မိဘအတွက် စွန့်စားသူ
မိဘအတွက် စွန့်စားသူ
ကျွန်တော့်နာမည်က ဇာဝီ။ လူတွေကတော့ ကျွန်တော့်ကို "အရက်သမား ဇာဝီ"၊ "ဖဲသမား ဇာဝီ" လို့ပဲ ခေါ်ကြတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝက ပုဆိုးကွင်းသိုင်းပြီး ရွာရိုးလျှောက်ဆဲနေတဲ့ ဘဝပျက်ကောင်တစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံအတိုင်းပါပဲ။ ငယ်ငယ်က အဖေနဲ့အမေက ကျွန်တော့်ကို အလိုလိုက်ခဲ့ကြတာ။ အထူးသဖြင့် အမေပေါ့။ အမေက ကျွန်တော့်ကို တောရွာနဲ့မတန်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအလိုလိုက်မှုတွေကပဲ ကျွန်တော့်ကို လူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်လာစေခဲ့တာကိုတော့ အမေ မသိရှာခဲ့ဘူး။
အခု ကျွန်တော့်ဘေးမှာ အမေမရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆိုးသွမ်းမှုတွေကြောင့် စိတ်ဆင်းရဲပြီး အမေဆုံးသွားခဲ့တာ။ အဖေကတော့ အမေ့ကို အပြစ်တင်ရင်း၊ ကျွန်တော့်ကိုလည်း စိတ်ကုန်ပြီး ရွာဦးကျောင်းမှာ ကိုရင်ကြီးဝတ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီကမှတစ်ဆင့် အဖေဟာ ကျွန်တော်နဲ့ဝေးရာ အရပ်ကို ထွက်သွားခဲ့တာ အခုဆို သတင်းမကြားရတာ ကြာပြီ။ ကျွန်တော့်မှာတော့ ဇနီးဖြစ်သူ မိငုံနဲ့အတူ ဒီအိမ်စုတ်လေးထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
"ကိုဇာဝီ... တော်ပါတော့။ ဖဲမရိုက်ပါနဲ့တော့လား။ ကျွန်မတို့မှာ ရှိတာလေးတွေလည်း ကုန်ပါပြီ"
မိငုံက မျက်ရည်တွေနဲ့ တောင်းပန်တတ်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်နားထဲမှာတော့ အဲဒီစကားတွေက ဆူညံသံတွေလိုပဲ။ အရက်သောက်ထားရင် ဘာကိုမှ မမြင်တော့ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မချစ်တဲ့လူက သူတစ်ပါးကို ဘယ်မှာချစ်တတ်ပါ့မလဲ။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အမြဲတမ်း ပူလောင်နေတယ်။ မိဘကို လုပ်ကျွေးခွင့်မရခဲ့တဲ့ အသိစိတ်က အရက်မသောက်တဲ့အချိန်တိုင်း နှိပ်စက်နေလို့ ကျွန်တော်ဟာ အရက်နဲ့ပဲ အချိန်ကုန်နေခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ထူးခြားတဲ့ သတင်းတစ်ခု ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတယ်။ ရွာကို ဘုရားဖူးသွားရင်း အဖေ့ကို တွေ့ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ ရွာသားတစ်ယောက်က ပြောပြတယ်။ အဖေက အခု နယ်စပ်နားက တောင်ပေါ်ဘုန်းကြီးကျောင်း တစ်ကျောင်းမှာ ဝေယျာဝစ္စတွေလုပ်ရင်း သီတင်းသုံးနေတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ အဖေက အရမ်းဖျားနေတယ်လို့ သိရတယ်။ ကျောက်ကပ်ရောဂါ အသည်းအသန်ဖြစ်နေပြီး ဆေးကုဖို့ ငွေအများကြီး လိုနေတယ်တဲ့။ အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲကို မီးစနဲ့ ထိုးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်ကြောင့် အိမ်ကထွက်သွားရတဲ့ အဖေ၊ ကျွန်တော့်ကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေတဲ့ အဖေ။
ကျွန်တော် အိမ်ကိုပြန်လာတော့ မိငုံက ထုံးစံအတိုင်း မီးဖိုချောင်မှာ ထင်းခွေနေတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ လင်ကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်သလို၊ သားကောင်းတစ်ယောက်လည်း မဖြစ်ခဲ့ဘူး။
"မိငုံ... ငါ အဖေ့ဆီ သွားရမယ်။ အဖေ ဆေးရုံတက်နေရတယ်တဲ့"
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် မိငုံက လက်ထဲက ထင်းချောင်းကို ချလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်တယ်။ "တကယ်လား ကိုဇာဝီ။ ဒါဆို ကျွန်မတို့မှာ ရှိတာလေးတွေ ရောင်းပြီး သွားကြမယ်လေ" လို့ သူက ပြောရှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာ ဘာရှိသေးလို့လဲ။ ကျွန်တော် အားလုံးကို ဖဲဝိုင်းမှာ အကုန်ဖြုန်းခဲ့ပြီးပြီ။ အိမ်ကလည်း ရောင်းဖို့မပြောနဲ့၊ မိုးရွာရင်တောင် လုံအောင်မမိုးနိုင်တော့ဘူး။
