အယုံလွယ်မိသော ချစ်သူကောင်မလေး
အယုံလွယ်မိသော ချစ်သူကောင်မလေး
ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး အုံ့မှိုင်းညို့မှောင်နေသည်။ ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ ညနေခင်းသည် ပုံမှန်ထက်စော၍ မှောင်ရီပျိုးစပြုနေပြီး လေထုထဲတွင် မိုးနံ့သင်းသင်းက ပျံ့လွင့်နေသည်။ လမ်းမပေါ်တွင် ကားသံ၊ လူသံတို့က ဆူညံလျက်ရှိသော်လည်း မေသက်တစ်ယောက် ကော်ဖီဆိုင်လေး၏ ထောင့်ကျကျဝိုင်းတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေမိသည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင် ချထားသော ကော်ဖီခွက်ကလေးမှ အငွေ့တို့သည် လေထဲတွင် ဝဲပျံရင်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ သူမ၏ စိတ်အာရုံတို့ကမူ ဆိုင်တံခါးဝဆီသို့သာ အမြဲတစေ ရောက်ရှိနေ၏။
မေသက်သည် ရိုးရှင်းပြီး အေးဆေးစွာ နေတတ်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင် အပြစ်ကင်းစင်မှုနှင့် စိတ်ရင်းစေတနာကောင်းမှုတို့က အမြဲတစေ အရည်လဲ့နေတတ်သည်။ ထိုအချက်ကပင် သူမကို လှပစေသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း သူမအတွက် အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်ကို သူမကိုယ်တိုင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူမသည် လူတိုင်းကို ကိုယ့်စိတ်နှင့်နှိုင်း၍ ယုံကြည်တတ်သူဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် သူမ ချစ်ရသူ "မင်းခန့်" နှင့် ပတ်သက်လာလျှင်မူ ထိုယုံကြည်မှုက အတိုင်းအဆမရှိ ခိုင်မာလွန်းလှသည်။
"မေ... စောင့်နေရတာ ကြာသွားပြီလား။"
ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ မင်းခန့် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ မိုးရေစက်အချို့ စိုစွတ်နေသော သူ၏ ဆံပင်များနှင့် ကုတ်အင်္ကျီက သူ့ကို ပို၍ ကြည့်ကောင်းစေသလို ဖြစ်နေသည်။ မေသက်၏ မျက်နှာတွင် ချက်ချင်းဆိုသလို အပြုံးပန်းတို့ ဝေဆာသွားသည်။ စောစောက စောင့်နေရ၍ အနည်းငယ် စိတ်မရှည်ဖြစ်ခဲ့သမျှတို့သည် သူ၏ အသံတစ်ချက်၊ အပြုံးတစ်ချက်အောက်တွင် နှင်းကဲ့သို့ အရည်ပျော်ကျသွားရသည်။
"မကြာသေးပါဘူး မင်းရယ်။ မိုးရွာနေလို့ လမ်းပိတ်နေတာကို မေ သိတာပဲဟာ။"
မေသက်က နူးညံ့စွာ ပြန်ပြောရင်း သူမ၏ လက်ကိုင်ပုဝါလေးဖြင့် မင်းခန့်၏ နဖူးပေါ်မှ မိုးရေစက်များကို သုတ်ပေးမိသည်။ မင်းခန့်က သူမ၏လက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးများက နွေးထွေးသယောင်ရှိသော်လည်း မေသက် သတိမထားမိသည်မှာ ထိုနွေးထွေးမှုနောက်ကွယ်တွင် ခန့်မှန်းရခက်သော အေးစက်မှုအချို့ ကွယ်ဝှက်နေခြင်းပင်။
"မေက အမြဲတမ်း ကိုယ့်အပေါ် နားလည်ပေးလွန်းတယ်။ အဲဒါကြောင့်လည်း မေ့ကို ကိုယ်က ပိုချစ်ရတာ။"
