ရွှေထက်လိုသော ရေ”(စ/ဆုံး)
ရွှေထက်လိုသော ရေ (စ/ဆုံး)
နေမင်းက အကြင်နာတရား ကင်းမဲ့စွာဖြင့် အညာမြေကို တငွေ့ငွေ့ လောင်မြိုက်နေသည်။ မိုးသားတိမ်တိုက်တို့ ကွယ်ပျောက်နေသည်မှာ လနှင့်ချီခဲ့ပြီ။ စိမ်းလန်းစိုပြေခဲ့ဖူးသော လယ်ကွင်းပြင်တို့သည် ယခုသော် အက်ကြောင်းထင်နေသော ရွှံ့မြေခြောက်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။ လေပူတစ်ချက်အဝှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာသော ဖုန်မှုန့်များက အသက်ရှူတိုင်း ရင်ဝကို ကသိကအောက် ဖြစ်စေသည်။
စိန်လှိုင်သည် နဖူးပြင်မှ ချွေးစက်တို့ကို ပုဆိုးစဖြင့် သုတ်လိုက်ရင်း ကောင်းကင်ယံကို မော်ကြည့်မိသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်ဟူသည်ထက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများက ပို၍ အမြစ်တွယ်နေသည်။ သူ၏ ခြေထောက်အောက်မှ မြေပြင်သည် အသက်မဲ့နေသကဲ့သို့ မာကြောလှသည်။
"ဒီနှစ်တော့ တကယ်ပဲ ခက်ပြီထင်တယ်"
သူကိုယ်တိုင်ကြားရုံသာ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်မိသည်။ အညာကျေးလက်၏ သဘာဝအရ ရေသည် ရွှေထက်ပင် တန်ဖိုးကြီးလှသည်ကို သူသိသော်လည်း ယခုနှစ်ကဲ့သို့ ဆိုးရွားသော ခေါင်မှုမျိုးကို တစ်သက်နှင့်တစ်ကိုယ် မကြုံဖူးခဲ့။ ရွာထဲရှိ တစ်ခုတည်းသော ရေတွင်းဟောင်းသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ခမ်းခြောက်လာနေပြီ။ ရွာသူရွာသားတို့၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုအရိပ်အယောင်များက မဖုံးနိုင် မဖိနိုင်။
စိန်လှိုင် အိမ်သို့အပြန် လမ်းဘေးရှိ သစ်ပင်ခြောက်များက သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ အိမ်ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ဇနီးသည် နှင်းရီက သူ့ကို မြင်သည်နှင့် ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည်လည်း ပူပြင်းသော ရာသီဥတုကြောင့် နွမ်းလျနေသော်လည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူကိုမူ အပြုံးဖြင့် ဆီးကြိုရှာသည်။
"တော် ပြန်လာပြီလား၊ ရေတစ်ခွက်လောက် သောက်လိုက်ဦးမလား"
နှင်းရီက ပြောရင်း အိုးထဲမှ ကျန်ရှိနေသော ရေအနည်းငယ်ကို ဖလားဖြင့် ခပ်ပေးသည်။ စိန်လှိုင်သည် ထိုရေဖလားကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် တနင့်နင့် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤရေသည် သူတို့အတွက် နောက်ဆုံးသော အသက်သွေးကြော ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သူက ရေကို တစ်ငုံသာ ငုံပြီး ကျန်သည်ကို နှင်းရီအား ပြန်ပေးလိုက်သည်။
"မင်းပဲ သောက်ပါ နှင်းရီရယ်၊ ငါက သိပ်မဆာပါဘူး"
လိမ်ပြောမှန်း သိသော်လည်း နှင်းရီက ဘာမှမပြောဘဲ ဖလားကို ပြန်ယူလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက စိုးမိုးသွားသည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် ရှေ့ဆက်ရမည့် ဘဝခရီးအတွက် စိုးရိမ်မှုများ၊ ရေအတွက် ပူပန်မှုများနှင့် မရေရာသော အနာဂတ်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။
