ယုတ်မာတဲ့ မိထွေး

 ယုတ်မာတဲ့ မိထွေး

မိုးဦးကျကာလ၏ အုံ့မှိုင်းသော ညနေခင်းသည် ရန်ကုန်မြို့စွန်ရှိ ရှေးဟောင်းသစ်သားအိမ်ကြီးအပေါ်သို့ လွှမ်းမိုးထားသည်။ အိမ်ရှေ့တွင် စိုက်ပျိုးထားသော နွယ်သာကီပန်းရနံ့တို့က စိုစွတ်သော လေထုထဲ၌ အေးစက်စွာ သင်းပျံ့နေသည်။ ထိုရနံ့ကို ခံစားမိတိုင်း အသက် နှစ်အရွယ် မေသော်၏ ရင်ထဲ၌ ဆူးဖြင့် အထိုးခံရသလို နာကျင်ရသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုရနံ့သည် လွန်ခဲ့သော ခုနစ်ရက်ကမှ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည့် သူမ၏ မိခင် နောက်ဆုံးထားရစ်ခဲ့သော အငွေ့အသက်ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ဧည့်ခန်းထဲတွင် အမည်းရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးမင်းမောင်သည် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျကာ ထိုင်နေသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် ဇနီးသည်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ပူဆွေးမှုတို့ထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသည့် တစ်စုံတစ်ရာကို ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။ မေသော်သည် လှေကားရင်းမှနေ၍ ဖခင်ကို လှမ်းကြည့်နေမိသည်။ အမေမရှိတော့သည့်နောက် ဤအိမ်ကြီးသည် မေသော်အတွက် အလွန်ပင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ရုတ်တရက် အိမ်ရှေ့သို့ ကားတစ်စီး ဆိုက်ရောက်လာသံ ကြားလိုက်ရသည်။ မေသော် နားမလည်နိုင်ခင်မှာပင် လှပလွန်းသော်လည်း အေးစက်သည့် မျက်နှာထားရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူမ၏ နာမည်က ဒေါ်ကလျာ။ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲ၊ ခါးညှပ်အင်္ကျီ အကျပ်နှင့် သူမ၏ ပုံစံမှာ အသုဘအိမ်သို့ လာသည့်သူနှင့် မတူဘဲ ပွဲတက်လာသူနှင့် တူနေသည်။

"မင်းမောင်... ကျွန်မ ရောက်ပြီ"

ဒေါ်ကလျာ၏ အသံသည် ချိုသာသယောင်ရှိသော်လည်း မေသော့်နားထဲ၌ မြွေတစ်ကောင်၏ တွန်သံကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းနေသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးမင်းမောင်သည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ ဒေါ်ကလျာ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းက မေသော့်နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အမေဆုံးတာ ခုနစ်ရက်ပဲ ရှိသေးသည်။ ဖခင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အမေ့အတွက် ပူဆွေးမှုများ ပျောက်ကွယ်ကာ မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို မေသော် မြင်လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ နောင်တွင် သူမ ရင်ဆိုင်ရမည့် ငရဲခန်း၏ အစဦးဖြစ်ကြောင်း ထိုစဉ်က မေသော် မသိခဲ့သေးပေ။

တစ်လခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ဒေါ်ကလျာသည် ဤအိမ်ကြီး၏ အိမ်ရှင်မ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဦးမင်းမောင်၏ ရှေ့တွင်တော့ မေသော့်ကို သမီးအရင်းကဲ့သို့ ကြင်နာပြတတ်သည်။ "သမီးလေး မေ... ဒါလေးစားဦး၊ ဒါလေး ဝတ်ဦး" ဟု ဆိုကာ ဂရုစိုက်ဟန် ပြတတ်သည်။ သို့သော် ဖခင်အိမ်ပြင်ထွက်သွားသည်နှင့် ဒေါ်ကလျာ၏ မျက်လုံးများသည် စူးရှတောက်ပလာပြီး အမိန့်ပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"မေသော်... နင် ဒီနားမှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ။ ဟိုမှာ ပန်းကန်တွေ အပုံလိုက်ရှိတာ သွားဆေးစမ်း"

မေသော်သည် အံ့အားသင့်သွားကာ ဒေါ်ကလျာကို ကြည့်မိသည်။ "ဒေါ်လေး... ပန်းကန်ဆေးတာ ဒေါ်မြတို့ လုပ်နေကြပဲလေ"

