အမျိုးသမီးကို ဆုံးရှုံးရတဲ့နေ့

 အမျိုးသမီးကို ဆုံးရှုံးရတဲ့နေ့

မြင်ကွင်း () - အေးစက်သွားသော ကော်ဖီခွက်နှင့် လစ်ဟာသွားသော နံနက်ခင်း

နံနက်ခင်း နေခြည်နုနုသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာရမည့် ထမင်းဆီသတ်နံ့ သို့မဟုတ် လတ်ဆတ်သော ကော်ဖီနံ့တို့က ယနေ့တွင် ပျောက်ဆုံးနေသည်။ ကိုမျိုးသည် အိပ်ရာထက်၌ ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလိမ့်ရင်း ဘေးနားရှိ နေရာလွတ်ကို လက်ဖြင့် စမ်းမိသည်။ အေးစက်နေသည်။ ခါတိုင်းဆိုလျှင် နွေသည် သူထက်စော၍ ထနှင့်ပြီးသား။ သူမ၏ ခေါင်းအုံးလေးပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ခေါင်းလျှော်ရည်နံ့ သင်းသင်းလေးကို ရှာဖွေမိသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ထိုရနံ့သည်ပင် ခပ်စိမ်းစိမ်း ဖြစ်နေတော့သည်။

သူ ကုတင်ပေါ်မှ ထိုင်လိုက်မိသည်။ အခန်းထဲတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုက စိုးမိုးထားသည်။ နံရံပေါ်ရှိ နာရီစက္ကန့်တံ သွားနေသည့်အသံမှာပင် ကျယ်လောင်လွန်းလှသည်ဟု ထင်ရသည်။ ရေချိုးခန်းထဲမှ ရေကျသံကို သူမျှော်လင့်မိသော်လည်း ဘာသံမှ ထွက်မလာခဲ့။ ဧည့်ခန်းထဲသို့ သူ ထွက်လာခဲ့သည်။ မီးဖိုချောင် စားပွဲပေါ်တွင် ကော်ဖီခွက်တစ်ခွက် ရှိနေသည်။ သို့သော် ထိုကော်ဖီသည် အငွေ့တလူလူ ထနေသည်မဟုတ်ဘဲ အပေါ်ယံတွင် အလွှာပါးလေးတစ်ခု ဖုံးအုပ်ကာ အေးစက်နေပြီဖြစ်သည်။ 

"နွေ... နွေ..."

သူ ခပ်တိုးတိုး ခေါ်ကြည့်မိသည်။ အသံက အိမ်ထဲတွင် ဟိန်းသွားပြီး ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ ပြန်မလာခဲ့။ စားပွဲပေါ်တွင် သပ်ရပ်စွာ ချထားသော စာအိတ်တစ်အိတ်နှင့် အိမ်သော့တွဲကို သူ မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာသည်။ ဒါဟာ နောက်ပြောင်မှုတစ်ခု မဟုတ်နိုင်မှန်း သူ သိလိုက်ပြီ။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး သူ လျစ်လျူရှုခဲ့သော၊ သာမန်ကိစ္စဟု သတ်မှတ်ခဲ့သော သူမ၏ စိတ်ကောက်ခြင်းများ၊ မျက်ရည်များနှင့် ငြိမ်သက်မှုများသည် ယနေ့တွင် ရလဒ်တစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားခဲ့ပြီ။ သူ ခုံပေါ်တွင် ခွေခနဲ ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ တိတ်ဆိတ်လွန်းသော ထိုအိမ်ကြီးသည် သူ့ကို ဝါးမြိုတော့မည့် အလား ခံစားနေရသည်။

မြင်ကွင်း () - အတိတ်၏ အရိပ်များနှင့် ကတိစကားများ

ကိုမျိုး၏ မျက်လုံးထဲတွင် လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်ခန့်က ပုံရိပ်များ တရိပ်ရိပ် ပေါ်လာသည်။ ထိုစဉ်က သူတို့နှစ်ယောက်သည် အချစ်ဦးသူငယ်ချင်းများအဖြစ်မှ ဘဝလက်တွဲဖော်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ မင်္ဂလာဆောင်သည့်နေ့က နွေ့၏ မျက်နှာတွင် ပွင့်လန်းနေသော အပြုံးများကို သူ မှတ်မိသေးသည်။ ဖြူစင်လွန်းသော မင်္ဂလာဝတ်စုံနှင့် သူမသည် နတ်သမီးလေးတစ်ပါးအလား။ 