ရွာဦးရှိ ဦးသာဒွန်း၏ အိမ်ဝိုင်းအတွင်းမှ ရေတွင်းသည် ရွာတွင် တစ်ခုတည်းသော ရေမပြတ်သည့် နေရာဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုရေတွင်းက ရွာသူရွာသားအားလုံးအတွက် မဟုတ်။ ဦးသာဒွန်းသည် မြေရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အလျောက် သူ့ထံတွင် အကြွေးတင်နေသူများ သို့မဟုတ် သူ့ကို အဖားကောင်းသူများသာ ထိုရေကို ခပ်ခွင့်ရကြသည်။
စိန်လှိုင်သည် သူ၏ နွားနှစ်ကောင်အတွက် ရေလိုအပ်နေသဖြင့် ဦးသာဒွန်းထံသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ နွားများမှာ ရေမသောက်ရသည်မှာ တစ်ရက်ရှိပြီဖြစ်၍ မျက်လုံးများပင် ဝိုင်းနေပြီ။
"ဦးသာဒွန်းခင်ဗျာ... ကျွန်တော့်နွားလေးတွေအတွက် ရေနှစ်ပုံးလောက် ခပ်ခွင့်ပြုပါဦး"
စိန်လှိုင်က ဦးသာဒွန်း၏ အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်တွင် ခြေစုံပစ်ထိုင်ရင်း ခယတောင်းပန်သည်။ ဦးသာဒွန်းက ရေနွေးကြမ်းကို တမြိန်မြိန်သောက်ရင်း စိန်လှိုင်ကို အကဲခတ်သလို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဟေ့ကောင် စိန်လှိုင်... မင်းကလည်း ရေကို အလကားလိုချင်တာလား။ ဒီရေက ငါ့တွင်းက ထွက်တာမှန်ပေမဲ့ မော်တာဆွဲရတာ၊ ဆီဖိုးကုန်တာတွေ ရှိသေးတယ်ကွ"
ဦးသာဒွန်း၏ စကားက စိန်လှိုင်၏ ရင်ကို ဓားဖြင့် မွှန်းလိုက်သလို ခံစားရစေသည်။ လူ့အသက်ထက်၊ တိရစ္ဆာန်အသက်ထက် ငွေကို ပိုတန်ဖိုးထားသော လူစားမျိုးကို သူ ရွံရှာမိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူက အောက်ကျို့ရမည့်သူ ဖြစ်နေသည်။
"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် နောက်မှ အလုပ်အကြွေး ပြန်ဆပ်ပါ့မယ် ဦးသာဒွန်းရယ်"
"အလုပ်အကြွေးကတော့ ထားပါဦး၊ မင်းမိန်းမမှာ ပါလာတဲ့ ရွှေဆွဲကြိုးလေး ငါ့ဆီမှာ ခေတ္တ ခဏ လာထားမလား။ ဒါဆိုရင်တော့ မင်းလိုအပ်သလောက် ရေပေးပါ့မယ်"
စိန်လှိုင်၏ လက်သီးများ တင်းခနဲ ဆုပ်မိသွားသည်။ ထိုရွှေဆွဲကြိုးသည် နှင်းရီ၏ အမွေအနှစ်၊ သူတို့ဘဝ၏ နောက်ဆုံးအရန်အတား ဖြစ်သည်။ ဦးသာဒွန်းက စိန်လှိုင်၏ အကျပ်အတည်းကို အခွင့်ကောင်းယူနေခြင်းပင်။
"ဒါတော့ မဖြစ်ဘူး ဦးသာဒွန်း"
စိန်လှိုင်က ပြတ်သားစွာ ပြောပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ ရေမပါဘဲ ပြန်လာသော သူ့ကို ကြည့်ရင်း နွားလေးများက ငေါင်စိစိဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် အသက်ရှင်ချင်သော ဆန္ဒများ အရိပ်ထင်နေသည်။
စိန်လှိုင် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ နှင်းရီက ဟင်းချက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ သို့သော် အိုးထဲတွင် ရေက လက်နှစ်သစ်ခန့်သာ ကျန်တော့သည်။ သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ညှိုးငယ်သော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ဘာဖြစ်လာသည်ကို ရိပ်မိလိုက်သည်။
"တော်... ဦးသာဒွန်းက ရေမပေးဘူးလား"