မင်းခန့်၏ စကားလုံးတိုင်းသည် ပျားရည်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်လှသည်။ မေသက်အတွက်မူ ထိုစကားလုံးများသည် သူမ ဘဝ၏ လုံခြုံရာ ကျွန်းကလေးတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ မေသက်သည် သူမ၏ ဘဝထဲသို့ မင်းခန့် ဝင်ရောက်လာသည့် နေ့မှစ၍ အရာရာကို ပန်းခင်းသော လမ်းဟုသာ မြင်ယောင်ခဲ့သည်။ မင်းခန့်က သူမကို ဂရုစိုက်သည်၊ နွေးထွေးမှုကို ပေးသည်၊ ရံဖန်ရံခါတွင်လည်း သူ၏ အခက်အခဲများကို သူမနှင့် တိုင်ပင်တတ်သည်။
"မေ... ကိုယ် ဒီနေ့ နည်းနည်း စိတ်ညစ်စရာရှိလို့။ အလုပ်ထဲမှာ ပရောဂျက်တစ်ခု အမှားအယွင်းဖြစ်သွားပြီး ငွေကြေးအနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်နေလို့။"
မင်းခန့်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်လေးလေးချရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နောင်တနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေအောင် သူက ဖန်တီးထားသည်။ မေသက်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမ ချစ်ရသူ၏ မျက်နှာတွင် အပူရိပ်များကို မြင်ရသည်မှာ သူမအတွက် ကမ္ဘာပျက်သလို ခံစားရစေသည်။
"ဘယ်လောက်များလဲ မင်း။ မေ... မေ့မှာ စုထားတာလေးတွေ ရှိပါတယ်။ မင်း အခက်အခဲဖြစ်နေရင် မေ ကူညီပါရစေ။"
မေသက်က မဆိုင်းမတွပင် ပြောလိုက်မိသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် "ချစ်သူအချင်းချင်း ကူညီရမည်" ဆိုသော အတွေးကသာ လွှမ်းမိုးနေသည်။ မင်းခန့်က အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေသယောင် ဟန်ဆောင်လိုက်ရင်း -
"မဖြစ်ပါဘူး မေရယ်။ ကိုယ် မေ့ဆီက ငွေမယူချင်ပါဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဖြေရှင်းပါ့မယ်။"
"မင်းရယ်... တို့က သူစိမ်းတွေမှ မဟုတ်တာ။ မင်း အခက်အခဲက မေ့အခက်အခဲပဲလေ။ ခဏ စောင့်ဦးနော်၊ မေ မနက်ဖြန် ဘဏ်ကနေ ထုတ်ပေးမယ်။"
မင်းခန့်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်၏ အပြုံးသေးသေးလေး တစ်ခု ခဏမျှ ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သို့သော် မေသက်ကတော့ ထိုအပြုံးကို မမြင်လိုက်ရဘဲ သူမ ချစ်သူ၏ ဒုက္ခကို မျှဝေခံစားပေးနိုင်တော့မည်ဟု ထင်ကာ စိတ်သက်သာရာရသွားရှာသည်။
အမှန်တကယ်တော့ မင်းခန့်သည် မေသက်၏ အယုံလွယ်မှုကို လှေကားထစ်သဖွယ် အသုံးချနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ ဘဝတွင် မေသက်သည် ပထမဆုံးသော သားကောင်မဟုတ်သလို၊ နောက်ဆုံးလည်း ဖြစ်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် မိန်းကလေးများ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို ကစားရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး မေသက်ကဲ့သို့ ဖြူစင်လွန်းသူတစ်ဦးမှာ သူ၏ ပိုက်ကွန်ထဲတွင် ရုန်းမထွက်နိုင်အောင် မိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ထိုညက