"မျိုး... နွေ့ကို ဘယ်တော့မှ လက်မလွှတ်ပါနဲ့နော်" ဟု သူမက ကတိတောင်းခဲ့ဖူးသည်။ 

သူကလည်း "နွေ့ကို တစ်သက်လုံး ရွှေလက်တွဲပြီး စောင့်ရှောက်သွားမှာပါ" ဟု ခိုင်မာသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောခဲ့သည်။ 

သူတို့၏ အချစ်ဇာတ်လမ်းသည် အားကျစရာ ကောင်းခဲ့သည်။ ရန်ကုန်မြို့၏ လမ်းမများပေါ်တွင် လက်ချင်းချိတ် လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြဖူးသည်။ မိုးဖွဲဖွဲကျသော ညနေခင်းများတွင် ထီးလေးတစ်ချောင်းအောက်၌ ခိုလှုံရင်း အနာဂတ်အကြောင်းတွေ အရှည်ကြီး ပြောခဲ့ကြဖူးသည်။ ကိုမျိုးသည် ရည်မှန်းချက်ကြီးသူ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘဝကို အောင်မြင်ချင်သည်။ နွေ့ကို အကောင်းဆုံး ထားချင်သည်။ သို့သော် ထို "အကောင်းဆုံး" ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို သူ နားလည်မှု လွဲမှားခဲ့ပုံရသည်။ သူသည် အလုပ်ထဲတွင် စိတ်နှစ်ထားရင်း နွေ့၏ နှလုံးသားကို ဂရုစိုက်ရန် မေ့လျော့နေခဲ့သည်။ 

အစပိုင်းတွင် နွေသည် နားလည်ပေးခဲ့သည်။ "မျိုး အလုပ်တွေ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီလား၊ နားလိုက်ပါဦး" ဟု သူမက အမြဲ ပြောတတ်သည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ထိုစကားသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သူ အလုပ်မှ နောက်ကျပြန်လာတိုင်း နွေသည် အိပ်ခန်းထဲတွင် အိပ်ချင်ဟန်ဆောင်နေတတ်သည်။ သူတို့ကြားက စကားပြောသံများသည် "စားပြီးပြီလား"၊ "အင်္ကျီလျှော်ပြီးပြီ" ဆိုသည့် လုပ်ငန်းသုံး စကားများသာ ကျန်တော့သည်။ အတိတ်က နွေးထွေးခဲ့သော ကတိများသည် ယခုအခါတွင် အေးစက်သော အမှတ်ရစရာများသာ ဖြစ်နေတော့သည်။

မြင်ကွင်း () - လျစ်လျူရှုခြင်း၏ အဆိပ်သင့်သော ညနေခင်းများ

လွန်ခဲ့သော ခြောက်လခန့်က အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို ကိုမျိုး ပြန်သတိရမိသည်။ ထိုနေ့သည် သူတို့၏ မင်္ဂလာနှစ်ပတ်လည်နေ့ ဖြစ်သည်။ နွေက တစ်ပတ်စော၍ သူ့ကို သတိပေးခဲ့သည်။ "မျိုး... လာမယ့် စနေနေ့က နွေ့တို့အတွက် အရေးကြီးတယ်နော်။ အပြင်မှာ ထမင်းသွားစားရအောင်" ဟု သူမက မျက်လုံးလေးများ တောက်ပလျက် ပြောခဲ့သည်။

ကိုမျိုးကလည်း "အေးပါ... မျိုး မှတ်ထားပါတယ်" ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။ 

