မုဆိုးဖိုရဲ့ မာယာ
မုဆိုးဖိုရဲ့ မာယာ
ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အစောဆုံးမှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာ ဖုန်ထူတဲ့ကျောင်းကွင်းပြင်နဲ့ ကျောင်းစောင့်တဲအိုလေးရဲ့ မှေးမှိန်တဲ့အလင်းရောင်တွေပဲ ရှိခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အဖေဟာ အဲဒီကျောင်းမှာပဲ ကျောင်းစောင့်လုပ်သလို ကျွန်တော်ကလည်း အဲဒီကျောင်းမှာပဲ ပညာသင်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော့်အမေကတော့ ကျွန်တော်ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ကျွန်တော်တို့သားအဖနှစ်ယောက်ကို စွန့်ခွာပြီး နောက်မီးလင်းခဲ့တယ်လို့ ကြားဖူးပါတယ်။ ဘယ်အရပ်၊ ဘယ်ဒေသကို ရောက်သွားမှန်းလည်း မသိ၊ သိချင်စိတ်လည်း မရှိခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ လောကကြီးမှာ အဖေဆိုတဲ့လူတစ်ယောက်ဟာ နေမင်းကြီးလိုပဲ တစ်ခုတည်းသော အားကိုးရာဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအားကိုးရာဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တစ်ခါတလေမှာ ရှက်စရာကောင်းတဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခုလို ခံစားခဲ့ရတာပါ။ အဖေဟာ ကျောင်းစောင့်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အတွက် ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးက ကျွန်တော့်ကို သနားပြီး ကျောင်းထားပေးခဲ့တာပါ။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို အရမ်းချစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချစ်တွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို သူနဲ့နီးနီးကပ်ကပ် မနေစေချင်ဘူး။ "သား ဂုဏ်ငယ်မှာစိုးလို့" ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို အဘိုးဖြစ်သူနဲ့အတူ နေခိုင်းခဲ့တယ်။ ကျောင်းမှာဆိုရင်လည်း အဖေက ကျွန်တော့်ကို မြင်ရင် မသိသလို နေတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မျက်လုံးချင်းဆုံတဲ့အခါတိုင်း အဲဒီမျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်တော့်အပေါ်ထားတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ၊ ဂုဏ်ယူမှုတွေကို ကျွန်တော် အမြဲမြင်နေရတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီအကြည့်တွေကို မုန်းခဲ့တယ်။ ကျောင်းစောင့်သားဆိုတဲ့ ဘဝကို ရုန်းထွက်ချင်ခဲ့တယ်။
ကျောင်းစောင့်သားဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်က ကျွန်တော့်ကို အောက်ခြေလူတန်းစားတစ်ယောက်လို့ အမြဲသတ်မှတ်နေသလို ခံစားရတယ်။ ကျောင်းက သူငယ်ချင်းတွေက အဖေ့ကို "ဦးကြီး" လို့ ခေါ်ပြီး ခိုင်းတာတွေကို မြင်ရတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးတောက်သလိုပဲ။ အဲဒီလိုနဲ့ ကျွန်တော်ဟာ လမ်းမှားကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ဆိုးပေချင်လာတယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူမိုက်တစ်ယောက်လို့ ထင်မှတ်လာတယ်။ မူးယစ်ဆေးဝါးရောင်းတဲ့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့နဲ့ သွားပတ်သက်မိပြီး သူတို့အတွက် ဆေးဖြန့်ပေးတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ခဲ့တယ်။ ငွေလွယ်လွယ်ရလာတာက ကျွန်တော့်ကို မာန်တက်စေခဲ့တယ်။ အဖေပေးတဲ့ မုန့်ဖိုးထက် ဆယ်ဆမကတဲ့ ငွေတွေကို ကိုင်နိုင်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော်ဟာ အဖေ့ကို ပိုပြီး အထင်သေးလာမိတယ်။ အဖေကတော့ ဘာမှမသိရှာဘူး။ "သား... ပညာကို ကြိုးစားသင်ပါ" လို့ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ စိတ်ထဲကနေ "အဖေရှာပေးတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ဆို ကျွန်တော် ဒီလိုဝတ်နိုင်ပါ့မလား" လို့ ခနဲ့နေမိခဲ့တာပေါ့။
