အချစ်ကို ငွေနဲ့တိုင်းတာပြီး စော်ကားလိုက်တဲ့ ချစ်သူ
အချစ်ကို ငွေနဲ့တိုင်းတာပြီး စော်ကားလိုက်တဲ့ ချစ်သူ
ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ လေးနှစ်တာသက်တမ်းဆိုတာ တစ်ရက်ချင်းစီကို ရိုးသားမှုတွေနဲ့ပဲ တည်ဆောက်ခဲ့တာလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတယ်။ မိုးရွာရင် ထီးတစ်လက်တည်းအတူဆောင်းပြီး လမ်းဘေးက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ အေးအတူပူအမျှ သောက်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ၊ ဘတ်စ်ကားတိုးစီးရင်း တစ်ယောက်လက်တစ်ယောက် မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့တဲ့ အခိုက်အတန့်တွေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ရွှေမင်းသမီးဘဝထက်ကို ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိခဲ့တာပါ။ အဲဒီ လေးနှစ်လုံးလုံးမှာ သူ့ဆီက ဘာဆိုဘာမှ ကျွန်မ မတောင်းဆိုခဲ့ဖူးဘူး။ တန်ဖိုးကြီး လက်ဆောင်တွေ၊ ခမ်းနားတဲ့ စားသောက်ဆိုင်တွေ ဒါမှမဟုတ် ခေတ်ပေါ်ဖုန်းတွေဆိုတာ ကျွန်မ စိတ်ကူးထဲမှာတောင် မရှိခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မ လိုချင်ခဲ့တာက သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုနဲ့ ရိုးသားတဲ့ မေတ္တာတစ်ခုတည်းပါ။ သူ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိတဲ့ အခါမျိုးဆိုရင်တောင် ကျွန်မကပဲ လမ်းဘေးက မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်မှာ ပျော်ပျော်ကြီး စားခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက သူတို့ချစ်သူတွေဆီက ရွှေတွေ၊ ငွေတွေ လက်ဆောင်ရလို့ ကြွားနေကြချိန်မှာတောင် ကျွန်မကတော့ သူလက်လုပ်ပေးတဲ့ ဝါးခွေလက်စွပ်လေးကိုပဲ ဂုဏ်ယူစွာ ဝတ်ဆင်ခဲ့သူပါ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ဟာ ငွေကြေးဆိုတဲ့ အညစ်အကြေးတွေ မပါဘဲ သန့်ရှင်းနေတယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်မကို ကန်းစေခဲ့တာလားဆိုတာ အခုတော့ ကျွန်မ မဝေခွဲတတ်တော့ပါဘူး။
ကျွန်မတို့ အသက်အရွယ်တွေ ရလာတဲ့အခါ ရှေ့ဆက်မယ့် အနာဂတ်အတွက် စဉ်းစားဖို့ အချိန်ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မက မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သလို၊ မိဘတွေရဲ့ မျက်နှာကိုလည်း ထောက်ထားရတယ်လေ။ လေးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ဟာ နည်းတဲ့အချိန် မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ကျွန်မ စကားစလိုက်မိတယ်။ "ကို... ကျွန်မတို့ အတူတူနေဖို့ အချိန်တန်ပြီ ထင်တယ်" လို့ ကျွန်မ အသာအယာ ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မ စိတ်ကူးထားတာက ခမ်းနားတဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ လူကြီးစုံရာနဲ့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် တင်တောင်းပြီး လက်ထပ်တာမျိုးကိုပဲ လိုချင်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မက မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့အတွက် ခိုးရာလိုက်ပြေးတာမျိုး၊ တိတ်တဆိတ် ပေါင်းသင်းတာမျိုးကို လုံးဝ မလုပ်ချင်ဘူး။ အဲဒါဟာ ကျွန်မကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့တဲ့ မိဘတွေကို စော်ကားသလို ဖြစ်မှာစိုးလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစကားကို ပြောလိုက်တဲ့နေ့ကစပြီး ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့သူရဲ့ မျက်နှာဟာ သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာကို ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အမုန်းတရားတွေ၊ အထင်အမြင်သေးမှုတွေ ရိပ်ပြေးသွားတာကို ကျွန်မရဲ့ နုနယ်တဲ့ နှလုံးသားက အလိုလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
