လောဘရမ္မက်ရဲ့ သားကောင်
လောဘရမ္မက်ရဲ့ သားကောင်
ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ ညနေခင်းသည် မည်းမှောင်အုံ့မှိုင်းနေသော တိမ်တိုက်ကြီးများအောက်တွင် အသက်ရှူရခက်ခဲနေသည်။ မိုးစက်အချို့က ကတ္တရာလမ်းမပေါ်သို့ တစ်ဖြောက်ဖြောက် ကျစပြုလာပြီ။ ကိုမျိုးသည် သူ၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော ထီးစုတ်ကလေးကို ဆောင်းရင်း မှတ်တိုင်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေမိသည်။ သူ့ရင်ထဲမှာတော့ မိုးစက်များထက် ပိုမိုအေးစက်သော သိမ်ငယ်စိတ်များက နေရာယူထားသည်။ လခစား ဝန်ထမ်းဘဝဖြင့် ရှစ်နှစ်ကြာ ရုန်းကန်ခဲ့သော်လည်း သူ့ဘဝက ရှေ့မတိုး၊ နောက်မဆုတ်။ အိမ်လခ၊ စားစရိတ်နှင့် မိခင်အိုကြီး၏ ဆေးဖိုးဝါးခကြားတွင် သူသည် ကြိုးဝိုင်းထဲက နွားတစ်ကောင်လို ပတ်ချာလည်နေခဲ့သည်။
ရုတ်တရက် အနက်ရောင် ပြောင်လက်နေသော ကားတစ်စီးက သူ့ရှေ့တွင် ထိုးရပ်သွားသည်။ မှန်တံခါး ပွင့်သွားချိန်တွင် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းက ကိုမျိုးကို ခဏတာ အသက်ရှူမှားသွားစေသည်။ ကားထဲတွင် ထိုင်နေသည်မှာ ဒေါ်သုဇာ။ မြို့မျက်နှာဖုံး သူဌေးမကြီးဟု လူသိများသော်လည်း သူမ၏ အလှတရားက အသက်ငါးဆယ်အရွယ်ဟု မထင်ရလောက်အောင်ပင် နုပျိုလွန်းလှသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက လျှို့ဝှက်ချက်များစွာကို ဖုံးကွယ်ထားသလို ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။
“ကိုမျိုး... ဒီလို မိုးထဲလေထဲမှာ ဘတ်စ်ကား စောင့်နေတုန်းလား”
ဒေါ်သုဇာ၏ အသံက နူးညံ့သယောင်ရှိသော်လည်း ထိုအသံထဲတွင် အမိန့်ပေးလိုသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ ကိုမျိုးက အားနာတုံ့ပြန်စွာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ မိမိကိုယ်ကိုယ် ရှက်ရွံ့နေမိသည်။
“တက်လေ... ကျွန်မ လိုက်ပို့ပေးမယ်။ ပြီးတော့ ရှင်နဲ့ ဆွေးနွေးချင်တာလေးလည်း ရှိတယ်”
ထိုကမ်းလှမ်းချက်သည် ကိုမျိုးဘဝ၏ ပြောင်းလဲခြင်းအစဖြစ်မှန်း ထိုစဉ်က သူ မသိခဲ့ပါ။ ကားအတွင်းခန်း၏ အေးစိမ့်သော လေအေးပေးစက်အောက်တွင် ဒေါ်သုဇာ ဆွတ်ထားသော ရေမွှေးနံ့က သင်းပျံ့နေသည်။ ထိုရနံ့သည် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု၏ အနံ့ဖြစ်သလို၊ လူတစ်ယောက်ကို ရီဝေသွားစေနိုင်သော အဆိပ်ငွေ့တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ ဒေါ်သုဇာက ကိုမျိုးကို စိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် ရှာနေတဲ့ ငွေတွေ၊ ရှင် လိုချင်တဲ့ ဘဝတွေကို ကျွန်မ ပေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင် ကျွန်မအတွက် တစ်ခုခုတော့ ပြန်လုပ်ပေးရလိမ့်မယ်”
ကိုမျိုး၏ လက်များ တုန်ယင်သွားသည်။ လောဘဆိုသော အကောင်သည် သူ့နှလုံးသားတံခါးကို စတင်ခေါက်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။
ဒေါ်သုဇာ၏ နေအိမ်ကြီးသည် အင်းလျားကန်အနီးတွင် ခန့်ညားစွာ တည်ရှိသည်။ အိမ်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ကိုမျိုး ခံစားလိုက်ရသည်မှာ စည်းစိမ်ဥစ္စာ၏ မက်မောဖွယ်ရာများပင်။ အဖိုးတန် ကျွန်းပရိဘောဂများ၊ နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ပန်းချီကားများက သူ့ဘဝနှင့် အလှမ်းဝေးလွန်းလှသည်။ ဒေါ်သုဇာက ဝိုင်တစ်ခွက်ကို ငှဲ့ရင်း ကိုမျိုးကို ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းသည်။
