်းကို ဦးဦး ယုံပါတယ် မင်းထက်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သတိပေးချင်တယ်၊ အလောတကြီး လုပ်တာက တစ်ခါတလေကျရင် ဆုံးရှုံးမှုတွေ ဖြစ်စေတတ်တယ်”

ဦးမြတ်သူက အေးအေးဆေးဆေး ပြောသော်လည်း မင်းထက်၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ယှက်သန်းသွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအပြုံးသည် ရင်ထဲကို အေးစက်သွားစေခဲ့သည်။

အခန်း () သံသယ၏ အစေ့အဆန်များ

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဦးမြတ်သူ၏ ယုံကြည်ရသော ရှေ့နေဟောင်း ဦးဘဖုန်းက ဖုန်းဆက်လာသည်။

“မြတ်သူ... မင်း မွေးထားတဲ့ ကောင်လေးကို သတိထားဦး၊ သူက မင်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သူ့နာမည်ပြောင်းဖို့ လျှို့ဝှက် စီစဉ်နေတယ်လို့ ငါ ကြားနေရတယ်”

ဦးမြတ်သူသည် ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီးနောက် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေမိသည်။ မိုးက သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေသည်။ သူ ရေလောင်းခဲ့သော အဆိပ်ပင်သည် ယခုအခါ အကိုင်းအခက်များ ဝေေဝဆာဆာဖြင့် သူ့အိမ်ကို ဖုံးလွှမ်းတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီလား။

မင်းထက်သည် ညစာစားပွဲတွင် ထုံးစံအတိုင်း တည်ငြိမ်နေသည်။ သူသည် ဟင်းများကို ဦးမြတ်သူ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ခပ်ပေးရင်း “ဦးဦး... ဒီနေ့ နေမကောင်းဘူးလား၊ မျက်နှာက သိပ်မကြည်ဘူး” ဟု ဂရုတစိုက် မေးရှာသည်။ ထိုစကားများမှာ ရိုးသားမှုရှိသယောင် ထင်ရသော်လည်း ဦးမြတ်သူ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ ထူးဆန်းသော အေးစက်မှုတစ်ခု စိမ့်ဝင်နေသည်။

“ငါ နေကောင်းပါတယ် မင်းထက်၊ ငါ တွေးနေတာက... လူတစ်ယောက်ကို ငါတို့က တကယ်ရော သိနိုင်ပါ့မလားဆိုတာပဲ”

မင်းထက်က ခက်ရင်းကို အသာချလိုက်ပြီး ဦးမြတ်သူကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ကာ “လူတွေက သူတို့ မြင်ချင်တာကိုပဲ မြင်ကြတာလေ ဦးဦးရဲ့၊ အမှန်တရားဆိုတာကတော့ အချိန်တန်ရင် ပေါ်လာမှာပါ” ဟု ပြောကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

အခန်း () အဆိပ်ဖူးများ ဝေချိန်

လအနည်းငယ်အတွင်း ဦးမြတ်သူ၏ လုပ်ငန်းများ တဖြည်းဖြည်း ယိုင်နဲ့လာခဲ့သည်။ ငွေကြေးအရှုပ်အထွေးများ၊ အမှုအခင်းများက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ထိုပြဿနာအားလုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် မင်းထက်၏ လက်ရာများ ပါဝင်နေခြင်းပင်။

ဦးမြတ်သူသည် မိမိ၏ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်ရင်း စာရွက်စာတမ်းများကို စစ်ဆေးနေသည်။ မင်းထက်သည် ဦးမြတ်သူ လက်မှတ်ထိုးပေးခဲ့သော စာချုပ်များကို အသုံးချကာ ပိုင်ဆိုင်မှု အတော်များများကို လွှဲပြောင်းယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ် မင်းထက်သည် အခန်းထဲသို့ အေးအေးလူလူ ဝင်လာသည်။

“ဦးဦး သိသွားပြီပဲ၊ ကျွန်တော် ပြောသားပဲ... အချိန်တန်ရင် အမှန်တရားက ပေါ်လာမှာပါလို့”

