လောဘကြီးတဲ့ မိန်းမ
လောဘကြီးတဲ့ မိန်းမ
မိုးစက်တို့သည် ပြတင်းမှန်ပြင်ပေါ်၌ တဖျတ်ဖျတ်ခုန်ပေါက်နေကြသည်။ ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ ညနေခင်းသည် မီးရောင်စုံတို့ဖြင့် လှပနေသော်လည်း မေသန္တာ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ထိုအလှတရားတို့က နေရာမယူနိုင်အား။ သူမ၏ လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးများသည် မှန်တင်ခုံပေါ်ရှိ စိန်ဆွဲသီးလေးတစ်ခုကို အသာအယာ ပွတ်သပ်နေမိသည်။ ဤစိန်ဆွဲသီးသည် သူမ၏ ခင်ပွန်း ဦးနေလင်းက လွန်ခဲ့သောလကမှ လက်ဆောင်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် မေသန္တာ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင်တို့က ခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“ဒီလောက်လေးနဲ့တော့ မပြီးသေးဘူး...”
သူမကိုယ်တိုင် ရေရွတ်လိုက်သော စကားသံသည်
ယခုတော့ သူမသည် အောင်မြင်နေသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီး ဦးနေလင်း၏ ဒုတိယမြောက် ဇနီးဖြစ်နေပြီ။ အသက် ကျော်မျှ ကွာခြားသော်လည်း မေသန္တာအတွက် အသက်အရွယ်သည် ကိန်းဂဏန်းမျှသာ။ အရေးကြီးသည်မှာ ဦးနေလင်း၏ ဘဏ်စာရင်းနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုများသာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် လိမ်းခြယ်ထားသော တန်ဖိုးကြီး မိတ်ကပ်များအောက်၌ အေးစက်သော လောဘစိတ်တို့က မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ တငြိမ့်ငြိမ့် စီးဆင်းနေသည်။
တံခါးဖွင့်သံနှင့်အတူ ဦးနေလင်း
“သန္တာ... အဝတ်အစားလဲပြီးပြီလား။ ဒီည ပွဲကို သွားဖို့ အချိန်နီးနေပြီနော်”
မေသန္တာက မှန်ထဲမှတစ်ဆင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ချိုသာသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ “အဆင်သင့်ပါပဲ ကိုကို။ ဒါပေမဲ့ သန္တာ စဉ်းစားနေတာကလေ... ဒီနေ့ပွဲမှာ သန္တာ ဝတ်မယ့် ဝတ်စုံနဲ့ ဒီဆွဲသီးက သိပ်မလိုက်သလိုပဲ”
ဦးနေလင်းက သူမ၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း “ဘာဖြစ်လို့လဲ သန္တာရဲ့။ ဒါက အကောင်းဆုံး စိန်တွေပဲဥစ္စာ”
“သိပါတယ် ကိုကိုရယ်။ ဒါပေမဲ့ မနေ့က သန္တာ လက်ဝတ်ရတနာဆိုင်မှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ပတ္တမြားဟောင်းကြီးနဲ့ဆိုရင် ပိုပြီး တင့်တယ်သွားမလားလို့။ သန္တာက ကိုကို့မျက်နှာကို ငဲ့လို့ပါ”
မေသန္တာ၏ စကားလုံးတိုင်းသည် ပျားရည်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော်လည်း ထိုပျားရည်ထဲတွင် တွက်ချက်မှုများစွာ ပါဝင်နေသည်။ ဦးနေလင်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချလိုက်သည်။ သူသည် မေသန္တာကို ချစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ တောင်းဆိုမှုများသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမိုကြီးထွားလာနေသည်ကို သူ သတိပြုမိလာသည်။