“ကျွန်မရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းအချို့မှာ လူယုံတစ်ယောက် လိုနေတယ်။ အထူးသဖြင့်... အပြင်လူတွေ မသိစေချင်တဲ့ ကိစ္စမျိုးတွေပေါ့”
ဒေါ်သုဇာက ပြောရင်း ကိုမျိုး၏ အနီးသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ကိုမျိုး၏ မျက်နှာအနှံ့ကို စူးစမ်းကြည့်နေသည်။ ကိုမျိုးသည် သူမ၏ အလှတရားနှင့် ငွေကြေးအရှိန်အဝါကြားတွင် လမ်းပျောက်နေသလို ခံစားရသည်။
“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဘာလုပ်ပေးရမလဲခင်ဗျ”
ကိုမျိုး၏ အသံက တုန်ရီနေသည်။ ဒေါ်သုဇာက သဘောကျသလို ရယ်လိုက်သည်။ “ရှင် လုပ်ရမှာက ရိုးရိုးလေးပါ။ ကျွန်မ ခိုင်းတာကို ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ လုပ်ပေးဖို့ပဲ။ ရှင့်ရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို ကျွန်မက ငွေနဲ့ ပြန်ပေးဆပ်မယ်”
သူမက စားပွဲပေါ်သို့ စာအိတ်တစ်အိတ်ကို တင်လိုက်သည်။ စာအိတ်ထဲတွင် ပါဝင်နေသော ငွေထုပ်က ကိုမျိုး တစ်သက်လုံး လုပ်ကိုင်ခဲ့သော်လည်း မရနိုင်သော ပမာဏမျိုးဖြစ်သည်။ ကိုမျိုးသည် ထိုငွေထုပ်ကို ကြည့်ရင်း သူ့အိမ်က အပေါင်ဆိုင်ရောက်နေသော ပစ္စည်းများ၊ မိခင်၏ ဆေးခန်းပြရမည့် ရက်ချိန်းများ၊ နှင့် သူ့ချစ်သူ သံသာ၏ မျက်နှာကို ပြေးမြင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် လက်ခံပါတယ်”
ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည့် အချိန်တွင် ကိုမျိုးသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်ကို မာရ်နတ်ထံ ရောင်းချလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သတိမပြုမိခဲ့ပေ။
ကိုမျိုး၏ ဘဝက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဝတ်စုံအသစ်များ၊ လက်ကိုင်ဖုန်းအသစ်နှင့် လက်ထဲတွင် အမြဲရှိနေသော ငွေကြေးများက သူ့ကို လူသစ်တစ်ယောက်လို ဖြစ်စေသည်။ သို့သော် ထိုပြောင်းလဲမှုနောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်ချက်များကလည်း ပါလာသည်။
သူ့ချစ်သူ သံသာသည် ရိုးသားဖြူစင်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမသည် ကိုမျိုး၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှုကို ဝမ်းသာရမည့်အစား စိုးရိမ်စိတ်များဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။
“ကိုမျိုး... ဒီငွေတွေက ဘယ်ကရတာလဲ။ အလုပ်သစ်က တကယ်ပဲ ဒီလောက်အများကြီး ရတာလား”
သံသာက ကိုမျိုး၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ ကိုမျိုးက အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး အဝတ်အစားများကို ဗီရိုထဲ ထည့်နေသည်။
“အင်းပေါ့ သံသာရဲ့။ ဒေါ်သုဇာက အရမ်းသဘောကောင်းတာ။ ငါ့ကို သူ့ရဲ့ အထူးလက်ထောက်အဖြစ် ခန့်ထားတာလေ။ နင် စိုးရိမ်မနေပါနဲ့။ ငါတို့ မကြာခင် လက်ထပ်ကြမယ်လေ”
