ယုတ်မာတဲ့လူရဲ့ အဆုံးသတ်

ယုတ်မာတဲ့လူရဲ့ အဆုံးသတ်

မိုးသောက်ယံ၏ အေးစက်သော လေညင်းသည် ရှေးဟောင်းစံအိမ်ကြီး၏ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် တိုးဝင်လာသည်။ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ညောင်ပင်ကြီးမှာ လေတိုက်တိုင်း တရှဲရှဲနှင့် မြည်ဟည်းနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဘီလူးသရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထီးထီးကြီး ရှိနေ၏။ ထိုစံအိမ်ကြီး၏ အပေါ်ထပ် 

သူသည် မြို့၏ အချမ်းသာဆုံး၊ အာဏာအရှိဆုံး လူတစ်ယောက်အဖြစ် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ရပ်တည်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုချမ်းသာကြွယ်ဝမှုများ၏ နောက်ကွယ်တွင် သွေးနှင့် မျက်ရည်များ၊ လိမ်လည်လှည့်ဖြားမှုများနှင့် ယုတ်မာကောက်ကျစ်မှုများက အခြေခံအုတ်မြစ်အဖြစ် တည်ရှိနေသည်ကို သူကိုယ်တိုင် အသိဆုံးဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက ကုလားထိုင် လက်ရန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူပိုင်ဆိုင်သော ရွှေငွေရတနာများ၊ မြေကွက်ပေါင်းများစွာနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုကြီးများသည် ယခုအချိန်တွင် သူ့ကို လုံခြုံမှု မပေးနိုင်တော့ပါ။ နှလုံးသားထဲမှ တစိမ့်စိမ့် တက်လာသော အကြောက်တရားက သူ့ကို တဖြည်းဖြည်း ဝါးမြိုနေပြီ ဖြစ်သည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လျှပ်စီးလက်သွားသောအခါ ဦးဘုန်းမြတ်၏ မျက်နှာသည် ခဏတာ လင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုခဏ၌ သူ၏ မျက်နှာသည် လူနှင့်မတူဘဲ ကျောက်ရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ အသက်မဲ့နေသည်ကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘေးဘီကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်၏။ ဘယ်သူမှ မရှိသော ထို

လွန်ခဲ့သော အနှစ်သုံးဆယ်ခန့်က ဦးဘုန်းမြတ်သည် ယခုကဲ့သို့ သူဌေးကြီး မဟုတ်ခဲ့ပါ။ သူသည် နယ်မြို့လေးတစ်မြို့တွင် အခြေခံလူတန်းစား တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ ရည်မှန်းချက်က ကောင်းကင်ထက် မြင့်မားခဲ့သည်။ သူ၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ကိုထွန်းနှင့်အတူ ဆန်စပါးလုပ်ငန်းကို စတင်ခဲ့စဉ်က သူ၏ စိတ်ထဲ၌ လောဘဇောများ တောက်လောင်နေခဲ့သည်။ ကိုထွန်းသည် စိတ်သဘောထား နူးညံ့ပြီး ဦးဘုန်းမြတ်ကို ညီအစ်ကိုအရင်းကဲ့သို့ ယုံကြည်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

တစ်ညတွင် ကိုထွန်း၏ မိသားစုပိုင် မြေကွက်နှင့် ငွေကြေးများကို အပိုင်စီးရန် ဦးဘုန်းမြတ်က အစီအစဉ်တစ်ခု ဆွဲခဲ့သည်။ သူသည် ကိုထွန်းကို အရက်ထဲတွင် ဆေးခတ်ကာ သတိလစ်စေပြီး လိမ်လည်ထားသော စာချုပ်များပေါ်၌ လက်မှတ်ထိုးခိုင်းခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကိုထွန်းသည် အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ရူးသွပ်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကိုထွန်း၏ ဇနီးနှင့် ကလေးနှစ်ယောက်သည် လမ်းဘေးသို့ ရောက်သွားခဲ့ရသည်။ ကိုထွန်းသည် စိတ်ဒဏ်ရာဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားခဲ့သော်လည်း ဦးဘုန်းမြတ်သည် မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်မှစ၍ ဦးဘုန်းမြတ်သည် တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် အောင်မြင်မှု လှေကားထစ်များကို တက်လှမ်းခဲ့သည်။ သူ၏ အောင်မြင်မှုတိုင်းတွင် တစ်ပါးသူ၏ နာကျင်မှုများ ပါဝင်နေမြဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပြိုင်ဘက်များကို အကွက်ချ ချောက်တွန်းခြင်း၊ လာဘ်ပေးလာဘ်ယူ ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် အာဏာရှိသူများကို ဖားယားခြင်းတို့ဖြင့် ခိုင်မာသော အင်ပါယာကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ထိုတည်ဆောက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက သူ့ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