အပြစ်ဆိုတာ တစ်နေ့တော့ ပေါ်တာပါပဲ။ ကျွန်တော် မူးယစ်ဆေးတွေ ဖြန့်နေရင်းနဲ့ ရဲတွေရဲ့ ဝိုင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်။ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော် သေဘေးကနေ သီသီလေး လွတ်ခဲ့တာပါ။ ဆေးထုပ်တွေကို ပစ်ချပြီး ရောက်ရာအရပ်ကို ထွက်ပြေးခဲ့ရတယ်။ အိမ်ကိုလည်း မပြန်ရဲ၊ အဘိုးဆီလည်း မကပ်ရဲဘဲ မြို့ပြင်က တောစပ်တစ်ခုမှာ ပုန်းနေခဲ့ရတယ်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာတော့ ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတဲ့ သတင်းက ကျွန်တော့်ကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့တယ်။ အဖေ ဆေးရုံတက်နေရတယ်တဲ့။ အဖေ့ရဲ့ မျက်လုံးတစ်လုံး ကွယ်သွားပြီလို့ ဆိုကြတယ်။ ကျွန်တော် ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ပဲ အခြေအနေကို စုံစမ်းကြည့်တော့ အဖေက စက်ဘီးမှောက်ပြီး ကျောက်တုံးနဲ့ မျက်စိကို တိုက်မိတာလို့ သိရတယ်။ ဆေးရုံကို သွားကြည့်ချင်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို ရဲတွေ လိုက်နေမှာစိုးလို့ မသွားနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဖေက ဆေးရုံကဆင်းလာတော့ မျက်လုံးတစ်ဖက်က ဟောက်ပက်ကြီး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ကြည့်ရတာ အရမ်းကို ရုပ်ဆိုးလွန်းလှပါတယ်။ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးက အဖေ့ကို သနားပြီး ကျောင်းစောင့်အလုပ်မှာပဲ ဆက်ခန့်ထားခဲ့တယ်။
ကံကောင်းတာတစ်ခုက ကျွန်တော့်ကို ခိုင်းတဲ့ မူးယစ်ဆေးဂိုဏ်းချုပ်က ရဲဖမ်းတာ ခံလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်အကြောင်းကိုလည်း သူက မပြောခဲ့ဘူးထင်ပါရဲ့။ ပြဿနာတွေ အေးသွားပြီး ကျွန်တော် ကျောင်းပြန်တက်ခွင့် ရခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းမှာ အဖေ့ကို မြင်ရတိုင်း ကျွန်တော် ရှက်မိတယ်။ မျက်လုံးတစ်ဖက် မရှိတဲ့အပြင် ရုပ်ဆိုးလှတဲ့ အဖေ့ကို သူငယ်ချင်းတွေက "မျက်လုံးလပ်ကြီး" လို့ ကွယ်ရာမှာ ပြောင်ကြတာကို ကြားရတိုင်း ကျွန်တော် အဖေ့ကို စိတ်နာမိတယ်။ "ဘာလို့ အဲဒီလောက်တောင် မဆင်မခြင် ဖြစ်ရတာလဲ" လို့ပဲ အပြစ်တင်နေမိခဲ့တယ်။ အဖေကတော့ ကျွန်တော့်ကို မြင်ရင် အရင်လိုပဲ ပြုံးပြရှာတယ်။ မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းနဲ့ ပြုံးတဲ့ အပြုံးက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မာယာတစ်ခုလိုပဲ ခံစားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အဖေ့ကို ကျေးဇူးတင်ရမယ့်အစား "ကျွန်တော့်ကို ရှက်အောင်လုပ်နေတဲ့ လူအိုကြီး" လို့ပဲ သတ်မှတ်ခဲ့တာပါ။
နောက်ဆုံးနှစ် ကျောင်းသားတွေရဲ့ မိတ်ဆုံစားပွဲနေ့ ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမြင့်ဆုံးဂုဏ်ယူမှုနဲ့ အနိမ့်ဆုံးအရှက်ရမှုတွေ ဒွန်တွဲနေတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပေါ့။ ကျွန်တော် အထက်တန်းအောင်ခဲ့ပြီ။ မိဘတွေကို ဖိတ်ရတဲ့ပွဲမှာ ကျွန်တော် အဖေ့ကို မလာစေချင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဖေက ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရောက်နေခဲ့တယ်။ အခမ်းအနားမှာ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးက အဖေ့ကို စင်ပေါ်ခေါ်ပြီး