ကျောင်းသူလေးရဲ့ အဖြစ်ဆိုး
ကျောင်းသူလေးရဲ့ အဖြစ်ဆိုး
မိုးသက်လေဦးတို့က မြို့ကလေးရဲ့ ကောင်းကင်ယံကို ညှို့မှိုင်းသောအုပ်စိုးမှုဖြင့် လွှမ်းမိုးထားသည်။ လေတိုးသံ တဝေါဝေါနှင့်အတူ သစ်ပင်ကြီးများက အရူးအမူး ခေါင်းခါယမ်းနေကြပြီး လမ်းဘေးဝဲယာရှိ မြက်ရိုင်းပင်တို့သည်လည်း မြေကြီးထဲသို့ နစ်ဝင်တော့မတတ် ဦးညွှတ်နေကြရရှာသည်။ ထိုအဝါရောင် အလင်းဖျော့ဖျော့သာ ကျန်တော့သည့် ညနေစောင်းအချိန်တွင် "နွေးနွေး" တစ်ယောက် ကျူရှင်မှအပြန် လမ်းဟောင်းလေးအတိုင်း သုတ်ခြေတင်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ပိုက်ထားသော စာအုပ်အိတ်ကလေးသည် မိုးရေစက်အချို့ကြောင့် စိုစွတ်နေပြီဖြစ်သည်။
နွေးနွေး၏ ရင်ထဲတွင် တထိတ်ထိတ်ဖြင့် တုန်လှုပ်နေမိသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူမသည် ဤလမ်းကို နေ့စဉ်ဖြတ်သန်းနေကျဖြစ်သော်လည်း ယနေ့မှ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ ခြေသံတစ်ခုက ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါနေသလို ခံစားနေရသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်တိုင်း မြင်ရသည်က လေထဲတွင် လွင့်စင်နေသော သစ်ရွက်ခြောက်များသာ။ သို့သော် လေတိုးသံများကြားထဲမှ တရှပ်ရှပ်နှင့် ကပ်ပါလာသော အဲဒီခြေသံက သူမ၏ အာရုံကြောတွေကို တင်းမာစေခဲ့သည်။
"အမေ... သမီး ပြန်လာပြီ" ဟု စိတ်ထဲက တိုင်တည်နေမိသော်လည်း နှုတ်ခမ်းဖျားမှ အသံထွက်မလာ။ သူမ၏ အသက် နှစ်အရွယ် နုနယ်သော ကိုယ်လုံးလေးသည် အေးစိမ့်သော လေတိုက်နှုန်းအောက်တွင် တုန်ရီနေသည်။ လမ်းမီးတိုင်အချို့ကလည်း ပျက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ လမ်းက ပို၍ မှောင်အတိ ကျနေသည်။ စာအုပ်အိတ်ကို ရင်ဘတ်တွင် တင်းတင်းပွေ့ပိုက်ရင်း သူမ အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက်... လမ်းဘေးရှိ ချုံပုတ်တစ်ခုကြားမှ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ နွေးနွေး ရပ်သွားမိသည်။ နှလုံးခုန်သံက နားထင်သို့ ပြေးဆောင့်လာသည်။ မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်နေမိစဉ်မှာပင် သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်း ကျိုးသွားသံ "ဂျောက်" ခနဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူသားတစ်ဦး၏ အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းကို သူမ၏ ပခုံးသားထက်၌ ခံစားလိုက်ရသလိုပင်။ သူမသည် ကြောက်လန့်တကြား ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လိုက်သော်လည်း ခိုင်မာသော လက်တစ်စုံက သူမ၏ ပါးစပ်ကို အတင်းအကျပ် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ သူမ၏ နုနယ်သော အော်ဟစ်သံတို့သည် မိုးသံလေသံတို့ကြားတွင် တိမ်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။