မင်းထက်၏ လေသံမှာ အေးစက်လှသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ယခင်က မြင်ခဲ့ရသော အပြစ်ကင်းစင်မှုများ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

“ဘာလို့လဲ မင်းထက်... ငါ မင်းကို သားတစ်ယောက်လို ချစ်ခဲ့တာ မင်းသိသားနဲ့”

“ချစ်ခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားရဲ့ အမှားတွေအတွက် ကျွန်တော့်ကို အသုံးချပြီး အပြစ်ဖြေခဲ့တာလား၊ ခင်ဗျားကြောင့် ကျွန်တော့်အဖေ သေခဲ့ရတာ၊ ကျွန်တော်တို့ မိသားစု ဘဝပျက်ခဲ့ရတာကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး”

မင်းထက်၏ စကားလုံးတိုင်းသည် ထက်မြက်သော ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ဦးမြတ်သူ၏ နှလုံးသားကို ခုတ်ထစ်နေတော့သည်။

အခန်း () အမှောင်ထဲက တိုက်ပွဲ

ဦးမြတ်သူသည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် မင်းထက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ မွေးစားခဲ့သည်မှာ ကလေးငယ် တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ အငြိုးအတေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကျားသစ်တစ်ကောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“မင်းအဖေက သူ့ဘာသာသူ အမှားတွေလုပ်လို့ ပျက်စီးခဲ့တာပါ မင်းထက်၊ ငါက သူ့ကို ကူညီခဲ့သေးတယ်”

“တော်စမ်းပါ ခင်ဗျားရဲ့ အလိမ်အညာတွေ! အခု ခင်ဗျားမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး၊ ဒီအိမ်ကလည်း မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်တော့်နာမည်နဲ့ ဖြစ်သွားပြီ၊ ခင်ဗျား ဘယ်ကိုသွားမလဲ”

မင်းထက်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။ ဦးမြတ်သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားမိသည်။ သူ လောင်းခဲ့သော ရေများသည် အပင်ကို ကြီးထွားစေခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း ထိုအပင်က ပြန်လည် ထိုးဆွမည့် ဆူးများ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ ထည့်မတွေးခဲ့မိပေ။

ထိုညတွင် ဦးမြတ်သူသည် အိမ်ကြီး၏ ဧည့်ခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရင်း ငိုရှိုက်နေမိသည်။ သူ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်ကာ တည်ဆောက်ခဲ့သော အရာအားလုံးသည် ဖွဲဖွဲမျှပင် မကျန်တော့ပေ။

အခန်း () ပဲ့တင်ထပ်သော ကလဲ့စား

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မင်းထက်သည် ခရီးဆောင်အိတ်ကို ပြင်ဆင်နေသည်။ သူသည် ဤအိမ်ကို ရောင်းချကာ မြို့ပြင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် စီစဉ်ထားသည်။ ဦးမြတ်သူကတော့ အိပ်ရာထဲတွင် လဲနေပြီး ဘာစကားမှ မပြောတော့ပေ။

မင်းထက်သည် ဦးမြတ်သူ၏ အခန်းရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ခေတ္တရပ်တန့်သွားသည်။ ရင်ထဲတွင် တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသော ဝေခွဲမရသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤအဖိုးအိုသည် သူ့ကို ကျွေးမွေးခဲ့သည်မှာ မှန်သည်။ သူ နေမကောင်းစဉ်က ညလုံးပေါက် ပြုစုပေးခဲ့သည်များကိုလည်း သတိရမိသည်။ သို့သော် အမုန်းတရားက ထိုကျေးဇူးတရားများကို ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။

“ကျွန်တော် သွားတော့မယ်၊ ခင်ဗျားအတွက် ပိုက်ဆံအချို့ ချန်ထားခဲ့တယ်”

မင်းထက်က အခန်းဝမှ လှမ်းပြောသော်လည်း ဦးမြတ်သူက ပြန်မထူးပေ။ သူ၏ ကျောပြင်ကြီးမှာ သေးသိမ်ပြီး အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေသည်ကို မင်းထက် မြင်လိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲတွင် တစ်ချက် တွန့်သွားမိသည်။ သို့သော် သူသည် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ အိမ်ကြီးထဲမှ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