ကျွန်တော် ငွေလိုတယ်။ အများကြီးလိုတယ်။ အဖေ့ကို ဆေးကုပေးဖို့၊ အဖေ့ကို နောက်ဆုံးအချိန်မှာ သားတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ကျေပြဖို့ ကျွန်တော် ငွေလိုနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်လို လူမိုက်တစ်ယောက်ကို ဘယ်သူက ငွေချေးမှာလဲ။ ကျွန်တော် ရွာထဲက လူချမ်းသာတွေဆီ သွားခဲ့ပေမဲ့ အားလုံးက တံခါးပိတ်ထားကြတယ်။ "ဇာဝီကို ငွေချေးတာဟာ ရေထဲပစ်တာနဲ့ အတူတူပဲ" လို့ သူတို့ ပြောနေကြတာကို ကျွန်တော် ကြားနေရတယ်။
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ စုပြုံလာတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ လူဖြစ်ရှုံးနေသူတစ်ယောက်ပါ။ အဖေ သေအံ့ဆဲဆဲမှာတောင် ကျွန်တော်က ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူးလား။ အဲဒီညက ကျွန်တော် အရက်မသောက်ဘဲ တစ်ညလုံး ငိုနေမိတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် နောင်တဆိုတာကို အသည်းထဲကနေ ခံစားလိုက်ရတာပဲ။ အမေ့မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာတယ်၊ အဖေ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့မှုတွေကို သတိရလာတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အမေ့ကို သတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမား၊ အဖေ့ကို အိမ်ကမောင်းထုတ်ခဲ့တဲ့ ငမိုက်သား။
"အဖေ... ကျွန်တော် အဖေ့ကို ကယ်မယ်။ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် အဖေ့ဆီကို ငွေပို့ပေးမယ်"
ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီကတိက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံး စွန့်စားခန်းတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
နောက်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော် မြို့ပေါ်ကို တက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ မြို့ပေါ်က တရားမဝင် လူမှောင်ခိုဂိုဏ်းတစ်ခုနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ပဲ။ သူတို့က နယ်စပ်ကို ပစ္စည်းတစ်ခု သယ်ပေးရင် ငွေအများကြီးပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းထားတာ ကြာပြီ။ အဲဒီပစ္စည်းက ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ မူးယစ်ဆေးဝါးတွေပေါ့။ အဲဒါကို သယ်ရင်း အဖမ်းခံရရင် ထောင်တစ်သက် ဒါမှမဟုတ် သေဒဏ်ပဲ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်ကတော့ သေခြင်းတရားထက် အဖေ ဒုက္ခရောက်နေတာကို ကြည့်နေရတာက ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ကျွန်တော် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။
"ဇာဝီ... မင်း သေချာလား။ မင်း အဖမ်းခံရရင် ငါတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူးနော်"
"သေချာတယ် ဆရာ။ ကျွန်တော့်ကို ငွေတစ်ဝက် ကြိုပေးပါ။ ကျန်တာကို ပစ္စည်းရောက်မှ ပေးပါ"
ကျွန်တော် ကြိုရတဲ့ ငွေတွေကို ယူပြီး မိငုံဆီကို ပြန်သွားခဲ့တယ်။ မိငုံကို ငွေတွေပေးပြီး အဖေ့ဆီ သွားဖို့ မှာကြားခဲ့တယ်။ "မိငုံ... ဒီငွေတွေကို ယူပြီး အဖေ့ဆီ အမြန်သွားပါ။ အဖေ့ကို ဆေးကုပေးပါ။ ငါကတော့ အလုပ်ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ ခရီးခေတ္တ သွားရမယ်" လို့ ကျွန်တော် လိမ်ပြောခဲ့တယ်။ မိငုံက ကျွန်တော့်ကို သံသယမျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတည်ပေါက် ပြောဆိုမှုကြောင့် ဘာမှမမေးတော့ဘူး။
