အပျက်မနဲ့နေမိသည့် နောင်တ

 အပျက်မနဲ့နေမိသည့် နောင်တ

မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းနေသော ညတစ်ညတွင် ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ မီးရောင်စုံတို့သည် ရေပြင်ပေါ်၌ ဝါးတားတား အရိပ်များအဖြစ် ကခုန်နေကြသည်။ မင်းထက်သည် လမ်းဘေးရှိ အရက်ဆိုင်လေးတစ်ခု၏ ထောင့်စွန်းတွင် ထိုင်ရင်း စီးကရက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ဖွာရှိုက်နေမိသည်။ သူ့ရင်ထဲတွင် လောင်မြိုက်နေသော အာဃာတနှင့် နာကျည်းမှုတို့က အပြင်ဘက်က မိုးစက်များထက်ပင် ပို၍ အေးစက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ထိုစဉ် ဆိုင်ထဲသို့ လျှောက်လှမ်းလာသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က ရေစိုရွှဲနေသော်လည်း ထင်ရှားသော အလှတရားတို့က ဖုံးကွယ်မရနိုင်အောင် ရှိနေသည်။ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲ၊ ခပ်တိုတို စကတ်နှင့် သူမ၏ ပုံစံမှာ ဤညဥ့်နက်သန်းခေါင်တွင် မည်သည့်အလုပ်မျိုး လုပ်ကိုင်သည်ကို သိသာစေသည်။ သူမနာမည်က နဒီ။ မင်းထက်၏ ဘဝထဲသို့ နောင်တဆိုသော စကားလုံးကို ယူဆောင်လာမည့်သူဖြစ်သည်။ သူမက မင်းထက်၏ ဘေးတွင် အခန့်မသင့်စွာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး "မီးလေး တစ်ချက်လောက်" ဟု ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည်။ ထိုအသံတွင် နူးညံ့မှုထက် ဘဝကို ရုန်းကန်နေရသော မာကျောမှုများ ရောယှက်နေသည်။ မင်းထက်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိစဉ် တစ်စုံတစ်ရာသော ဆွဲဆောင်မှုနှင့် အထီးကျန်မှုတို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုညက စ၍ သူတို့နှစ်ဦး၏ ပတ်သက်မှုသည် မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ အစပြုခဲ့လေသည်။

တစ်ပတ်ခန့် ကြာပြီးနောက် မင်းထက်သည် နဒီနေထိုင်ရာ တိုက်ခန်းကျဉ်းလေးသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။ 

ပတ်ဝန်းကျင်၏ ကဲ့ရဲ့သံများက မင်းထက်၏ နားထဲတွင် အမြဲတမ်း ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ လမ်းသွားတိုင်း လူအများ၏ အကြည့်များက သူ့ကို ရှုတ်ချနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ "ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း၊ ပညာတတ် လူငယ်လေးက ဟိုလိုမိန်းမမျိုးနဲ့ အိမ်ထောင်ကျနေတာ" ဟူသော တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားသံများက သူ့နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ နဒီကမူ ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ နေတတ်သည်။ သူမသည် အိမ်တွင် မင်းထက်အတွက် ဟင်းကောင်းများ ချက်ပြုတ်ပေးကာ ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုစုတတ်သည်။ သို့သော် မင်းထက်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ တစ်ချိန်က သူမကို ထိတွေ့ခဲ့ဖူးသော အခြားယောက်ျားများ၏ ပုံရိပ်များက ဝင်ရောက် နှောင့်ယှက်နေသည်။ သူမကို ဖက်ထားသည့်အချိန်တိုင်း သူသည် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော မေတ္တာကို မရရှိနိုင်တော့သကဲ့သို့ ခံစားရကာ ရင်ထဲတွင် တနင့်တပိုး နောင်တများ စတင် စုဆောင်းမိလာသည်။

တစ်ညတွင် နဒီ၏ ဖုန်းသို့ မရင်းနှီးသော နံပါတ်တစ်ခုမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများ ဆက်တိုက် ဝင်လာသည်။ နဒီက ဖုန်းကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး 

