ဘော်ဒါဆောင်
ဘော်ဒါဆောင်
ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တွေကို ပြန်တွေးကြည့်ရင် ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ သစ်သားလှေကားထစ်တွေရဲ့ ကျွန်းကျွန်းကျွက်ကျွက် မြည်သံနဲ့ ဟင်းချက်နံ့တွေ သင်းပျံ့နေတဲ့ အဆောင်ဟောင်းလေးကိုပဲ ပြေးမြင်မိပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့ဟာ ဘဝရဲ့ အနာဂတ်တွေကို စာအုပ်ပုံတွေကြားမှာ ရှာဖွေနေခဲ့ကြတဲ့ ကိုးတန်း၊ ဆယ်တန်း ကျောင်းသားလေးတွေပေါ့။ ကျွန်တော်တို့နေတဲ့ ဘော်ဒါဆောင်က နှစ်ထပ်တိုက် အိုကြီးပါ။ အပေါ်ထပ်မှာ ကျွန်တော်တို့ ယောက်ျားလေးတွေ စုပြုံတိုးဝှေ့နေကြပြီး အောက်ထပ်မှာတော့ မိန်းကလေးတွေ နေကြတယ်။ ဆရာမနဲ့ သူ့အစ်ကို ဆရာနှစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ကို စည်းကမ်းတကျ ထိန်းကျောင်းပေးပါတယ်။
“ကျော်ကျော်ရေ ထမင်းစားကြတော့ဟေ့၊ မောင်မောင်တို့ပါ ခေါ်လာခဲ့”
အဲဒီအသံက အဆောင်ရဲ့ စည်ပင်သာယာရေး ဝန်ကြီးလို့ တင်စားလို့ရတဲ့ မဖွေးရဲ့ အသံပါ။ မဖွေးက ဆယ်တန်း အစ်မကြီး ယောက်ထဲမှာ အလှဆုံးပေါ့။ အရပ်ပုပု၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့်နဲ့ သူ့မျက်နှာလေးက အမြဲတမ်း ဝင်းပနေတတ်တယ်။ မဖွေးက စာလည်းတော်သလို လက်ကြောလည်း တင်းပါတယ်။ ထမင်းချက်အန်တီကြီးကို ကူပြီး ဟင်းချက်ပေးတတ်တာကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ညီငယ်လေးတွေအတွက်တော့ သူဟာ အားကိုးရတဲ့ အစ်မကြီး တစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း မောင်မောင်ကတော့ သူ့ကို မောင်နှမစိတ်ထက် ပိုပြီး တစ်ဖက်သက် ကြိုက်နေခဲ့တာ။
မဖွေးက ပွင့်လင်းလွန်းတော့ တစ်ခါတလေ ကျွန်တော်တို့ ယောက်ျားလေးတွေကို ရှက်အောင် စတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ဆိုရင် စာသင်ချိန်မှာ ဆီးခဏခဏ သွားချင်တာကို သူက အားလုံးရှေ့မှာပဲ “နင့် ဂွေးကို သားရေပင်နဲ့ စည်းထားမယ်” လို့ ဟောင်ဖောက်ပစ်တာ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော့်မျက်နှာ ဘယ်နားသွားထားရမှန်း မသိအောင် နီရဲသွားခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်တော် မဖွေးကို မကြိုက်မိတာကလည်း ဒီလို အားမနာတမ်း ပြောတတ်တဲ့ သူ့ရဲ့ ရဲတင်းမှုတွေကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အဲဒီလို ပွင့်လင်းမှုတွေ နောက်ကွယ်မှာ အေးစက်တဲ့ အဖြစ်ဆိုးတွေ ရှိလာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ခဲ့ကြဘူး။
မောင်မောင်ကတော့ တစ်နေ့မှာ သူ့အချစ်ကို ဖွင့်ပြောခဲ့တယ်။ မဖွေးက ရယ်ပြီးတော့ “ငါက နင့်ကို ငါ့မောင်လေးလိုပဲ သဘောထားတာ” လို့ ငြင်းလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာပဲ မောင်မောင် တစ်ယောက် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရှာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် မဖွေးကို လေးစားမိသွားတယ်။ သူက ရင်းနှီးဖော်ရွေပေမဲ့ လွယ်ကူတဲ့ မိန်းကလေး မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုပေါ့။ အဲဒီလိုနဲ့ ဘော်ဒါဆောင်ရဲ့ နေ့ရက်တွေဟာ စာကျက်သံတွေ၊ ရယ်မောသံတွေနဲ့ ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်နေခဲ့တယ်။ အဆောင်ရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ပွင့်နေတဲ့ စံပယ်ပန်းနံ့တွေလိုပဲ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ငယ်ဘဝဟာ သင်းပျံ့နေခဲ့ပါတယ်။