မေသန္တာ၏ လောဘသည် အလိုလို ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမဟုတ်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အမာရွတ်တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအမာရွတ်၏ အမည်မှာ ‘ကျော်သူ’။
လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က မေသန္တာသည် ကျော်သူနှင့် ချစ်သူဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ကျော်သူသည် ရိုးသားသော အင်ဂျင်နီယာလေးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဆင်းရဲလွန်းသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ရုပ်ရှင်အတူကြည့်ရန်ပင် ကျော်သူက ရက်သတ္တပတ်ပေါင်းများစွာ ငွေစုခဲ့ရသည်။ တစ်ရက်တွင် မေသန္တာ၏ အမေ ဆေးရုံတက်ရသောအခါ ကျော်သူ့ထံတွင် ကူညီစရာ ငွေတစ်ပြားမှ မရှိခဲ့။ ထိုညက မိုးထဲရေထဲတွင် မေသန္တာ ငိုခဲ့ရသည်။
“ကျော်သူ... မင်း ငါ့ကို ချစ်တယ်ဆိုတာ ဘာနဲ့ သက်သေပြမှာလဲ။ ငါ့အမေ အသက်လုနေရချိန်မှာ မင်း ဘာလုပ်ပေးနိုင်လို့လဲ” ဟု သူမ အော်ဟစ်ခဲ့ဖူးသည်။
ထိုနေ့မှစ၍ မေသန္တာသည် အချစ်ကို ယုံကြည်ခြင်းမရှိတော့။ သူမအတွက် အချစ်ဆိုသည်မှာ ဝယ်ယူ၍ရသော ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ယခု ညစာစားပွဲတွင် မေသန္တာသည် ဝင်းပနေသော ပတ္တမြားဆွဲသီးကြီးကို ဆွဲထားကာ လူအများကြားတွင် တင့်တယ်နေသည်။ လူတိုင်းက သူမ၏ အလှကို ချီးကျူးနေကြသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများကမူ အခြားတစ်နေရာသို့ ရောက်နေသည်။ ပွဲတက်လာသော လူကုံထံများ၏ လက်ဝတ်ရတနာများ၊ ဝတ်စုံများကို သူမက စစ်ဆေးနေမိသည်။ သူမထက် ပို၍ တန်ဖိုးကြီးသည့်အရာ ဝတ်ဆင်ထားသူ ရှိပါက သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မီးတစ်စင်း မွေးမြူလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
“ဟော... သန္တာပါလား”
ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခုကြောင့် မေသန္တာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ သူမ၏ ငယ်သူငယ်ချင်း စန္ဒာဖြစ်သည်။ စန္ဒာသည်လည်း ချမ်းသာသော အသိုင်းအဝိုင်းထဲ ရောက်နေသူဖြစ်သော်လည်း သူမက မေသန္တာကို ကြည့်သော အကြည့်များတွင် အထင်သေးမှု အရိပ်အယောင်များ အမြဲပါဝင်တတ်သည်။
“နင် ဆွဲထားတဲ့ ပတ္တမြားက လှသားပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကြားတာတော့ ဦးနေလင်းရဲ့ ကုမ္ပဏီက အခုတလော ရှယ်ယာတွေ ကျနေတယ်ဆို... နင် အသုံးအစွဲလေး ဆင်ခြင်ဦးမှပေါ့” စန္ဒာက ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
မေသန္တာ၏ မျက်နှာသည် ခဏချင်း ပျက်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။ “ရှယ်ယာဆိုတာ တက်လိုက်ကျလိုက် ရှိတာပဲလေ စန္ဒာရဲ့။ ကိုကိုကတော့ ငါ့ကို ဘာမှ အလိုမကျတာ မရှိပါဘူး။ နင်လည်း နင့်ယောက်ျားကို အဲ့သလောက် ချစ်အောင် လုပ်နိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ”
စကားလုံးစစ်ပွဲတွင် မေသန္တာက အနိုင်ရခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ စိုးရိမ်စိတ်တို့ ကိန်းအောင်းသွားသည်။ ဦးနေလင်း၏ စီးပွားရေး အခြေအနေက တကယ်ပဲ မကောင်းတော့ဘူးလား။
