အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်မိတဲ့အခါ
မိုးစက်မိုးပေါက်တွေက ပြတင်းမှန်သားပြင်ပေါ်မှာ အပြိုင်အဆိုင် စီးဆင်းနေကြတယ်။ အခန်းထဲက လေထုကတော့ အေးစက်စက်နဲ့ တိတ်ဆိတ်လွန်းနေတယ်။ ကျော်စွာ တစ်ယောက် ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း လက်ထဲက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ ဖုန်းထဲက လင်းလက်နေတဲ့ စာသားလေးတစ်ကြောင်းက သူ့နှလုံးသားကို ဆွဲကိုင်လှုပ်ရမ်းနေသလိုပဲ။ "အိမ်ပြန်ရောက်ပြီလား ကို... လွမ်းနေမယ်နော်" ဆိုတဲ့ စာသားလေး။ အဲဒီစာသားရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ခိုင်မာတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုရဲ့ အက်ကြောင်းတွေ စတင်နေပြီဆိုတာ သူကောင်းကောင်းသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဘေးနားက အိပ်ခန်းထဲမှာတော့ သူ့ရဲ့ ဇနီးသည် မေသူက နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေမှာပါ။ မေသူဟာ သူ့အတွက်တော့ တာဝန်ကျေလွန်းတဲ့ ဇနီးသည်တစ်ယောက်၊ အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်းတစ်ယောက်။ ဒါပေမဲ့ နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ သူတို့ကြားက စကားပြောသံတွေက အိမ်အလုပ်တွေ၊ ငွေကြေးကိစ္စတွေနဲ့ပဲ ပြည့်နှက်လာခဲ့တယ်။ အချစ်ဆိုတဲ့ အရာထက် ဝတ္တရားဆိုတဲ့ အရာက ပိုပြီး ကြီးစိုးလာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ လင်းလတ် ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက သူ့ဘဝထဲကို လေပြေညင်းလို တိုးဝင်လာခဲ့တာ။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာတော့ ထုံးစံအတိုင်း မေသူက မနက်စာ ပြင်ဆင်ပေးနေတယ်။ မီးဖိုချောင်ထဲက ဟင်းနံ့တွေ၊ ပန်းကန်ခွက်ယောက်သံတွေက အရင်လိုပဲ ရင်းနှီးနေပေမဲ့ ကျော်စွာ့အတွက်တော့ ဒါတွေက ငြီးငွေ့စရာ ကောင်းလာခဲ့ပြီ။ "ကို... ဒီနေ့ ညနေ စောစောပြန်လာခဲ့နော်၊ အမေ့ဆီ ခဏသွားရအောင်လို့" မေသူက ပြုံးပြီး ပြောရှာတယ်။ ကျော်စွာကတော့ ကော်ဖီကို တစ်ငုံသောက်ရင်း ဖုန်းကိုပဲ အာရုံစိုက်နေမိတယ်။ "ဒီနေ့ အလုပ်များတယ် မေသူ၊ အစည်းအဝေး ရှိလို့ ညဉ့်နက်မယ် ထင်တယ်" လို့ သူ လိမ်ညာလိုက်တယ်။ နှလုံးသားထဲမှာတော့ အပြစ်ရှိစိတ်ကလေးက ခဏတာ ဖြတ်ပြေးသွားပေမဲ့ လင်းလတ်နဲ့ တွေ့ရမယ့် အစီအစဉ်က ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနေခဲ့တယ်။ မေသူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ခဏတာ အရိပ်ယောင်လေး တစ်ခု ဖြတ်သွားတာကို သူ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ အဲဒီအရိပ်ယောင်က သံသယလား၊ နာကျင်မှုလားဆိုတာ သူ ဂရုမစိုက်မိခဲ့တာဟာ သူ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မယ်ဆိုတာ သူ မသိခဲ့ဘူး။
ရုံးဆင်းချိန်မှာတော့ ကျော်စွာ တစ်ယောက် မြို့ပြင်က ကော်ဖီဆိုင်လေးတစ်ခုမှာ လင်းလတ်နဲ့ ဆုံဖြစ်ကြတယ်။ လင်းလတ်က သူ့ထက် ဆယ်နှစ်လောက် ငယ်သလို၊ လန်းဆန်းတက်ကြွတဲ့ အလှတရားတွေ ရှိတယ်။ သူမနဲ့ စကားပြောရတာက သူ့ကို ပြန်ပြီး ငယ်ရွယ်သွားစေသလို ခံစားရစေတယ်။ "ကို... ကျွန်မကို တကယ်ချစ်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ခဏတာ အပျော်ပဲလား" လို့ လင်းလတ်က မေးလိုက်တဲ့အခါ ကျော်စွာ့မှာ အဖြေရခက်သွားတယ်။ သူ မေသူ့ကို မပစ်ပယ်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လင်းလတ်ကိုလည်း မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘူး။ "ကိုယ် မင်းကို ချစ်ပါတယ် လင်းလတ်ရယ်... ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်အခြေအနေကိုလည်း မင်းသိသားပဲ" လို့ သူက ချော့မော့ပြောလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူတို့နှစ်ယောက် လက်ချင်းတွဲထားတာကို ဆိုင်အပြင်ဘက်ကနေ တစ်စုံတစ်ယောက်က စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာကို သူတို့ သတိမပြုမိခဲ့ကြဘူး။ အချစ်ဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရပေမဲ့ အမှန်တရားဆိုတာကတော့ တစ်နေ့နေ့မှာ ပေါက်ကြားလာစမြဲပဲ မဟုတ်လား။
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အိမ်ထဲက မီးတွေက မှိတ်နေပြီ။ ကျော်စွာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း အိပ်ခန်းထဲကို ခြေသံဖွဖွနဲ့ ဝင်လိုက်တယ်။ မေသူက အိပ်ပျော်နေပုံရပေမဲ့ သူမရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်စတွေ ရှိနေတာကို သူ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျော်စွာ့ ရင်ထဲမှာ တစ်ချက် လှုပ်ခတ်သွားတယ်။ "ငါ ဘာတွေ လုပ်နေမိတာလဲ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖုန်းထဲက လင်းလတ်ဆီက "အိမ်ရောက်ပြီလား... ဂရုစိုက်နော်" ဆိုတဲ့ စာသားက သူ့ရဲ့ နောင်တတွေကို ပြန်ပြီး ဖုံးလွှမ်းသွားပြန်တယ်။ ဖောက်ပြန်မှုဆိုတာ ဆေးစွဲတာနဲ့ တူတယ်၊ မှားနေမှန်း သိပေမဲ့ ရုန်းထွက်ဖို့ ခက်ခဲလွန်းတယ်။ သူ မေသူ့ဘေးမှာ လှဲအိပ်လိုက်ပေမဲ့ သူတို့ကြားမှာ ပေပေါင်းသန်းချီတဲ့ အကွာအဝေးတစ်ခု ခြားနေသလို ခံစားနေရတယ်။ အပြင်မှာ မိုးက ပိုပြီး သည်းထန်လာသလို၊ သူ့ရဲ့ ဘဝအိမ်ထောင်ရေး မုန်တိုင်းကလည်း စတင်ဖို့ အရှိန်ယူနေခဲ့ပြီ။
ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ အခြေအနေတွေက ပိုပြီး တင်းမာလာတယ်။ မေသူက အရင်လို စကားတွေ အများကြီး မပြောတော့ဘူး။ သူမရဲ့ အကြည့်တွေက အေးစက်လာသလို၊ ကျော်စွာ့ကိုလည်း ဘာမှ မမေးမြန်းတော့ဘူး။ ဒါဟာ ငြိမ်းချမ်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ မုန်တိုင်းမလာခင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းမျိုးပဲ။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျော်စွာ ရုံးကအပြန် လမ်းမှာ မေသူ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံတယ်။ "ကျော်စွာ... မေသူ့ကို နည်းနည်း ဂရုစိုက်ပေးဦး၊ သူ နေမကောင်းဘူး ဖြစ်နေတာ ကြာပြီနော်" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ကျော်စွာ အံ့သြသွားတယ်။ သူ မသိခဲ့ဘူး။ သူဟာ ကိုယ့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုနောက်ကိုပဲ လိုက်နေရင်း အနီးဆုံးက လူရဲ့ ဝေဒနာကို မျက်ကွယ်ပြုထားမိခဲ့တာ။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မေသူက ဧည့်ခန်းမှာ ထိုင်စောင့်နေတယ်။ စားပွဲပေါ်မှာတော့ ဓာတ်ပုံအချို့ ရှိနေတယ်။ အဲဒီဓာတ်ပုံတွေက သူနဲ့ လင်းလတ်တို့ ကော်ဖီဆိုင်မှာ ရင်းရင်းနှီးနှီး ရှိနေတဲ့ ပုံတွေပဲ။
