ထမင်းသိုးကျွေးတဲ့ ပထွေး
ထမင်းသိုးကျွေးတဲ့ ပထွေး
“ဟာ... အမေ၊ ဟင်းက ကောင်းလှချည်လား။ ရှယ်ပဲ။ စာကျက်လို့ ဗိုက်ဆာနေတာ၊ ဒီညတော့ ဟင်းကောင်းနဲ့ စားပြီး စာကျက်ဦးမှ။ အမေရော မစားသေးဘူးလား၊ လာလေ... သမီးနဲ့အတူတူ စားမယ်လေ။”
ကျွန်မ ရှေ့မှာ ချထားတဲ့ ကြက်သားဆီပြန်ဟင်းလေးကို ကြည့်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်မိသည်။ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း စာမေးပွဲနား နီးလာလေလေ၊ ကျွန်မ ဗိုက်က ပိုဆာလာလေလေပင်။ အမေက ကျွန်မဘေးမှာ ထိုင်ရင်း အတောက်ပဆုံး ပြုံးပြသည်။ ထိုအပြုံးတွေနောက်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကို ထိုစဉ်က ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ပါ။
“သမီးဘာသာ စားပါ၊ အမေက သမီးအဒေါ်အိမ်မှာ စားလာပြီးပြီ”
အမေ့ရဲ့ အသံက အေးချမ်းသလိုလိုရှိသော်လည်း တစ်ချက်တစ်ချက် တုန်ယင်နေသလို ခံစားရသည်။ ကျွန်မကတော့ ဘာကိုမှ သံသယမဝင်ဘဲ အမေယူလာပေးတဲ့ ဟင်းတွေကို မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားနေမိသည်။ အမေက ကျွန်မအတွက် တကယ်ကို တုနှိုင်းမဲ့သူပါ။ အဖေ ဆုံးသွားပြီးကတည်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေး မပြိုလဲအောင် အမေက သူ့ပခုံးနှစ်ဖက်နဲ့ မားမားမတ်မတ် ထမ်းပိုးခဲ့သည်။ ဒေါ်လေးအိမ်မှာ အိမ်အလုပ်ကူပြီး ရတဲ့လခလေးနဲ့ ကျွန်မကို ကျောင်းထားပေးရုံတင်မက၊ ဒေါ်လေးတို့ စားကြွင်းစားကျန်တွေကို ကျွန်မအတွက် ဟင်းကောင်းဟင်းမွန် ဖြစ်အောင် အမြဲတမ်း ယူဆောင်လာပေးတတ်သည်။
အဝတ်ခေါက်နေတဲ့ အမေ့ရဲ့ ကျောပြင်လေးကို ငေးကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာသည်။ အမေ့လက်ချောင်းလေးတွေဟာ အဝတ်လျှော်လွန်းလို့ ဖောင်းကြွပြီး အရေပြားတွေ လန်နေပြီ။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ စီးကျမလာအောင် အတင်းထိန်းရင်း ထမင်းကို ပလုတ်ပလောင်း စားပစ်လိုက်သည်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုပဲ တေးထားမိသည်။ “ငါ အောင်မြင်ရမယ်။ အမေ့ကို ဒီလို အောက်ကျို့ပြီး အလုပ်မလုပ်စေရတော့ဘူး။ ငါ့အမေကို သူများအိမ်မှာ အစေခံ မလုပ်ခိုင်းတော့ဘူး။”
ဒါပေမဲ့ ဘဝဆိုတာ ကျွန်မတို့ မျှော်လင့်ထားသလို အမြဲတမ်း မချောမွေ့ခဲ့ပါဘူး။ အမေ့ဘဝထဲကို ဦးဘကျော်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက် ရောက်လာတဲ့နေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ လောကကြီးဟာ အရောင်တွေ ပြောင်းကုန်တော့သည်။ အမေက သူ့ကို လက်ထပ်လိုက်တယ်လို့ ပြောတဲ့နေ့က ကျွန်မ တစ်ညလုံး ငိုခဲ့သည်။ “ဘာလို့လဲ အမေ... သမီး ရှိရက်သားနဲ့ ဘာလို့ ဒီလူကို အိမ်ပေါ် ခေါ်လာတာလဲ” လို့ အော်ဟစ်မေးတော့ အမေက ကျွန်မကို ဖက်ပြီး “အမေ တစ်ယောက်တည်း မနိုင်တော့လို့ပါ သမီးရယ်... သမီး ရှေ့ရေးအတွက် အမေ အားကိုးချင်လို့ပါ” တဲ့။