စိန်လှိုင်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူက အဖြစ်အပျက်ကို အကုန်မပြောသော်လည်း နှင်းရီက မေးမြန်းခြင်း မပြုတော့ပေ။ သူမသည်
"ရော့... တော်။ ဒါကို ယူသွားလိုက်ပါ။ ရေရဖို့က အဓိကပဲ"
ထိုအရာမှာ သူမ၏ လည်ပတ်တွင် အမြဲဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော ရွှေဆွဲကြိုးလေး ဖြစ်သည်။ စိန်လှိုင်သည် ဇနီးသည်၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်မိသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နှမြောတွန့်တိုမှုထက် ခင်ပွန်းဖြစ်သူအပေါ် ထားရှိသော မေတ္တာနှင့် အနစ်နာခံမှုများက ပို၍ ထင်ရှားနေသည်။
"ဒါက မင်းအမေ ပေးခဲ့တဲ့ အမွေပဲ နှင်းရီ၊ ငါ ဒါကို မရောင်းရက်ပါဘူး"
"ရောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး တော်ရဲ့။ ခဏ ပေးထားတာပဲ။ မိုးရွာလို့ လယ်တွေ ပြန်လုပ်နိုင်ရင် ကျမတို့ ပြန်ရွေးကြတာပေါ့။ အခုက နွားလေးတွေ သေသွားရင် ကျမတို့ ဘာနဲ့ လယ်ထွန်မလဲ"
နှင်းရီ၏ စကားက ယုတ္တိရှိလှသည်။ သို့သော် စိန်လှိုင်၏ ရင်ထဲတွင်မူ နာကျင်မှုများက လှိုင်းတံပိုးကဲ့သို့ ထနေသည်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မိန်းမ၏ အဆင်တန်ဆာကို အပေါင်ထားကာ ရေဝယ်ရမည့် ဘဝကို သူ ခါးသီးစွာ ခံစားနေရသည်။
ထိုညက စိန်လှိုင် အိပ်မပျော်ခဲ့ပါ။ လေပူများက
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် စိန်လှိုင်သည် ရွာပြင်ရှိ ကုန်းမြင့်ပိုင်းသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာသည် မြေမာပြီး ကျောက်ပေါသဖြင့် မည်သူမျှ ရေတွင်းမတူးကြသော နေရာဖြစ်သည်။ ရွာလူကြီးများကပင် ထိုနေရာတွင် ရေမထွက်နိုင်ဟု တစ်ထစ်ချ မှတ်ယူထားကြသည်။
စိန်လှိုင်သည် တူးရွင်းနှင့် ပေါက်တူးကို ကိုင်ကာ ထိုနေရာတွင် စတင် တူးဖော်တော့သည်။
"ဟေ့... စိန်လှိုင်၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"
လမ်းသွားလမ်းလာ ရွာသားအချို့က လှမ်းမေးကြသည်။ စိန်လှိုင်က ချွေးများကို သုတ်ရင်း ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ဖြေသည်။
"ရေတွင်းတူးမလို့ဗျ"
ရွာသားများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ရယ်မောကြသည်။
"ဒီကုန်းပေါ်မှာ ရေထွက်မယ်ဆိုရင် ကောင်းကင်က မိုးကြိုးပစ်တာတောင် ရေထွက်ဦးမယ်။ မင်း အလကား အပင်ပန်းခံမနေပါနဲ့ကွာ။ ဦးသာဒွန်းဆီမှာပဲ ရေသွားတောင်းတာ ပိုလွယ်မယ်"
စိန်လှိုင်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မြေကြီးကိုသာ ဆက်တူးနေသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် "ရွှေထက်လိုသော ရေ" ဟူသော စကားလုံးက ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ဦးသာဒွန်းထံတွင် ဒူးထောက်နေမည့်အစား ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးကာ ရေရှာဖွေခြင်းက ပို၍ သိက္ခာရှိသည်ဟု သူယုံကြည်သည်။