အဲဒီနေ့ကစပြီး "တင်တောင်းခြင်း" ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ ကျွန်မတို့ကြားမှာ အကြီးမားဆုံးသော အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မက လူကြီးစုံရာနဲ့ စနစ်တကျ လက်ထပ်ချင်တယ်လို့ ပြောတိုင်း သူက စိတ်တိုတိုနဲ့ "မင်းကလည်း တခြားမိန်းမတွေလိုပဲ ငွေမက်တာပဲလား" ဆိုတဲ့ စကားကို ခါးခါးသီးသီး ပြောလာတတ်တယ်။ အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အခါတိုင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဆူးတစ်ချောင်း အရှိန်နဲ့ စိုက်ဝင်သွားသလို ခံစားရတယ်။ လေးနှစ်လုံးလုံး ဘာမှမတောင်းဆိုခဲ့တဲ့ ကျွန်မကို၊ သူနဲ့အတူ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို ပြုံးပြုံးလေး ရင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မကို "ငွေမက်တဲ့မိန်းမ" လို့ သူက ခေါင်းစဉ်တပ်လိုက်တာလား။ ကျွန်မ လိုချင်တာက သူ့ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မကို တရားဝင် ဇနီးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပေးဖို့နဲ့ ကျွန်မ မိဘတွေကို လေးစားမှု ပြသဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ အဲဒီတင်တောင်းခြင်းဆိုတဲ့ ကိစ္စကို ငွေကုန်ကြေးကျများတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု၊ ကျွန်မက သူ့ဆီက ပိုက်ဆံတွေကို ညှစ်ထုတ်ချင်နေတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလိုပဲ မြင်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ ကြားမှာ စကားများရတာတွေ များလာပြီး သူက ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းတွေကို မကိုင်တော့တာ၊ စာပို့ရင်လည်း ပြန်မဖြေတော့တာမျိုးတွေ လုပ်လာတယ်။ ကျွန်မ တစ်ညလုံး ငိုနေခဲ့ပေမဲ့ သူကတော့ "မင်း ပိုက်ဆံမမက်တဲ့နေ့ကျမှ ငါ့ကို ဖုန်းဆက်လိုက်" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင်ပဲ ပို့ခဲ့တယ်။
ကျွန်မ စိတ်ဓာတ်တွေ အကြီးအကျယ် ပြိုလဲသွားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မကို ကျွန်မ ပြန်မေးမိတယ်... "ငါ တကယ်ပဲ ငွေမက်နေတာလား" လို့။ မိဘကို မျက်နှာပွင့်အောင် လုပ်ပေးချင်တာဟာ အပြစ်တစ်ခုလား။ မြန်မာ့ရိုးရာအတိုင်း တင့်တင့်တယ်တယ် လက်ထပ်ချင်တာဟာ လောဘကြီးတာလား။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေကို ရင်ဖွင့်တဲ့အခါ သူတို့က "နင့်ရည်းစားက လွန်လွန်းတယ်၊ ဒါဟာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာပဲလေ" လို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက သူ့ကို အရမ်းချစ်နေမိတော့ သူ့ဘက်ကနေလည်း စဉ်းစားပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါသေးတယ်။ သူ့မှာ တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံမရှိလို့ အခက်တွေ့နေတာလား၊ အဲဒါကြောင့် စိတ်တိုနေတာလားလို့ပေါ့။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ သူ့ဆီကို သွားခဲ့တယ်။ သူ့ကို အေးအေးဆေးဆေး ရှင်းပြဖို့၊ တင်တောင်းတယ်ဆိုတာ အကျဉ်းရုံးလေး လုပ်လို့ရကြောင်း၊ ပိုက်ဆံအများကြီး မကုန်စေရကြောင်း ပြောဖို့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မသိခဲ့တာက အဲဒီနေ့မှာ ကျွန်မရဲ့ လေးနှစ်တာ သစ္စာတရားတွေဟာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြတ်တောက်သွားတော့မယ် ဆိုတာပါပဲ။
ကျွန်မ သူ့ရဲ့ အခန်းရှေ့ကို ရောက်တဲ့အခါ တံခါးက အနည်းငယ် ဟနေတယ်။ အထဲကနေ ရယ်မောသံတွေ ကြားနေရလို့ ကျွန်မ ခဏ ရပ်စောင့်နေမိတယ်။ အထဲမှာ သူနဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် စကားပြောနေကြတာပါ။ "ဟေ့ကောင်... မင်း အဲဒီကောင်မလေးကို တကယ်ပဲ ဖြတ်တော့မှာလား" လို့ သူ့သူငယ်ချင်းက မေးလိုက်တဲ့ အသံကို ကြားတော့ ကျွန်မ ရင်ခုန်သံတွေ မြန်လာတယ်။ "ဖြတ်ရမှာပေါ့ကွာ၊ လေးနှစ်တောင် ရှိပြီပဲ၊ ငါလည်း ရိုးနေပြီ။ သူက အခု တင်တောင်းဖို့တွေ ဘာတွေ ပြောလာပြီလေ။ အဲဒါနဲ့ပဲ ငါက သူ့ကို ငွေမက်တဲ့ မိန်းမဆိုပြီး ပုံဖျက်လိုက်တာပေါ့။ အဲဒီလို ပြောလိုက်တော့ သူက အရှက်သည်းပြီး နောက်ဆုတ်သွားတာပေါ့ကွာ" လို့ သူက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ခြေထောက်တွေကလည်း မခိုင်တော့ဘဲ နံရံကို အားပြုထားရတယ်။ သူ ဆက်ပြောလိုက်တဲ့ စကားကတော့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို အစိမ်းလိုက် ခွဲလိုက်သလိုပါပဲ။ "တကယ်တော့ ငါ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ရှိပါတယ်ကွာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို သူ့အတွက် ဘာလို့ သုံးရမှာလဲ။ ငါ အခု တွဲနေတဲ့ ကောင်မလေးက ပိုလန်းတယ်၊ ပိုပြီးလည်း အဆင့်ရှိတယ်။ သူ့ကိုကျတော့ ငါ လိုချင်တာ အကုန် ဝယ်ပေးထားတာ။ အရင်ကောင်မလေးကတော့ အကောင်းစားလေးမို့ အလကားရတုန်း တွဲထားတာပေါ့" တဲ့။