နွေးနွေးတို့ အိမ်ကလေးသည် မြို့စွန်က ခြံဝင်းကျယ်ကြီးတစ်ခု၏ ထောင့်တွင် ကပ်လျက်ရှိသော ဝါးထရံကာ အိမ်အိုလေးသာဖြစ်သည်။ အိမ်ထဲတွင် နွေးနွေး၏ အမေဖြစ်သူ ဒေါ်ကြည်က မီးခိုးအူနေသော မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ရင်း ချောင်းတဟွတ်ဟွတ် ဆိုးနေရှာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက အမှောင်ရိပ်သန်းနေသော အိမ်ရှေ့လမ်းမဆီသို့ မကြာခဏ ဝဲကျနေတတ်သည်။
"ဒီကလေးမ... မိုးချုပ်လှပြီ၊ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး"
ဒေါ်ကြည်၏ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်တစ်ခုက ဝင်ရောက်နေရာယူနေသည်။ သူမသည် ရောဂါသည်တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် သမီးဖြစ်သူကို အားကိုးနေရသူဖြစ်သည်။ နွေးနွေးက စာတော်ရုံတင်မက၊ လိမ္မာရေးခြားရှိသူလည်း ဖြစ်သည်။ "သမီး ဆရာဝန်မကြီး ဖြစ်လာရင် အမေ့ကို အကောင်းဆုံး ဆေးခန်းတွေမှာ ကုပေးမယ်" ဆိုသည့် သမီးလေး၏ စကားသံက ဒေါ်ကြည်၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ။
မီးအိမ်ကလေးက ဆီကုန်ခါနီးဖြစ်၍ အလင်းရောင်က တဖျပ်ဖျပ်နှင့် ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ မိုးသည်းသန်စွာ ရွာချလိုက်သံက အိမ်ခေါင်မိုးကို ဗုံတီးလိုက်သလို ဆူညံသွားစေသည်။ ဒေါ်ကြည်သည် တောင်ဝှေးကို အားပြုကာ အိမ်ရှေ့ဝရန်တာသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းမပေါ်တွင် လူသူကင်းမဲ့နေပြီး လေပြင်းများကြောင့် သစ်ကိုင်းများ ရိုက်ခတ်သံသာ ကြားနေရသည်။
"နွေးနွေး... နွေးနွေးရေ" ဟု အားယူကာ အော်ခေါ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ အသံသည် လေထဲတွင်ပင် ပျော်ဝင်သွားသည်။ ဒေါ်ကြည်၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ နှလုံးသားကို ညှစ်ခြေနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နွေးနွေး၏ ပညာရေးအတွက်၊ သူမတို့၏ ဘဝအတွက် အားကိုးရာဖြစ်သော ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် ယခုအချိန်တွင် ဘယ်မှာ ရောက်နေပါသနည်း။ အမှောင်ထုထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေသော ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုခုက သူမ၏ သမီးလေးကို ဝါးမျိုလိုက်ပြီလားဆိုသည့် အတွေးက ဒေါ်ကြည်ကို ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရစေသည်။
နွေးနွေး မျက်လုံးပွင့်လာချိန်တွင် မြင်လိုက်ရသည်က မှိုနံ့နှင့် ဖုန်နံ့များ စွဲကပ်နေသော
သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့်အတူ နာကျင်မှုများက လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ တရကြမ်း တိုးဝင်လာသည်။ ခေါင်းထဲတွင်လည်း မူးဝေနေပြီး လွန်ခဲ့သော နာရီအနည်းငယ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းအချို့က လျှပ်ပြက်သလို ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။ လူသဏ္ဍာန်တစ်ခု... ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်းသော လက်များ... ထို့နောက် အမှောင်ထု။
"နွေးနွေး... ညည်းကို ငါ ငွေပေးပြီး သိမ်းထားချင်တာ ကြာပြီ။ အခုတော့ ညည်းက ငါ့လက်ထဲ ရောက်နေပြီပဲ"
သူ၏ အသံက အေးစက်စက်နှင့် တုန်ရင်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။ နွေးနွေးသည် ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကြိုးများက သူမ၏ အသားထဲသို့ နစ်ဝင်သွားကာ နာကျင်မှုကိုသာ ပေးစွမ်းသည်။ သူမ၏ မျက်ရည်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ တလိမ့်လိမ့် စီးကျလာသည်။ ဤသည်မှာ သူမ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သော ဘဝမဟုတ်။ ဤသည်မှာ သူမ အမေ့အတွက် တည်ဆောက်ပေးချင်သော အိမ်မက်မဟုတ်။ သူမ၏ ဖြူစင်သော ကမ္ဘာလေးသည် ဤအမှောင်ခန်းထဲတွင် ရက်စက်စွာ ဖျက်ဆီးခံနေရပြီဖြစ်သည်။
တစ်ညလုံး မိုးက မစဲခဲ့။ မိုးလင်းလာသောအခါတွင် ဒေါ်ကြည်သည် မနေနိုင်တော့ဘဲ အိမ်နီးနားချင်းများကို အကူအညီတောင်းကာ နွေးနွေးကို လိုက်ရှာခိုင်းရတော့သည်။ ကျောင်းသူလေး တစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းသည် မြို့ကလေးအတွက် ဂယက်ရိုက်သွားစေသည်။
"ညက နွေးနွေး ကျူရှင်က ထွက်သွားတာကိုတော့ မြင်လိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ လမ်းမှာ ဘာဖြစ်သွားလဲ ဘယ်သူမှ မသိဘူး" ဟု သူမ၏ သူငယ်ချင်းများက ငိုရှိုက်ရင်း ပြောကြသည်။
ရဲစခန်းသို့ တိုင်ချက်ဖွင့်သော်လည်း "မိုးသည်းလို့ တစ်နေရာရာမှာ ခိုနေတာနေမှာပါ" ဆိုသည့် ပေါ့ပျက်ပျက် တုံ့ပြန်မှုများသာ ရခဲ့သည်။ သို့သော် ဒေါ်ကြည်ကတော့ သိသည်။ သူမ၏ သမီးသည် ဘယ်သောအခါမှ အကြောင်းမဲ့ အိမ်ပြန်မနောက်ကျတတ်သူဖြစ်သည်။ ဒေါ်ကြည်သည် အားနည်းသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လမ်းမထက်တွင် သမီးဖြစ်သူ၏ အမည်ကို အော်ဟစ်ခေါ်ယူနေခဲ့သည်။
"နွေးနွေးရေ... သမီး ဘယ်မှာလဲ... အမေ့ဆီ ပြန်လာပါဦး"
လမ်းဘေးရှိ မြောင်းတစ်ခုထဲတွင် နွေးနွေး ဆောင်းခဲ့သော ထီးလေး ပြတ်ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဒေါ်ကြည်၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုထီးကလေးသည် သူမတို့ သားအမိ ဆင်းရဲတွင်းမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည့် မျှော်လင့်ချက်ကလေးကဲ့သို့ပင် ရွှံ့ဗွက်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီ။
အကျဉ်းခန်းထဲတွင် နွေးနွေးသည် သူမ၏ နောက်ဆုံးအင်အားကို စုစည်းကာ ရုန်းကန်နေသည်။ ဦးဘုန်းမြင့်ကတော့ သူမကို