ဦးဘကျော်က စကားနည်းသည်။ ရုပ်က ခပ်ကြမ်းကြမ်း၊ အသားမည်းမည်းနဲ့။ သူ့ကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ကျွန်မ ရွံရှာမိသည်။ သူက ကျွန်မတို့ အိမ်လေးထဲမှာ ပိုနေတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုလိုပဲ။ အမေက သူ့ကို အားကိုးချင်လို့ ခေါ်လာတာဆိုပေမဲ့ ကျွန်မ မျက်လုံးထဲမှာတော့ သူဟာ အမေ့ရဲ့ လုပ်စာကို ထိုင်စားမယ့် လူပိုတစ်ယောက်ထက် မပိုခဲ့ပါဘူး။
စာမေးပွဲဖြေဖို့ သုံးရက်အလိုမှာ အမေ အိပ်ရာထဲ လဲသွားသည်။ အမေ့မျက်နှာလေး ဖြူဖက်ဖြူရော ဖြစ်နေတာကို မြင်တော့ ကျွန်မ စာကျက်ဖို့ကိုတောင် မေ့သွားပြီး အမေ့ဘေးမှာ ငိုယိုနေမိသည်။
“အမေ... ဘာဖြစ်တာလဲဟင်။ သမီးကို မထားခဲ့ပါနဲ့ဦး။”
အမေက ကျွန်မလက်ကို အားယူပြီး ဆုပ်ကိုင်ရင်း “ဘာမှမဖြစ်ဘူး သမီး... အမေ နည်းနည်း ပင်ပန်းလို့ပါ။ စာသွားကျက်။ သမီး စာမေးပွဲ အောင်မှ အမေ နေကောင်းမှာ” လို့ ဖျော့တော့စွာ ပြောရှာသည်။
ထိုအချိန်မှာ ဒေါ်လေးက အိမ်ထဲကို ဝုန်းဒုန်းရုန်းဒုန်း ဝင်လာသည်။ မျက်နှာကလည်း မဲ့ရွဲ့လို့။
“နင့်သမီးကသာ စာမေးပွဲဖြေရမှာ၊ နင်က ဘာလို့ လဲနေတာလဲ။ မနက်ဖြန် ငါ့သမီးကို စာမေးပွဲအကြိုအပို့ လုပ်ရဦးမယ်။ ပြန်လာရင် စားဖို့သောက်ဖို့လည်း နင်ပဲ ချက်ရမှာ။ နေမကောင်းဘူးဆိုပြီး အလုပ်ပျက်လို့ မရဘူးနော်။”
ဒေါ်လေးက အမေ့ရှေ့ကို ပိုက်ဆံငါးသောင်း ပစ်ချပေးခဲ့ပြီး “ဒါပဲရှိတော့တယ်၊ နောက် သုံးလလောက်ထိ ထပ်မတောင်းနဲ့” လို့ ပြောပြီး ထွက်သွားသည်။ အမေကတော့ ထိုပိုက်ဆံလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်ဝဲနေရှာသည်။
ဦးဘကျော်ကတော့
“ရှင်... လူယုတ်မာပဲ။ အမေ့ကို ဒီလောက် နှိပ်စက်နေတာတောင် ရှင် ဘာမှ မလုပ်ပေးဘူး။ ရှင့်ကို မုန်းတယ်” လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်ပစ်လိုက်သည်။ သူကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ပြီး အပြင်ကို ထွက်သွားလေရဲ့။
နောက်ရက်တွေမှာ အမေ့အခြေအနေက ပိုဆိုးလာသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ စာမေးပွဲဖြေနေရတဲ့အတွက် အမေက သူ့ဝေဒနာကို အတင်းအကျပ် ဖုံးကွယ်ထားသည်။ ကျွန်မ အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း အမေက အိပ်ရာပေါ်မှာ ငြိမ်နေတတ်ပြီး ဦးဘကျော်ကတော့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ တစ်ခုခု လုပ်နေတတ်သည်။
ကျွန်မ မနက်ဖြန် သင်္ချာဘာသာရပ် ဖြေရမည့် ညမှာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု စတင်ခဲ့သည်။ အမေက