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မေသန္တာသည် ဦးနေလင်းကို အကဲခတ်ကြည့်သည်။ သူသည် စာကြည့်ခန်းထဲတွင် စာရွက်စာတမ်းများကို ကြည့်ကာ နဖူးကို လက်ဖြင့် ဖိထားသည်။
“ကိုကို... ပင်ပန်းနေလား” မေသန္တာက ခြေသံဖွဖွဖြင့် ဝင်လာကာ သူ၏ ပုခုံးကို နှိပ်ပေးလိုက်သည်။
“အေး... သန္တာ။ အလုပ်ကိစ္စတွေ နည်းနည်း ရှုပ်နေလို့ပါ။ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”
“ကိုကို... သန္တာ့ကို မလိမ်ပါနဲ့။ စန္ဒာပြောတာ ကြားခဲ့ရတယ်။ ကုမ္ပဏီက အခြေအနေ မကောင်းဘူးဆို။ အဲ့ဒါကြောင့် သန္တာ စဉ်းစားထားတာ တစ်ခုရှိတယ်”
ဦးနေလင်းက မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “ဘာများလဲ သန္တာရဲ့”
“ကိုကို့ရဲ့ ရှယ်ယာအချို့ကို သန္တာ့နာမည်နဲ့ လွှဲထားလိုက်ရင်ကော။ ဘေးက လူတွေက ကိုကို့ကို အထင်မသေးရအောင်လေ။ ပြီးတော့ သန္တာက ကိုကို့ဇနီးပဲဟာ... အခက်အခဲရှိရင် သန္တာကပဲ ထိန်းထားပေးမှာပေါ့”
မေသန္တာ၏ စကားသည် စေတနာအရင်းခံသယောင်ရှိသော်လည်း သူမ၏ အတွေးထဲတွင်မူ ဦးနေလင်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို သူမ လက်ထဲသို့ တရားဝင် ရောက်ရှိစေရန်သာ ဖြစ်သည်။ ဦးနေလင်းသည် ခဏမျှ တွေဝေသွားသည်။ သူသည် သူမကို ယုံကြည်ချင်သော်လည်း စီးပွားရေးသမားတစ်ဦး၏ ပင်ကိုအသိစိတ်က သူ့ကို တားဆီးနေသည်။
“အင်း... အဲ့ဒါက စဉ်းစားရဦးမှာပေါ့ သန္တာရယ်။ အခုလောလောဆယ်တော့ နားရအောင်”
မေသန္တာသည် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ မကျေနပ်မှုများ ပြည့်လျှံနေသည်။ သူမ၏ လောဘသည် အရှိန်ရနေပြီဖြစ်ရာ မည်သည့်အရာကမျှ တားဆီး၍ မရတော့ပေ။
နောက်ရက်များတွင် မေသန္တာသည် ဦးနေလင်း၏ အတွင်းရေးမှူးဖြစ်သူ ကိုမင်းမင်းနှင့် တရင်းတနှီး ရှိလာသည်။ မင်းမင်းသည် ငယ်ရွယ်ချောမောပြီး ငွေကြေးမက်မောသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း မေသန္တာ သိထားသည်။ သူမသည် မင်းမင်းကို အသုံးချကာ ဦးနေလင်း၏ ငွေကြေးဆိုင်ရာ အချက်အလက်များကို ရယူရန် ကြိုးစားသည်။
“မင်းမင်း... ဦးနေလင်း မသိအောင် ဒီစာချုပ်တွေကို အချောသတ်ပေးနိုင်မလား။ မင်းအတွက်လည်း သန္တာ ကောင်းကောင်း ကူညီမှာပါ”
မေသန္တာက ပြောရင်း သူမ၏ တန်ဖိုးကြီး လက်ကိုင်အိတ်ထဲမှ ငွေထုပ်တစ်ထုပ်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ မင်းမင်း၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်သွားသည်။
“ဒါပေမဲ့ မမသန္တာ... ဒါက သိသွားရင် အန္တရာယ်ကြီးတယ်ဗျ”
“ဘယ်သူက သိမှာလဲ။ ကိုကိုက ငါ့ကို ယုံပြီးသား။ မင်းဘက်ကသာ သစ္စာရှိဖို့ လိုတာ”
မေသန္တာသည် သူမ၏ အလှအပနှင့် ငွေကြေးကို အသုံးချကာ လူတစ်ယောက်ကို မြှူဆွယ်ဖျက်ဆီးရန် ဝန်မလေးပေ။ သူမအတွက်တော့ လောကကြီးသည် စစ်မြေပြင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အနိုင်ရသူကသာ အရာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ရမည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။