အခန်း () အထီးကျန်ခြင်း၏ အရသာ

မင်းထက် ထွက်သွားပြီးနောက် ဦးမြတ်သူသည် အိမ်ကြီးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အိမ်ဖော်များလည်း ထွက်သွားကြပြီ။ ခြံဝင်းကြီးတစ်ခုလုံးသည် တိတ်ဆိတ်လွန်းသဖြင့် မိမိ၏ နှလုံးခုန်သံကိုပင် ပြန်ကြားနေရသည်။

သူသည် ခြံထဲသို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဟိုအရင်က သူ ရေလောင်းခဲ့သော အပင်အိုကြီးဆီသို့ ခြေဦးလှည့်မိသည်။ အပင်ကြီးသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုကြီးထွားလာပြီး အရွက်များမှာ စိမ်းစိုနေသော်လည်း ထူးဆန်းသော အနံ့ဆိုးတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။ ထိုအပင်မှ ထွက်လာသော အစေးများသည် အဆိပ်ရှိကြောင်း သူ သိသည်။

“ငါ မင်းကို ရေလောင်းခဲ့မိတယ်... အခုတော့ မင်းက ငါ့ကို ပြန်သတ်ဖို့ ကြံနေပြီပေါ့လေ”

ဦးမြတ်သူသည် အပင်ကြီးကို ဖက်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောမိသည်။ သူ၏ မျက်ရည်များက အပင်၏ ပင်စည်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် မိုးက ထပ်မံ ရွာချလာပြန်သည်။ မိုးရေထဲတွင် ဦးမြတ်သူ၏ အိုမင်းသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ပိုမို သေးငယ်သွားသယောင် ထင်ရသည်။

အခန်း () နောင်တ၏ ခြေရာများ

မြို့ကြီးထဲတွင် မင်းထက်သည် အောင်မြင်သော စီးပွားရေးသမားတစ်ဦး ဖြစ်လာသည်။ သူသည် ဦးမြတ်သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို အရင်းပြုကာ စီးပွားရေး လောကတွင် နာမည်ကြီးလာသည်။ သို့သော် သူ၏ ညများမှာ ငြိမ်းချမ်းမှု မရှိပေ။

အိပ်မက်ထဲတွင် ဦးမြတ်သူ၏ မျက်လုံးများကို အမြဲမြင်နေရသည်။ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် အမုန်းတရားထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ‘ဝမ်းနည်းမှု’ ကိုသာ သူ တွေ့ရသည်။ မင်းထက်သည် အရက်ကို အလွန်အကျွံ သောက်လာသည်။ ပိုက်ဆံများ ရှိလာသော်လည်း စိတ်၏ ချမ်းသာမှုကိုမူ သူ မရရှိနိုင်ခဲ့ပေ။

တစ်နေ့တွင် သူသည် ဦးမြတ်သူ ရှိရာ အိမ်ဟောင်းကြီးသို့ ပြန်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဘာကြောင့် ပြန်သွားချင်သည်ကို သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိပါ။ ရင်ထဲမှ တောင့်တမှုတစ်ခုက သူ့ကို တွန်းပို့နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အခန်း () ပျက်စီးခြင်း၏ အဆုံးသတ်

မင်းထက် အိမ်ဟောင်းကြီးသို့ ရောက်သောအခါ ခြံတံခါးမှာ ပွင့်နေသည်။ ခြံထဲတွင် မြက်ပင်များ ရှုပ်ထွေးနေပြီး အိမ်ကြီးမှာလည်း ဟောင်းလောင်းကြီး ဖြစ်နေသည်။ သူသည် တုန်ရီနေသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ခြံထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

ခြံထောင့်ရှိ အပင်အိုကြီး၏ အောက်တွင် ဦးမြတ်သူသည် လဲလျောင်းနေသည်။ မင်းထက် ရင်တုန်ပန်းတုန်ဖြင့် အနားသို့ ပြေးသွားသည်။

“ဦးဦး! ဦးဦး!”