သို့သော် ထိုနေ့ရောက်သောအခါ ကုမ္ပဏီတွင် အရေးကြီးသော ပရောဂျက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ကိုမျိုးသည် အလုပ်ထဲတွင် နစ်မွန်းသွားသည်။ ဖုန်းကိုလည်း ပိတ်ထားမိသည်။ ည နာရီကျော်မှ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဧည့်ခန်းထဲတွင် မီးမှိန်မှိန်လေးသာ လင်းနေသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် နွေ ကိုယ်တိုင်ချက်ထားသော ဟင်းလျာများမှာ အေးစက်နေပြီ။ သူမသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း စောင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မျိုး... ဖုန်းဆက်လို့လည်း မရဘူး" သူမ၏ အသံမှာ အက်ရှနေသည်။ 

"အလုပ်ကိစ္စတွေ အရမ်းများနေလို့ပါ နွေရာ။ မင်းကလည်း ကလေးကျနေတာပဲ၊ နှစ်ပတ်လည်ဆိုတာ နောက်နှစ်လည်း ရှိတာပဲဥစ္စာ" ဟု သူက အော်ဟစ်ငေါက်ငမ်းမိခဲ့သည်။ 

နွေသည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေ့က သူမ မငိုခဲ့ပါ။ သို့သော် ထိုတိတ်ဆိတ်မှုသည် ငိုယိုခြင်းထက် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းမှန်း သူ မသိခဲ့။ သူသည် သူမ၏ စိတ်ဓာတ်တွေ တစ်စစီ ပြိုကွဲနေသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ဘဲ မိမိကိုယ်မိမိသာ မှန်သည်ဟု ထင်နေခဲ့သည်။ ထိုညနေခင်းမှစ၍ သူတို့ကြားတွင် မြင်မရသော နံရံကြီးတစ်ခု စတင်တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မြင်ကွင်း () - နွေ့၏ တိတ်ဆိတ်သော ငိုရှိုက်သံများ

နွေသည် မိန်းမကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ယောက်၏ တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်သည်။ ကိုမျိုး၏ အဝတ်အစားများ၊ အစားအသောက်များကို အမြဲ အဆင်သင့် ဖြစ်နေအောင် စီစဉ်ပေးသည်။ သို့သော် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာမူ တဖြည်းဖြည်း ခြောက်သွေ့လာခဲ့သည်။ သူမသည် ကိုမျိုးကို အကြိမ်ကြိမ် စကားပြောရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ 

"မျိုး... နွေ့တို့ တစ်နေရာရာကို ခရီးသွားရအောင်လား။ နွေ အရမ်း မွန်းကြပ်နေလို့ပါ" 

"ငါ အလုပ်မအားဘူးလို့ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား နွေ။ မင်းကတော့ အိမ်မှာနေပြီး အေးဆေးပဲ၊ ငါ့မှာတော့ အပြင်မှာ ဘယ်လောက်ရုန်းကန်နေရလဲ သိလား"

ကိုမျိုး၏ စကားလုံးများသည် ထက်မြက်သော ဓားကဲ့သို့ နွေ့၏ နှလုံးသားကို ပိုင်းဖြတ်ခဲ့သည်။ နွေသည် အထီးကျန်ခြင်း၏ အရသာကို ခါးသီးစွာ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူသည် အိမ်တွင် ရှိနေသော်လည်း စိတ်က အိမ်တွင် မရှိ။ ဖုန်းတစ်လုံးနှင့် သို့မဟုတ် လက်ပ်တော့တစ်လုံးနှင့်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးနေတတ်သည်။ နွေသည် ညနက်သန်းခေါင်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ကာ ငိုကြွေးတတ်သည်။ သူမ၏ ငိုရှိုက်သံများကို ကိုမျိုး မကြားအောင် ခေါင်းအုံးနှင့် ဖိထားခဲ့ရသည်။ 

သူမသည် သူမကိုယ်သူမ ပြန်မေးမိသည်။ "ငါ့ဘဝက ဒါပဲလား။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာမရှိတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ ရုပ်သေးရုပ်လို နေသွားရမှာလား"။ သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်မီးတောက်ကလေးသည် လေပြင်းတိုက်ခံရသော ဆီမီးကဲ့သို့ တဖျတ်ဖျတ် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုမီးတောက်ကလေးသည် ငြိမ်းသွားခဲ့ပြီ။