သို့သော် သူမ မသိသည်မှာ သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင်လည်း သူမကို စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများ ရှိနေသည်ဟူသောအချက်ပင်။ ဦးနေလင်းသည် အယုံလွယ်သူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူသည် မေသန္တာကို ချစ်သော်လည်း သူမ၏ အပြောင်းအလဲများကို သတိပြုမိနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
ညသည် တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်။ မေသန္တာသည် ဦးနေလင်း အိပ်ပျော်နေချိန်တွင် အသာအယာထကာ သူ၏ စာကြည့်ခန်းသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် စာရွက်စာတမ်းအချို့ ပါလာသည်။ ဤစာရွက်စာတမ်းများသည် ဦးနေလင်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို သူမ၏ အမည်ပေါက် ပြောင်းလဲရန် ပြင်ဆင်ထားသည့် အတုအယောင်များ ဖြစ်သည်။
သူမသည် စားပွဲတင်မီးအိမ်လေးကို ဖွင့်ကာ လက်မှတ်ထိုးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် တံခါးဝမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ သန္တာ”
ဦးနေလင်း ဖြစ်သည်။ သူသည်
“ကိုကို... သန္တာ... သန္တာက အလုပ်ကူလုပ်ပေးမလို့ပါ” မေသန္တာ၏ အသံများ တုန်ရီနေသည်။
ဦးနေလင်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာကာ စားပွဲပေါ်ရှိ စာရွက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “မင်းက ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် သစ္စာဖောက်ချင်တာလား သန္တာ။ ငါ မင်းကို ဘာတွေ လိုလေသေးရှိအောင် ထားခဲ့လို့လဲ”
“ကိုကို... အဲ့ဒါကလေ...”
“တော်စမ်း သန္တာ။ မင်းရဲ့ လောဘက မင်းကို မျက်စိကွယ်စေခဲ့ပြီ။ ငါ့ရဲ့ စီးပွားရေးတွေ ကျနေတယ်ဆိုတာက မင်းရဲ့ စိတ်ကို စမ်းသပ်ဖို့ ငါ ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းပဲ။ မင်းကတော့ အဲ့ဒီငါးစာကို ချက်ချင်း ဟပ်လိုက်တာပဲ”
မေသန္တာ၏ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ထောင်ထားသော ကျော့ကွင်းတွင် သူမကိုယ်တိုင် ပြန်၍ မိသွားခဲ့ပြီ။
ဦးနေလင်းသည် မေသန္တာကို အိမ်ပေါ်မှ နှင်ချခြင်း မပြုခဲ့သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များ၊ သူ၏ ဆက်ဆံရေးများသည် အရင်ကကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ပေ။ မေသန္တာသည် ရွှေရောင်အိမ်မက်များ ပြည့်နှက်နေသော အိမ်ကြီးထဲတွင် အထီးကျန်စွာ နေထိုင်နေရသည်။ သူမ ပိုင်ဆိုင်ချင်ခဲ့သော ရတနာများ၊ တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းများသည် ယခုတော့ သူမအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများသာ ဖြစ်နေတော့သည်။
အပြင်ထွက်လျှင်လည်း လူအများ၏ အကြည့်များကို သူမ ကြောက်လန့်နေမိသည်။ စန္ဒာကဲ့သို့သော လူများက သူမ၏ ကျရှုံးမှုကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်နေကြမည်ကို သူမ သိသည်။