နေရှိန်က ပြင်းထန်လာသော်လည်း စိန်လှိုင်၏ လက်မောင်ကြွက်သားများက မနားတမ်း လှုပ်ရှားနေသည်။ မြေကြီးက မာလွန်းသဖြင့် ပေါက်တူးတစ်ချက်ပေါက်တိုင်း လက်ဖဝါးများက ပူခနဲ ပူခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် သူ မရပ်တန့်ခဲ့ပါ။
သုံးရက်မြောက်နေ့သို့ ရောက်သောအခါ စိန်လှိုင် တူးထားသော ကျင်းသည် လူတစ်ရပ်ကျော်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် မြေကြီးက ပို၍ မာလာပြီး ကျောက်လွှာများကို စတင်တွေ့ရှိရသည်။ နှင်းရီသည် နေ့စဉ် စိန်လှိုင်အတွက် ထမင်းထုပ်နှင့် ရေအနည်းငယ်ကို ယူဆောင်လာပေးသည်။
"တော်... တော်တော် နက်နေပြီပဲ။ ရေများ ထွက်ပါ့မလားဟင်"
နှင်းရီ၏ အသံတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပါနေသည်။ စိန်လှိုင်က ကျင်းထဲမှ မော့ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
"ထွက်ရမှာပေါ့ နှင်းရီရယ်။ ဒီမြေကြီးအောက်မှာ ရေရှိကို ရှိရမယ်"
စိန်လှိုင်၏ ယုံကြည်ချက်က ခိုင်မာလွန်းသဖြင့် နှင်းရီပင် ဆက်မပြောရက်တော့ပေ။ သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ပိန်လှီသွားသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပွန်းပဲ့နေသော လက်ဖဝါးများကို ကြည့်ကာ မျက်ရည်ဝဲမိသည်။
ရွာထဲတွင်မူ စိန်လှိုင်ကို အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြောဆိုနေကြသည်။ ဦးသာဒွန်းကလည်း စိန်လှိုင်၏ လုပ်ရပ်ကို ကြားသောအခါ လှောင်ပြောင်သည်။
"စိန်လှိုင် တူးတဲ့တွင်းက ရေထွက်ရင် ငါ့အိမ်က နွားတွေကို ရွှေချပေးမယ်"
ထိုစကားများက စိန်လှိုင်၏ နားထဲသို့ ရောက်သော်လည်း သူက ဂရုမစိုက်ပါ။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက်မှာ ရေရရှိရန်နှင့် ဇနီးသည်၏ ရွှေဆွဲကြိုးကို မဆုံးရှုံးစေရန်ပင် ဖြစ်သည်။
ညဘက်တွင် စိန်လှိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကိုက်ခဲနေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကမူ ပို၍ မာကျောလာသည်။ သူသည် အိပ်မက်ထဲတွင် ကြည်လင်အေးမြသော ရေများ မြေကြီးထဲမှ ပန်းထွက်လာသည်ကို မြင်မက်နေမိသည်။
တစ်ပတ်ခန့် ကြာသောအခါ ရွာ၏ အခြေအနေက ပို၍ ဆိုးရွားလာသည်။ ရွာဦးရေတွင်းမှာ လုံးဝ ခမ်းခြောက်သွားခဲ့ပြီ။ ရွာသားများသည် ဝေးလံသော မြစ်နားအထိ သွား၍ ရေခပ်နေကြရသည်။ ဦးသာဒွန်းကမူ သူ၏ ရေတွင်းကို သော့ခတ်ထားပြီး ရေတစ်ပုံးကို ငွေအမြောက်အမြားဖြင့် ရောင်းချနေတော့သည်။
စိန်လှိုင်၏ အိမ်တွင်လည်း ရေကုန်သလောက် ဖြစ်နေပြီ။ နှင်းရီသည် နောက်ဆုံးကျန်သော ရေဖြင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို သစ်ပေးသည်။
"စိန်လှိုင်... မင်း ဘယ်လောက်ထိ ဆက်တူးနေမှာလဲ။ မင်း အားအင်ကုန်နေပြီ"
နှင်းရီက တောင်းပန်တိုးလျှိုးစွာ ပြောသည်။ စိန်လှိုင်သည် စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ အားအင်ချည့်နဲ့စွာဖြင့် မြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေမိသည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးများမှာ သွေးစို့နေပြီး အရေခွံများ လန်နေသည်။
