ယောက်ခမနဲ့ ချွေးမကြားက ခါးသီးတဲ့ အဖြစ်မှန်
အမေ့အိမ်ကို သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေရင်း မှန်ထဲက ကိုယ့်ပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်မိတော့ မျက်ဝန်းတွေက နွမ်းလျနေတာကို သတိပြုမိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်လောက်က ကျွန်မရဲ့ ပုံရိပ်ဟာ အခုလို မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မဟာ တက်ကြွတယ်၊ ယုံကြည်ချက်ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ယောက်ခမဖြစ်သူ အမေကြီးရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို အပြည့်အဝ ရထားတယ်လို့ ထင်မှတ်ခဲ့တဲ့ ချွေးမတစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်မ အမျိုးသား ကျော်စွာက ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ရှိတဲ့အနက် အငယ်ဆုံးပါ။ အိမ်ထောင်ဦးစီး ကျော်စွာက လုပ်ငန်းလေးတွေ အဆင်ပြေနေချိန်၊ ကျွန်မတို့ လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံလေးတွေ ရှိနေချိန်တုန်းက အမေကြီးရဲ့ အိမ်အတွက် လိုလေသေးမရှိ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တာ ကျွန်မတို့ပါပဲ။ တီဗွီ၊ ရေခဲသေတ္တာကအစ မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းလေးတွေအဆုံး ကျွန်မတို့ပဲ ဝယ်ပေးခဲ့တာ။ အမေကြီး စျေးဖိုးမပြတ်စေရဘူး၊ လစဉ် လစာထဲကနေ ပုံမှန်ထောက်ပံ့ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက အမေကြီးက ကျွန်မလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "သမီးက အမေ့အတွက်တော့ တကယ့် ရတနာပဲ၊ သားကြီးကတော့ သင်္ဘောတက်နေပေမယ့် အမေ့ကို သတိမရရှာဘူး" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို အခုထိ ကြားယောင်နေပါသေးတယ်။ ကျွန်မက နာမည်ကောင်း လိုချင်လို့ လုပ်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်မိဘလိုပဲ သဘောထားပြီး စိတ်ရင်းနဲ့ လုပ်ပေးခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ လုပ်ပေးသမျှကို ဘယ်သူ့ကို ပြောပြလဲ၊ မပြောပြလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိသလို သိဖို့လည်း မကြိုးစားခဲ့ဘူး။ ကျွန်မအတွက်ကတော့ မိသားစုဆိုတဲ့ သံယောဇဉ်တစ်ခုတည်းနဲ့ပဲ အရာရာကို ပေးဆပ်ခဲ့တာပါ။ ကျော်စွာကလည်း "မင်းကို ကျေးဇူးတင်တယ် သီရိရယ်၊ ငါ့အမေကို မင်းက ကိုယ့်အမေအရင်းလို ကြည့်ပေးတာ" လို့ ပြောတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ကြည်နူးခဲ့ရဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကြည်နူးမှုတွေဟာ ရေပူဖောင်းတစ်ခုလို လွယ်လွယ်ကူကူ ပျက်ပြယ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။
ဒါပေမဲ့ လောကကြီးက ထင်သလို ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်ကစပြီး စီးပွားရေးတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထိုးကျလာတယ်။ ကျော်စွာရဲ့ ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းတွေ ရပ်ဆိုင်းသွားပြီး ကျွန်မတို့မှာ စုထားဆောင်းထားတာလေးတွေနဲ့ပဲ ရုန်းကန်နေရတော့တယ်။ အရင်လို အပိုသုံးဖို့ မပြောနဲ့၊ ကိုယ့်အိမ်စရိတ်တောင် ချွေတာနေရတဲ့ အခြေအနေမှာ အမေကြီးကို လစဉ်ပေးနေကျ ထောက်ပံ့ကြေးကို မပေးနိုင်တာ ကြာသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မတို့က