တစ်နေ့တွင် မေသန္တာသည် မြို့ထဲသို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာစဉ် ကျော်သူနှင့် ဆုံခဲ့သည်။ ကျော်သူသည် ယခုတော့ အောင်မြင်သော အင်ဂျင်နီယာတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ။ သူ၏ ဘေးတွင် ရိုးရိုးယဉ်ယဉ်လေးနှင့် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပါလာသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။
မေသန္တာသည် ဓာတ်တိုင်တစ်ခု၏ နောက်တွင် ပုန်းကာ သူတို့ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နောင်တဟု ခေါ်သော အဆိပ်များ ပြည့်လျှံလာသည်။ သူမသည် ငွေကို ရွေးချယ်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ ငွေလည်းမရှိ၊ အချစ်လည်းမရှိသော ဘဝသို့ ရောက်နေရပြီ။
မေသန္တာသည် ဒီအတိုင်း အရှုံးမပေးလိုသေးပေ။ သူမသည် သူမ၏ လက်ဝတ်ရတနာများကို လျှို့ဝှက်စွာ ရောင်းချကာ လောင်းကစားဝိုင်းတစ်ခုတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သည်။ သူမ ထင်ခဲ့သည်မှာ ထိုငွေများဖြင့် သူမ၏ ဘဝကို ပြန်လည် တည်ဆောက်နိုင်မည် ဟူ၍ဖြစ်သည်။ သို့သော် လောဘသည် အမြဲတမ်း လူကို လမ်းမှားသို့ ပို့ဆောင်တတ်မြဲ ဖြစ်သည်။
လောင်းကစားဝိုင်းတွင် သူမ အရာအားလုံး ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ နောက်ဆုံးပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သော စိန်ဆွဲသီးလေးပင် ပါသွားခဲ့ပြီ။ သူမသည် လမ်းပေါ်တွင် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြေးထွက်လာမိသည်။ မိုးများက သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။
မေသန္တာသည် သူမ၏ အိမ်ဟောင်းလေးရှိရာ လမ်းကြားထဲသို့ ရောက်သွားသည်။ သူမ၏ အမေသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ကပင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ။ ထိုအိမ်လေးသည် ယခုတော့ သူစိမ်းများ ပိုင်ဆိုင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် အိမ်ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိသည်။
“အမေ... သမီး မှားသွားပြီ။ သမီး ဘာမှမရှိတော့ဘူး...”
ဦးနေလင်းသည် မေသန္တာ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သိသောအခါ လိုက်ရှာခဲ့သည်။ သူသည် သူမကို အမေ့အိမ်ဟောင်းရှေ့တွင် မိုးရေထဲ၌ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ထီးတစ်ချောင်းဖြင့် သူမကို မိုးကာပေးလိုက်သည်။
မေသန္တာသည် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဦးနေလင်းကို တွေ့ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ကိုကို... သန္တာ့ကို ဘာလို့ လာရှာတာလဲ။ သန္တာက သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်ပဲဟာ”