စာမေးပွဲ ရာသီနီးလာတော့ အဆောင်ရဲ့ လေထုက အနည်းငယ် တင်းမာလာတယ်။ ဒီအချိန်မှာပဲ ဆရာမက သူ့တူဖြစ်သူ ကိုဝေလွင်ကို ဆယ်တန်း အစ်မကြီးတွေကို ဂိုက်ပြပေးဖို့ ခေါ်လိုက်တယ်။ ကိုဝေလွင်က မာစတာတန်း တက်နေတဲ့ လူရည်ချော တစ်ယောက်ပါ။ တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့်နဲ့ စကားပြောရင်လည်း ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တော့ အဆောင်က မိန်းကလေးတွေကြားမှာ ရေပန်းစားသွားတာ မဆန်းပါဘူး။
ကိုဝေလွင် ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း မဖွေးရဲ့ အနေအထိုင်တွေ ပြောင်းလဲလာတာကို ကျွန်တော် စတင် သတိထားမိခဲ့တယ်။ အရင်ကလို ကျွန်တော်တို့ကို အော်ဟစ်စနောက်နေတာမျိုး နည်းသွားပြီး ကိုဝေလွင် စာပြပေးတဲ့
“လူငယ်သဘာဝပါပဲ၊ စာကိုတော့ အထိခိုက်မခံနဲ့” လို့ ဆရာမက ခဏခဏ သတိပေးတတ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီလို့ ခံစားနေရတယ်။ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ စာကျက်ပြီး အိမ်သာသွားတဲ့အချိန်မျိုးမှာ ကိုဝေလွင်ရဲ့
မောင်မောင်ကတော့ မဖွေးကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာမကောင်းရှာဘူး။ “ကျော်ကျော်၊ မဖွေးက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူးကွာ။ ငါ့ကို မြင်ရင်တောင် ရှောင်နေသလိုပဲ” လို့ သူက ညည်းတတ်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘော်ဒါဆောင်လေးဟာ အပြင်ပန်းမှာ အေးချမ်းနေပေမဲ့ ရေအောက်က မီးတောင်လိုပဲ တစ်ခုခု ပေါက်ကွဲဖို့ တာစူနေခဲ့တာကို ကျွန်တော်တို့ သတိမထားမိခဲ့ကြဘူး။ အချစ်ဆိုတဲ့ နာမည်အောက်မှာ ကိုဝေလွင်က မဖွေးရဲ့ ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုနေခဲ့တာပါ။
အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတဲ့အရာပါ။ တစ်နေ့ ညနေခင်းမှာတော့ အဆောင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ခြောက်ခြားသွားစေမယ့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ မဖွေး ရေချိုးပြီးပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ ဆရာမက မဖွေးရဲ့ ထဘီရင်လျားကြားကနေ ပေါ်နေတဲ့ ရင်ဘက်က အညိုအမည်းကွက်တွေကို မြင်သွားခဲ့တာပါ။ အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဆရာမအတွက် အဲဒါတွေက ဘာလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းဖို့ မခက်ခဲ့ပါဘူး။
ဆရာမက မဖွေးကို
“နင် ဘယ်လောက်တောင် မိုက်ရိုင်းရတာလဲ အေ... နင့်ကို ငါက ငါ့သမီးအရင်းလို ယုံကြည်ခဲ့တာ”
ဆရာမရဲ့ ဒေါသတကြီး အော်သံတွေက အဆောင်နံရံတွေကို တုန်ခါသွားစေတယ်။ မဖွေးကတော့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်းနဲ့ပဲ ဝန်ခံခဲ့ရတယ်။ ကိုဝေလွင်နဲ့ သူဟာ ဒီအဆောင်ထဲမှာပဲ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကျူးလွန်ခဲ့ကြတယ်ဆိုတာကိုပေါ့။ ကိုဝေလွင်ကတော့ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ထွက်ပြေးသွားလဲမသိဘူး၊