မနက်ခင်း၏ မြူနှင်းများကြားတွင် စာပို့သမားတစ်ဦးသည် စံအိမ်ကြီး၏ ခြံတံခါးဝတွင် စာတစ်စောင် လာထားသွားသည်။ ထိုစာကို အိမ်ဖော်မလေးက ယူဆောင်လာပြီး ဦးဘုန်းမြတ်၏ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်၏။ စာအိတ်မှာ အညိုရောင်ဖြစ်ပြီး မည်သူ့ထံမှ ပေးပို့သည်ကို ရေးသားထားခြင်း မရှိပေ။ ဦးဘုန်းမြတ်သည် တုန်ရီသော လက်များဖြင့် စာအိတ်ကို ဖောက်လိုက်သည်။

စာထဲတွင် စာလုံးအနည်းငယ်သာ ပါရှိသည်။ "မင်းလုပ်ခဲ့တာတွေအတွက် အကြွေးဆပ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ" ဟူသော စာသားလေး ဖြစ်သည်။ ထိုစာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဦးဘုန်းမြတ်၏ မျက်နှာသည် သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူလျော်သွားသည်။ သူသည် စာကို 

သူသည် သူ၏ လုံခြုံရေးအရာရှိကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။ "ဒီစာကို ဘယ်သူလာပို့တာလဲ၊ ချက်ချင်းစုံစမ်းစမ်း" ဟု အသံတုန်တုန်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ သို့သော် စီစီတီဗွီ မှတ်တမ်းများကို ကြည့်သောအခါ စာလာပို့သူမှာ သာမန်စာပို့သမားတစ်ဦးသာ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသည်။ ဦးဘုန်းမြတ်သည် ထိုနေ့မှစ၍ အိပ်မပျော်သော ညပေါင်းများစွာကို စတင် ရင်ဆိုင်ရတော့သည်။ အမှောင်ထဲတွင် သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးပေါင်းများစွာ ရှိနေသကဲ့သို့ သူ ခံစားနေရသည်။

ဦးဘုန်းမြတ်တွင် သမီးတစ်ယောက် ရှိသည်။ နာမည်က သဉ္ဇာ ဖြစ်ပြီး ဖခင်၏ ယုတ်မာမှုများကို မနှစ်မြို့သဖြင့် အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သဉ္ဇာသည် ဖခင်၏ ငွေကြေးများကို ငြင်းပယ်ကာ ကိုယ်ပိုင်ဘဝဖြင့် ရိုးရိုးသားသား နေထိုင်သူဖြစ်သည်။ ဦးဘုန်းမြတ်သည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သမီးကို လွမ်းဆွတ်မိသော်လည်း သူ၏ မာနကြောင့် ဘယ်သောအခါမှ အဆက်အသွယ် မလုပ်ခဲ့ပေ။

တစ်ညတွင် သူသည် အလွန်အမင်း အထီးကျန်လာသဖြင့် သမီးဖြစ်သူထံ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ "သမီး... အဖေ့ဆီ ခဏလောက် လာခဲ့ပါဦး" ဟု သူက တောင်းဆို၏။ သို့သော် ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ကြားလိုက်ရသော သမီး၏ အသံမှာ အေးစက်လှသည်။ "အဖေ... အဖေလုပ်ခဲ့တဲ့ အမှုတွေ၊ အဖေနှိပ်စက်ခဲ့တဲ့ လူတွေရဲ့ ကျိန်စာတွေက အဖေ့ဆီ ရောက်လာနေပြီလို့ သမီး ခံစားရတယ်။ အဖေ့ကို သမီး မတွေ့ချင်ဘူး။ အဖေ့ရဲ့ အဲဒီသွေးစွန်းနေတဲ့ စံအိမ်ကြီးထဲမှာပဲ အဖေ တစ်ယောက်တည်း နေလိုက်ပါ" ဟု ပြောကာ ဖုန်းချသွားခဲ့သည်။

ဦးဘုန်းမြတ်သည် ဖုန်းကို လက်ထဲမှ လွှတ်ချလိုက်သည်။ မိမိကိုယ်တိုင် မွေးထားသော သမီးကပင် မိမိကို စက်ဆုပ်ရွံရှာနေသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသည်။ သူ ပိုင်ဆိုင်သော ကုဋေကုဋာ ချမ်းသာမှုများသည် သူ့ကို အချစ်မပေးနိုင်၊ နွေးထွေးမှု မပေးနိုင်ပေ။ သူသည် ခမ်းနားထည်ဝါသော လှောင်အိမ်ကြီးထဲတွင် ပိတ်မိနေသော တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ရက်များ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဦးဘုန်းမြတ်၏ စိတ်ဝေဒနာမှာ ပိုမို ဆိုးရွားလာသည်။ သူသည် 