ဦးမြတ်သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မှိတ်နေပြီ။ သူ၏ လက်ထဲတွင် အပင်မှ ကျလာသော အသီးတစ်လုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ထိုအသီးမှာ တောက်ပြောင်နေသော်လည်း စားလိုက်လျှင် အသက်အန္တရာယ်ရှိသော အဆိပ်သီး ဖြစ်သည်။ ဦးမြတ်သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် သွေးစအချို့ ရှိနေသည်။

“ကျွန်တော် ရောက်ပြီ ဦးဦး... ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပါဦး”

မင်းထက်သည် ဦးမြတ်သူကို ပွေ့ချီကာ ငိုကြွေးတော့သည်။ ဦးမြတ်သူသည် မျက်လုံးများကို အားယူကာ ဖွင့်ကြည့်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက တုန်ရီနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ကြိုးစားနေသည်။

အခန်း () ခွင့်လွှတ်ခြင်း၏ အစေး

“သား... မင်း... အဆိပ်တွေကို... မစားပါနဲ့”

ဦးမြတ်သူ၏ နောက်ဆုံးစကားသံမှာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ၏ လက်ထဲမှ အဆိပ်သီးသည် မြေကြီးပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားသည်။ မင်းထက်သည် ဦးမြတ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖက်ကာ အသံကုန် ဟစ်အော်ငိုကြွေးမိသည်။

သူသည် ဦးမြတ်သူ၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ဦးမြတ်သူသည် သူ၏ အမုန်းတရားများကို ကိုယ်တိုင် အဆိပ်အဖြစ် စားသုံးကာ မင်းထက်ကိုတော့ လွတ်မြောက်ခွင့် ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဦးမြတ်သူသည် အဆိပ်ပင်ကို ရေလောင်းခဲ့သော်လည်း ထိုအပင်၏ အဆိပ်သင့်သော အသီးကို မိမိကိုယ်တိုင်သာ စားသုံးသွားခဲ့သည်။

မင်းထက်သည် ထိုနေ့မှစ၍ သူပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ သူသည် အိမ်ကြီးကို ပြုပြင်မွမ်းမံကာ မိဘမဲ့ဂေဟာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ ရင်ထဲမှ အမာရွတ်များကတော့ ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

အခန်း () အဆုံးသတ်မဲ့သော သံသရာ

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်...

ခြံထောင့်ရှိ အပင်အိုကြီးသည် ယခုအခါ ပန်းပွင့်များ ဝေေဝဆာဆာဖြင့် လှပနေသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုအပင်သည် အဆိပ်ပင် မဟုတ်တော့ဘဲ အေးမြသော အရိပ်ကို ပေးနိုင်သည့် သစ်ပင်ကြီး ဖြစ်နေခြင်းပင်။

မင်းထက်သည် အပင်အောက်တွင် ထိုင်ရင်း ကလေးငယ်များ ကစားနေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် ဦးမြတ်သူကဲ့သို့ပင် အပင်များကို ရေလောင်းနေတတ်သည်။ သို့သော် သူ လောင်းသော ရေသည် အမုန်းတရားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မေတ္တာတရားကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ဦးဦး... ဒီအပင်က ဘာအပင်လဲဟင်” ဟု ကလေးငယ်တစ်ယောက်က လာမေးသည်။

မင်းထက်သည် ကလေးငယ်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ကောင်းကင်ကြီးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါက... အချစ်နဲ့ ခွင့်လွှတ်ခြင်းတွေကနေ ပေါက်ဖွားလာတဲ့ အပင်ပေါ့ သားရဲ့”

မင်းထက်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျက်ရည်စအချို့ ဝဲလာသည်။ သူသည် အတိတ်ကို ပြန်မပြင်နိုင်သော်လည်း အနာဂတ်ကိုတော့ မေတ္တာဖြင့် ပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့ပြီ။ အဆိပ်ပင်ကို ရေလောင်းခဲ့သော လူသည် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ခွင့်လွှတ်ခြင်း တရားသည်ကား ယခုထက်တိုင် ဤသစ်ပင်ကြီးအဖြစ် ရှင်သန်နေဆဲ ဖြစ်ပါတော့သည်။