မေသက် အိမ်ပြန်ရောက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် ကြည်နူးမှုများ လွှမ်းမိုးနေဆဲ။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က မိုးစက်တွေကို ကြည့်ရင်း "ငါ့မှာ ငါ့ကို တန်ဖိုးထားတဲ့ ချစ်သူရှိတယ်၊ သူ့ကို ကူညီခွင့်ရတာ ငါ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲ" ဟု တွေးတောနေမိသည်။ သူမ၏ ဖုန်းကလေးထဲတွင် မင်းခန့်ဆီက "မေ့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ နတ်သမီးလေး" ဆိုသော မက်ဆေ့ချ်လေးကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဖတ်ရင်း သူမ ပြုံးနေမိသည်။
သူမ မသိသည်မှာ... ထိုညက မင်းခန့်သည် အခြားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် ကလပ်တစ်ခုတွင် ပျော်ပါးနေပြီး သူမ ပေးမည့် ငွေများကို မည်သို့ ဖြုန်းတီးပစ်မည်ကို တွက်ချက်နေသည်ဆိုသည့် အချက်ပင်။
မေသက်၏ အယုံလွယ်မှုသည် သူမအတွက် မည်မျှအထိ နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါးဖြစ်လာမည်နည်း။ သူမ၏ အချစ်စစ်သည် မည်သို့သော အဆုံးသတ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်နည်း။ မိုးရေစက်များအောက်က ထိုညသည် နောင်တွင် သူမအတွက် မျက်ရည်စက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့မည်ကို သူမ လုံးဝ မသိရှိခဲ့ပေ။
---
ရက်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ မေသက်သည် သူမ၏ စုဆောင်းငွေများထဲမှ သိန်းအနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ မင်းခန့်အား ပေးအပ်ခဲ့သည်။ မင်းခန့်က ထိုငွေများကို ယူစဉ်တွင် မေသက်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ "မေက ကိုယ့်အတွက် တကယ်ကို အားကိုးရတဲ့သူပဲ။ ကိုယ် ဒီငွေတွေကို အလုပ်ထဲမှာ အကျိုးရှိရှိ သုံးပြီး မေ့ကို ပြန်ပေးပါ့မယ်" ဟု ကတိကဝတ်များစွာ ပေးခဲ့သည်။
မေသက်အတွက်မူ ထိုငွေများထက် မင်းခန့်၏ ယုံကြည်အားကိုးမှုကသာ ပို၍ တန်ဖိုးရှိနေသည်။ သူမ၏ သူငယ်ချင်း မိုးမိုးကမူ မေသက်ကို အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခဲ့ဖူးသည်။
"မေ... နင် အဲဒီ မင်းခန့်ကို သိပ်မယုံစမ်းပါနဲ့။ ငါ့စိတ်ထဲမှာ သူက တစ်မျိုးကြီးပဲ။ လူက ချောပေမယ့် မျက်လုံးတွေက ကောက်ကျစ်သလိုပဲ။"
မေသက်ကတော့ ပြုံးရင်းသာ ခေါင်းခါတတ်သည်။ "မိုးမိုးရယ်... နင်ကလည်း လူကို အပြင်ပန်းကြည့်ပြီး မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့။ သူက တကယ် စိတ်ရင်းကောင်းတာပါ။ သူ အခု အခက်အခဲဖြစ်နေလို့ ငါက ကူညီတာပဲဟာ။"
အချစ်က မျက်စိကန်းစေသည်ဆိုသော စကားသည် မေသက်အတွက် အမှန်ကန်ဆုံးပင်။ သူမသည် မင်းခန့်၏ မကောင်းသတင်း အချို့ကို ရံဖန်ရံခါ ကြားရတတ်သော်လည်း ထိုအရာများကို မနာလိုသူများ၏ ကောလာဟလအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ခဲ့သည်။