မြင်ကွင်း () - နောက်ဆုံးသော ညစာနှင့် ဂရုစိုက်မှု

မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်ကို ကိုမျိုး ပြန်တွေးကြည့်သည်။ မနေ့ညက နွေသည် ထူးထူးခြားခြား ပြုမူခဲ့သည်။ သူမသည် ကိုမျိုး အကြိုက်ဆုံး ငါးသလောက်ပေါင်းနှင့် ချဉ်ပေါင်ဟင်းကို ချက်ထားသည်။ ညစာစားပွဲတွင် သူမသည် စကားတွေ အများကြီး ပြောနေခဲ့သည်။ ကိုမျိုး၏ ငယ်သူငယ်ချင်းများအကြောင်း၊ သူတို့ ပထမဆုံး တွေ့ခဲ့သော နေရာလေးအကြောင်း စသဖြင့်။ 

ကိုမျိုးသည် ထိုအချိန်က ဘာမှထူးခြားသည်ဟု မထင်ခဲ့။ "နွေ ဒီနေ့ စကားတွေ အရမ်းပြောနေပါလား" ဟုပင် စနောက်ခဲ့သေးသည်။ 

"မျိုး... နွေ့ကို တကယ်ချစ်ခဲ့ရဲ့လား" ဟု သူမက ရုတ်တရက် မေးခဲ့သည်။ 

သူက ရယ်ရင်း "ချစ်လို့ပဲ လက်ထပ်ထားတာပေါ့ နွေရာ။ ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ" ဟု ပြီးစလွယ် ဖြေခဲ့သည်။ 

နွေသည် ပြုံးလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးမှာ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပြည့်နှက်နေသော အပြုံးမျိုး ဖြစ်သည်။ ညအိပ်ရာဝင်ခါနီးတွင် နွေသည် ကိုမျိုး၏ ခြေထောက်လေးများကို နှိပ်ပေးခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများ တုန်ယင်နေသည်ကို သူ သတိထားခဲ့မိသော်လည်း ပင်ပန်းနေ၍ အမြန်အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုညက သူ့ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့မှန်း သူ မသိခဲ့ပါ။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နှုတ်ဆက်ခြင်း ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုနေခဲ့မှန်း သူ မသိခဲ့ပါ။ ထိုညစာသည် သူမ ကျွေးမွေးခဲ့သော နောက်ဆုံးသော မေတ္တာစာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

မြင်ကွင်း () - အိမ်ဆိုသော အကျဉ်းထောင်

ကိုမျိုးသည် ဆိုဖာပေါ်မှ ထကာ အိမ်အနှံ့ လျှောက်ကြည့်မိသည်။ အိမ်ကြီးက တိတ်ဆိတ်လွန်းသဖြင့် သူ့ခြေသံကို သူ ပြန်ကြားနေရသည်။ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ နွေ၏ အိမ်စီးဖိနပ်လေးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် ထိုဖိနပ်လေးကို သေသပ်စွာ ထားခဲ့သည်။ ရေခဲသေတ္တာပေါ်တွင် ကပ်ထားသော စာရွက်လေးများကို သူ ဖတ်ကြည့်မိသည်။ 

"မျိုး သောက်ရမယ့် ဆေးတွေက အပေါ်ဆင့်မှာ ရှိတယ်"

"မီးဖိုခလုတ်ကို သေချာပိတ်ဖို့ မမေ့နဲ့နော်"

"အဝတ်လျှော်ရင် အဖြူနဲ့ အစင်းကို ခွဲလျှော်ပါ"

စာလုံးလေးများက ဝိုင်းစက်နေသည်။ နွေသည် ထွက်သွားသည့်တိုင်အောင် သူ့အတွက် စိတ်ပူပေးနေခဲ့သေးသည်။ သူသည် ထိုစာရွက်လေးကို ကိုင်ရင်း မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ ဤအိမ်ကြီးတွင် သူသည် သခင်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း တကယ်တော့ နွေမရှိလျှင် သူသည် ဘာမှမလုပ်တတ်သော ကလေးတစ်ယောက်နှင့်တူကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ 