“ရော့... ဒါ စားလိုက်”
ဦးဘကျော်က ထမင်းပန်းကန်ကို ကျွန်မရှေ့ တိုးပေးသည်။ ကျွန်မ ထမင်းကို တစ်လုတ် ခပ်စားလိုက်တဲ့အချိန်မှာတင် ပျို့တက်လာသည်။ ထမင်းက သိုးနေသည်။ အနံ့က နံစော်နေပြီး စေးကပ်ကပ် ဖြစ်နေသည်။
“ရှင်... ကျွန်မကို ဘာကျွေးတာလဲ။ ဒါ ထမင်းသိုးကြီးလေ။ ရှင် တမင်လုပ်တာမလား။ ကျွန်မကို ဗိုက်နာအောင်လုပ်ပြီး စာမေးပွဲ မဖြေနိုင်အောင် လုပ်တာမလား။”
ကျွန်မ ဒေါသတွေ ပေါက်ကွဲပြီး ထမင်းပန်းကန်ကို သူ့ရှေ့မှာတင် လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ထမင်းလုံးတွေက သူ့အင်္ကျီပေါ်မှာ ကပ်ကုန်သလို၊ ပန်းကန်ကွဲစတွေက ကြမ်းပြင်ပေါ် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ သူက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ကျွန်မကို ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ထိုစဉ်က ကျွန်မမှာ နားလည်ပေးနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပါဘူး။
“ရှင် ထွက်သွား! ဒီအိမ်ပေါ်က အခုချက်ချင်း ဆင်းသွား!”
ကျွန်မ အော်ဟစ်နေပေမဲ့ ဦးဘကျော်က မလှုပ်မယှက် ရပ်နေမြဲ။ သူက ထမင်းသိုးတွေကို ကုန်းကောက်နေသည်။
“သမီး... တခြား စားစရာ မရှိတော့လို့ပါ။ အခုလောလောဆယ် ဒါလေးပဲ အောင့်သက်ပြီး စားလိုက်ပါ။ မနက်ဖြန်ကျရင်...”
“တော်စမ်း! ရှင် အခုမှ လာပြီး ဟန်ဆောင်မနေနဲ့။ အမေ နေမကောင်းဖြစ်နေတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ကျွန်မကို နှိပ်စက်နေတာမလား။ ရှင့်လို ပထွေးမျိုးဆီက ဘာမှ မစားဘူး။”
ကျွန်မ
နောက်နေ့မနက် စာမေးပွဲသွားခါနီးမှာ ဦးဘကျော်က ကျွန်မကို ဆိုင်ကယ်နဲ့ လိုက်ပို့ဖို့ စောင့်နေသည်။ ကျွန်မ သူ့ကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဆိုင်ကယ်ပေါ် တက်ထိုင်လိုက်သည်။ စာမေးပွဲခန်းထဲ ရောက်တော့ သင်္ချာပုစ္ဆာတွေကို အာရုံစိုက်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ဗိုက်က တဂူးဂူးမြည်နေသည်။ ညက ထမင်းသိုးတစ်လုတ်ကြောင့်လားမသိ၊ ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ခံစားနေရသည်။
စာမေးပွဲဖြေပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အိမ်ရှေ့မှာ လူတွေ အများကြီး ရောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ စာမေးပွဲ အောင်စာရင်း ထွက်တာလည်း မဟုတ်ဘဲ ဘာလို့ လူတွေ စုနေကြတာလဲ။
အိမ်ထဲကို ပြေးဝင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို တစ်စစီ ပြိုလဲသွားစေခဲ့သည်။ အမေက အိမ်အလယ်မှာ အဖြူရောင်ပိတ်စနဲ့ လွှမ်းခြုံထားခြင်း ခံထားရသည်။ ဒေါ်လေးက ဘေးမှာထိုင်ပြီး ဟန်ဆောင်မျက်ရည်တွေနဲ့ ငိုနေသည်။
“အမေ!!!”