သူသည် အိမ်ရှိ အစေခံများကို အကြောင်းမရှိ ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းလာသည်။ "နင်တို့အားလုံး ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြံနေကြတာ မဟုတ်လား" ဟု သူက အော်ဟစ်တတ်သည်။ အစေခံများသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အလုပ်မှ ထွက်သွားကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုစံအိမ်ကြီးထဲ၌ ဦးဘုန်းမြတ်နှင့် သစ္စာရှိလှသည်ဆိုသော အဘိုးကြီး ဦးစံသာ နှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်တော့သည်။

ဦးဘုန်းမြတ်သည် မိမိ၏ 

ဦးဘုန်းမြတ်သည် သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော စီးပွားရေးပြိုင်ဘက် ဦးကျော်စွာကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဦးကျော်စွာသည် ရိုးသားသော စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဦးဘုန်းမြတ်၏ မတရားမှုများကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဦးဘုန်းမြတ်သည် အောက်လမ်းနည်းလမ်းများကို သုံးကာ ဦးကျော်စွာကို ဒေဝါလီခံရအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဦးဘုန်းမြတ်သည် ခဏတာ ကျေနပ်သွားမိ၏။

သို့သော် ထိုကျေနပ်မှုမှာ ကြာရှည်မခံခဲ့ပါ။ ဦးကျော်စွာသည် သူ၏ မိသားစုနှင့်အတူ ကားတိုက်မှု ဖြစ်ပွားကာ အားလုံး သေဆုံးသွားကြောင်း သတင်းရောက်လာသည်။ ထိုကားတိုက်မှုသည် ဦးဘုန်းမြတ် ခိုင်းစေခဲ့သော လူမိုက်များ၏ လက်ချက် ဖြစ်နေသည်။ ဦးဘုန်းမြတ်သည် လူသတ်ရန်အထိ မရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ယုတ်မာမှုက အတောမသတ်နိုင်ဘဲ အပြစ်မဲ့သော ကလေးငယ်များအထိ သေဆုံးစေခဲ့သည်။

ထိုညတွင် ဦးဘုန်းမြတ်သည် အိပ်မက်ထဲတွင် သေဆုံးသွားသော ကလေးငယ်များ၏ ကစားစရာ အရုပ်များကို မြင်နေရသည်။ ထိုအရုပ်များသည် သွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူသည် လန့်နိုးလာသောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။ သူ၏ 

ဦးဘုန်းမြတ်၏ ကျန်းမာရေးသည် ရုတ်တရက် ဆိုးရွားလာသည်။ သူသည် လမ်းပင် ကောင်းကောင်း မလျှောက်နိုင်တော့ဘဲ လေဖြတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ ဆရာဝန်ပေါင်းစုံ ပြသသော်လည်း ဘာရောဂါမှ ရှာမတွေ့ပေ။ "ဒါက စိတ်ကြောင့်ဖြစ်တာပါ" ဟု ဆရာဝန်များက ပြောကြသည်။ သို့သော် ဦးဘုန်းမြတ်ကမူ ထိုသို့ မထင်ပါ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် မြင်မရသော ပိုးမွှားများက သူ့ကို တစ်စစီ ကိုက်ဖြတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

သူ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများမှာလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြိုလဲလာသည်။ ယုံကြည်ရသော လက်ထောက်များက ငွေများကို လိမ်လည်ကာ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။ အစိုးရကလည်း သူ၏ မတရားသော နည်းလမ်းဖြင့် ရယူထားသော မြေကွက်များကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းရန် စတင် စစ်ဆေးလာသည်။ သူ တည်ဆောက်ခဲ့သော အင်ပါယာကြီးမှာ သဲပုံကြီးကဲ့သို့ ပြိုကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဦးဘုန်းမြတ်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ ပိုင်ဆိုင်သမျှ ငွေကြေးများသည် သူ၏ ဝေဒနာကို မသက်သာစေနိုင်ပါ။ သူသည် အဘိုးကြီး ဦးစံသာကို ခေါ်လိုက်သည်။ "စံသာ... ငါ့ကို ကယ်ပါဦး။ ငါ ကြောက်တယ်" ဟု သူက တောင်းပန်တိုးလျှိုး၏။ သို့သော် ဦးစံသာကမူ ဘာမှမပြောဘဲ သူ့ကို အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည် သတိရစေမည့် အကြည့်မျိုးဖြင့်သာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