သူမ၏ အဝတ်ဘီရိုကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အဝတ်အစား တော်တော်များများ မရှိတော့သည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ မသိအောင် သူမသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြင်ဆင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်။ သူမ၏ ကိုယ်သင်းနံ့လေးမှာ ဘီရိုထဲတွင် ကျန်ရစ်နေဆဲ။ သူသည် သူမ၏ ကျန်ရစ်သော အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ယူကာ ရင်ဘတ်တွင် ဖိကပ်ထားမိသည်။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆွဲညှစ်ခံထားရသလို ခံစားရသည်။ "နွေ... မင်း ဘယ်မှာလဲ" ဟု သူ အော်ဟစ်လိုက်မိသော်လည်း ပြန်လာသော အသံမှာ အိမ်၏ ပဲ့တင်သံသာ ဖြစ်သည်။

မြင်ကွင်း () - စာတစ်စောင်၏ အလေးချိန်

ကိုမျိုးသည် စားပွဲပေါ်က စာအိတ်ကို တုန်ရီသော လက်များဖြင့် ဖွင့်လိုက်သည်။ စာအိတ်ထဲတွင် စာရွက်တစ်ရွက်နှင့်အတူ သူတို့၏ လက်ထပ်လက်စွပ်လေး ပါလာသည်။ လက်စွပ်လေးသည် စားပွဲပေါ်တွင် တောက်ခနဲ ကျသွားပြီး တလိမ့်လိမ့်နှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။ သူ စာကို ဖတ်လိုက်သည်။ 

"မျိုး... နွေ ထွက်သွားပါပြီ။ မျိုးကို မုန်းလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ နွေ့ကိုယ်နွေ့ မပျောက်ကွယ်သွားအောင် ထွက်သွားရတာပါ။ ဒီအိမ်ထဲမှာ နွေဟာ အသက်ရှူနေရပေမယ့် သေနေတဲ့ လူတစ်ယောက်လို ခံစားနေရတာ ကြာပါပြီ။ မျိုးက အလုပ်တွေ၊ အောင်မြင်မှုတွေနောက်ကို လိုက်နေတဲ့အချိန်မှာ နွေ့ကို လမ်းဘေးက ကျောက်ခဲတစ်လုံးလိုပဲ သဘောထားခဲ့တယ်။ နွေ့မှာလည်း နှလုံးသားရှိတယ်၊ နွေ့မှာလည်း ခံစားချက်ရှိတယ်ဆိုတာ မျိုး သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ မျိုး ရှာဖွေနေတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကြားမှာ နွေဆိုတဲ့ မိန်းမဟာ အနှောင့်အယှက်တစ်ခု ဖြစ်နေမှာ စိုးလို့ နွေ အပြီးအပိုင် ဖယ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ နွေ့ကို လိုက်မရှာပါနဲ့တော့။ နွေဟာ မျိုးအတွက် အရင်ကတည်းက ဆုံးရှုံးနေခဲ့ပြီးသား လူတစ်ယောက်ပါ။"

စာကို ဖတ်ပြီးသောအခါ ကိုမျိုး၏ လက်ထဲမှ စာရွက်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လျောကျသွားသည်။ သူ၏ ကမ္ဘာကြီးသည် ပြိုကျပျက်စီးသွားသလို ခံစားရသည်။ "နွေဟာ မျိုးအတွက် အရင်ကတည်းက ဆုံးရှုံးနေခဲ့ပြီးသား..." ဆိုသော စကားလုံးက သူ့ရင်ကို လှံဖြင့် ထိုးလိုက်သလိုပင်။ သူသည် သူမကို ဘေးနားမှာ ရှိနေရုံနှင့် ပိုင်ဆိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့မိသည်။ တကယ်တော့ သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက သူ့ထံမှ တဖြည်းဖြည်း ခွာထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မြင်ကွင်း () - ရန်ကုန်ည၏ မျက်ရည်နှင့် လိုက်လံရှာဖွေခြင်း

ကိုမျိုးသည် ကားသော့ကို ဆွဲကာ အိမ်ပြင်သို့ ပြေးထွက်ခဲ့သည်။ သူသည် ရူးသွပ်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရန်ကုန်မြို့အနှံ့ ကားမောင်းကာ ရှာဖွေနေမိသည်။ သူတို့ သွားလေ့ရှိသော ပန်းခြံများ၊ စားသောက်ဆိုင်များ၊ နွေ့၏ သူငယ်ချင်းများအိမ်... အနှံ့အပြား သူ ရှာခဲ့သည်။ 