ကျွန်မ ဘာကိုမှ မစဉ်းစားနိုင်တော့ဘဲ အခန်းတံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဖွင့်ဝင်လိုက်မိတယ်။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး လန့်သွားပြီး ကျွန်မကို ကြည့်နေကြတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ ခုနက လှောင်ပြုံးတွေ မရှိတော့ဘဲ ထိတ်လန့်မှုတွေ အစားထိုးသွားတယ်။ ကျွန်မကတော့ စကားတစ်လုံးမှ မပြောနိုင်ဘဲ သူ့ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ မျက်ရည်တွေက အတားအဆီးမရှိ ကျဆင်းလာပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ အေးစက်နေတယ်။ "ကို... ကျွန်မက တကယ်ပဲ အလကားရတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာလား" လို့ ကျွန်မ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်မိတယ်။ သူက ပထမတော့ ကြောင်နေပေမဲ့ ခဏအကြာမှာတော့ မျက်နှာပြောင်ပြောင်နဲ့ပဲ "မင်း ကြားသွားပြီဆိုတော့လည်း အကောင်းပေါ့။ ငါတို့ လမ်းခွဲရအောင်။ မင်းလို ဘာမှမရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို တင်တောင်းဖို့ဆိုတာ ငါ့အတွက်တော့ အပိုအလုပ်ပဲ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ သူ့ကို ပါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်ဖို့တောင် အင်အားမရှိတော့ဘူး။ လေးနှစ်လုံးလုံး ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ အချစ်တွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေဟာ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ရဲ့ ကစားကွက်ထဲမှာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရပြီ။
ကျွန်မ အဲဒီနေရာကနေ လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ မိုးတွေက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေပေမဲ့ ကျွန်မ ထီးမဆောင်းတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မိုးရေထဲမှာ စိုရွှဲနေသလို၊ ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်ဟာလည်း နာကျင်မှုတွေနဲ့ စိုရွှဲနေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ နားလည်သွားတာတစ်ခုက အချစ်ဆိုတာ လူနှစ်ယောက် စိတ်တူကိုယ်တူ တည်ဆောက်ရတာမျိုး ဖြစ်ပေမဲ့၊ တစ်ဖက်က လူယုတ်မာ ဖြစ်နေရင်တော့ အဲဒီအချစ်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မယ့် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လာတတ်တယ် ဆိုတာပါပဲ။ သူ ကျွန်မကို "ငွေမက်သူ" လို့ စွပ်စွဲခဲ့တာဟာ သူ့ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုကို ဖုံးကွယ်ဖို့နဲ့ ကျွန်မကို တန်ဖိုးမရှိသလို ခံစားရအောင် လုပ်ဖို့အတွက် အသုံးချခဲ့တဲ့ ဗျူဟာတစ်ခုပဲ။ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက်တော့ လေးနှစ်တာ အပျော်တွဲခဲ့တဲ့ ကစားစရာ သက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။
အခုတော့ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းပါပဲ။ လေးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကို နှမြောတာထက်၊ အဲဒီလို လူစားမျိုးကို ချစ်ခဲ့မိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိုပြီး နာကျင်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနာကျင်မှုတွေကနေ ကျွန်မ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရလိုက်တယ်။ အချစ်ဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းလို့ လူတွေ ပြောကြပေမဲ့၊ အဲဒီပေးဆပ်မှုဟာ တန်ဖိုးနားလည်တဲ့သူ ဆီမှာပဲ အရာထင်တာပါ။ တန်ဖိုးမရှိတဲ့သူဆီမှာ ပေးဆပ်သမျှဟာ အစော်ကားခံရဖို့အတွက် လမ်းစတွေပဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ကို ငွေနဲ့ တိုင်းတာပြီး စော်ကားခဲ့တဲ့ သူဟာ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်မှာ မရှိသင့်တော့တဲ့ အမှိုက်တစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်မ အခုတော့ ပြုံးနိုင်အောင် ကြိုးစားနေပြီ။ အဲဒီအပြုံးဟာ နာကျင်မှုတွေကြားက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အပြုံးဖြစ်ပေမဲ့၊ အရင်ကထက်တော့ ပိုပြီး ခိုင်မာနေပါလိမ့်မယ်။
သင်ခန်းစာ - သင့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို မသိတဲ့သူဆီမှာ အချစ်ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းဟာ သင့်ဘဝကို အစော်ကားခံရဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်တာနဲ့ တူပါတယ်။ အချစ်စစ်ဆိုတာ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြှင့်တင်ပေးရတာမျိုး ဖြစ်ပြီး၊ ငွေကြေးနဲ့ အကြောင်းပြချက်ရှာပြီး နှိမ်ချရတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။