တစ်ရက်တွင် ဦးဘုန်းမြတ်ထံသို့ ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ ထိုသူမှာ အသက် ကျော် အရွယ် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဦးဘုန်းမြတ်အတွက် အလွန် ရင်းနှီးနေသည်။ ထိုလူငယ်သည် အခြားသူမဟုတ်၊ သူငယ်ချင်းဟောင်း ကိုထွန်း၏ သား မောင်စိုး ဖြစ်သည်။ မောင်စိုးသည် ဖခင်ဖြစ်သူ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည့်အတွက် ကလဲ့စားချေရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

မောင်စိုးသည် ဦးဘုန်းမြတ်၏ ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်ကြည့်နေသည်။ "ခင်ဗျား ကျုပ်အဖေကို သတ်ခဲ့တယ်၊ ကျုပ်တို့ မိသားစုဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်။ အခု ခင်ဗျားမှာ ဘာကျန်သေးလဲ" ဟု မောင်စိုးက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။ ဦးဘုန်းမြတ်သည် စကားပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း အာခေါင်များ ခြောက်ကပ်နေပြီး အသံထွက်မလာပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် နောင်တတို့ ရောယှက်နေသည်။

"ခင်ဗျားကို ကျုပ် မသတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျား လုပ်ခဲ့တဲ့ ကံတရားကပဲ ခင်ဗျားကို သတ်ပါလိမ့်မယ်" ဟု မောင်စိုးက ပြောကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ မောင်စိုး ထွက်သွားပြီးနောက် ဦးဘုန်းမြတ်သည် တစ်ကိုယ်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ အမှားများကို ပြင်ဆင်ရန် အချိန်မရှိတော့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း အော်ဟစ်ချင်သော်လည်း သူ၏ အသံမှာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပြီး မိုးကြိုးသံများက ကမ္ဘာပျက်တော့မည့်အလား တဂျိန်းဂျိန်း မြည်ဟည်းနေသည်။ ဦးဘုန်းမြတ်၏ စံအိမ်ကြီးထဲတွင် မီးများ ပြတ်သွားခဲ့သည်။ အမှောင်ထုက အရာအားလုံးကို လွှမ်းမိုးသွား၏။ ဦးဘုန်းမြတ်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် အသက်ရှူရ ခက်ခဲနေသည်။ သူသည် ရေဆာသဖြင့် ဘေးရှိ ရေဘူးကို လှမ်းယူသော်လည်း လက်လှမ်းမမီဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တွားသွားရင်း 

ဦးဘုန်းမြတ်သည် ကြောက်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်စဉ် လှေကားထစ်များပေါ်မှ လိမ့်ကျသွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အဆင့်ဆင့်သော လှေကားထစ်များနှင့် ရိုက်မိကာ အောက်ထပ် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းဘုန်းလဲကျသွားသည်။ သူသည် မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူ၏ ခေါင်းမှ သွေးများ စီးကျလာပြီး အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာသည်။ ထိုခဏ၌ သူသည် မိမိ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ရုပ်ရှင်ပြကွက်များကဲ့သို့ မြင်လိုက်ရသည်။

ဦးဘုန်းမြတ်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း အသက်ကို လုရှူနေရသည်။ သူသည် သူပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော ရွှေငွေများ၊ စံအိမ်ကြီးနှင့် အာဏာများကို စဉ်းစားမိသည်။ ထိုအရာအားလုံးသည် ယခုအချိန်တွင် သူ့အတွက် ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိတော့ပေ။ သူသည် သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘုရားစာများကို ရွတ်ဆိုရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ယုတ်မာမှုများကသာ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ဘာမှ စဉ်းစားမရပေ။

သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာသည်။ သူသည် အသက်တစ်ချက် ရှူတိုင်း ရင်ဘတ်ထဲတွင် စူးခနဲ နာကျင်နေသည်။ သူသည် မိမိ၏ သမီးကို သတိရမိသည်။ "သဉ္ဇာ... အဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" ဟု စိတ်ထဲမှ တောင်းပန်နေသော်လည်း အပြင်သို့ အသံမထွက်နိုင်ပေ။ သူ၏ ဘဝသည် သူတစ်ပါးကို ဖျက်ဆီးရင်း တည်ဆောက်ခဲ့သော်လည်း အဆုံးသတ်တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ ဖျက်ဆီးလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိမြင်သွားခဲ့သည်။