ကိုယ့်အိမ်နဲ့ကိုယ် သီးသန့်ခွဲနေတာဆိုတော့ အမေကြီးလည်း နားလည်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီယုံကြည်ချက်က စတင်ပြီး အက်ကြောင်းထလာခဲ့တယ်။ အမေကြီးဆီက ဖုန်းလာတဲ့အခါ တိုင်းမှာ အရင်လို "နေကောင်းလား" ဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စကားထက် "အိမ်မှာ ဟိုဟာပျက်နေတယ်၊ ဒီဟာလိုနေတယ်" ဆိုတဲ့ တောင်းဆိုသံတွေက ပိုများလာတယ်။ ကျွန်မတို့ အခက်အခဲကို ရှင်းပြပေမယ့် အမေကြီးက နားမထောင်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး "အေးလေ... အဆင်မပြေရင်လည်း မတတ်နိုင်ဘူးပေါ့" လို့ ပြောတဲ့ အသံနောက်က သဲ့သဲ့ပါလာတဲ့ အထင်သေးမှုတွေကို ကျွန်မ ခံစားမိနေခဲ့တယ်။
အခြေအနေတွေက ပိုဆိုးလာတာက သားကြီး ကိုကျော်မင်း သင်္ဘောက ပြန်ဆင်းလာပြီး သူယူလိုက်တဲ့ မိန်းမကလည်း အခြေအနေရှိတဲ့ မိသားစုက ဖြစ်နေတဲ့အခါမှာပါပဲ။ ချွေးမကြီး ဖြူဖြူက ပိုက်ဆံရှိတော့ အစစအရာရာ အဆင်ပြေသွားတယ်လေ။ အမေကြီးအတွက် လိုချင်တာမှန်သမျှ ချက်ချင်းဝယ်ပေးနိုင်တယ်၊ ရွှေတွေ ဝတ်ပေးနိုင်တယ်၊ စျေးဖိုးကိုလည်း လက်ဖွာဖွာ ပေးနိုင်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး အမေကြီးရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းသလို စတင် ခါးသီးလာပါတော့တယ်။ အမေကြီးက ကျွန်မတို့ဆီကို တစ်ကူးတက လာတဲ့အခါတိုင်း ဒါမှမဟုတ် ဖုန်းဆက်တဲ့အခါတိုင်းမှာ "သားကြီးတို့ကတော့ ငါ့ကို ဘယ်လိုပေးတာ၊ ဖြူဖြူကတော့ ငါ့ကို ဘယ်လိုထောက်ပံ့တာ" ဆိုတာကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောလာတတ်တယ်။ ကျွန်မ မုဒိတာ မပွားနိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ အဆင်ပြေတုန်းက ပေးခဲ့တာတွေကို အမေကြီး မေ့သွားပြီလားလို့ မေးချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရတာ အရမ်းပင်ပန်းပါတယ်။ အမေကြီး ရေခဲသေတ္တာရှေ့မှာ ရပ်ပြီး "ဖြူဖြူက အမေ့ကို နောက်ဆုံးပေါ် ရေခဲသေတ္တာကြီး ဝယ်ပေးမယ် ပြောနေတာ၊ အခု သုံးနေတဲ့ဟာက ဟောင်းနေပြီ၊ အေးလည်း မအေးတော့ဘူး" လို့ ပြောတဲ့အခါ၊ အဲ့ဒီ ရေခဲသေတ္တာက ကျွန်မတို့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကိုယ့်အတွက်တောင် မဝယ်ဘဲ အမေကြီးကို ဦးဦးဖျားဖျား ဝယ်ပေးခဲ့တာဆိုတာကို သူ သတိမရတော့ဘူးလား။ ကျွန်မတို့ မပေးနိုင်တဲ့အခါမှာ အမေကြီးက ကျွန်မကို အပြစ်ရှိသလိုမျိုး၊ လူပိုတစ်ယောက်လိုမျိုး ဆက်ဆံလာတာကို ခံရတာဟာ နေရင်းထိုင်ရင်း သိမ်ငယ်စိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေပါတယ်။
တစ်နေ့မှာတော့ အမေကြီးက ကျွန်မတို့အိမ်ကို ရောက်လာပြန်တယ်။ အရင်လိုပဲ ဖြူဖြူ့အကြောင်းတွေကို ဖောဖောသီသီ ပြောတော့တာပေါ့။ "ဖြူဖြူကတော့လေ... အမေ့ကို ဒီလထဲမှာပဲ သိန်းနှစ်ဆယ်ပေးတယ်၊ အမေ့မှာ ဘာမှပူစရာမလိုတော့ဘူး၊ သားကြီးကလည်း ပြောရှာပါတယ်၊ အမေ့ကို အရင်က လူတွေလို ဆင်းရဲဒုက္ခ မပေးနိုင်ဘူးတဲ့" တဲ့။ အဲ့ဒီ "အရင်က လူတွေ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကျွန်မ ရင်ဝကို ကန်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ကျော်စွာ့ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူက ခေါင်းငုံ့နေတယ်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ "အမေ... အမေ အဆင်မပြေတုန်းက ကျွန်မတို့ ဘယ်လို ရုန်းကန်ပေးခဲ့လဲဆိုတာ တစ်ချက်လောက် သတိရပေးပါ" လို့ အော်ပြောချင်ပေမယ့် လည်ချောင်းထဲမှာပဲ တစ်ဆို့နေခဲ့တယ်။ အမေကြီးက ဆက်ပြောတယ် "ညည်းတို့လည်း အဆင်မပြေတော့ အမေက ဘာမှမတောင်းဆိုပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ချွေးမအချင်းချင်းကျတော့လည်း ကွာခြားချက်က ရှိတာပေါ့နော်" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို အဆုံးစွန်အထိ တွန်းပို့လိုက်တာပါပဲ။ ကျွန်မ သူတို့နဲ့ ဝေးအောင် နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေကြီးက ကျွန်မတို့ဆီကို တမင်သက်သက် လာပြီးတော့ကို ဒါမျိုးတွေကို ထည့်ထည့်ပြောနေတာပါ။ သူ့စိတ်ထဲမှာ "ငါ ဒီလိုပြောလိုက်ရင် သူတို့စိတ်ထဲ ဘယ်လိုနေမလဲ" လို့ တစ်ချက်ကလေးတောင် မတွေးမိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တမင်သက်သက် နာကျင်အောင် လုပ်နေတာလားဆိုတာ ကျွန်မ မခွဲခြားနိုင်တော့ဘူး။
ဒီနေ့ အမေကြီးဆီ သွားမှာက ကျော်စွာ့ကြောင့်ပါ။ ကျော်စွာက သူ့အမေ နေမကောင်းဘူးကြားလို့ သွားချင်တယ်ဆိုလို့သာ လိုက်လာခဲ့တာ။ အမေကြီးအိမ်ကို ရောက်တော့ ဖြူဖြူလည်း ရှိနေတယ်။ အိမ်က အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး၊ ပစ္စည်းအသစ်တွေနဲ့ ခမ်းနားနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီခမ်းနားမှုတွေကြားမှာ ကျွန်မကတော့ သူစိမ်းတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ အမေကြီးက ကျွန်မကို တွေ့တာနဲ့ "သီရိ... လာလေ၊ ဖြူဖြူက အမေ့ကို ဒီနေ့ပဲ ဆေးခန်းပြပေးတာ၊ ဆေးဖိုးကတင် တစ်သိန်းကျော်ကုန်တာ၊ ညည်းတို့ဆိုရင်တော့ ဒီလောက်အကုန်အကျခံနိုင်ပါ့မလား" လို့ နှုတ်ဆက်စကားအစား နှိမ်တဲ့စကားကို အရင်ပြောတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မီးဖိုချောင်ထဲကို ဝင်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီမှာ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတာက ကျွန်မ အရင်က ဝယ်ပေးခဲ့တဲ့ ပန်းကန်စင်လေးက အပြင်မှာ ဖုန်တွေတက်ပြီး လွှင့်ပစ်ထားတာကိုပါ။ ဖြူဖြူက စတီးစင်အသစ် ဝယ်ပေးလိုက်တော့ ကျွန်မတို့ ပေးခဲ့တဲ့ အရာတွေက အမှိုက်ဖြစ်သွားပြီပေါ့။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဖြူဖြူက မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်လာပြီး "ညီမလေး... အမေကြီးကလေ ခဏခဏ ပြောနေတာ၊ အရင်တုန်းက သူ အရမ်းဆင်းရဲခဲ့ရတယ်တဲ့၊ ဘယ်သူမှလည်း တကယ်တမ်း မထောက်ပံ့နိုင်ကြဘူးတဲ့၊ အခုမှပဲ သူ အသက်ရှူချောင်တော့တယ်လို့ ပြောရှာတာ၊ ညီမလေးတို့လည်း အမေ့ကို နည်းနည်းတော့ ကြည့်ပေးသင့်တယ်နော်" လို့ ခပ်အေးအေးလေး ပြောသွားတယ်။ အဲ့ဒီမှာတင် ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားက ဖြူဖြူ့ကို အမေကြီးက ကျွန်မတို့အကြောင်းကို ဘယ်လိုတွေ ပြောပြထားလဲဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်မတို့ ပေးဆပ်ခဲ့သမျှကို အမေကြီးက "မပေးခဲ့သယောင်" လုပ်ပြီး ဖြူဖြူ့ဆီက ပိုက်ဆံပိုရအောင် ပရိယာယ်သုံးနေတာပါ။