"ဒါ ဘာလဲ ကို..." မေသူ့ရဲ့ အသံက တုန်ယင်နေပေမဲ့ တည်ငြိမ်ဖို့ ကြိုးစားထားတာ သိသာတယ်။ ကျော်စွာ ဘာပြောရမှန်း မသိဘဲ ဆွံ့အသွားတယ်။ လိမ်ညာဖို့ ကြိုးစားချင်ပေမဲ့ သက်သေတွေက အခိုင်အမာ ရှိနေပြီ။ "မေသူ... ကို ရှင်းပြပါရစေ၊ ဒါက..." သူ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ မေသူက လက်ကာပြလိုက်တယ်။ "ရှင်းပြစရာ မလိုတော့ဘူး ကို။ မေသူ သိချင်တာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်မက ကိုယ့်အတွက် အဲဒီလောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီလား" တဲ့။ အဲဒီမေးခွန်းက ကျော်စွာ့ရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ မေသူက ထိုင်နေရာက ထပြီး အိပ်ခန်းထဲ ဝင်သွားတယ်။ အဲဒီညက သူတို့နှစ်ယောက် တစ်အိမ်ထဲမှာ ရှိနေပေမဲ့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် တစ်စိမ်းတွေထက် ပိုပြီး ဝေးကွာသွားခဲ့ကြတယ်။
နောက်ရက်တွေမှာတော့ အိမ်ထဲမှာ စကားသံတွေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ မေသူက သူမရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စုဆောင်းနေပြီ။ ကျော်စွာကတော့ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ငိုင်နေမိတယ်။ လင်းလတ်ဆီက ဖုန်းတွေ လာနေပေမဲ့ သူ မကိုင်ဖြစ်တော့ဘူး။ အခုမှပဲ သူ ဘာကို ဆုံးရှုံးရတော့မယ်ဆိုတာကို သိမြင်လာခဲ့တာ။ "မေသူ... မသွားပါနဲ့၊ ကို တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကို အားလုံးကို ပြင်ပါ့မယ်" လို့ သူ ခယတောင်းပန်ပေမဲ့ မေသူကတော့ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်တယ်။ "ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်ခွက်တစ်ခုလိုပဲ ကို။ တစ်ခါ ကွဲသွားရင် ပြန်ဆက်လို့ ရပေမဲ့ အက်ကြောင်းကတော့ ကျန်နေခဲ့မှာပဲ။ ကျွန်မ အဲဒီအက်ကြောင်းကို ကြည့်ပြီး တစ်သက်လုံး မနေနိုင်ဘူး" လို့ ပြောပြီး သူမ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျော်စွာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အိမ်ကြီးက ခြောက်ကပ်လွန်းနေတယ်။ အရင်က သူ ငြီးငွေ့ခဲ့တဲ့ ဟင်းနံ့တွေ၊ ပန်းကန်ခွက်ယောက်သံတွေကို သူ အခု အရမ်းတမ်းတနေမိပြီ။
အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားခဲ့တယ်။ ကျော်စွာနဲ့ လင်းလတ်လည်း ဆက်ဆံရေး ပျက်ပြားသွားခဲ့တယ်။ အပြစ်ရှိစိတ်နဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အချစ်က ကြာရှည်မခံခဲ့ဘူး။ လင်းလတ်ကလည်း သူ့ဆီကနေ သူ မျှော်လင့်ထားတဲ့ လုံခြုံမှုမျိုး မရနိုင်ဘူးဆိုတာ သိသွားတဲ့အခါ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်ဆီကို ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။ ကျော်စွာကတော့ အထီးကျန်ခြင်းရဲ့ အရသာကို အပြည့်အဝ ခံစားနေရတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ သူ လမ်းပေါ်မှာ မေသူ့ကို မြင်တတ်တယ်။ သူမကတော့ အရင်ထက် ပိုပြီး တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သွားသလိုပဲ။ သူမရဲ့ ဘေးနားမှာ သူ မဟုတ်တဲ့ တခြားလူတစ်ယောက် ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ကျော်စွာ့ ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်သွားတယ်။ ဒါဟာ သူ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းရဲ့ ရလဒ်ပဲ မဟုတ်လား။
အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုမှာ ဖောက်ပြန်မိတယ်ဆိုတာ ခဏတာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ရနိုင်ပေမဲ့ တစ်သက်တာရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတွေကို ရင်းနှီးလိုက်ရတာပါပဲ။ ကျော်စွာ တစ်ယောက်တည်း ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း အရင်က မေသူ ရေးခဲ့တဲ့ စာလေးတစ်စောင်ကို ပြန်ဖတ်နေမိတယ်။ "ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပါစေ၊ လက်ချင်းတွဲပြီး ကျော်ဖြတ်ကြရအောင်နော်" ဆိုတဲ့ စာသားလေး။ အဲဒီလက်ကို သူကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြုတ်ချခဲ့တာ။ အခုတော့ သူ့မှာ နောင်တတွေနဲ့ ခြောက်ကပ်နေတဲ့ အခန်းပျက်ကြီးပဲ ကျန်တော့တယ်။ အပြင်မှာ မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ သူ့ကို နွေးထွေးအောင် လုပ်ပေးမယ့်သူ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။
ဖောက်ပြန်မှုရဲ့ အဆုံးသတ်ဟာ အောင်နိုင်သူ မရှိတဲ့ စစ်ပွဲတစ်ခုလိုပါပဲ။ အားလုံးဟာ နာကျင်မှုတွေနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ကြရတယ်။ ကျော်စွာ တစ်ယောက် ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နှလုံးသားထဲက ဒဏ်ရာတွေကတော့ ဘယ်တော့မှ ကျက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ အချစ်ဆိုတာကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားခဲ့မိတဲ့အတွက် သူ ပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့ တန်ဖိုးက အရမ်းကြီးလွန်းလှပါတယ်။
အခုဆိုရင် ကျော်စွာ့ ဘဝမှာ အထီးကျန်ခြင်းက အဖော်ဖြစ်နေပြီ။ ညတိုင်း သူ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ အတိတ်က အမှားတွေကို ပြန်တွေးနေမိတယ်။ မေသူ့ရဲ့ အပြုံးတွေ၊ သူမရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကို သူ ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့ဘူး။ ဖောက်ပြန်မိတဲ့ ခဏတာ စိတ်ကစားမှုက သူ့ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပြီ။ သူ လမ်းလျှောက်နေရင်း ဘေးနားက ပျော်ရွှင်နေတဲ့ မိသားစုလေးတွေကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချမိတယ်။ "ငါလည်း တစ်ချိန်က အဲဒီလို ပျော်ရွှင်ခဲ့ဖူးတာပဲ" လို့ တွေးမိတိုင်း သူ့ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားရတယ်။ အမှားတစ်ခုကို ပြင်ဖို့ ကြိုးစားတာထက် အမှားမလုပ်မိဖို့က ပိုပြီး အရေးကြီးတယ်ဆိုတာကို သူ အခုမှ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သွားခဲ့ပြီ။
ဇာတ်လမ်းရဲ့ အဆုံးသတ်မှာတော့ ကျော်စွာဟာ အထီးကျန်ခြင်းရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ ပင်လယ်ထဲမှာ နစ်မွန်းနေဆဲပါပဲ။ မေသူကတော့ သူမရဲ့ ဘဝသစ်မှာ ပျော်ရွှင်နေလောက်ပြီ။ ဖောက်ပြန်ခြင်းဆိုတဲ့ အဆိပ်က တဖြည်းဖြည်းချင်းနဲ့ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာ။ အဲဒီအဆိပ်ရဲ့ ဒဏ်ကို သူ တစ်သက်လုံး ခံစားသွားရတော့မှာပါ။ အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ ခိုင်မာတဲ့ အုတ်မြစ်ပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားရတဲ့ အဆောက်အအုံတစ်ခုဖြစ်ပြီး ယုံကြည်မှုဆိုတာကတော့ အဲဒီအဆောက်အအုံကို ထိန်းထားတဲ့ တိုင်ကြီးတွေပါပဲ။ အဲဒီတိုင်တွေ ကျိုးပျက်သွားတဲ့အခါ ဘယ်လောက်ပဲ လှပတဲ့ အိမ်ကြီးဖြစ်ပါစေ၊ ပြိုလဲသွားရမှာပဲဆိုတာကို ကျော်စွာ့ရဲ့ ဘဝက သက်သေပြနေခဲ့ပါတော့တယ်။