သူသည် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သောအခါ အမှောင်ထုထဲတွင် သူ နှိပ်စက်ခဲ့သော သူများ၏ မျက်နှာများကို မြင်နေရသည်။ ထိုသူများက သူ့ကို ဝိုင်း၍ ကြည့်နေကြသည်။ သူသည် ထိုအကြည့်များ၏အောက်တွင် ပျော်ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူ၏ နောက်ဆုံး အသက်ရှူသံမှာ 

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ဦးဘုန်းမြတ်၏ အလောင်းကို အစေခံ ဦးစံသာက တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သတင်းမှာ မြို့တစ်မြို့လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသော်လည်း ဝမ်းနည်းသူ တစ်ယောက်မှ မရှိပေ။ လူအများစုမှာ "သူ့ကံ သူပြန်ခံရတာပဲ" ဟုသာ ပြောကြသည်။ သမီးဖြစ်သူ သဉ္ဇာသည် နာရေးသို့ ရောက်လာသော်လည်း မျက်ရည်တစ်စက်ပင် မကျခဲ့ပေ။ သူမသည် ဖခင်၏ ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက်သာ ချလိုက်သည်။

နာရေးအခမ်းအနားမှာ အလွန် ခြောက်ကပ်လှသည်။ သူနှင့် စီးပွားဖက်ဟု ဆိုခဲ့သူများ၊ သူ လာဘ်ထိုးခဲ့သော အရာရှိများ တစ်ယောက်မှ ပေါ်မလာကြပေ။ လူတို့သည် သူ၏ ချမ်းသာမှုကိုသာ မက်မောခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ့ကို ချစ်ခင်သူ တစ်ဦးမှ မရှိခဲ့ပေ။ ဦးဘုန်းမြတ်သည် သူ၏ တစ်သက်တာလုံး စုဆောင်းခဲ့သော အရာအားလုံးကို ထားရစ်ခဲ့ကာ လက်ဗလာဖြင့်သာ ထွက်ခွာသွားရရှာသည်။

သင်္ချိုင်းကုန်းတွင် သူ၏ အလောင်းကို မြေမြှုပ်သောအခါ မိုးက အနည်းငယ် ဖွဲဖွဲရွာနေသည်။ မြေကြီးများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသောအခါ လောကကြီးတွင် ဦးဘုန်းမြတ်ဟူသော အမည်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူ တည်ဆောက်ခဲ့သော ယုတ်မာမှု၏ အင်ပါယာမှာလည်း ပိုင်ရှင်မဲ့ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ဦးဘုန်းမြတ် သေဆုံးပြီးနောက် သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများအားလုံးကို အစိုးရက သိမ်းဆည်းခဲ့သည်။ သဉ္ဇာသည် ဖခင်၏ အမွေများကို ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး ထိုငွေများကို ပရဟိတ လုပ်ငန်းများတွင် လှူဒါန်းရန်သာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဦးဘုန်းမြတ်၏ စံအိမ်ကြီးမှာလည်း လူသူမရှိတော့ဘဲ ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်ကာ "သရဲအိမ်" ဟု လူသိများသွားခဲ့သည်။

ထိုစံအိမ်ကြီး၏ ခြံဝင်းထဲတွင် ပေါက်နေသော ညောင်ပင်ကြီးအောက်၌ ကလေးငယ်များပင် မကစားရဲကြတော့ပေ။ လူတို့သည် ထိုအိမ်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားလျှင်ပင် ကျောချမ်းသည်ဟု ပြောကြသည်။ ဦးဘုန်းမြတ်၏ အကြောင်းကို ပြောကြလျှင်လည်း "ယုတ်မာတဲ့လူရဲ့ အဆုံးသတ်ဟာ ဘယ်လောက် ရင်နာစရာကောင်းလဲ" ဟူသော သင်ခန်းစာကိုသာ ပေးကြသည်။

လောကကြီးတွင် အာဏာနှင့် ငွေကြေးသည် ခဏတာသာ ဖြစ်သော်လည်း လူတစ်ဦး၏ ကောင်းမှု၊ မကောင်းမှုမှာမူ ကမ္ဘာတည်သရွေ့ ကျန်ရစ်နေမည် ဖြစ်သည်။ ဦးဘုန်းမြတ်သည် မိမိ၏ ယုတ်မာမှုများဖြင့် ဘဝကို တည်ဆောက်ခဲ့သော်လည်း ထိုယုတ်မာမှုများကပင် သူ့ကို ပြန်လည် ဝါးမြိုသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သဘာဝတရား၏ တရားမျှတသော စီရင်ချက်ပင် ဖြစ်တော့သည်။