အဲဒီနေ့ညက မိငုံကို ကျွန်တော် နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖက်ထားမိတယ်။ "ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ မိငုံ။ မင်းကိုလည်း ငါ ဘာမှမပေးနိုင်ခဲ့ဘူး" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောမိတော့ သူက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရှာတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဗလောင်ဆူနေပေမဲ့ မျက်ရည်မကျအောင် ထိန်းထားခဲ့တယ်။ မနက်မိုးလင်းတော့ ကျွန်တော် အိမ်ကနေ အသာလေး ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်ပြန်လမ်း မရှိတော့တဲ့ ခရီးဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေတယ်။
ကျွန်တော် နယ်စပ်ကို သွားမယ့် ကားပေါ်တက်ခဲ့တယ်။ လက်ထဲမှာတော့ အသက်နဲ့လဲရမယ့် အဖြူရောင် အထုပ်လေးတွေ။ ကျွန်တော် ဘုရားကို တောင်းဆုခြွေနေမိတယ်။ "ကျွန်တော် အပြစ်သား ဖြစ်ပါစေတော့... အဖေ တစ်ယောက်တော့ အသက်ရှင်ပါစေ"
ခရီးစဉ်က ကြမ်းတမ်းလွန်းတယ်။ တောလမ်းတွေ၊ တောင်လမ်းတွေကို ဖြတ်ကျော်ရတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ရဲတွေကို ရှောင်ရင်း၊ စစ်ဆေးရေးဂိတ်တွေကို ခိုးကြည့်ရင်း ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ သွားနေရတယ်။ သုံးရက်မြောက်နေ့မှာတော့ ကျွန်တော် ရည်မှန်းထားတဲ့ နေရာကို ရောက်ခါနီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်တော့်ဘက်မှာ မရှိခဲ့ဘူး။
နယ်စပ်ကင်းလှည့်နေတဲ့ အဖွဲ့နဲ့ ကျွန်တော် တိုးသွားခဲ့တယ်။ သေနတ်သံတွေ ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် တောထဲကို အတင်းပြေးခဲ့တယ်။ နောက်ကနေ လိုက်လာတဲ့ အော်ဟစ်သံတွေ၊ သေနတ်သံတွေက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ဆူညံနေတယ်။ ကျွန်တော့် ပခုံးမှာ ပူခနဲ ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျည်ဆန်တစ်ခုက ကျွန်တော့်ကို ထိမှန်သွားပြီ။ ကျွန်တော် သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်မှာ လဲကျသွားခဲ့တယ်။
သွေးတွေက တစိမ့်စိမ့် ထွက်နေတယ်။ ကျွန်တော် သေတော့မှာလား။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ဆီကို ဖုန်းတစ်လုံး လာနေတယ်။ မိငုံဆီကပါ။ ကျွန်တော် တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်တယ်။
"ကိုဇာဝီ... အဖေ... အဖေ သက်သာသွားပြီ။ ဆေးရုံက ဆရာဝန်တွေက ပြောတယ်၊ အချိန်မီ ဆေးရုံရောက်လို့တဲ့။ အဖေက ကိုဇာဝီ့ကို တွေ့ချင်နေတယ်..."
မိငုံရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲက မျက်ရည်တွေ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျလာတယ်။ အဖေ သက်သာပြီတဲ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စွန့်စားမှုက အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မိငုံက ငိုသံနဲ့ ဆက်ပြောတယ်။
"ဒါပေမဲ့ ကိုဇာဝီ... အဖေက ကိုဇာဝီ့ကို ပြောပြခိုင်းတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိတယ်။ အဖေ ကျောင်းမှာ ဝတ်နေတုန်းက ကိုဇာဝီ့ရဲ့ ကြွေးမြီတွေ အားလုံးကို အဖေက တိတ်တိတ်လေး ဆပ်ပေးခဲ့တာတဲ့။ အဖေက သူ့မှာရှိတဲ့ နောက်ဆုံး လယ်ကွက်ကလေးကိုပါ ရောင်းပြီး ကိုဇာဝီ့အတွက် ဖယ်ထားပေးခဲ့တာ။ အခု အဖေ ကုသနေတဲ့ ဆေးဖိုးတွေကလည်း အဖေ ကိုယ်တိုင် စုထားတဲ့ ငွေတွေပါပဲတဲ့... ကိုဇာဝီ ပို့လိုက်တဲ့ ငွေတွေကို အဖေ မသုံးပါဘူး၊ အဲဒါတွေက မကောင်းတဲ့ ငွေတွေဆိုတာ အဖေ သိနေတယ်တဲ့..."
ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း စောင့်ရှောက်နေခဲ့တာလား။ ကျွန်တော်ကသာ အဖေ့ကို မယုံကြည်ဘဲ ရာဇဝတ်မှုတွေ ကျူးလွန်မိခဲ့တာလား။ ကျွန်တော် ပို့လိုက်တဲ့ ငွေတွေဟာ အဖေ့အတွက် မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြစ်တွေကို ပိုပြီး ကြီးလေးစေခဲ့တာပဲ။
ကျွန်တော် သတိပြန်ရလာတဲ့အချိန်မှာတော့ လက်ထိပ်ခတ်ခံထားရတဲ့ အခြေအနေနဲ့ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ ရောက်နေပြီ။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရဲအရာရှိတစ်ယောက် ရပ်နေတယ်။ ကျွန်တော် သေနတ်ဒဏ်ရာကြောင့် မသေခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဘဝကတော့ ထောင်ထဲမှာပဲ ကုန်ဆုံးရတော့မယ်။
ရက်အနည်းငယ် ကြာတော့ အဖေ ကျွန်တော့်ဆီကို ရောက်လာတယ်။ ကိုရင်ကြီး ဝတ်စုံနဲ့ မဟုတ်တော့ဘဲ လူဝတ်နဲ့ပါ။ အဖေဟာ အရမ်းကို ပိန်ချော်နေပေမဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ ကြည်လင်နေတယ်။ အဖေ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ဘာမှမပြောဘူး။ ကျွန်တော့်လက်ကို လာကိုင်တယ်။ ကျွန်တော် အဖေ့ခြေဖဝါးပေါ်ကို ဦးချလိုက်မိတယ်။
"သား... မင်း အမေ့ကို သတ်ခဲ့တယ်၊ အခု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း သတ်နေပြန်ပြီလား" လို့ အဖေက တိုးတိုးလေး မေးတယ်။
"အဖေ... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အဖေ့ကို ကယ်ချင်လို့ပါ"
"ငါ့ကို ကယ်ဖို့ဆိုတာ မင်း လူကောင်းဖြစ်ဖို့ပဲ လိုတာပါ သားရယ်။ ငါက သေခါနီး လူအိုကြီးပါ။ မင်းရဲ့ ဘဝကို ဒီလို အညစ်အကြေးတွေကြားထဲ ပစ်ချလိုက်တာ မြင်ရတာ ငါ့အတွက်တော့ သေတာထက် ပိုနာကျင်ရတယ်"
အဖေ့စကားတွေက ကျွန်တော့်ကို
ကျွန်တော် ထောင်နံရံတွေကို ကြည့်ရင်း နေ့ရက်တွေကို ရေတွက်နေမိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စွန့်စားမှုဟာ အဓိပ္ပါယ်မဲ့ခဲ့သလား။ မဟုတ်ပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ အဖေ အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်တော့်ကို အသက်ဆက်ရှင်စေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီသင်ခန်းစာကတော့ အရမ်းကို ကြီးမားလွန်းခဲ့ပါတယ်။
မိဘကို ချစ်တယ်ဆိုတာ သူတို့အတွက် အသက်ပေး စွန့်စားတာထက် သူတို့ ဂုဏ်ယူရမယ့် သားကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် နေထိုင်ပေးခြင်းကသာ အစစ်မှန်ဆုံးသော လုပ်ကျွေးမှုဆိုတာကို ကျွန်တော် ထောင်တိုင်တန်းတွေကြားမှာ နောက်ကျစွာ သိရှိခဲ့ရပါတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ- မိဘတို့အတွက် အကြီးမားဆုံးသော လုပ်ကျွေးခြင်းမှာ ငွေကြေးဓန မဟုတ်ဘဲ မိဘတို့ စိတ်အေးချမ်းစေမည့် လူတော်လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် နေထိုင်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။