ထိုစဉ် ဦးသာဒွန်းသည် စိန်လှိုင်၏ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။
"ဘယ်လိုလဲ စိန်လှိုင်... မင်းရဲ့ တွင်းက ရေထွက်ပြီလား။ ငါ ကြားတာတော့ မင်း ရေမသောက်ရတာ နှစ်ရက်ရှိပြီဆို။ ကဲ... ငါ့ဆီမှာ ရေရှိတယ်၊ မင်းမိန်းမရဲ့ ရွှေကိုသာ ပေးလိုက်စမ်းပါ။ မင်းလည်း အသက်ရှင်မယ်၊ နွားတွေလည်း အသက်ရှင်မယ်"
စိန်လှိုင်သည် အားယူကာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက ဦးသာဒွန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း -
"ကျုပ်က မြေကြီးကို ယုံကြည်တယ် ဦးသာဒွန်း။ မြေကြီးက ဘယ်တော့မှ မလိမ်ဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ ရေက ငွေနောက်လိုက်ပေမဲ့ ကျုပ်ရှာတဲ့ရေက မေတ္တာနောက်ကို လိုက်လိမ့်မယ်"
ဦးသာဒွန်းက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။ နှင်းရီသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။
ထိုညတွင် စိန်လှိုင်သည် သူ၏ ငယ်ဘဝကို ပြန်လည် မြင်ယောင်နေသည်။ သူ၏ အဖေသည်လည်း လယ်သမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး "မြေကြီးသည် လူသားတို့၏ အမိ" ဟု အမြဲ ပြောလေ့ရှိသည်။
"မြေကြီးကို ရိုသေပါ စိန်လှိုင်၊ မြေကြီးက မင်းကို ဘယ်တော့မှ ငတ်မထားဘူး"
ထိုစကားသံက စိန်လှိုင်၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သူသည် ပင်ပန်းလွန်းသဖြင့် မိန်းမောနေရာမှ ရုတ်တရက် နိုးလာသည်။ အပြင်ဘက်တွင် လေထုက ထူးထူးခြားခြား ပြောင်းလဲနေသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ပူပြင်းလှသော လေထုအစား အေးမြသော ရနံ့တစ်ခုက လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။
သူသည် ကျင်းရှိရာသို့ ထလျက် သွားမိသည်။ လရောင်အောက်တွင် သူတူးထားသော ကျင်းကြီးက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ကျင်းထဲသို့ ပြန်ဆင်းကာ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ကြိုးစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ပေါက်တူးကို ကိုင်ကာ မာကျောလှသော ကျောက်လွှာကို အားကုန်သုံး၍ ပေါက်လိုက်သည်။ "ဒိုင်း" ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ပေါက်တူးက လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်သွားလုမတတ် တုန်ခါသွားသည်။ သို့သော် သူ မရပ်တန့်ပါ။ တစ်ချက်... နှစ်ချက်... သုံးချက်...။
စတုတ္ထအချက်တွင်မူ ထူးခြားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဗွက်" ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ မာကျောလှသော ကျောက်လွှာသည် ကွဲအက်သွားသည်။ စိန်လှိုင်သည် အံ့ဩတကြီးဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
အက်ကြောင်းကြားမှ စိမ့်ထွက်လာသော အရာတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ လက်ဖြင့် ထိကြည့်လိုက်သောအခါ... အေးမြလှသည်။ စိုစွတ်လှသည်။ ၎င်းသည် ရေပင် ဖြစ်သည်။
"ရေ... ရေထွက်ပြီ!"