ဂုဏ်ပြုဆုပေးတယ်။ အဖေ ပင်စင်ယူတော့မှာဖြစ်လို့ ဝန်ထမ်းတွေ စုပေးထားတဲ့ ငွေတွေကိုလည်း ပေးကြတယ်။ ဆရာကြီးက "သူဟာ ကျောင်းစောင့်အဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ကျေခဲ့သလို၊ အခု သူ့သားဟာလည်း ကျွန်တော်တို့ကျောင်းကနေ ပညာတတ်တစ်ယောက်အဖြစ် ထွက်ခွာတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်ကနေ သားတစ်ယောက်ကို ပညာတတ်အောင် ပထမဆုံး ပျိုးထောင်ပေးခဲ့တဲ့ ဖခင်အဖြစ် ကျွန်တော် ဂုဏ်ပြုပါတယ်" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ လူတွေက လက်ခုပ်တီးကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေက ကျွန်တော့်ကို ပြုံးစစနဲ့ ကြည့်နေကြတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ပေါက်ကွဲသွားတော့တာပဲ။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို "ကျောင်းစောင့်သား" လို့ လှောင်နေကြတယ်လို့ပဲ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် မိတ်ဆုံစားပွဲကနေ တိတ်တိတ်လေး ထွက်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်လို့ အဖေ စက်ဘီးလေးနဲ့ မိုးလင်းမှ ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် ဆီးပြီး ရန်တွေ့တော့တာပဲ။ "ကျောင်းစောင့်သား အထက်တန်းအောင်တယ်ဆိုပြီး ဂုဏ်ယူနေတာပေါ့လေ" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ အဖေက အံ့သြသွားပြီး "ဂုဏ်ယူတာပေါ့သားရယ်... အဖေက သားကို ပညာတတ်ကြီး ဖြစ်စေချင်တာ" လို့ အသာအယာ ပြန်ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဒေါသက မရပ်ဘူး။ "ပညာတတ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ... ကျွန်တော့်ကို မှီခိုစားမယ်ပေါ့ ဟုတ်လား" လို့ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောထည့်လိုက်မိတယ်။ အဖေ့မျက်လုံးထဲမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားတာကို မြင်လိုက်ရပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ "တော်စမ်းပါဗျာ... အဖေနဲ့နေရတာ ကျွန်တော့်မှာ အမြဲတမ်း မျက်နှာငယ်နေရတယ်" လို့ ပြောပြီး အဝတ်အစားတွေ ထုပ်ပိုးပြီး အိမ်က ထွက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့ဟာ ကျွန်တော် အဖေ့ကို နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ရတဲ့ နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့မိဘူး။
ကျွန်တော် မြို့တက်ခဲ့တယ်။ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ကောလိပ်တက်တယ်၊ တက္ကသိုလ်ပြီးတော့ အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝက အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်စုံလာတယ်။ အိမ်ထောင်ကျတယ်၊ သားသမီးနှစ်ယောက် ရလာတယ်။ ကျွန်တော့်အတိတ်ကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်အဖေဟာ ကွယ်လွန်သွားပြီလို့ပဲ လိမ်ညာထားခဲ့တယ်။ တစ်နေ့တော့ ကျွန်တော် ရုံးကအိမ်ပြန်လာတဲ့အချိန် ခြံဝမှာ နွမ်းပါးလှတဲ့ အဘိုးအိုတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကားမှန်ချပြီး ကြည့်လိုက်တော့ မျက်လုံးတစ်ဖက် ဟောက်ပက်နဲ့ ရုပ်ဆိုးလှတဲ့ အဖေ ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ ဇနီးက "ကို... သူတောင်းစားလားမသိဘူး၊ လာကြည့်နေတာ ကြာပြီ" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တင်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။