ကိုမျိုးက သံသာ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သော်လည်း သံသာ ခံစားလိုက်ရသည်မှာ ထိုလက်များက အရင်လို နွေးထွေးမှု မရှိတော့ဘဲ စိမ်းသက်နေခြင်းပင်။ ကိုမျိုး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရင်က မြင်တွေ့နေကျ ဂရုဏာတရားများအစား လောဘနှင့် မာန်မာနများက နေရာယူထားသည်။
ညအချိန်များတွင် ကိုမျိုးသည် အိမ်သို့ အချိန်မှန် မပြန်တော့ပေ။ ဒေါ်သုဇာ၏ ခေါ်ယူမှုများက အချိန်မရွေး ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် စီးပွားရေးဆွေးနွေးရန်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ဒေါ်သုဇာ၏ အထီးကျန်မှုကို ဖြေဖျောက်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။
ဒေါ်သုဇာက ကိုမျိုးကို ငွေကြေးဖြင့်သာမက၊ ရမ္မက်ဖြင့်လည်း ကျော့ကွင်းဆင်ခဲ့သည်။ တစ်ညတွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေစဉ် ဒေါ်သုဇာက ကိုမျိုးကို သူမ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ခေါ်လိုက်သည်။
“ကိုမျိုး... ရှင် ကျွန်မကို ချစ်လား”
သူမက ကိုမျိုး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ ကိုမျိုး၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာသည်။ သူသည် သံသာကို သစ္စာဖောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိသော်လည်း၊ ဒေါ်သုဇာ၏ ဆွဲဆောင်မှုနှင့် သူမပေးမည့် အခွင့်အရေးများကို မငြင်းဆန်နိုင်ခဲ့ပေ။
“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မသိတော့ဘူး”
ဒေါ်သုဇာက ပြုံးလိုက်သည်။ “ရှင် သိဖို့မလိုပါဘူး။ ကျွန်မဘေးမှာ ရှိနေပေးရင် ရပြီ။ ရှင့်ကို ကျွန်မက ဘုရင်တစ်ပါးလို ထားမှာပါ”
ထိုညတွင် ကိုမျိုးသည် လောဘနှင့် ရမ္မက်၏ နွံထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် လူဂုဏ်ထံ တက်လှမ်းနေသည်ဟု ထင်မှတ်နေသော်လည်း၊ တကယ်တော့ သူသည် ဒေါ်သုဇာ၏ အရုပ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဒေါ်သုဇာ ခိုင်းသမျှ အလုပ်များသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမိုမှောင်မိုက်လာသည်။ တရားမဝင် ငွေကြေးလွှဲပြောင်းမှုများ၊ ပြိုင်ဘက်စီးပွားရေးသမားများကို ခြိမ်းခြောက်မှုများတွင် ကိုမျိုးက လက်ပါးစေ ဖြစ်လာသည်။ ကိုမျိုးသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း လက်ထဲကို ရောက်လာသည့် ငွေထုပ်များက ထိုအသိတရားကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
“ဒါ နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ ကိုမျိုး။ ဒီကိစ္စပြီးရင် ရှင့်ကို ကျွန်မ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ ရှယ်ယာပေးမယ်”
ဒေါ်သုဇာက သူ့ကို မက်လုံးပေးပြန်သည်။ ကိုမျိုးသည် ထိုမက်လုံးနောက်သို့ ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်နေမိသည်။ သူသည် အရင်က ကိုမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ၊ မျက်နှာပေးတင်းမာကာ အောက်ခြေလူတန်းစားကို နှိမ်ချတတ်သည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာသည်။ သံသာနှင့်လည်း စကားများရန်ဖြစ်မှုများ ပိုမိုများပြားလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သံသာက သူ့ကို ထားခဲ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ကိုမျိုး... ရှင် ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ရှင်ဟာ ငွေရဲ့ ကျွန် ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်မ ရှင်နဲ့ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး”