"ငါ အရှုံးမပေးဘူး... အမေ့အတွက် ငါ ပြန်လာရမယ်" ဟု သူမ စိတ်ထဲက ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဆိုနေသည်။
နာရီပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် ကြိုးက ပြတ်လုနီးပါး ဖြစ်လာသည်။ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်များမှ သွေးများ ယိုစီးနေသော်လည်း သူမ ဂရုမစိုက်နိုင်။ ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဦးဘုန်းမြင့် ပြန်လာပြီလား။ နွေးနွေး၏ နှလုံးခုန်သံက မြန်ဆန်လာသည်။ သူမသည် ပြတ်သွားသော ကြိုးကို ပြန်ပတ်ထားဟန်ဆောင်ကာ ငြိမ်နေလိုက်သည်။
တံခါးပွင့်လာသောအခါ ဦးဘုန်းမြင့်သည် အရက်နံ့များဖြင့်
"ကဲ... နွေးနွေး၊ ညည်း ဒီနေ့တော့ ငါ့စကားကို နားထောင်ရတော့မယ်"
သူက သူမ၏ အနီးသို့ ရောက်လာသည်နှင့် နွေးနွေးသည် သူမ၏ လက်ထဲမှ လွတ်နေသော ကြိုးဖြင့် သူ၏ မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး ဘေးတွင် ရှိသော ရေအိုးဟောင်းဖြင့် ခေါင်းကို ထုလိုက်သည်။ "ခလွမ်း" ခနဲ အသံနှင့်အတူ ဦးဘုန်းမြင့် လဲကျသွားသည်။ နွေးနွေးသည် အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ
သူမ ပြေးနေမိသည်။ ဘယ်ကို ဦးတည်နေမှန်းမသိဘဲ အမှောင်ထဲတွင် စမ်းတဝါးဝါးဖြင့် ပြေးနေမိသည်။ နောက်ကွယ်မှ ဦးဘုန်းမြင့်၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများနှင့် ခြေသံများကို ကြားနေရသည်။
"နင် လွတ်မယ်ထင်လား... လာခဲ့စမ်း"
နွေးနွေးသည် တောအုပ်ငယ်တစ်ခုထဲသို့ ရောက်သွားသည်။ မိုးစက်များက သူမ၏ မျက်နှာကို တဖြန်းဖြန်း ရိုက်ခတ်နေသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များက ညောင်းညာလှပြီ၊ အသက်ရှူရသည်မှာလည်း မောဟိုက်နေပြီဖြစ်သည်။ ထိုစဉ် ရှေ့တွင် မြစ်ကမ်းပါးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ မြစ်ရေက မိုးများထားသဖြင့် တဝေါဝေါနှင့် စီးဆင်းနေသည်။
သူမ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဦးဘုန်းမြင့်က ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ သူမ၏ အနီးသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက သွေးဆာနေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။
"နင်... နင် ငါ့ကို သတ်ချင်ရင် သတ်လိုက်တော့၊ ဒါပေမဲ့ နင် ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုတော့ ဖျက်ဆီးလို့ မရစေရဘူး"
နွေးနွေးသည် မြစ်ရေပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အိမ်မက်တွေ၊ မျှော်လင့်ချက်တွေ၊ အမေ့ရဲ့ မျက်နှာ... အားလုံးက သူမ၏ အာရုံထဲတွင် ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ဦးဘုန်းမြင့်၏ လက်ထဲသို့ အရောက်ခံမည့်အစား မြစ်ထဲသို့ ခုန်ချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"သမီး လာပြီ အမေ..."
သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးသည် အေးစက်သော မြစ်ရေထဲသို့ မြုပ်ဝင်သွားသည်။ ဦးဘုန်းမြင့်ကတော့ ကမ်းပါးပေါ်တွင် ရပ်ရင်း ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် မြို့ကလေး၏ မြစ်ကမ်းဘေး၌ လူအုပ်ကြီး စုရုံးနေကြသည်။ ရေထဲမှ ဆယ်ယူရရှိလာသော အလောင်းကလေးသည် ဖြူဖျော့ကာ အသက်မဲ့နေပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင်တော့ စာအုပ်အိတ်ကလေး၏ ကြိုးစတစ်ခုကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ။
ဒေါ်ကြည်သည် လူအုပ်ကြားထဲမှ တိုးဝင်လာကာ သမီးဖြစ်သူ၏ ရုပ်အလောင်းကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ အသံပင် ထွက်မလာတော့ဘဲ မြေကြီးပေါ်သို့ ပုံရက်သား လဲကျသွားသည်။ သူမ၏ ငိုသံသည် မြို့ကလေးတစ်ခုလုံးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။
နွေးနွေး၏ အဖြစ်ဆိုးသည် လူတိုင်း၏ ရင်ကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ သို့သော် အဖြစ်မှန်ကတော့ အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေဆဲ။ ဦးဘုန်းမြင့်ကတော့ သူ၏ ငွေကြေးနှင့် အာဏာကို အသုံးချကာ အမှုမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။
နွေးနွေး သေဆုံးသွားပြီးနောက်တွင် မြို့သူမြို့သားများအကြား တီးတိုးစကားများ ပျံ့နှံ့လာသည်။ နွေးနွေး ပျောက်ဆုံးခဲ့သည့်ညက ဦးဘုန်းမြင့်၏ ကားကို ထိုနေရာအနီးတွင် တွေ့ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုသူများ ရှိလာသည်။ သို့သော် မည်သူမျှ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မပြောရဲကြ။
နွေးနွေး၏ သူငယ်ချင်းတစ်စုနှင့် ကျောင်းဆရာမတစ်ဦးဖြစ်သူ ဒေါ်နုနုတို့ကတော့ ဤအတိုင်း အရှုံးမပေးလိုကြ။ သူတို့သည် နွေးနွေး ပျောက်ဆုံးခဲ့သည့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အထောက်အထားများ လိုက်လံရှာဖွေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် နွေးနွေး ပြုတ်ကျကျန်ရစ်ခဲ့သော ကလစ်ကလေးတစ်ခုကို ဦးဘုန်းမြင့်၏ ခြံဝင်းအနီးရှိ မြက်ခင်းထဲတွင် တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
ဤကလစ်ကလေးသည် တရားမျှတမှုအတွက် ပထမဆုံးသော သော့ချက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဒေါ်နုနုနှင့်အဖွဲ့သည် ထိုအထောက်အထားကို ရဲစခန်းသို့ ယူသွားခဲ့သည်။ ယခုအကြိမ်တွင်တော့ လူထု၏ ဖိအားကြောင့် ရဲများက လျစ်လျူရှု၍ မရတော့။ ဦးဘုန်းမြင့်၏ အိမ်ကို ဝင်ရောက်ရှာဖွေရန် ခွင့်ပြုချက် ရခဲ့သည်။
ရှာဖွေမှုများ ပြုလုပ်သောအခါတွင် အိမ်နောက်ဖေးရှိ ဂိုဒေါင်ဟောင်းထဲမှ နွေးနွေး၏ ကျောင်းစာအုပ်အချို့နှင့် စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်စများကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ဦးဘုန်းမြင့်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း နွေးနွေး ရုန်းကန်ခဲ့စဉ်က ရခဲ့သော ကုတ်ရာခြစ်ရာများကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဦးဘုန်းမြင့်သည် မျက်နှာပျက်သွားသော်လည်း "ဒါတွေက ငါ့ကို မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲတာ" ဟု ငြင်းဆိုနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ကြောက်ရွံ့မှုရိပ်များ သိသိသာသာ ပေါ်လွင်နေသည်။