ကျွန်တော် အဖေ့ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာစိတ်နဲ့ ကြည့်ပြီး "ဘာလာလုပ်တာလဲ" လို့ အေးစက်စက် မေးလိုက်တယ်။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အေးစက်စက် အကြည့်တွေနဲ့ ဇနီးဖြစ်သူရဲ့ စကားကြောင့် တွန့်ဆုတ်သွားရှာတယ်။ "ဟို... ဟို... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... လိပ်စာမှားလို့ပါ" လို့ တုန်တုန်ယင်ယင် ပြောပြီး အမြန်ပဲ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဖေ့ရဲ့ ကျောပြင်ကြီးဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး ကိုင်းညွတ်နေတာကို မြင်လိုက်ရပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ သနားစိတ်ထက် "ငါ့ဂုဏ်သိက္ခာကို လာဖျက်ဆီးနေတာပဲ" ဆိုတဲ့ အတွေးက ပိုကြီးစိုးနေခဲ့တယ်။ အဖေ ဘယ်လိုစုံစမ်းပြီး ရောက်လာသလဲဆိုတာကိုတောင် ကျွန်တော် မစဉ်းစားခဲ့မိဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ အောင်မြင်မှုတွေရဲ့ အမှောင်ဖုံးခြင်းကို ခံနေရတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီလေ။
လအနည်းငယ်ကြာတော့ ကျွန်တော့်ကျောင်းက ကျောင်းသားဟောင်းများ မိတ်ဆုံစားပွဲ ဖိတ်စာ ရောက်လာတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အောင်မြင်နေတဲ့ အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်အနေနဲ့ သွားကြွားချင်တဲ့စိတ်နဲ့ ဇာတိမြို့လေးကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ တစ်ဆက်တည်းမှာပဲ အဖေ့ကို သတိပေးချင်သေးတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို နောက်ထပ်ခြေမလှမ်းဖို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အဖေ့အိမ်ရှေ့ရောက်တဲ့အခါ လူတွေ စည်ကားနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဖေ သေဆုံးသွားတာ တစ်လပြည့်ပြီဖြစ်လို့ ဆွမ်းကျွေးနေတာတဲ့။ အဘိုးလည်း ဆုံးသွားတာ နှစ်လောက် ရှိပြီလို့ သိရတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပေမဲ့ မျက်ရည်တော့ မကျခဲ့ဘူး။ ဦးလေးဖြစ်သူက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ စာတစ်စောင် ကမ်းပေးတယ်။ "မင်းအဖေ မသေခင် မင်းဆီကို ပို့ပေးဖို့ မှာသွားတယ်" တဲ့။
ကျွန်တော် ကားပေါ်ပြန်တက်ပြီး အဲဒီစာကို ဖတ်လိုက်မိတဲ့အချိန်မှာတော့ လောကကြီးတစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့ရတယ်။
"သား... သားအိမ်ကို လာကြည့်မိတာ တောင်းပန်ပါတယ်။ အဖေ့မြေးလေးတွေ ရှိနေပြီဆိုတာ ကြားလို့ တွေ့ချင်ရုံသက်သက် လာကြည့်တာပါ။ သားတို့ကို ဂုဏ်သိက္ခာကျအောင် လုပ်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ သား ဒီလိုအခြေအနေ ရောက်နေတာကို မြင်ရတော့ အဖေ သေပျော်ပါပြီ။ သား သိအောင် တစ်ခုတော့ ပြောခဲ့ပါရစေ။ သား မူးယစ်ဆေးကိစ္စနဲ့ ထွက်ပြေးတုန်းက သားဂိုဏ်းက လူတွေ အိမ်ကို ရောက်လာခဲ့ကြတယ်။ သားကို မတွေ့တော့ အဖေ့ကို ဖမ်းချုပ်ပြီး မျက်လုံးတစ်လုံးကို ကော်ထုတ်သွားကြတာ။ 'သား ဘယ်မှာလဲ' ဆိုတာကို အဖေ မပြောခဲ့လို့ သူတို့က သားကိုယ်စား အဖေ့ကို နှိပ်စက်သွားခဲ့တာပါ။ အဖေ သားကို စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးလို့ စက်ဘီးမှောက်တယ်လို့ လိမ်ခဲ့မိတာပါ။ အခုတော့ အဖေ့မှာ ကျန်တဲ့ မျက်လုံးတစ်လုံးကလည်း ဝါးနေပါပြီ။ သားကို တစ်ခါလောက် ထပ်တွေ့ချင်ပေမဲ့ သားက အဖေ့ကို မမှတ်မိတော့ဘူးထင်ပါရဲ့။ အဖေ့အတွက် စိတ်ထဲမှာ ဘာမှမဖြစ်ပါနဲ့ သား...။ အဖေ "
သင်ခန်းစာ - မိဘတို့၏ မေတ္တာသည် သားသမီးတို့အပေါ်တွင် အနှိုင်းမဲ့သော်လည်း သားသမီးတို့၏ မာန်မာနသည် ထိုမေတ္တာကို ကွယ်စေတတ်သည်။ အမှန်တရားကို သိရှိချိန်တွင် နောင်တသည် အဖော်မပါဘဲ ရောက်ရှိလာတတ်သည်။