စိန်လှိုင်သည် အားကုန်ဟစ်အော်လိုက်မိသည်။ သူ၏ အသံက တိတ်ဆိတ်နေသော ညဉ့်ယံကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်။ နှင်းရီသည် အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာသည်။
"တော်... ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"နှင်းရီ... ရေထွက်ပြီ၊ မြေကြီးအောက်က ရေထွက်နေပြီ!"
စိန်လှိုင်သည် ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဝမ်းသာအားရ ငိုကြွေးရင်း နှင်းရီကို ဖက်ထားမိသည်။ ကျင်းထဲမှ ရေများသည် တဖြည်းဖြည်း တိုးထွက်လာပြီး ကျင်းအောက်ခြေကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ထိုရေများသည် လရောင်အောက်တွင် ရွှေရောင်ကဲ့သို့ တဖိတ်ဖိတ် တောက်နေသည်။
နှင်းရီသည်လည်း ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေတော့သည်။
နံနက်လင်းသောအခါ စိန်လှိုင်၏ ရေတွင်းမှ ရေထွက်သည့် သတင်းသည် တစ်ရွာလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ရွာသားများသည် အံ့ဩတကြီးဖြင့် စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။
"မယုံနိုင်စရာပဲ... ဒီကုန်းပေါ်မှာ တကယ် ရေထွက်တာပဲ"
"စိန်လှိုင်ကတော့ တကယ်ပဲ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ"
ရွာသားများသည် စိန်လှိုင်၏ ရေတွင်းမှ ရေကို မြည်းစမ်းကြည့်ကြသည်။ ရေမှာ အလွန် ကြည်လင်ပြီး ချိုမြိန်လှသည်။ ဦးသာဒွန်းသည်လည်း လူအုပ်ကြားမှ ရောက်လာပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။
"ဘယ်လိုလဲ ဦးသာဒွန်း... ခင်ဗျားရဲ့ နွားတွေကို ရွှေချပေးဖို့ အချိန်တန်ပြီထင်တယ်"
ရွာသားတစ်ဦး၏ နောက်ပြောင်စကားကြောင့် ဦးသာဒွန်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြန်လှည့်သွားရသည်။ စိန်လှိုင်ကမူ အားလုံးကို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဒီရေက ကျွန်တော့်တစ်ယောက်တည်းအတွက် မဟုတ်ပါဘူး။ ရွာသားအားလုံး ခပ်နိုင်ပါတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ငွေပေးစရာမလိုသလို၊ ဘာမှလည်း အပေါင်ထားစရာ မလိုပါဘူး"
ထိုနေ့မှစ၍ စိန်လှိုင်၏ အိမ်ရှေ့တွင် ရေလာခပ်သူများဖြင့် စည်ကားနေတော့သည်။ ခြောက်သွေ့နေသော ရွာကလေးသည် တစ်ဖန် ပြန်လည် အသက်ဝင်လာသည်။
ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်မည်းများ စတင် မြင်တွေ့လာရသည်။ မိုးနံ့ကို လေထဲတွင် ခံစားနေရပြီ။ စိန်လှိုင်နှင့် နှင်းရီတို့သည် သူတို့၏ လယ်ကွက်ထဲတွင် ရေသွင်းကာ ပြင်ဆင်နေကြသည်။
နှင်းရီ၏ လည်ပတ်တွင် သူမ၏ ရွှေဆွဲကြိုးလေးသည် ယခင်ကထက် ပိုမို တောက်ပြောင်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ စိန်လှိုင်သည် ဇနီးသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်နေမိသည်။
"ကျမ ပြောသားပဲ တော်... မြေကြီးက ကျမတို့ကို ပစ်မထားပါဘူးလို့"