ဒေါ်ကလျာသည် မေသော့်အနားသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာပြီး မေသော့်မေးစေ့ကို လက်သည်းရှည်ကြီးများဖြင့် ဆွဲမော့လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အမုန်းတရားများ အရောင်ဟပ်နေသည်။ "အခုကစပြီး ဒီအိမ်မှာ ဒေါ်မြ မရှိတော့ဘူး။ ငါ သူ့ကို အလုပ်ထုတ်လိုက်ပြီ။ ပြီးတော့... ငါ့ကို ဒေါ်လေးလို့ မခေါ်နဲ့။ မေမေလို့ ခေါ်စမ်း"

မေသော် ရုန်းထွက်လိုက်သော်လည်း ဒေါ်ကလျာက ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ "ငါ့အမေက တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်။ ရှင်က ကျွန်မအမေ မဟုတ်ဘူး"

ဖြန်းခနဲ ဆိုသော အသံနှင့်အတူ မေသော့်ပါးပြင်ပေါ်သို့ လက်ဝါးစောင်းတစ်ခု ကျရောက်လာသည်။ မေသော် လဲကျသွားသော်လည်း မငိုမိအောင် အံကြိတ်ထားသည်။ ဒေါ်ကလျာသည် ကုန်းရုန်းထနေသော မေသော့်ကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီအိမ်မှာ ငါက မိဖုရားပဲ။ နင်ကတော့ ငါ့ရဲ့ အစေခံပဲ ဖြစ်ရမယ်။ မင်းမောင်ကို သွားတိုင်ရဲရင်တော့ နင့်အမေရဲ့ အုတ်ဂူကို ငါ ဖျက်ဆီးပစ်မယ်ဆိုတာ မှတ်ထား"

နေ့ရက်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ မေသော့်ဘဝသည် ပို၍ ကျပ်တည်းလာသည်။ ဦးမင်းမောင်သည် ဒေါ်ကလျာ၏ ပြုစားမှုအောက်တွင် လုံးလုံးလျားလျား ကျရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဒေါ်ကလျာသည် ဦးမင်းမောင်အား မေသော့်အပေါ် အထင်အမြင်လွဲအောင် အမျိုးမျိုး ကုန်းချောစကားများ ဆိုတတ်သည်။

"မင်းမောင်... မေသော်လေးကလေ ကျွန်မ ကျောင်းသွားခိုင်းတာကို မသွားဘဲ အပြင်မှာ လျှောက်လည်နေတာ။ ကျွန်မ ဆုံးမတော့လည်း ပြန်ရန်လုပ်တယ်" ဟု ဒေါ်ကလျာက မျက်ရည်ခံထိုးကာ ပြောတတ်သည်။

ဦးမင်းမောင်သည် မေသော့်ကို ခေါ်ယူကာ စစ်မေးခြင်းပင် မရှိဘဲ ရိုက်နှက်ဆုံးမတော့သည်။ မေသော်သည် ဖခင်၏ ရိုက်ချက်များထက် ဖခင်၏ ယုံကြည်မှုကို မရတော့ခြင်းကို ပို၍ နာကျင်ရသည်။ သူမသည် တစ်ညလုံး 

တစ်ညတွင် မေသော် ရေငတ်သဖြင့် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာစဉ် ဧည့်ခန်းထဲမှ တိုးတိုးသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဒေါ်ကလျာသည် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် ဖုန်းပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"စိတ်ချပါ အောင်ကို... ဒီအိမ်ကြီးနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံး ငါ့လက်ထဲ ရောက်တော့မှာပါ။ ဟို အဖိုးကြီးကတော့ ငါ့ကို ရူးနေတာပဲ။ ကျန်တဲ့ ကောင်မလေးကိုလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း နှိပ်စက်ပြီး မောင်းထုတ်ပစ်မယ်"

မေသော် ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဒေါ်ကလျာသည် ဖခင်ကို ချစ်၍ ယူခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို မက်မော၍ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအမှန်တရားကို ဖခင်အား ပြောပြရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဖခင်က သူမကို စကားပင် ပြောခွင့်မပေးတော့ချေ။

ဒေါ်ကလျာ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ မေသော့်အမေ ချန်ထားခဲ့သော စိန်ရွှေရတနာများကို သိမ်းပိုက်ရန်ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တွင် ဒေါ်ကလျာသည် မေသော့်

"နင့်အမေရဲ့ စိန်ဟောင်းတုံးကြီး ဘယ်မှာလဲ။ အဲဒါက ဒီအိမ်ရဲ့ အိမ်ရှင်မပဲ ဝတ်သင့်တာ"