"နွေ ဒီကို လာသေးလား" ဟု သူ မေးသမျှ လူတိုင်းက ခေါင်းခါပြကြသည်။ 

မိုးသည် သည်းထန်စွာ ရွာချလာသည်။ ကားမှန်ပေါ်သို့ ကျလာသော မိုးရေစက်များသည် သူ၏ မျက်ရည်များနှင့် ရောထွေးနေသည်။ သူသည် ကန်တော်ကြီး စောင်းတွင် ကားကို ရပ်လိုက်သည်။ မိုးထဲရေထဲတွင် သူ လမ်းလျှောက်နေမိသည်။ လူသူကင်းမဲ့နေသော ကန်စောင်းတွင် သူ အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိသည်။ 

"နွေ... ကိုယ် မှားသွားပြီ။ ပြန်လာပါနွေရယ်။ ကိုယ် အလုပ်တွေကို စွန့်လွှတ်ပါ့မယ်။ ကိုယ် မင်းကိုပဲ အချိန်ပေးပါ့မယ်" 

သို့သော် မိုးသံကြားတွင် သူ၏ အသံမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကန်ရေပြင်သည် မှောင်မည်းကာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ဘယ်လောက် အတ္တကြီးခဲ့သလဲဆိုသည်ကို ယခုမှ သိလိုက်ရသည်။ သူသည် သူမကို လှောင်အိမ်ထဲက ငှက်တစ်ကောင်လို ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လွတ်လပ်ခွင့်နှင့် ပျော်ရွှင်မှုများကို သူ၏ အောင်မြင်မှုဆိုသော အုတ်တံတိုင်းများဖြင့် ကာရံထားခဲ့သည်။ ယခု ထိုငှက်ကလေးသည် လှောင်အိမ်ကို ဖောက်ပိတ်ကာ ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီ။ သူမကို ပြန်ရဖို့ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့သော အိပ်မက်တစ်ခုမှန်း သူ သိလာရသည်။

မြင်ကွင်း () - နောင်တ၏ အရသာ

ကိုမျိုး အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲရွှဲစိုနေသည်။ သူသည် အဝတ်ပင်မလဲနိုင်ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ အိမ်ထဲတွင် နွေ့၏ အငွေ့အသက်များက နေရာအနှံ့ ရှိနေဆဲ။ နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ထားသော သူတို့၏ မင်္ဂလာဆောင် ဓာတ်ပုံကို သူ စိုက်ကြည့်မိသည်။ ဓာတ်ပုံထဲက နွေသည် အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြုံးနေသည်။ ထိုအပြုံးကို သူ ဘယ်တုန်းက နောက်ဆုံးမြင်ခဲ့သလဲဟု ပြန်စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း မမှတ်မိတော့။ 

သူသည် သူမ၏ အကြိုက်ဆုံး စာအုပ်စင်ကို သွားကြည့်မိသည်။ စာအုပ်တစ်အုပ်ကြားတွင် ပန်းခြောက်လေးတစ်ပွင့်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုပန်းလေးသည် သူတို့ ပထမဆုံး ချိန်းတွေ့စဉ်က သူ ပေးခဲ့သော ပန်းလေး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုမျှလောက်သော အရာလေးကိုပင် တန်ဖိုးထား သိမ်းဆည်းခဲ့သည်။ သူကမူ သူမ၏ တန်ဖိုးထားမှုများကို အမှိုက်ကဲ့သို့ သဘောထားခဲ့သည်။ 