နှင်းရီက ပြုံးရင်း ပြောသည်။ စိန်လှိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ် နှင်းရီ... မြေကြီးထက် ပိုအရေးကြီးတာက တို့တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ပဲ။ တို့တွေ အရှုံးမပေးခဲ့လို့ ဒီရေကို ရခဲ့တာ"
ရွာသူရွာသားများသည်လည်း စိန်လှိုင်ကို ကျေးဇူးတင်ကြသည့်အတွက် သူတို့၏ လယ်ထွန်ရာတွင် ဝိုင်းဝန်း ကူညီပေးကြသည်။ စည်းလုံးမှုဟူသော အင်အားသည် ရေရှားပါးမှု ဒဏ်ကို အောင်မြင်စွာ ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့လေပြီ။
မိုးဦးကျပြီ ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံးသော မိုးစက်များက ခြောက်သွေ့နေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသောအခါ မြေနံ့သင်းသင်းလေးက လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားသည်။ စိန်လှိုင်သည် မိုးရေထဲတွင် ရပ်နေရင်း ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
ယခုအခါ သူတို့တွင် ရေအတွက် ပူပန်စရာ မလိုတော့။ သူ တူးခဲ့သော ရေတွင်းသည် မိုးရေများဖြင့် ပြည့်လျှံနေပြီး ရွာသူရွာသားများအတွက် အမြဲတမ်း အားကိုးရာ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
ဦးသာဒွန်းသည်ပင် သူ၏ မာန်မာနများကို လျှော့ချကာ စိန်လှိုင်ထံသို့ လာရောက် တောင်းပန်ခဲ့သည်။ စိန်လှိုင်ကလည်း ဘာအာဃာတမှ မထားဘဲ ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့သည်။
"လူဆိုတာ ခက်ခဲတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ်ချင်းစာတရား ထားရတယ် ဦးသာဒွန်း။ ရေက သောက်ရင် ကုန်သွားနိုင်ပေမဲ့ စေတနာကတော့ ဘယ်တော့မှ မကုန်ဘူး"
စိန်လှိုင်၏ စကားကြောင့် ဦးသာဒွန်း ခေါင်းငုံ့သွားခဲ့ရသည်။
နွေဦးကာလသည် ကုန်ဆုံးသွားပြီး အညာမြေသည် တစ်ဖန် စိမ်းလန်းစိုပြေလာခဲ့ပြီ။ စိန်လှိုင်၏ လယ်ကွက်ထဲတွင် စပါးပင်များက လေထဲတွင် ဝေ့ယမ်းနေကြသည်။
ညနေခင်းတစ်ခုတွင် စိန်လှိုင်နှင့် နှင်းရီတို့သည် ရေတွင်းနားတွင် ထိုင်နေကြသည်။ နေဝင်ဖျိုးဖျဇယားတွင် ရေတွင်းထဲမှ ရေများသည် ရွှေရည်များကဲ့သို့ ဝင်းလက်နေသည်။
"ဒီရေတွေက တို့ဘဝကို ကယ်တင်ခဲ့တာနော် တော်"
နှင်းရီက ခပ်တိုးတိုး ပြောသည်။ စိန်လှိုင်က သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း -
"ဟုတ်တယ် နှင်းရီ။ ရွှေဆိုတာက ဝတ်ဆင်ဖို့ပဲ ကောင်းတာ၊ ဒါပေမဲ့ ရေကတော့ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် လိုအပ်တာ။ ဒီရေတွေထဲမှာ တို့တွေရဲ့ ချွေးတွေ၊ သွေးတွေနဲ့ မေတ္တာတွေ ပါဝင်နေတယ်"
သူတို့နှစ်ဦးသည် ကြည်လင်သော ရေပြင်ကို ကြည့်ရင်း နောင်လာမည့် အနာဂတ်အတွက် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ကြသည်။ အညာမြေ၏ အပူရှိန်အောက်တွင် ရေသည် ရွှေထက်ပင် တန်ဖိုးကြီးလှသော်လည်း၊ ထိုရေကို ရရှိရန် ကြိုးစားခဲ့သော လူသားတို့၏ စိတ်ဓာတ်မှာမူ မည်သည့်အရာနှင့်မျှ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် မြင့်မြတ်လှပေတော့သည်။
(ပြီးပါပြီ။)