သံသာက မျက်ရည်များဖြင့် ထွက်သွားချိန်တွင် ကိုမျိုးသည် ခဏတာ ဝမ်းနည်းသွားသော်လည်း၊ “ငွေရှိရင် ဘာမဆို ဝယ်လို့ရတယ်” ဟူသော အတွေးဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
အချိန်အနည်းငယ် ကြာလာသောအခါ ဒေါ်သုဇာ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများတွင် အခက်အခဲအချို့ စတင်ပေါ်ပေါက်လာသည်။ အာဏာပိုင်များက သူမ၏ နောက်ကွယ်က လုပ်ရပ်များကို စုံစမ်းစပြုလာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဒေါ်သုဇာ၏ စစ်မှန်သော မျက်နှာဖုံးက ကွာကျလာခဲ့သည်။
သူမသည် ကိုမျိုးကို အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးချရန် ပြင်ဆင်လာသည်။ စာရွက်စာတမ်း အတုများတွင် ကိုမျိုး၏ လက်မှတ်များကို အဓိကထား ထိုးခိုင်းထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုမျိုးသည် ငွေမက်၍ လက်မှတ်ထိုးခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက သူ့ကို ထောင်နံရံဆီသို့ တွန်းပို့နေပြီဖြစ်ကြောင်း မသိခဲ့ပေ။
“မစိုးရိမ်နဲ့ ကိုမျိုး။ အားလုံး ကျွန်မ စီစဉ်ထားတယ်”
ဒေါ်သုဇာက အေးဆေးစွာ ပြောနေသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကိုမျိုးအပေါ် ဂရုစိုက်မှု အနည်းငယ်မျှပင် မရှိတော့ဘဲ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် လွတ်မြောက်ရေးအတွက်သာ ကြံစည်နေသည်ကို ကိုမျိုး မမြင်နိုင်ခဲ့ပါ။
တစ်နေ့တွင် ကိုမျိုး အိမ်သို့ ရဲတပ်ဖွဲ့က ရောက်လာသည်။ ဒေါ်သုဇာ၏ ကုမ္ပဏီက လုပ်ဆောင်ခဲ့သော လိမ်လည်မှုများအားလုံးအတွက် ကိုမျိုးကို အဓိက တရားခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုမျိုးသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဒေါ်သုဇာကို ဖုန်းဆက်သော်လည်း၊ သူမ၏ ဖုန်းမှာ ပိတ်ထားသည်။
သူမ၏ နေအိမ်ကြီးသို့ သွားသောအခါတွင်လည်း အိမ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေပြီး ဒေါ်သုဇာသည် နိုင်ငံခြားသို့ ထွက်ပြေးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ကိုမျိုးသည် ထိုနေရာတွင်တင် ဒူးထောက်ကျသွားသည်။ သူ ယုံကြည်ခဲ့သော၊ သူ ချစ်ခဲ့သော၊ သူ အားကိုးခဲ့သော အမျိုးသမီးက သူ့ကို သားကောင်အဖြစ် အသုံးချပြီး ပစ်ထားခဲ့လေပြီ။
ကိုမျိုးသည် ထောင်နံရံများကြားတွင် သူ့ဘဝ၏ နေ့ရက်များကို ကုန်ဆုံးစေရသည်။ သူ ရှာဖွေခဲ့သော ငွေကြေးများ၊ သူ ဝတ်ဆင်ခဲ့သော အဖိုးတန် ဝတ်စုံများမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပေ။ သူ့ထံသို့ လာရောက်ကြည့်ရှုသူဟူ၍ မည်သူမျှမရှိ။ မိခင်အိုကြီးမှာလည်း သားဖြစ်သူ၏ သတင်းကို ကြားရပြီးနောက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရှာပြီ။
သူသည် ထောင်ထဲတွင် ထိုင်ရင်း သံသာ၏ မျက်နှာကိုသာ တမ်းတနေမိသည်။ သံသာ ပြောခဲ့သော စကားများက သူ့နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ “ရှင်ဟာ ငွေရဲ့ ကျွန် ဖြစ်နေပြီ...”
