တအိမ်လုံးရဲ့ အပယ်ခံ
တအိမ်လုံးရဲ့ အပယ်ခံ
အခန်း () - အရိပ်မဲ့သော ညနေခင်း
မိုးက သည်းလိုက်တာမှ ပြတင်းပေါက် မှန်ချပ်တွေ တုန်ခါနေတဲ့အထိ။ ရန်ကုန်မြို့ဟောင်းရဲ့ ရပ်ကွက်တစ်ခုထဲမှာ တည်ရှိတဲ့ ဒီသစ်သားအိမ်ကြီးဟာ အိုမင်းရင့်ရော်နေပေမယ့် ခိုင်ခံ့မြဲမြံဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအိမ်ကြီးရဲ့ အတွင်းပိုင်းထဲမှာတော့ အက်ကြောင်းတွေက နေရာအနှံ့။ အထူးသဖြင့် ဧည့်ခန်းထဲက ထမင်းစားပွဲဝိုင်းကြီးဆီက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ရယ်မောသံတွေနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်၊ မီးဖိုချောင်ရဲ့ မှောင်ရိပ်ကျတဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ထိုင်နေရတဲ့ "နှင်း" အတွက်တော့ ဒီအိမ်ကြီးဟာ အကျဉ်းထောင်တစ်ခုထက် မပိုခဲ့ပါဘူး။
နှင်းက အသက် နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပေမယ့် သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သေးကွေးလွန်းလှပါတယ်။ အသားအရည်က ဖြူဖျော့ပြီး မျက်ဝန်းတွေကတော့ အမြဲတမ်း တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်ရွံ့နေသလိုမျိုး။ သူမရှေ့က ပန်းကန်ပြားထဲမှာတော့ ဟင်းကျန်တချို့နဲ့ ထမင်းဖြူ။ ဧည့်ခန်းထဲမှာတော့ သူမရဲ့ အစ်မဖြစ်သူ သော်တာနဲ့ မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်နုတို့ကတော့ တဟားဟား ရယ်မောရင်း စကားပြောနေကြတာ။ သော်တာကတော့ မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်ဆောင်၊ ဆရာဝန်မလေး။ နှင်းကတော့ ဆယ်တန်းကို သုံးနှစ်လောက်ဖြေမှ အောင်ခဲ့ရတဲ့၊ ဘာမှမယ်မယ်ရရ လုပ်မရတဲ့ "အသုံးမကျသူ" လို့ သမုတ်ခံထားရတဲ့ အပယ်ခံ။
"နှင်း... ဟဲ့ နှင်း... ပန်းကန်တွေ လာသိမ်းတော့လေ။ နင့်အစ်မ နားချင်ပြီ။"
ဒေါ်နုရဲ့ အသံက စူးရှစွာ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီအသံထဲမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာရဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မပါဘူး။ အမိန့်ပေးသံသက်သက်ပဲ။ နှင်းက ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး ထလာခဲ့တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲကို ဝင်သွားတဲ့အခါ မွှေးပျံ့နေတဲ့ ရေမွှေးနံ့နဲ့ အစားအစာနံ့တွေက နှင်းကို အန်ချင်စိတ်ပေါက်စေတယ်။ သော်တာကတော့ ဆိုဖာပေါ်မှာ ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ရင်း ဖုန်းပွတ်နေတယ်။ နှင်း အနားရောက်သွားတော့ သော်တာက နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်ပြီး -
"ညည်းကလည်း အနံ့က တစ်မျိုးပဲ။ မီးဖိုထဲမှာပဲ နေလွန်းလို့လား မသိဘူး၊ ဆီညှော်နံ့တွေ နံနေတာပဲ။ သွား... သွား... မြန်မြန်သိမ်းပြီး ရေသွားချိုးတော့။"
နှင်း ဘာမှပြန်မပြောမိဘူး။ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားရုံပဲ။ ပန်းကန်တွေကို တစ်ခုချင်း စီပြီး သိမ်းနေတုန်းမှာ လက်က တုန်နေတာကြောင့် ဇွန်းတစ်ချောင်း ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားတယ်။ "ဂျွတ်" ဆိုတဲ့ အသံက တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်သွားတယ်။
"ဟယ်... ဒီကလေးမနဲ့တော့ ခက်ပြီ။ ဘာလုပ်လုပ် စုတ်ပြတ်သတ်နေတာပဲ။ နင့်အစ်မက တစ်နေကုန် ဆေးရုံမှာ ပင်ပန်းလာတာ၊ နင့်ရဲ့ အသံဗလံတွေကို နားထောင်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ သွား... ထွက်သွားတော့။"
မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ မျက်စောင်းက နှင်းရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲကို လှံနဲ့ ထိုးလိုက်သလိုပဲ။ နှင်း ပန်းကန်တွေကို ပိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲကို ခပ်သုတ်သုတ် ပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။ မျက်ရည်တွေက မျက်ဝန်းအိမ်မှာ ဝေ့တက်လာပေမယ့် သူမ မကျအောင် ထိန်းထားရတယ်။ ဒီအိမ်မှာ ငိုခွင့်တောင် သူမမှာ မရှိဘူး။ ငိုရင် "ကံနိမ့်အောင် လုပ်နေပြန်ပြီ" လို့ အဆူခံရဦးမှာ။
အိမ်ပြင်မှာတော့ မိုးက ပိုသည်းလာတယ်။ သစ်ပင်ကြီးတွေရဲ့ ခက်လက်တွေက လေပြင်းမှာ ဝေ့ယမ်းနေတာဟာ အကူအညီမဲ့နေတဲ့ လူတစ်ယောက် လက်ပြနေသလိုမျိုး။ နှင်း ပန်းကန်တွေကို ဆေးကြောနေရင်း ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ဘက်က မှောင်မည်းနေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ သူမရဲ့ ဘဝဟာလည်း ဒီညလိုပဲ မှောင်မည်းနေတာလား။
ညစာစားပြီးလို့ အားလုံး အိပ်ဆောင်အသီးသီးကို ဝင်သွားကြတဲ့အခါ အိမ်ကြီးက ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ နှင်းကတော့ ဧည့်ခန်းထဲက ဖုန်တွေကို လိုက်သုတ်ရသေးတယ်။ အဖေ ရှိတုန်းကတော့ ဒီအိမ်ကြီးက နွေးထွေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဖေက နှင်းကို "သမီးလေး" လို့ ခေါ်ပြီး ခေါင်းလေးကို ပွတ်ပေးလေ့ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေ ဆုံးပါးသွားတဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်ကစပြီး နှင်းရဲ့ ကမ္ဘာဟာ ပြိုလဲသွားခဲ့တာ။ ဒေါ်နုအတွက် နှင်းဟာ အဖေ့ရဲ့ အကြွေးတွေကို ဆပ်ဖို့ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
"ငါက ဘာလို့ ဒီအိမ်မှာ ရှိနေရတာလဲ"
နှင်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်မေးမိတဲ့ မေးခွန်းပေါင်း ကုဋေကုဋာ။ အဖြေကတော့ မရှိဘူး။ သူမမှာ သွားစရာ နေရာမရှိဘူး၊ အားကိုးစရာ လူမရှိဘူး။ သူမက အရိပ်မဲ့နေတဲ့ လူတစ်ယောက်လိုပဲ။ လူတွေ မြင်သာပေမယ့် ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်တဲ့ ဖြစ်တည်မှု။
ညဉ့်နက်လာတဲ့အခါ နှင်း သူမရဲ့ အခန်းလေးထဲကို ဝင်ခဲ့တယ်။ အခန်းဆိုတာထက် လှေကားအောက်က ပစ္စည်းသိုလှောင်တဲ့ အခန်းကျဉ်းလေး။ အဲဒီထဲမှာ သူမရဲ့ အထုပ်အပိုးလေးတွေနဲ့ အိပ်ရာအစုတ်လေး တစ်ခုရှိတယ်။ နံရံမှာတော့ သူမ ငယ်ငယ်က ဆွဲခဲ့တဲ့ ပန်းချီကားလေး တစ်ချပ် ရှိတယ်။ အဲဒီပန်းချီထဲမှာ လူလေးယောက် လက်တွဲထားကြတာ။ အခုတော့ အဲဒီလက်တွေက ပြုတ်ထွက်ကုန်ကြပြီ။
နှင်း အိပ်ရာပေါ်မှာ လှဲချလိုက်ရင်း ရင်ဘတ်ထဲက တင်းကျပ်မှုကို ခံစားနေရတယ်။ တစ်နေ့နေ့မှာတော့ ဒီအိမ်ကနေ ထွက်သွားမယ်လို့ သူမ အမြဲတမ်း စိတ်ကူးယဉ်တတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ "တစ်နေ့နေ့" ဆိုတာ ဘယ်တော့လဲ။
မိုးသံတွေကြားထဲမှာ နှင်းရဲ့ ရှိုက်သံသဲ့သဲ့လေးက ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ အိမ်ကြီးကတော့ ဘာမှမသိသလို တိတ်ဆိတ်မြဲ တိတ်ဆိတ်ဆဲ။ အပြင်ဘက်မှာတော့ လျှပ်စီးတွေ လက်နေပြီး ကမ္ဘာကြီးက ခဏတာ လင်းခနဲ ဖြစ်သွားတတ်ပေမယ့် နှင်းရဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာတော့ အမှောင်ထုကသာ ကြီးစိုးနေပါတော့တယ်။
(ဆက်လက်ဖော်ပြပါမည် - အခန်း တွင် နှင်းရဲ့ ဘဝထဲကို ထူးခြားတဲ့ လူတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာပုံကို ရှုစားရပါမည်။)