နွေးနွေးအတွက် တရားမျှတမှု တောင်းဆိုသည့် ဆန္ဒပြပွဲများ မြို့အနှံ့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကျောင်းသူကျောင်းသားများ၊ မိဘများက "နွေးနွေးအတွက် တရားမျှတမှုပေး" ဟူသော စာတန်းများကို ကိုင်ဆောင်ကာ လမ်းပေါ် ထွက်လာကြသည်။
ဦးဘုန်းမြင့်၏ အရှိန်အဝါသည် လူထု၏ အင်အားရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာသည်။ သူ၏ အလှူအတန်းများ၊ ဂုဏ်ဒြပ်များသည် ရမ္မက်ဇောဖြင့် ကျူးလွန်ခဲ့သော ပြစ်မှုတစ်ခုအောက်တွင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရသည်။
လပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် တရားခွင်တွင် အပြီးသတ် စီရင်ချက် ချမှတ်သည့်နေ့သို့ ရောက်လာသည်။ ဒေါ်ကြည်သည် အားနည်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း သမီးအတွက် တရားမျှတမှု ရသည်ကို ကြည့်ရန် တရားရုံးသို့ လာခဲ့သည်။
သက်သေအထောက်အထားများ၊ မျက်မြင်သက်သေများ၏ ထွက်ဆိုချက်များအရ ဦးဘုန်းမြင့်ကို လူသတ်မှု၊ အဓမ္မပြုကျင့်ရန် ကြိုးစားမှုတို့ဖြင့် ထောင်ဒဏ် တစ်သက်တစ်ကျွန်း ချမှတ်လိုက်သည်။
တရားရုံးအတွင်းတွင် လက်ခုပ်သံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သို့သော် ဒေါ်ကြည်၏ မျက်နှာတွင်တော့ ပျော်ရွှင်ရိပ်မရှိ။ တရားမျှတမှု ရခဲ့သော်လည်း သူမ၏ သမီးလေးကတော့ ပြန်မလာနိုင်တော့။
နွေးနွေး ဆုံးပါးသွားသည်မှာ တစ်နှစ်ပြည့်ခဲ့ပြီ။ သူမ ဆုံးပါးခဲ့သည့် မြစ်ကမ်းပါးလေးတွင် ကျောင်းသူကျောင်းသားများက ပန်းစည်းများ လာချလေ့ရှိသည်။
ဒေါ်ကြည်သည် သမီးလေး၏ ဂူဗိမာန်လေးရှေ့တွင် ထိုင်ရင်း စာအုပ်ကလေးတစ်အုပ်ကို ဖတ်နေသည်။ ထိုစာအုပ်မှာ နွေးနွေး ရေးခဲ့သော ဒိုင်ယာရီလေးဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာတွင် နွေးနွေး ရေးထားသည်မှာ -
"အမေ... သမီး ဘယ်ဘဝရောက်ရောက် အမေ့ကို အမြဲ စောင့်ရှောက်နေမှာပါ။ လောကကြီးက ဘယ်လောက်ပဲ မှောင်မိုက်နေပါစေ၊ သမီးရဲ့ စိတ်ကတော့ အမြဲတမ်း ဖြူစင်နေမှာပါ"
လေပြေလေးက ဒေါ်ကြည်၏ ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်များကို သုတ်ဖယ်ပေးလိုက်သလို တိုက်ခတ်သွားသည်။ မြစ်ရေပြင်သည်လည်း အေးချမ်းစွာ စီးဆင်းနေသည်။ နွေးနွေး ဆိုသည့် ကျောင်းသူလေး၏ ဘဝသည် ကြေကွဲဖွယ် အဆုံးသတ်ခဲ့ရသော်လည်း သူမ၏ သတ္တိနှင့် ဖြူစင်မှုကတော့ မြို့ကလေး၏ သမိုင်းတွင် ဘယ်သောအခါမှ မေ့ပျောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
တရားမျှတမှုသည် အချိန်ယူရသော်လည်း အမှန်တရားကတော့ အမြဲတမ်း အနိုင်ရစမြဲ ဖြစ်သည်။ ပွင့်လန်းခွင့် မရလိုက်သော ပန်းကလေးတစ်ပွင့်၏ အဖြစ်ဆိုးသည် နောင်လာနောက်သားများအတွက် သင်ခန်းစာတစ်ခုနှင့် နိုးဆော်သံတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်နေခဲ့တော့သည်။