ရက်များ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့ကြားတွင် စိမ်းကားမှုများ ကြီးစိုးလာသည်။ မင်းထက်သည် အလုပ်မှ ပြန်လာလျှင် နဒီနှင့် စကားမပြောဘဲ အရက်ကိုသာ ဖိသောက်နေတတ်သည်။ နဒီကတော့ သူ့ကို စိတ်ရှည်စွာ ပြုစုမြဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် မင်းထက်၏ ဒေါသများကို အပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်တတ်သော်လည်း ထိုအပြုံးနောက်ကွယ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဝေဒနာများ ရှိနေသည်ကို မင်းထက် သတိမထားမိခဲ့ပေ။ "ရှင် ကျွန်မကို နောင်တရနေပြီလား" ဟု တစ်ခါက နဒီက မေးဖူးသည်။ မင်းထက်က ဘာမှ ပြန်မဖြေဘဲ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကပင် အဖြေဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် သူမကို ချစ်သော်လည်း သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့သော အတိတ်ကိုမူ မချစ်နိုင်ခဲ့ပေ။ လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ စံနှုန်းများက သူ့ကို ချည်နှောင်ထားပြီး သူသည် ထိုအနှောင်အဖွဲ့ကို မရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပေ။

မင်းထက်၏ အမေသည် သူတို့နေထိုင်ရာ တိုက်ခန်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ အမေက နဒီကို မြင်သည်နှင့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားပြီး "ငါ့သား... မင်း ဒါမျိုး မိန်းမနဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးမလို့လား" ဟု ငိုယိုကာ ပြောရှာသည်။ နဒီသည် ဧည့်ခန်းလေးထဲတွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ရပ်နေရသည်။ သူမအတွက် ထိုအခိုက်အတန့်သည် အဆိုးရွားဆုံး ငရဲခန်းပင် ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ မင်းထက်သည် အမေ့ကို ကြည့်လိုက်၊ နဒီကို ကြည့်လိုက်နှင့် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အမေ့ဘက်က ရပ်တည်ကာ နဒီကို 

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် နဒီက မင်းထက်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး "ရှင် ကျွန်မကို မချစ်ပါဘူး၊ ရှင် ချစ်တာက ရှင့်ရဲ့ မာနနဲ့ ရှင့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပဲ" ဟု ပြောကာ အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားဖို့ ပြင်ဆင်သည်။ မင်းထက်က သူမကို တားချင်သော်လည်း ခြေလှမ်းများက တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ နောင်တဆိုသောအရာက သူ့ကို အကျဉ်းချထားသည်။ သူမ ထွက်သွားလျှင် သူ လွတ်လပ်သွားမည်လား၊ သို့မဟုတ် ပို၍ နာကျင်ရမည်လား။ နဒီက အထုတ်အပိုးများကို ယူကာ တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ လှည့်ကြည့်ပြီး "ရှင့်အတွက် ကျွန်မက အပျက်မတစ်ယောက် ဖြစ်နေဦးမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ကို ကျွန်မ ပေးခဲ့တဲ့ အချစ်ကတော့ အစစ်အမှန်ပါ" ဟု ပြောကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ မင်းထက်သည် ထိုနေရာတွင်တင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ရပ်ကျန်ခဲ့သည်။

နဒီ ထွက်သွားပြီးနောက် 

တစ်လခန့် ကြာသောအခါ မင်းထက်သည် နဒီ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နှင့် မတော်တဆ ဆုံမိသည်။ ထိုမိန်းကလေးက မင်းထက်ကို မြင်သည်နှင့် စက်ဆုပ်ရွံရှာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ "နဒီက မင်းကို တကယ်ချစ်ခဲ့တာ၊ သူမ ဘဝကို ပြောင်းလဲဖို့ အများကြီး ကြိုးစားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက သူမကို ဖေးမမယ့်အစား တွန်းချခဲ့တယ်" ဟု ပြောပြသည်။ ထိုအချိန်မှ မင်းထက် သိလိုက်ရသည်မှာ နဒီသည် သူမ၏ အတိတ်မှ လူများကို ငွေကြေးများစွာ ပြန်ပေးကာ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်းပင်။ သူမသည် မင်းထက်နှင့် သင့်တော်သော မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်ရန် သူမ တတ်နိုင်သမျှ ရုန်းကန်ခဲ့သည်။ မင်းထက်၏ ရင်ထဲတွင် နောင်တမီးများ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာသည်။ သူသည် လူတစ်ယောက်၏ စေတနာကို သူမ၏ အတိတ်ဖြင့် တိုင်းတာခဲ့မိသည့်အတွက် မိမိကိုယ်ကိုယ် ခွင့်မလွှတ်နိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။