ဦးနေလင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ သူမကို ထူပေးလိုက်သည်။ “မင်းကို ငါ မုန်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် မရဘူး သန္တာ။ မင်းရဲ့ လောဘက မင်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာပါ။ အခုတော့ အားလုံးကို မေ့လိုက်ပါတော့။ ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်လို ရွှေတွေ၊ စိန်တွေတော့ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်း တကယ့် မေသန္တာအစစ်အဖြစ် နေနိုင်မလား”
မေသန္တာသည် ဦးနေလင်း၏ မျက်ဝန်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုမျက်ဝန်းထဲတွင် ကရုဏာရိပ်များကို သူမ မြင်တွေ့ရသည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ လက်ဝတ်ရတနာများ မရှိတော့သော သူမ၏ လက်များသည် ဖျော့တော့နေသော်လည်း ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
“နေနိုင်ပါတယ် ကိုကို။ သန္တာ အားလုံးကို စွန့်လွှတ်နိုင်ပါပြီ”
မေသန္တာ၏ ဘဝသည် အသစ်မှ ပြန်စခဲ့သည်။ သူမသည် ဦးနေလင်း၏ အိမ်ကြီးမှ ထွက်ကာ တိုက်ခန်းလေးတစ်ခုတွင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် အရင်ကကဲ့သို့ တန်ဖိုးကြီး ဝတ်စုံများ မဝတ်တော့ပေ။ သူမ၏ မျက်နှာတွင်လည်း အတုအယောင် အပြုံးများအစား စစ်မှန်သော တည်ငြိမ်မှုများ နေရာယူလာသည်။
သူမသည် ဦးနေလင်းကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရင်း လူမှုရေးလုပ်ငန်းများတွင် ပါဝင်ကူညီခဲ့သည်။ လောဘဆိုသည်မှာ ဖြည့်လေ လိုလေ ဖြစ်ကြောင်း သူမ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သွားခဲ့ပြီ။
တစ်ရက်တွင် သူမသည် စန္ဒာနှင့် ပြန်ဆုံသည်။ စန္ဒာသည် အရင်ကထက် ပို၍ ပို၍ တန်ဖိုးကြီးသော ပစ္စည်းများ ဆင်မြန်းထားသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာမူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“သန္တာ... နင် ဒီလိုဘဝမျိုးနဲ့ ဘယ်လို နေနိုင်တာလဲ။ ကြည့်စမ်း... နင့်မှာ ဘာရတနာမှ မရှိတော့ဘူး” စန္ဒာက ကရုဏာသက်ဟန်ဖြင့် မေးသည်။
မေသန္တာက အေးချမ်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ငါ့မှာ ရတနာတွေ ရှိပါတယ် စန္ဒာ။ အဲ့ဒါကတော့ ငါ့ရဲ့ စိတ်ချမ်းသာမှုပဲ။ နင်ရော... အဲ့ဒီ ရတနာတွေအောက်မှာ တကယ်ပဲ ပျော်ရဲ့လား”
စန္ဒာသည် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ မျက်နှာလွှဲသွားသည်။
နှစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ဦးနေလင်းသည် အသက်ကြီး၍ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ပရဟိတအဖွဲ့အစည်းများသို့ လှူဒါန်းခဲ့ပြီး မေသန္တာအတွက်မူ သူမ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်နိုင်ရုံမျှသာ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။
မေသန္တာသည် ဝမ်းနည်းသော်လည်း ကျေနပ်မိသည်။ သူမသည် ဦးနေလင်းကို နောက်ဆုံးအချိန်အထိ သစ္စာရှိစွာ ပြုစုပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ဘဝတွင် ‘လောဘကြီးတဲ့ မိန်းမ’ ဟူသော အမည်နာမသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။