မေသော်သည် သေတ္တာလေးကို ရင်ခွင်ထဲ၌ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ပိုက်ထားသည်။ "ဒါက အမေ ကျွန်မအတွက် ပေးခဲ့တာ။ ရှင်နဲ့ မဆိုင်ဘူး"

ဒေါ်ကလျာသည် မေသော့်ဆံပင်ကို ဆွဲကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လှဲချလိုက်သည်။ "နင်က ငါ့ကို ပြန်ပြောရဲတယ်ပေါ့လေ"

သူမသည် မေသော့်လက်ထဲမှ သေတ္တာကို လုယူရန် ကြိုးစားရင်း မေသော့်လက်ဖမိုးကို ဖိနပ်ဖနောင့်နှင့် နင်းခြေလိုက်သည်။ မေသော် နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ဒေါ်ကလျာက ဂရုမစိုက်ဘဲ သေတ္တာကို လုယူသွားခဲ့သည်။ ထိုနေ့ကစပြီး မေသော်သည် မိမိကိုယ်မိမိ ကာကွယ်ရန် နည်းလမ်းများကို စတင် စဉ်းစားလာတော့သည်။

ဒေါ်ကလျာသည် အိမ်ရှိ အစေခံအားလုံးကို အလုပ်ထုတ်ပစ်ပြီး အိမ်မှုကိစ္စအားလုံးကို မေသော့်ကိုသာ ခိုင်းစေတော့သည်။ မေသော်သည် မနက် နာရီမှစ၍ ညဉ့်နက်သည်အထိ အနားမနေရဘဲ အလုပ်လုပ်ရသည်။ ကျောင်းလည်း မတက်ရတော့ဘဲ အိမ်တွင်းပုန်းဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဟင်းချက်ရာတွင် ဆားနည်းသည်ဟု ဆိုကာ ဟင်းရည်ပူဖြင့် ပက်ခြင်း၊ အဝတ်လျှော်ရာတွင် ပြောင်စင်အောင် မလျှော်နိုင်ဟု ဆိုကာ အအေးမိနေသည့်ကြားမှ ရေအေးဖြင့် လောင်းခြင်းစသည့် ရက်စက်မှုများကို မေသော် ခါးစည်းခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် မေသော်သည် မည်သူ့ကိုမျှ မတိုင်တော့ဘဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ငြိမ်သက်မှုနောက်ကွယ်တွင် တောက်လောင်နေသော အမုန်းမီးများကို ဒေါ်ကလျာ မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

မေသော်သည် ဒေါ်ကလျာ၏ 

မေသော်သည် ထိုစာအုပ်ကို ဝှက်ထားလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ဒေါ်ကလျာကို အနိုင်ယူနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော လက်နက်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် အချိန်စောင့်ရမည်။ ဒေါ်ကလျာကဲ့သို့ ပါးနပ်သော မြေခွေးမကို အနိုင်ယူရန်အတွက် သူမကိုယ်တိုင်လည်း မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အေးစက်တတ်ရမည်။

ဦးမင်းမောင်သည် ကျန်းမာရေး တစ်စစ ချို့တဲ့လာသည်။ ဒေါ်ကလျာ တိုက်ကျွေးနေသော ဆေးဝါးများကြောင့် ဦးမင်းမောင်သည် အမြဲတမ်း မိန်းမောနေတတ်သည်။ မေသော်သည် ဖခင်အနားသို့ သွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဒေါ်ကလျာက "နင်က နင့်အဖေကို သတ်မလို့လား" ဟု ဆိုကာ မောင်းထုတ်တတ်သည်။

အမှန်စင်စစ်တွင် ဒေါ်ကလျာသည် ဦးမင်းမောင်၏ အစာထဲသို့ အဆိပ်အတောက်အနည်းငယ်စီ ထည့်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း မေသော် ရိပ်မိလာသည်။ မေသော်သည် ဖခင်ကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဒေါ်ကလျာက သူမကို 

မေသော်သည် 

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော ညတစ်ညတွင် မေသော်သည် ကြိုးဖြင့် ဆင်းကာ အိမ်ထဲမှ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များ သွေးစို့နေသော်လည်း မရပ်ဘဲ ပြေးခဲ့သည်။ ရှေ့နေကြီး ဦးဘုန်းမြတ်ထံ ရောက်ရှိသောအခါ သူမတွင် ရှိသမျှ အထောက်အထားများကို ပြသလိုက်သည်။