မင်းထက်သည် နဒီကို ရရာနည်းဖြင့် လိုက်ရှာခဲ့သည်။ သူ ရောက်ဖူးသမျှ နေရာများ၊ သူမ သွားလေ့ရှိသော နေရာများသို့ သွားခဲ့သော်လည်း မတွေ့ရပေ။ တစ်ညတွင် သူသည် သူတို့ ပထမဆုံး ဆုံခဲ့သော အရက်ဆိုင်လေးသို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် နဒီရှိနေမလားဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် စောင့်နေမိသည်။ မိုးများက ထိုညကကဲ့သို့ပင် ရွာသွန်းနေသည်။ မင်းထက်သည် မိုးထဲရေထဲတွင် ရပ်ရင်း သူမ၏ နာမည်ကို တိုးတိုးလေး ခေါ်နေမိသည်။ "နဒီ... ကိုယ် မှားသွားပြီ၊ ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" ဟု စိတ်ထဲက တောင်းပန်နေသော်လည်း ထိုတောင်းပန်မှုသည် သူမဆီသို့ ရောက်နိုင်ပါတော့မည်လား။ သူ၏ နောင်တသည် အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မင်းထက်သည် နဒီရှိရာ နေရာကို သိလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူတွေ့လိုက်ရသည်မှာ သူ မျှော်လင့်ထားသော နဒီမဟုတ်တော့ပေ။ သူမသည် ဆေးရုံခုတင်ပေါ်တွင် အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ လဲလျောင်းနေသည်။ သူမတွင် ကုသ၍မရနိုင်သော ရောဂါတစ်ခု ကူးစက်ခံထားရသည်ကို မင်းထက် သိလိုက်ရသောအခါ ကမ္ဘာပျက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ "ရှင် ဘာလို့ လာတာလဲ" ဟု နဒီက အားနည်းသော အသံဖြင့် မေးသည်။ မင်းထက်သည် သူမ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ငိုကြွေးမိသည်။ "ကိုယ် မင်းကို ပြန်ခေါ်ဖို့ လာတာပါ၊ ကိုယ်တို့ အားလုံးကို အသစ်က ပြန်စရအောင်" ဟု ပြောသော်လည်း နဒီက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။ "နောက်ကျသွားပြီ ကိုထက်... အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားပြီ" ဟု သူမက ဆိုသည်။ ထိုစကားလုံးများသည် မင်းထက်၏ နှလုံးသားကို 

နဒီ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ပင် ရှိခဲ့ပြီ။ မင်းထက်သည် သူမ၏ အုတ်ဂူလေးရှေ့တွင် ထိုင်ရင်း ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ ဘဝတွင် နောင်တဆိုသောအရာသည် အရေပြားထဲသို့ စိမ့်ဝင်နေသော အဆိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ လူအများက သူမကို "အပျက်မ" ဟု ခေါ်ကြသော်လည်း မင်းထက်အတွက်မူ သူမသည် သူ၏ ဘဝတွင် အစစ်မှန်ဆုံး ချစ်ခဲ့ရသော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမနှင့် နေထိုင်ခဲ့ရသော အချိန်များကို သူ နောင်တမရပါ။ သူ နောင်တရသည်မှာ သူမကို လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အကြည့်များဖြင့် တိုင်းတာခဲ့မိခြင်း၊ သူမ၏ စိတ်ဒဏ်ရာများကို မကုသပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းနှင့် သူမကို လက်လွှတ်လိုက်မိခြင်းတို့သာ ဖြစ်သည်။ လေပြည်အေးလေး တစ်ချက်အဝှေ့တွင် နဒီ၏ ကိုယ်သင်းနံ့လေး ပါလာသကဲ့သို့ မင်းထက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ပြုံးလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးတွင် မျက်ရည်များ ရောယှက်နေသည်။ အချစ်ကို အချိန်မှန်မှန် တန်ဖိုးမထားတတ်ခဲ့သော ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ နောင်တသည် ဤအုတ်ဂူလေးထဲတွင် ထာဝရ မြှုပ်နှံထားရတော့မည် ဖြစ်သည်။