အဲဒီညက အဆောင်တစ်ခုလုံး ထမင်းမစားနိုင်ကြဘူး။ ဆရာမက ဒေါသတွေ ထွက်နေသလို၊ ဝမ်းနည်းလို့လည်း မဆုံးဘူး။ မဖွေးကိုတော့
မနက်လင်းတော့ အဆောင်မှာ မုန်တိုင်းအပြီး တိတ်ဆိတ်မှုမျိုး စိုးမိုးနေတယ်။ ကျွန်တော် မဖွေးရဲ့
သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်တော့်ကို တုန်လှုပ်သွားစေတယ်။ ကိုဝေလွင်က မဖွေးကို တကယ်ချစ်တာ မဟုတ်ဘဲ မဖွေးရဲ့ မိဘတွေဆီက ပိုက်ဆံညှစ်ဖို့အတွက် မဖွေးရဲ့ ကိုယ်လုံးတုံး ဓာတ်ပုံတွေကို ခိုးရိုက်ထားခဲ့တာတဲ့။ အဲဒီပုံတွေကို မဖျက်ဘဲ သူ ပျောက်သွားတာ။ မဖွေးက သူ့သိက္ခာအတွက်၊ သူ့မိဘတွေအတွက် ကြောက်နေခဲ့တာ။ ဒါကြောင့်လည်း ဆရာမကို အမှန်အတိုင်း မပြောရဲခဲ့တာ။
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေရော၊ သနားစိတ်တွေရော ရောပြွမ်းသွားတယ်။ ကျွန်တော်က ကျောင်းသားလေး တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ပေမဲ့ မဖွေးကို ဒီငရဲထဲကနေ ဆွဲထုတ်ချင်မိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ကျွန်တော်က ကိုဝေလွင် ရောက်နေတဲ့ နေရာကို သိတယ်။ သူက မြို့ထဲက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် အိမ်မှာ သွားပုန်းနေတာ။ ကျွန်တော် ဆရာမကို မပြောဘဲ ကိုဝေလွင်ဆီကို သွားခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ကိုဝေလွင်နဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို လှောင်ရယ်ရင်း “နင်က ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ၊ ဒီပုံတွေကို ငါ ဖြန့်လိုက်ရင် မဖွေးရဲ့ ဘဝက သေသွားတာထက် ဆိုးသွားမယ်” လို့ ခြိမ်းခြောက်တယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ သူ့ရဲ့ ဖုန်းကို လုယူဖို့ ကြိုးစားရင်း ရန်ပွဲ ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော်က အရပ်ပုပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ရှိတဲ့ ခွန်အားတွေ အကုန်သုံးပြီး သူ့ကို လုံးထွေး သတ်ပုတ်ခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် ဖုန်းကို ရခဲ့ပေမဲ့ ကိုဝေလွင်က ကျွန်တော့်ကို ဓားနဲ့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်မောင်းမှာ ဒဏ်ရာကြီး ရသွားခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ဖုန်းကို ရေထဲ ပစ်ချလိုက်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘော်ဒါဆောင်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ အခြေအနေက ထင်သလို ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။ ကိုဝေလွင်က ဆရာမဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး ကျွန်တော်က သူ့ကို ရန်ရှာတယ်၊ သူခိုးလုပ်တယ်လို့ လိမ်ညာ တိုင်တောလိုက်တာ။ ကျွန်တော်က မဖွေးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကာကွယ်ပေးဖို့အတွက် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ငြိမ်ခံနေခဲ့တယ်။ “ကျွန်တော် သူ့ဆီက ပိုက်ဆံ ခိုးချင်လို့ သွားတာပါ” လို့ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်လုပ်ပြီး ဝန်ခံလိုက်တယ်။ မဖွေးရဲ့ သိက္ခာကို စတေးမခံနိုင်လို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောင်းသားဘဝကို စတေးလိုက်တာပါ။
