လမ်းပျောက်နေသော မိန်းကလေး
လမ်းပျောက်နေသော မိန်းကလေး
အခန်း (က)
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ပြတင်းပေါက်မှန်ပြင်ပေါ်မှာ တွယ်ကပ်နေတာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အေးစိမ့်တဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုကို ခပ်နက်နက် ခံစားနေရတယ်။ ဒီနေ့က ကျွန်မနဲ့ ကိုမြတ်တို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ခြောက်နှစ်ပြည့်တဲ့နေ့။ အိမ်ကလေးက တိတ်ဆိတ်လွန်းနေတယ်။ မီးဖိုချောင်ထဲက ကော်ဖီအိုးဆူသံကလွဲရင် တခြားဘာအသံမှ မရှိဘူး။ ကိုမြတ်ကတော့ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးထွက်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မတို့ ဘဝဟာ တခြားသူတွေ အားကျရလောက်အောင် ပြည့်စုံခဲ့တာပါ။ မိဘတွေက သဘောမတူလို့ အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့တဲ့ ကျွန်မကို ကိုမြတ်က လက်တွဲခေါ်ခဲ့တာ။ "နှင်းအတွက် ကိုယ်ပဲ ရှိစေရမယ်၊ ကိုယ့်ကိုပဲ ယုံကြည်ပါ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်နဲ့တင် ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို သူ့လက်ထဲ အပ်နှင်းခဲ့တာပါ။
ကျွန်မက ငယ်ငယ်ကတည်းက အားကိုးတကြီး နေတတ်တဲ့သူ။ မိဘတွေရဲ့ အလိုလိုက်မှုကို ခံခဲ့ရပေမဲ့ ကိုမြတ်နဲ့တွေ့မှ အချစ်ဆိုတာကို တကယ်နားလည်ခဲ့တာလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ကိုမြတ်နဲ့ ညားပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားခဲ့တယ်။ မိသားစုနဲ့လည်း အခြေအတင် ဖြစ်ပြီးကတည်းက ဘာသတင်းမှ မကြားရတော့ဘူး။ ကိုမြတ်က ပြောတယ်၊ "နှင်းကို သူတို့ စွန့်ပစ်လိုက်တာ၊ နှင်းမှာ ကိုယ်ပဲ ရှိတယ်" တဲ့။ အဲဒီစကားကို ကျွန်မ လုံးလုံးလျားလျား ယုံခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ကမ္ဘာ၊ တစ်ခုတည်းသော လမ်းပြကြယ်ဟာ ကိုမြတ်ပဲလို့ တထပ်တည်း မှတ်ယူခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ဧည့်ခန်းထဲက ဘီရိုဟောင်းလေးကို ရှင်းရင်း ကျွန်မ မတွေ့သင့်တဲ့ အရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
ဖုန်းအဟောင်းလေးတစ်လုံး။ အဲဒါက ကျွန်မ အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာတုန်းက ကိုမြတ်က "ပျောက်သွားပြီ" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းလေး။ ဖုန်းလေးက ပိတ်ထားလျက်သား။ သတိတရနဲ့ အားသွင်းပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတဲ့ အရာတွေကြောင့် ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်က မဖတ်ရသေးတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ၊ လွဲချော်သွားတဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေ ရာနဲ့ချီပြီး ရှိနေခဲ့တာပဲ။
အခန်း (ခ)
"နှင်း... အမေ နေမကောင်းဘူး၊ ပြန်လာပါဦး။ အဖေက စိတ်ဆိုးပြီး ပြောလိုက်တာပါ။ နှင်းကို တကယ် မစွန့်ပစ်ပါဘူး" ဆိုတဲ့ အမေ့ဆီက မက်ဆေ့ခ်ျတွေ။
"နှင်း... နင့်ကို မြတ်သူက ညာနေတာ။ သူက နင့်ကို အပိုင်ချုပ်ချင်လို့ ဖန်တီးနေတာ။ ငါတို့နဲ့ အဆက်အသွယ် မပြတ်ပါနဲ့" ဆိုတဲ့ သူငယ်ချင်း အေးအေးရဲ့ စာတွေ။
ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ရင်နေတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲမှာလည်း တစ်စုံတစ်ခုက ဆွဲညှစ်ထားသလို အသက်ရှူရ ခက်လာတယ်။ ကျွန်မ အမှန်တရားလို့ ထင်နေခဲ့တဲ့ အရာတွေက လိမ်ညာမှုတွေလား။ ခြောက်နှစ်လုံးလုံး ကျွန်မကို မိဘတွေက ပစ်ထားတယ်၊ ဘယ်သူမှ မရှာကြဘူးလို့ ကိုမြတ်က ရိုက်သွင်းခဲ့တဲ့ အတွေးတွေက မှားနေခဲ့တာလား။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ဆက်ကြည့်မိတယ်။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေက လက်ထပ်ပြီး တစ်နှစ်အထိ ဆက်တိုက် ဝင်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မဆီမှာ ဒီဖုန်း မရှိတော့ဘူး။ ကိုမြတ်က "ဖုန်းက ကားဂိတ်မှာ ပျောက်သွားတာနေမှာပါ၊ ကိုယ် ဖုန်းအသစ် ဝယ်ပေးမယ်" ဆိုပြီး ကျွန်မကို ဖုန်းအသစ်နဲ့ ဖုန်းနံပါတ်အသစ် ပြောင်းပေးခဲ့တာ။
ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာဟာ ဇဝေဇဝါတွေနဲ့ ကုန်ဆုံးခဲ့တယ်။ ကိုမြတ် ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေရတာဟာ ငရဲကျနေသလိုပဲ။ ကျွန်မ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တိုင်း အမေ့ရဲ့ ငိုသံတွေကို ကြားနေရသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်မကို ချစ်လွန်းလို့ပါဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဒီလောက်အထိ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လှည့်ကွက်တွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။ ကျွန်မဟာ သူ့ရဲ့ အချစ်နွံထဲမှာ လမ်းပျောက်နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တာကို အခုမှ သိလိုက်ရတော့တယ်။
အခန်း (ဂ)
ကိုမြတ် ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မျက်ဝန်းတွေကတော့ သူ့ကို အရင်လို ကြည်ကြည်လင်လင် မကြည့်နိုင်တော့ဘူး။ ညစာစားနေရင်း ကျွန်မ ခပ်အေးအေးပဲ မေးလိုက်တယ်။
"ကိုမြတ်... ကျွန်မ မိဘတွေဆီကို တစ်ခါလောက် ပြန်သွားကြည့်ရင် ကောင်းမလားလို့။ သူတို့လည်း အသက်ကြီးနေလောက်ပြီ"
ကိုမြတ်ရဲ့ လက်ထဲက ဇွန်းဟာ ပန်းကန်ပြားပေါ်ကို အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ကျသွားတယ်။ သူ့မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားပြီး ခပ်မာမာပဲ ပြန်ပြောတယ်။
"နှင်း... သူတို့က နှင်းကို သေပြီလို့ သတ်မှတ်ထားတာလေ။ ဘာလို့ အတိတ်ကို ပြန်တူးဆွချင်နေတာလဲ။ နှင်းမှာ ကိုယ်ရှိနေတာ မလုံလောက်ဘူးလား"
"လုံလောက်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့... ကျွန်မ ဖုန်းအဟောင်းလေး ပြန်တွေ့တယ် ကိုမြတ်"
ကျွန်မ စကားကြောင့် ကိုမြတ် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ အခန်းထဲမှာ လေးလံတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက ကြီးစိုးသွားတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဒေါသ၊ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ရောယှက်နေတာကို ကျွန်မ မြင်နေရတယ်။
"အဲဒီဖုန်းထဲမှာ... ကျွန်မ မဖတ်ရသေးတဲ့ စာတွေ အများကြီးပဲ။ ကိုမြတ် ပြောတော့ ဖုန်းက ပျောက်သွားတာဆို။ ဘာလို့ ဘီရိုထဲမှာ ဖျောက်ထားတာလဲ"
ကျွန်မ အသံက တုန်ရီနေပေမဲ့ စိတ်ကို ခိုင်ခိုင်ထားပြီး မေးလိုက်တယ်။ ကိုမြတ်က ကုလားထိုင်ကနေ ထရပ်လိုက်ပြီး ကျွန်မနားကို တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ ပုံစံက ကျွန်မ သိခဲ့တဲ့ ကြင်နာတတ်တဲ့ ခင်ပွန်းတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး။
"နှင်းကို ချစ်လို့ပေါ့... နှင်းကို သူတို့ဆီ ပြန်မပေးချင်လို့။ သူတို့က နှင်းကို ကိုယ့်ဆီက ခွဲထုတ်ဖို့ပဲ ကြိုးစားကြမှာ။ နှင်းရဲ့ ကမ္ဘာမှာ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း ရှိနေဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ မဟုတ်လား"
သူ့ရဲ့ စကားတွေက ကျွန်မကို တုန်လှုပ်စေတယ်။ ဒါဟာ အချစ်မဟုတ်ဘူး၊ ဒါဟာ ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနိုင်မှုနဲ့ အတ္တသက်သက်ပဲ။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်က ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို လှောင်အိမ်ထဲ ထည့်ထားခဲ့တာပဲ။
အခန်း (ဃ)
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ကိုမြတ် အလုပ်သွားတဲ့အချိန်ကို စောင့်ပြီး ကျွန်မ အိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိဘူး။ ပိုက်ဆံအိတ်လေးတစ်ခုနဲ့ ဖုန်းအဟောင်းလေးပဲ ပါခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ငယ်ဘဝ နေခဲ့တဲ့ အိမ်လေးဆီကို ခြေဦးလှည့်မိတယ်။ ခြောက်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်က အရာရာကို ပြောင်းလဲစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရောက်သွားတဲ့အခါ အိမ်ကလေးက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ ခြံစည်းရိုးတွေ ဟောင်းနွမ်းနေပြီး ခြံထဲမှာ မြက်တွေ ရှုပ်ပွနေတယ်။