သူသည် သူမ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်ကြည့်မိသည်။ "သင်ခေါ်ဆိုသော တယ်လီဖုန်းမှာ စက်ပိတ်ထားပါသည်" ဆိုသည့် အသံကသာ တုံ့ပြန်လာသည်။ သူသည် မက်ဆေ့ခ်ျများစွာ ပို့မိသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်"၊ "ချစ်ပါတယ်"၊ "ပြန်လာခဲ့ပါ"။ သို့သော် ထိုမက်ဆေ့ခ်ျများသည် တစ်ဖက်သို့ ရောက်မသွားခဲ့။ နောင်တဆိုသည်မှာ နံနက်ခင်းတွင် သောက်ရသော အေးစက်နေသည့် ကော်ဖီခွက်ကဲ့သို့ပင်။ ခါးသီးလွန်းလှသည်။ သူသည် အမှောင်ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရင်း သူမ မရှိသော ဘဝကို ဘယ်လို ဖြတ်သန်းရမလဲဟု တွေးတောရင်း ရင်နာနေမိသည်။

မြင်ကွင်း () - အထီးကျန်မှု၏ ပုံတူ

တစ်ပတ် ကြာသွားခဲ့သည်။ ကိုမျိုးသည် အလုပ်သို့ မသွားနိုင်တော့။ သူ၏ အခန်းသည် ရှုပ်ပွနေသည်။ ပန်းအိုးထဲက ပန်းများသည် ညှိုးနွမ်းကာ ကြွေကျနေပြီ။ သူသည် ထမင်းကို ကိုယ်တိုင်ချက်စားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဟင်းတွေက တူးကုန်သည်။ နွေ လုပ်ပေးခဲ့သမျှ အရာတိုင်းသည် ဘယ်လောက် ခက်ခဲခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သူ ယခုမှ နားလည်လာသည်။ 

သူသည် ညဘက်တွင် အိပ်မရဘဲ နွေ့၏ အင်္ကျီများကို ဖက်ကာ အိပ်စက်ရသည်။ သူမ၏ အသံလေးကို ကြားယောင်နေတတ်သည်။ "မျိုး... ထမင်းစားရအောင်"၊ "မျိုး... အင်္ကျီလဲတော့လေ"။ သို့သော် သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တိုင်း မြင်ရသည်မှာ လစ်ဟာနေသော အခန်းကျယ်ကြီးသာ ဖြစ်သည်။ 

သူသည် နွေ့၏ မိဘများထံသို့လည်း သွားခဲ့ဖူးသည်။ "နွေ ဒီမှာ မရှိပါဘူး သားရယ်။ သူ ဘယ်သွားလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ကိုလည်း မပြောသွားဘူး။ သူ စိတ်အေးအေးထားချင်လို့ ခဏထွက်သွားတာ ဖြစ်မှာပါ" ဟု နွေ့အမေက မျက်ရည်စများနှင့် ပြောခဲ့သည်။ 

နွေသည် သူမ၏ မိသားစုကိုပင် မပြောဘဲ ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် အရာအားလုံးကို အစက ပြန်စချင်နေပုံရသည်။ ကိုမျိုးသည် ရန်ကုန်မြို့၏ လမ်းမများပေါ်တွင် ယောင်ချာချာနှင့် လျှောက်သွားနေမိသည်။ လူအုပ်ကြီးထဲတွင် နွေ့ကို တွေ့နိုးနိုးနှင့် ရှာဖွေမိသော်လည်း သူမသည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသော ရနံ့တစ်ခုလိုပင်။ သူသည် အိမ်သို့ ပြန်မလာချင်တော့။ အိမ်ဆိုသည်မှာ နွေမရှိလျှင် အုတ်နံရံလေးခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ ခါးသီးစွာ သိလိုက်ရသည်။

မြင်ကွင်း () - မမျှော်လင့်သော တွေ့ဆုံခြင်း

တစ်လခန့် ကြာပြီးနောက်၊ ကိုမျိုးသည် မြို့ပြင်ရှိ ကော်ဖီဆိုင်လေးတစ်ခုတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူသည် စိတ်ဓာတ်ကျကာ လူပုံပန်းပင် ပြောင်းလဲနေပြီ။ ထိုအချိန်တွင် ဆိုင်ထဲသို့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဝင်လာသည်။ လှပသော ဂါဝန်လေးနှင့်၊ ဆံပင်ကို ခပ်နိမ့်နိမ့် စည်းထားသည်။ ထိုသူကား နွေ ဖြစ်သည်။ 