ဒါက အမေကြီးရဲ့ ကစားပွဲတစ်ခုပဲ။ သူက ကျွန်မတို့ကို နှိမ်ရုံတင်မကဘူး၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ အတိတ်က စေတနာတွေကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်နေတာ။ ကျွန်မ ကျော်စွာ့ကို သွားခေါ်ပြီး "ပြန်ကြရအောင်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ ကျော်စွာက ကြောင်ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ ကျွန်မ အမေကြီးရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ပြီး "အမေ... အမေ ပြောသလိုပဲ ကျွန်မတို့က ဖြူဖြူတို့လောက် မချမ်းသာပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အမေ မေ့နေတာ တစ်ခုရှိတယ်၊ အမေ အခု သုံးနေတဲ့ အိမ်ရဲ့ ခေါင်မိုးကအစ၊ အမေ အရင်က စားခဲ့တဲ့ ထမင်းတစ်လုပ်စီတိုင်းမှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ချွေးစက်တွေ ပါခဲ့တယ်၊ အခု အမေ့မှာ အသစ်တွေရလို့ အဟောင်းတွေကို အမှိုက်လို သဘောထားတာက အမေ့သဘောပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ စေတနာကိုတော့ အမေ စော်ကားလို့ မရဘူး" လို့ ပြောချင်ပေမယ့် ကျွန်မ မပြောဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ အဲ့ဒီအစား ကျွန်မ ကျော်စွာ့လက်ကို ဆွဲပြီး အိမ်ပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျော်စွာက "သီရိ... မင်း ဘာဖြစ်တာလဲ" လို့ မေးတော့ ကျွန်မ ငိုချလိုက်မိတယ်။ "ကျော်စွာ... အမေ့အတွက်ကတော့ ကျွန်မတို့က ပိုက်ဆံရှိတုန်းက သုံးလို့ကောင်းတဲ့ စက်ရုပ်တွေပဲ၊ အခု စက်ပျက်သွားတော့ အမေက လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီ၊ အမေ့ဆီမှာ ကျွန်မတို့အတွက် နေရာမရှိတော့ဘူး" လို့ ပြောရင်း ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် အိမ်ပြန်လမ်းမှာ တိတ်ဆိတ်စွာပဲ လျှောက်လာခဲ့ကြတယ်။
အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မ အမေကြီးဆီကို မသွားတော့ဘူး။ ဖုန်းလည်း မဆက်တော့ဘူး။ ကျော်စွာကတော့ သူ့အမေမို့လို့ တစ်ခါတလေ သွားပေမယ့် ကျွန်မကိုတော့ အတင်းအကျပ် မခေါ်တော့ပါဘူး။ ကျွန်မ နားလည်လိုက်တာက လူအချို့ရဲ့ မေတ္တာဆိုတာ ငွေကြေးပေါ်မှာပဲ အခြေခံတာပါလားဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ နာကျင်နေတုန်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနာကျင်မှုက ကျွန်မကို ပိုပြီး သန်မာစေတယ်။ ကျွန်မ ကိုယ့်ဘာသာကို ပြန်ပြောမိတယ် "ငါ ပေးခဲ့တာတွေအတွက် နောင်တမရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးကို မသိတဲ့သူဆီမှာ ထပ်ပြီး အရှုံးမခံတော့ဘူး" လို့။ အမေကြီးကတော့ အခုထိ ဖြူဖြူ့ဆီက ရတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကြွားလုံးထုတ်နေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့နေ့မှာ ဖြူဖြူတို့လည်း အဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့ရင် အမေကြီး ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာ ကျွန်မ တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် ရင်လေးမိပါတယ်။ အခုတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကမ္ဘာလေးထဲမှာပဲ ကျွန်မတို့ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်နေကြတယ်။ နာကျင်တဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို လက်ခံလိုက်ရတာက မျှော်လင့်ချက်အမှားတွေနဲ့ ရှင်သန်နေရတာထက် ပိုပြီး လွတ်လပ်ဖို့ ကောင်းတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပါတယ်။
အဆုံးသတ်မှာ ကျွန်မ ပြောချင်တာကတော့... "လူတစ်ယောက်ရဲ့ စေတနာကို ငွေကြေးနဲ့ တိုင်းတာတတ်တဲ့သူတွေဟာ ကိုယ်တိုင်လည်း ငွေကြေးရဲ့ ကျွန်ဖြစ်နေတတ်ကြတယ်၊ သူတို့အတွက်ကတော့ မေတ္တာဆိုတာ အရောင်းအဝယ် ပစ္စည်းတစ်ခုလိုပါပဲ။"