အိမ်ရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ အိမ်နီးချင်း ဒေါ်ဒေါ်ကို မြင်တော့ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတယ်။
"ဒေါ်ဒေါ်... ကျွန်မ နှင်းပါ"
ဒေါ်ဒေါ်က ကျွန်မကို အံ့သြတကြီး ကြည့်တယ်။ ပြီးတော့ မျက်ရည်တွေနဲ့ ခေါင်းကို ခါယမ်းတယ်။
"သမီးရယ်... နောက်ကျသွားပြီ။ သမီး အမေက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကပဲ ဆုံးသွားရှာပြီ။ သေခါနီးအထိ သမီးနာမည်ကို တမ်းတသွားတာ။ သမီးအဖေလည်း အခုတော့ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာပဲ ကပ်နေတော့တယ်။ သမီးကို သူတို့ အများကြီး ရှာခဲ့ကြတာပါ"
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ပြိုလဲသွားပြီ။ ကိုမြတ်က ကျွန်မကို ပြောခဲ့တာက သူတို့ ကျွန်မကို မရှာဘူးတဲ့။ သူတို့ ကျွန်မကို မုန်းနေကြတယ်တဲ့။ အမှန်ကတော့ ကျွန်မဟာ အနီးဆုံးလူရဲ့ လိမ်ညာမှုတွေအောက်မှာ ကိုယ့်မိသားစုကို ပြန်မတွေ့နိုင်တော့တဲ့အထိ လမ်းပျောက်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မ ကိုမြတ်ကို ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။ သူ ဖုန်းကို ချက်ချင်း ကိုင်တယ်။
"နှင်း... ဘယ်မှာလဲ၊ ကိုယ် စိတ်ပူနေတာ။ အိမ်ပြန်လာပါ၊ ကိုယ် မှားသွားတာကို တောင်းပန်ပါတယ်"
သူ့ရဲ့ အသံက တုန်ရီနေပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့ဘူး။
"ကိုမြတ်... ရှင် ကျွန်မကို ချစ်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာဟာ ကျွန်မဘဝကို သတ်ပစ်လိုက်တာပဲ။ ရှင့်ကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး"
ကျွန်မ ဖုန်းကို ချပစ်လိုက်ပြီး ဆင်းကဒ်ကို ထုတ်ကာ လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်။
အခန်း (င)
အခုတော့ ကျွန်မဟာ လမ်းမတစ်ခုပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေမိတယ်။ ဘယ်ကို သွားရမလဲ မသိဘူး။ ကျွန်မမှာ အိမ်ဆိုတာ မရှိတော့သလို၊ ပြန်စရာ ရင်ခွင်လည်း မရှိတော့ဘူး။ ကိုမြတ်ကို ချစ်ခဲ့မိတဲ့ အချစ်တွေက နောင်တတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ကျွန်မ သူ့ကို ယုံကြည်ခဲ့တာဟာ ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ။ သူက ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးနေတာ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မရဲ့ အတောင်ပံတွေကို ရိုက်ချိုးပြီး လှောင်အိမ်ထဲ ထည့်ထားခဲ့တာ။
ကျွန်မရဲ့ နောင်တကတော့ အမေ့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် မတွေ့လိုက်ရတာပဲ။ အမေ့ရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး တောင်းပန်ခွင့် မရခဲ့တာဟာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ကုစားလို့မရတဲ့ အနာရွတ် ဖြစ်နေတော့မယ်။ အချစ်ဆိုတာ တစ်ခါတစ်လေမှာ အဆိပ်ထက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းတတ်ပါလား။ ကိုယ်အယုံကြည်ရဆုံးလူက ကိုယ့်ကို အနက်ရှိုင်းဆုံး တွင်းထဲ တွန်းချတတ်တာကို ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အရာရာဟာ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ လမ်းဆက်လျှောက်နေမိတယ်။ လမ်းပျောက်နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ တခြားသူ ပြတဲ့လမ်းကို မလိုက်တော့ဘူး။ ဘယ်လောက်ပဲ မှောင်နေပါစေ၊ ကိုယ့်ခြေထောက်နဲ့ကိုယ်ပဲ လမ်းရှာတော့မယ်။ နာကျင်မှုတွေက ကျွန်မကို ခွန်အားပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ရင်းပေါ့။
ဘဝမှာ အယုံလွယ်ခြင်းဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်းတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး၊ အချစ်အမည်ခံ အတ္တတွေဟာ တစ်ပါးသူရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့ အမှောင်ထုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းထက် နောင်တက ပိုပြီး လေးလံတတ်တာမို့ အချိန်မနှောင်းခင် အမှန်တရားကို ရှာဖွေဖို့ မမေ့ပါနဲ့။