သူမသည် ကမ်းခြေတစ်ခုတွင် ထိုင်ကာ နေဝင်ချိန်ကို ကြည့်နေမိသည်။ ပင်လယ်လှိုင်းသံများက သူမ၏ စိတ်ကို အေးချမ်းစေသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိနေသည်။ ထိုစာအုပ်ထဲတွင် သူမ ရေးသားထားသော စာသားလေးတစ်ခု ရှိသည်။
“လောဘသည် လှပသော ပန်းတစ်ပွင့်နှင့် တူ၏။ အဝေးမှ ကြည့်လျှင် ဆွဲမက်ဖွယ် ကောင်းသော်လည်း ကိုင်တွယ်လိုက်လျှင်မူ ဆူးများက သင့်ကို နာကျင်စေလိမ့်မည်။ တကယ့် ပျော်ရွှင်မှုဆိုသည်မှာ ရှိတာလေးနှင့် ရောင့်ရဲခြင်းသာ ဖြစ်သည်”
မေသန္တာသည် သူမ၏ ဘဝကို အေးချမ်းစွာ ဖြတ်သန်းနေစဉ် ကျော်သူနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဆုံခဲ့သည်။ ကျော်သူသည် ယခုတော့ ဇနီးသည်နှင့် ကွဲကွာနေပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ကမ်းခြေရှိ ကော်ဖီဆိုင်လေးတစ်ခုတွင် ထိုင်ကာ စကားပြောဖြစ်ကြသည်။
“သန္တာ... မင်း အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ” ကျော်သူက အံ့သြစွာ ပြောသည်။
“လူဆိုတာ အမှားနဲ့ မကင်းဘူးလေ ကျော်သူ။ ငါလည်း ငါ့အမှားတွေအတွက် တန်ဖိုးအကြီးကြီး ပေးခဲ့ရပါတယ်”
“ငါ မင်းကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ် သန္တာ။ ငါတို့ အတိတ်ကို ပြန်ပြင်လို့ မရပေမယ့် အနာဂတ်ကိုတော့ အကောင်းဆုံး တည်ဆောက်နိုင်ပါသေးတယ်”
ကျော်သူ၏ စကားလုံးများသည် မေသန္တာ၏ ရင်ထဲသို့ နွေးထွေးမှုများ သယ်ဆောင်လာပေးသည်။ သို့သော် သူမသည် အရင်ကကဲ့သို့ အလောတကြီး မဆုံးဖြတ်တော့ပေ။ သူမသည် ဘဝကို ဖြည်းဖြည်းချင်းနှင့် အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ ရှင်သန်လိုတော့သည်။
ဇာတ်လမ်း၏ နောက်ဆုံးတွင် မေသန္တာသည် သူမ၏ အတွေ့အကြုံများကို အခြေခံ၍ စာအုပ်တစ်အုပ် ရေးသားခဲ့သည်။ ထိုစာအုပ်၏ အမည်မှာ “ရွှေရောင်ထောင်ချောက်” ဟု အမည်ရသည်။ သူမသည် သူမ၏ လောဘကြောင့် ပေးဆပ်ခဲ့ရသော အရာများ၊ တွေ့ကြုံခဲ့ရသော ဒုက္ခများကို အမှန်အတိုင်း ရေးသားဖော်ပြခဲ့သည်။
ထိုစာအုပ်သည် လူငယ်များကြားတွင် အလွန်ပင် ရေပန်းစားသွားခဲ့သည်။ မေသန္တာသည် စာရေးဆရာမတစ်ဦးအဖြစ် ဘဝသစ်ကို စတင်ခဲ့သည်။ သူမသည် အရင်ကကဲ့သို့ စိန်ရွှေရတနာများ မဆင်မြန်းတော့သော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ မည်သည့်ရတနာနှင့်မျှ မလဲနိုင်သော အသိဉာဏ်အလင်းတန်းများ ဝင်းပနေတော့သည်။
နေဝင်ချိန်၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများအောက်တွင် မေသန္တာသည် လမ်းလျှောက်နေမိသည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် ခိုင်မာနေသည်။ သူမသည် လောဘ၏ ကျေးကျွန်ဘဝမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီ။ သူမသည် ယခုတော့ သူမကိုယ်သူမ ပိုင်ဆိုင်သော၊ စစ်မှန်သော မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
အဆုံးသတ်မှာတော့... လောကကြီးတွင် အတန်ဖိုးရှိဆုံးအရာမှာ ရွှေငွေများ မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်မိမိ သိရှိနားလည်ခြင်းနှင့် စိတ်၏ ငြိမ်းချမ်းမှုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သက်သေပြနိုင်ခဲ့လေတော့သည်။