တကယ်တော့ သူသည် ငွေ၏ ကျွန်ဖြစ်ရုံသာမက၊ လောဘနှင့် ရမ္မက်၏ သားကောင်လည်း ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကိုမျိုး ထောင်မှ ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာသည်။ သို့သော် သူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော လောကကြီးသည် သူ့အတွက် စိမ်းသက်လွန်းလှသည်။ သူ့တွင် အိမ်မရှိ၊ ငွေမရှိ၊ ဆွေမျိုးသားချင်းလည်း မရှိတော့ပေ။
သူသည် ရန်ကုန်မြို့၏ လမ်းမများပေါ်တွင် ယိုင်တိုင်တိုင် လျှောက်လှမ်းနေမိသည်။ လူတိုင်းက သူ့ကို စိမ်းကားသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကြသည်။ သူသည် တစ်ချိန်က သူ မောက်မာခဲ့ဖူးသော အောက်ခြေလူတန်းစားများထဲတွင် ပြန်လည် ရောနှောသွားခဲ့ရသည်။
တစ်ညတွင် ကိုမျိုးသည် လမ်းဘေးလက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးတစ်ခုတွင် ထိုင်နေစဉ် သံသာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သံသာသည် အရင်လိုပင် ရိုးရိုးလေးနှင့် လှပနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ဘေးတွင် အမျိုးသားတစ်ယောက်နှင့် ကလေးငယ်တစ်ယောက် ပါလာသည်။ သူတို့ မိသားစုလေးမှာ ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။
ကိုမျိုးသည် သူမကို သွားရောက်နှုတ်ဆက်ချင်သော်လည်း မိမိ၏ အခြေအနေကို ပြန်ကြည့်ကာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ သူ ပေးဆပ်ခဲ့ရသော တန်ဖိုးက ကြီးမားလွန်းလှသည်။ သူသည် ရွှေကို လိုချင်ခဲ့သော်လည်း ရရှိလိုက်သည်မှာ သံချေးတက်နေသော ဘဝပျက်ကိန်းသာ ဖြစ်သည်။
ကိုမျိုးသည် သတင်းစာတစ်စောင်တွင် ဒေါ်သုဇာ၏ သတင်းကို ဖတ်လိုက်ရသည်။ ဒေါ်သုဇာသည် နိုင်ငံရပ်ခြားတွင် စီးပွားရေးအရှုံးပေါ်ကာ ဒေဝါလီခံလိုက်ရပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အိမ်ဖော်ဟောင်းတစ်ဦးက သူမကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်လိုက်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
သူမ၏ အလှတရားနှင့် ငွေကြေးများက သူမကို ကယ်တင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမသည်လည်း လောဘ၏ နောက်သို့ လိုက်ရင်း ကိုယ့်ကျင်းကိုယ်တူးခဲ့သူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ကိုမျိုးသည် ထိုသတင်းကို ဖတ်ပြီး ရယ်ရမလို၊ ငိုရမလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကိုမျိုးသည် ယခုအခါ ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ကျောင်းတွင် ဝေယျာဝစ္စလုပ်ရင်း နေထိုင်နေသည်။ သူသည် ပိုင်ဆိုင်မှုဟူ၍ ဘာမျှမရှိသော်လည်း၊ ယခင်ကထက် စိတ်အေးချမ်းမှု ရရှိနေသည်။ ညနေခင်းများတွင် ကန်ဘောင်ဘေး၌ ထိုင်ရင်း မိုးတိမ်များကို ကြည့်ကာ သူ၏ အတိတ်ကို ပြန်လည် ဆင်ခြင်မိသည်။
လောဘသည် လူတစ်ယောက်ကို အမြင့်ဆုံးသို့ တင်ပေးနိုင်သယောင် ရှိသော်လည်း၊ အချိန်တန်လျှင်မူ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ချောက်ထဲသို့ တွန်းချပစ်တတ်သည်။ ရမ္မက်သည်လည်း ခဏတာ သာယာမှု ပေးနိုင်သော်လည်း၊ နောင်တနှင့် ဝေဒနာကိုသာ အမွေပေးခဲ့သည်။
ကိုမျိုးသည် သူ၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော လက်များကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူသည် လောဘရမ္မက်၏ သားကောင်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ယခုမူ ထိုကျော့ကွင်းမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုလွတ်မြောက်မှုအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့ရသော တန်ဖိုးမှာ သူ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးပင် ဖြစ်တော့သည်။
ရန်ကုန်မြို့၏ ညနေခင်းသည် မိုးဖွဲဖွဲလေးများ ကျလာပြန်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကိုမျိုးသည် မည်သည့်ကားကိုမျှ စောင့်မျှော်မနေတော့ဘဲ၊ မိုးထဲလေထဲတွင် အေးဆေးစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အတိတ်က နာကျင်မှုများက မြေကြီးထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျော်ဝင်သွားလေတော့သည်။
(ပြီးပါပြီ)