ကျွန်မရဲ့ အော်သံက အိမ်လေးတစ်အိမ်လုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ကျွန်မ အမေ့နားကို ပြေးသွားပြီး အမေ့ကိုယ်လေးကို လှုပ်နှိုးမိသည်။ အမေ့ကိုယ်လေးက အေးစက်နေပြီ။ တောင့်တင်းနေပြီ။
“နင့်အမေက မနေ့ညကတည်းက ဆုံးသွားတာပါ သမီးရယ်... နင် စာမေးပွဲဖြေနေတာ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှာစိုးလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘဲ ထားခဲ့တာ” လို့ အိမ်နီးချင်းတစ်ယောက်က လာပြောသည်။
ကျွန်မ ခေါင်းထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မနေ့ညကတည်းက? ဒါဆို မနေ့ညက ကျွန်မ ထမင်းသိုးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အော်ဟစ်နေတဲ့အချိန်မှာ အမေက လူ့လောကထဲမှာ မရှိတော့ဘူးပေါ့။
ကျွန်မ အမေ့အလောင်းဘေးမှာ ဒူးထောက်ပြီး နာကျင်စွာ ငိုကြွေးနေမိသည်။ ထိုအချိန်မှာ ဦးဘကျော်က အိမ်နောက်ဖေးကနေ ထွက်လာသည်။ သူ့လက်ထဲမှာ ဆေးအိတ်လေးတစ်အိတ်နဲ့ အကြွေစေ့အချို့ ရှိနေသည်။
ကျွန်မ သူ့ကို မြင်တာနဲ့ အမုန်းတရားတွေ ပြန်လည် ရှင်သန်လာပြီး -
“ရှင်... ရှင် ဘာလို့ အမေဆုံးတာကို ဖုံးထားတာလဲ။ ရှင်က လူယုတ်မာပဲ။ အမေ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်ကိုတောင် ကျွန်မကို မတွေ့ခိုင်းဘူး။ ရှင် တမင်လုပ်တာမလား!”
ကျွန်မ သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်သီးနဲ့ ထုရိုက်နေပေမဲ့ သူက ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ငြိမ်ခံနေသည်။ ထိုစဉ်မှာ ဒေါ်လေးက အနားကို ရောက်လာပြီး ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်သည်။
“နင့်အမေက ဆေးရုံတက်ဖို့ ပိုက်ဆံမရှိလို့ သေသွားတာ။ ငါပေးတဲ့ ငါးသောင်းကိုလည်း နင့်ပထွေးက နင့်အတွက် ကျောင်းလခ သွားပေးလိုက်တယ်လေ။ အေး... နင့်အမေကတော့ အာဟာရပြတ်ပြီး ရောဂါကျွမ်းပြီး သေတာ။ နင့်ပထွေးကလည်း အသုံးမကျပါဘူး။ မိန်းမ တစ်ယောက်လုံး သေနေတာတောင် အလောင်းကို
ကျွန်မ မှင်တက်သွားသည်။ ဘာ... ကျောင်းလခ?
ကျွန်မ ဦးဘကျော်ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူက မျက်လုံးချင်း မဆုံဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားသည်။
“ဦးလေး... ဒါ အမှန်ပဲလား”
သူက အိတ်ကပ်ထဲက စာအိတ်အစုတ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ပေးသည်။ ထိုစာအိတ်ထဲမှာ အမေ ရေးထားတဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင် ပါလာသည်။
“သမီးလေး... အမေ မနိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သမီး စာမေးပွဲကိုတော့ အပျက်မခံပါနဲ့။ ဦးဘကျော်ကို အမေ တောင်းပန်ထားပါတယ်။ အမေ တကယ်လို့ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင်တောင် သမီး စာမေးပွဲအားလုံး ပြီးတဲ့အထိ မပြောပြဖို့။ သမီး စာမေးပွဲဖြေနေတုန်း စိတ်ဓာတ်ကျမှာ အမေ ကြောက်တယ်။ သမီးအောင်မြင်တာကို အမေ မြင်ချင်သေးတယ်။ အမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ သမီးရယ်။”
ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက
ကျွန်မ စာမေးပွဲ သွားဖြေနေတဲ့အချိန်မှာ သူကတော့ အမေ့အလောင်းဘေးမှာ တစ်ယောက်တည်း ငိုနေခဲ့မှာပေါ့။ သူကတော့ အမေ့အတွက် သဂြိုဟ်စရိတ် ရှာဖို့ သူ့ရဲ့ သွေးတွေကိုတောင် သွားရောင်းခဲ့တာကို ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။
အမေ့ရဲ့ ဈာပန ပြီးသွားတဲ့နောက်မှာ ဦးဘကျော်က အဝတ်အစား အထုပ်လေးကို ဆွဲပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းဖို့ ပြင်သည်။ ကျွန်မ သူ့ရှေ့မှာ ပိတ်ရပ်လိုက်မိသည်။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရအောင် စီးကျနေဆဲ။