တစ်နေ့တွင် မင်းခန့်က မေသက်ကို မြို့ပြင်က တိတ်ဆိတ်သော စားသောက်ဆိုင်လေးတစ်ခုသို့ ခေါ်သွားသည်။ ထိုနေရာသည် ရှုခင်းလှပပြီး လူသူကင်းရှင်းသည်။
"မေ... ကိုယ်တို့ ရှေ့ဆက်မယ့် အနာဂတ်အတွက် ကိုယ် စဉ်းစားထားတာ ရှိတယ်။"
မင်းခန့်က ဝိုင်ခွက်ကို လှုပ်ယမ်းရင်း စကားစလိုက်သည်။ မေသက်၏ နှလုံးသားသည် ရင်ခုန်သံ မြန်လာသည်။ အနာဂတ်ဆိုသော စကားလုံးက သူမအတွက် အမြဲတမ်း မျှော်လင့်ချက်အသစ်များကို ပေးစွမ်းသည်။
"ဘာများလဲ မင်း... ပြောလေ။"
"ကိုယ်တို့ အတူတူ လုပ်ငန်းတစ်ခု ထောင်ကြရင် မကောင်းဘူးလား။ ကိုယ့်မှာ နည်းပညာရှိတယ်၊ မေက စီမံခန့်ခွဲတဲ့နေရာမှာ ကူညီပေး။ ဒါပေမဲ့ အစပိုင်းမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အနည်းငယ်တော့ လိုမယ်။ မေ့အိမ်က ခြံကွက်လေးကို ပေါင်ထားပြီး အရင်းအနှီးလုပ်ရင် မကောင်းဘူးလား။ အမြတ်ထွက်လာရင် ချက်ချင်း ပြန်ရွေးပေးမှာပေါ့။"
မေသက်၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်မှု ပေါ်သွားသည်။ ထိုခြံကွက်လေးသည် သူမ မိဘများ ချွေးနှဲစာဖြင့် ရှာဖွေခဲ့သော နောက်ဆုံးအမွေအနှစ်ဖြစ်သည်။
"ဒါပေမဲ့ မင်း... အဲဒါက မေ့မိဘတွေရဲ့ အမွေလေ။ မေ... မေ ကြောက်တယ်"
မင်းခန့်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ပျက်ယွင်းသွားသည်။ သူက စိတ်ဆိုးသယောင် ဟန်ဆောင်ကာ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။
"ဩော်... မေက ကိုယ့်ကို မယုံဘူးပေါ့။ ဟုတ်ပါပြီ... ကိုယ်က မေနဲ့ အတူတူ ဘဝတည်ထောင်ချင်လို့ တိုင်ပင်တာပါ။ မေက ကိုယ့်ထက် အိမ်ကို ပိုချစ်တယ်ဆိုရင်လည်း ကိုယ် ဘာမှ မပြောတော့ပါဘူး။"
မင်းခန့်၏ နာကျင်ဟန်ပြသော စကားလုံးများက မေသက်၏ ရင်ကို ဓားနှင့်မွှန်းသလို ခံစားရစေသည်။ သူမသည် မင်းခန့်ကို စိတ်မဆိုးစေချင်ပါ။ သူမကို မယုံကြည်ဘူးဟု မထင်စေချင်ပါ။
"မဟုတ်ပါဘူး မင်းရယ်။ မေ... မင်းကို ယုံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက..."
"မေ... ကိုယ့်ကို ကြည့်ပါ။ ကိုယ် မေ့ကို ဘယ်တုန်းက လိမ်ဖူးလို့လဲ။ ဒီလုပ်ငန်းက အောင်မြင်မှာ သေချာတယ်။ ကိုယ်တို့ လက်ထပ်ပြီးရင် မေ ဒီထက်ကောင်းတဲ့ အိမ်ကြီးမှာ နေရမှာပါ။"
မင်းခန့်က မေသက်၏ မျက်လုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ဖျောင်းဖျသည်။ သူ၏ အကြည့်များတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မှော်အတတ်များ ပါဝင်နေသယောင်။ မေသက်သည် ထိုအကြည့်များအောက်တွင် ဒူးထောက်ခဲ့ရပြန်သည်။ သူမ၏ အသိဉာဏ်က "မလုပ်နဲ့" ဟု တားမြစ်နေသော်လည်း၊ သူမ၏ နှလုံးသားက "သူ့ကို ယုံကြည်လိုက်ပါ" ဟု တိုက်တွန်းနေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် မေသက်သည် မင်းခန့်၏ စကားကို နားယောင်မိပြန်သည်။ သူမ၏ အယုံလွယ်မှုသည် သူမ၏ ဘဝကို ချောက်ထဲသို့ တွန်းပို့နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူမကတော့ ထိုချောက်ကို ပန်းခင်းသော လမ်းဟုသာ ထင်မှတ်နေဆဲ