သူမ၏ မျက်နှာသည် အရင်ကထက် ပို၍ လန်းဆန်းနေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အရင်က မြင်ခဲ့ရသော ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်များ မရှိတော့။ သူမသည် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ သူငယ်ချင်းအချို့နှင့်အတူ ရယ်မောကာ စကားပြောနေသည်။ ကိုမျိုးသည် သူမကို လှမ်းကြည့်ရင်း ရင်ခုန်သံများ မြန်လာသည်။ သူ သူမဆီကို ပြေးသွားချင်သည်။ တောင်းပန်ချင်သည်။ 

သို့သော် သူ မသွားနိုင်ခဲ့။ သူမ၏ ပျော်ရွှင်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ရင်း သူ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမသည် သူ့မရှိဘဲ ပို၍ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ဆူးဖြင့် ထိုးလိုက်သလို ခံစားရသည်။ သူသည် သူမကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည်မှာ ကိုယ်ခန္ဓာတင် မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုများကိုပါ ဆုံးရှုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သူမ၏ ဘဝထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလျှင် ထိုအပြုံးများ ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်မိသည်။ 

နွေသည် ခဏအကြာတွင် သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်မိသည်။ သူတို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားသည်။ နွေ့၏ မျက်နှာတွင် အံ့ဩမှု အနည်းငယ် ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူမသည် သူ့ကို ခေါင်းလေး အနည်းငယ် ငြိမ့်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ဆိုင်ထဲမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထိုနှုတ်ဆက်ခြင်းသည် "ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး" ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင်။

မြင်ကွင်း () - နှုတ်ဆက်ခြင်း၏ အဆုံးသတ်

ကိုမျိုးသည် ကော်ဖီဆိုင်ထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်ရည်များမှာ ထိန်းမရအောင် ကျဆင်းလာသည်။ ယနေ့သည် သူ နွေ့ကို အမှန်တကယ် ဆုံးရှုံးရသည့်နေ့ ဖြစ်သည်။ အရင်က ထွက်သွားသည့်နေ့မှာ သူမ ပြန်လာနိုးနှင့် မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးသည်။ ယခုမူ ထိုမျှော်လင့်ချက် မီးတောက်ကလေးမှာ အပြီးအပိုင် ငြိမ်းသွားခဲ့ပြီ။ 

သူသည် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ သူ အရင်ဆုံး လုပ်သည့်အလုပ်မှာ နံရံပေါ်ရှိ မင်္ဂလာဆောင် ဓာတ်ပုံကို ဖြုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုပုံကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ နွေ့ကို သူ ချစ်လျှင် သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို သူ ခွင့်ပြုရတော့မည်။ သူသည် စားပွဲပေါ်တွင် ကျန်နေသော လက်ထပ်လက်စွပ်လေးကို ယူကာ ကျောက်စိမ်းဘူးလေးထဲ ထည့်လိုက်သည်။ 

"နွေ... ပျော်အောင် နေပါ" ဟု သူ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်မိသည်။ 

အပြင်ဘက်တွင် နေဝင်သွားပြီ။ အမှောင်ထုသည် အိမ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်လာသည်။ ကိုမျိုးသည် အမှောင်ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိသည်။ သူသည် အောင်မြင်မှုများကို ရှာဖွေရင်း ဘဝ၏ တန်ဖိုးအရှိဆုံးအရာကို လက်လွှတ်လိုက်ရသူ ဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးရခြင်းဆိုသည်မှာ ထိုလူ မရှိတော့ခြင်းကို ဆိုလိုသည်မဟုတ်။ ထိုလူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မိမိအတွက် နေရာမရှိတော့ခြင်းကိုသာ ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ 

သူသည် ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ လေအေးလေးများ တိုးဝင်လာသည်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ နွေ မရှိသော ဘဝကို သူ စတင်ဖြတ်သန်းရတော့မည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ အမှားများအတွက် သူ ပေးဆပ်ရသော တန်ဖိုးပင် ဖြစ်သည်။ တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် ယခုအခါတွင် သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်း ဖြစ်နေတော့သည်။ သူသည် အမှောင်ထဲတွင် မျက်လုံးမှိတ်ကာ နွေ့၏ ပျော်ရွှင်သော ပုံရိပ်လေးကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သိမ်းဆည်းလိုက်ပါတော့သည်။