“ဦးလေး... သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ သမီးက လူမိုက်မလေးပါ။ သမီး ဦးလေးကို အများကြီး အထင်လွဲခဲ့တယ်”
သူက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။
“သမီးမှာ အပြစ်မရှိပါဘူး။ ဦးလေးကလည်း သမီးတို့ ဘဝထဲကို ကြားဖြတ်ဝင်လာတဲ့ လူစိမ်းတစ်ယောက်ပဲလေ။ အခု အမေလည်း မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ဦးလေး သွားပါတော့မယ်။ သမီး စာမေးပွဲ အောင်မှာပါ။ အမေက သမီးကို အရမ်းယုံတာ။”
“ဦးလေး... မသွားပါနဲ့ဦး။ သမီးမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ ဦးလေးက အမေ စိတ်ချခဲ့ရတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော လူပဲ။ သမီး ဦးလေးကို အဖေလို့ မခေါ်နိုင်သေးပေမဲ့... ဦးလေးကို သမီးတို့ အိမ်သားတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားချင်ပါတယ်”
ဦးဘကျော်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာသည်။ သူက သူ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ လက်ကြီးနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းကို အသာအယာ ပုတ်ပေးခဲ့သည်။ ထိုလက်တွေဟာ အမေ့ကို ဘယ်လောက်အထိ ချစ်ခဲ့သလဲဆိုတာ အခုမှ ကျွန်မ ခံစားမိတော့သည်။
အခုဆိုရင် ကျွန်မ တက္ကသိုလ်ဘွဲ့ရပြီး အလုပ်ကောင်းကောင်း ရနေပါပြီ။ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေး ရှိပြီ၊ အမေ ဖြစ်စေချင်တဲ့ ဂုဏ်ရှိတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အမေကတော့ ကျွန်မရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ကြည့်ပြီး မပြုံးနိုင်တော့ဘူး။
ကျွန်မ အိမ်ရဲ့ ထမင်းစားပွဲပေါ်မှာတော့ အကောင်းဆုံး ဟင်းလျာတွေ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်သည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ဟင်းကောင်းတွေထက် ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်တာကတော့... ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ပထွေးဖြစ်သူ ငိုကြွေးရင်း ကျွေးခဲ့တဲ့ ထို “ထမင်းသိုး” တစ်လုတ်ပါပဲ။
ကျွန်မ ဘဝမှာ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ မေတ္တာတရားဆိုတာ ချိုမြိန်တဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ လာတာမဟုတ်ဘဲ၊ ခါးသီးတဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေ၊ နံစော်နေတဲ့ ထမင်းသိုးတွေနဲ့လည်း လာတတ်ကြောင်းပင်။ ဒါပေမဲ့ ထိုအရာတွေကို ကျွန်မ နားလည်ခဲ့တဲ့အချိန်မှာတော့ အမေက မရှိတော့သလို၊ ပထွေးဖြစ်သူ ဦးဘကျော်ကလည်း ကျန်းမာရေး ချို့တဲ့ပြီး ဆုံးပါးသွားခဲ့ပါပြီ။
နောင်တဆိုတာ အမြဲတမ်း နောက်ကျနေတတ်မြဲပါ။ ကျွန်မတို့ လက်ရှိ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ မေတ္တာတရားတွေကို အပေါ်ယံ အခွံတွေနဲ့ မဆုံးဖြတ်မိဖို့၊ တန်ဖိုးထားတတ်ဖို့ အရေးကြီးလှသည်။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - အချစ်စစ်ဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အဆိုးဝါးဆုံး ပုံစံဖြင့် ရောက်ရှိလာတတ်သော်လည်း ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သင့်အား အကောင်းဆုံးဖြစ်စေရန်သာ ဖြစ်သည်။ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ဖြင့် မဆုံးဖြတ်ဘဲ နှလုံးသားဖြင့် ခံစားကြည့်မှသာ စစ်မှန်သော မေတ္တာကို တွေ့မြင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။