ရှေ့နေကြီးသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး "သမီး... ဒီလောက်အထိ ဖြစ်နေတာ ဘာလို့ အခုမှ လာတာလဲ။ ဦးလေး အမြန်ဆုံး အရေးယူပေးမယ်" ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ရဲတပ်ဖွဲ့နှင့်အတူ ရှေ့နေကြီးသည် ဦးမင်းမောင်၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဒေါ်ကလျာသည် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း ဟန်မပျက်ဘဲ "ဘာကိစ္စလဲ ရှေ့နေကြီး။ ကျွန်မ အမျိုးသားက နေမကောင်းဘူးလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှေ့နေကြီးက မေသော့်ကို ရှေ့ထုတ်လိုက်သောအခါ ဒေါ်ကလျာ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ "ဒီကလေးမက အိမ်ကနေ ခိုးပြေးသွားတာလေ။ ကျွန်မက လိုက်ရှာနေတာ" ဟု သူမက လိမ်ညာပြန်သည်။

သို့သော် ရဲတပ်ဖွဲ့က ဒေါ်ကလျာ၏ 

ဒေါ်ကလျာသည် ရဲတပ်ဖွဲ့၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သူမသည် ရုန်းကန်ရင်း မေသော့်ကို ကြည့်ကာ "နင်... နင့်ကို ငါ သတ်ပစ်မယ်" ဟု အော်ဟစ်နေသည်။ ဦးမင်းမောင်သည် ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ခံရပြီး ဆရာဝန်များ၏ ကုသမှုကြောင့် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။

ဦးမင်းမောင် သတိရလာသောအခါ မေသော့်ကို ကြည့်ကာ မျက်ရည်ကျခဲ့သည်။ "သမီးလေး... အဖေ မှားသွားပါတယ်။ အဖေ အမှောင်ဖုံးနေခဲ့တာပါ"

မေသော်သည် ဖခင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ ယခင်ကကဲ့သို့ နွေးထွေးမှုမျိုး မရှိတော့ချေ။ အနာရွတ်များက နက်ရှိုင်းလွန်းလှသည်။

ခြောက်လခန့် ကြာပြီးနောက်...။

ဒေါ်ကလျာသည် ထောင်ဒဏ် နှစ်ရှည် ကျခံလိုက်ရသည်။ ဦးမင်းမောင်သည် ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာသော်လည်း စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းကာ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် တရားအားထုတ်နေတော့သည်။

မေသော်သည် ထိုရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်ရှေ့က နွယ်သာကီပင်များကို ရေလောင်းရင်း ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်သည် ကြည်လင်နေသော်လည်း မေသော့်မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ကိန်းအောင်းနေဆဲပင်။

သူမသည် အမေ့၏ စိန်လက်စွပ်လေးကို လက်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမသည် ယခင်ကကဲ့သို့ နူးညံ့သော မိန်းကလေး မဟုတ်တော့ပေ။ လောကဓံ၏ ရက်စက်မှုများက သူမကို ခိုင်မာသော၊ အေးစက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ပြီ။

အိမ်ကြီး၏ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ဒေါ်ကလျာ၏ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို မေသော် မီးရှို့လိုက်သည်။ တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများကို ကြည့်ရင်း မေသော် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ရှင်က ကျွန်မကို နှိပ်စက်ခဲ့ပေမယ့်... ရှင် မသိခဲ့တာ တစ်ခုရှိတယ်။ ရှင်က ကျွန်မကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံတတ်အောင်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသနားတတ်အောင် သင်ပေးသွားခဲ့တာပဲ"

မေသော်သည် လှေကားပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ တက်သွားသည်။ အိမ်ကြီး၏ အမှောင်ထုထဲတွင် သူမ၏ ခြေသံများက တစ်ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူမသည် အနိုင်ရခဲ့သော်လည်း ထိုအောင်ပွဲသည် အထီးကျန်ခြင်းနှင့် လဲလှယ်ခဲ့ရသော အောင်ပွဲ ဖြစ်နေတော့သည်။

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် အိမ်ကြီးသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ လေတိုက်တိုင်း ယိမ်းနွဲ့နေသော နွယ်သာကီပန်းများကတော့ တစ်စုံတစ်ဦး၏ ကြေကွဲဖွယ်ရာ ပုံပြင်ကို တိုးတိုးလေး ပြောပြနေသကဲ့သို့ပင်။