ကျွန်တော့်ကို အဆောင်ကနေ ချက်ချင်း ထုတ်ပယ်လိုက်တယ်။ ဆရာမက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး “ကျော်ကျော်... နင် ဒီလောက် ယုတ်မာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ခဲ့ဘူး” လို့ ပြောခဲ့တာကို ခုထိ နားထဲ ကြားနေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော် မျက်ရည်မကျခဲ့ဘူး။ အထုတ်အပိုးတွေ သိမ်းပြီး အဆောင်ကနေ ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ မဖွေးက ပြတင်းပေါက်ကနေ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေတာ မြင်ခဲ့ရတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျေးဇူးတင်ခြင်း၊ တောင်းပန်ခြင်းနဲ့ နောင်တတွေ ရောယှက်နေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ရွာကို ပြန်သွားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပညာရေးကတော့ အဲဒီမှာတင် တစ်ခန်းရပ်သွားခဲ့ရတာပေါ့။ မိဘတွေရဲ့ အဝေဖန် အဆူအပူတွေကို ကျွန်တော် ခေါင်းငုံ့ခံခဲ့တယ်။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို “ဆရာ့ဆီက ပိုက်ဆံခိုးတဲ့ကောင်” လို့ ကွယ်ရာမှာ ပြောကြပေမဲ့ ကျွန်တော် ပြုံးနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်ဖက်မှာ မဖွေးကတော့ ဆယ်တန်းကို ဂုဏ်ထူးတွေနဲ့ အောင်မြင်သွားခဲ့လို့ပါ။
နှစ်အတော်ကြာပြီးနောက်မှာတော့ မဖွေးက မြို့မှာ ဆရာဝန်မကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလို့ ကြားရတယ်။ သူ ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာနေတယ်လို့လည်း သတင်းကြားမိပေမဲ့ ကျွန်တော် သူနဲ့ မတွေ့ဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ ရွာမှာပဲ လယ်လုပ်ရင်း အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်မောင်းက ဒဏ်ရာအမာရွတ်ကို ကြည့်တိုင်း အဲဒီ ဘော်ဒါဆောင်လေးကို သတိရမိတယ်။
တစ်ခါတလေကျရင် လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝဟာ အခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် လောင်စာဖြစ်ပေးလိုက်ရတာမျိုး ရှိတတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် နောင်တမရဘူး။ အဲဒီညကသာ ကျွန်တော် အနစ်နာမခံခဲ့ရင် ဒီနေ့မှာ ကျွန်တော်တို့ လေးစားရတဲ့ ဆရာဝန်မကြီး မဖွေးဆိုတာ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဆောင်ဟောင်းလေးကတော့ အခုဆိုရင် ဖြိုဖျက်လိုက်ပြီလို့ ကြားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အဆောက်အအုံထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ငယ်ဘဝနဲ့ စတေးခဲ့တဲ့ အချစ်တွေကတော့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ထာဝရ ရှင်သန်နေဦးမှာပါ။
သင်ခန်းစာ- တချို့သော စတေးမှုတွေက အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားရပေမဲ့၊ အဲဒီအမှားလို့ ယူဆရတဲ့ အပြုအမူကပဲ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကမ္ဘာပျက်မယ့် ဘေးကနေ ကယ်တင်ပေးနိုင်တာမျိုး ရှိတတ်ပါတယ်။ ကိုယ်တိုင် နာကျင်ရရင်တောင် တစ်ပါးသူရဲ့ ဘဝကို တောက်ပစေခြင်းဟာ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော မေတ္တာတစ်မျိုးပါပဲ။