မိဘများရဲ့ အိမ်ဟောင်းလေး
မိဘများရဲ့ အိမ်ဟောင်းလေး
ခြံဝင်းတံခါးကြီးက သံချေးတက်နေပြီး ဆွဲဖွင့်လိုက်တိုင်း အသည်းခိုက်မတတ် တကျီကျီမြည်သံကို ထွက်ပေါ်စေသည်။ ထိုအသံသည် ဟောင်းနွမ်းနေသော အတိတ်ကာလတစ်ခုက နိုးထလာပြီး သူတို့ကို ကြိုဆိုနေသယောင်ရှိ၏။ ညနေခင်း၏ မှိန်ပျပျနေရောင်ခြည်သည် အုန်းပင်အိုကြီးများကြားမှ တိုးဝင်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝေဝါးသော အရိပ်များကို ဖန်တီးထားသည်။ အိမ်ရှေ့က ရေတမာပင်ကြီးကတော့ သူတို့ မရှိသည့် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပိုမိုကြီးထွားလာပြီး အိမ်မကြီးကို အုပ်မိုးထားသည်။
မင်းသူသည် လက်ထဲက သော့တွဲကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။ သူ့လက်ဖဝါးထဲတွင် သော့ခလောက်၏ အေးစက်စက် အထိအတွေ့က ရင်ထဲအထိ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ညီမဖြစ်သူ နွေးနှင့် ညီငယ် ကျော်စွာတို့ကတော့ ဘာစကားမှ မပြောကြဘဲ အိမ်ကြီးကိုသာ ငေးကြည့်နေကြသည်။ ဤအိမ်ကြီးထဲတွင် သူတို့ ငယ်ဘဝကို မြှုပ်နှံခဲ့ကြဖူးသည်။ အမေနှင့်အဖေ ရှိစဉ်က ဤနေရာသည် ရယ်မောသံများ၊ ဟင်းနံ့များဖြင့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုတော့ မှိုနံ့နှင့် ဖုန်နံ့များသာ ဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်။
“အကိုကြီး... ဖွင့်လေ”
နွေး၏ အသံက တိုးညှင်းလွန်းသဖြင့် လေထဲတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လွမ်းဆွတ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ရောယှက်နေသည်ကို မင်းသူ မြင်နေရသည်။ အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်သည်နှင့် မရှိတော့သော မိဘနှစ်ပါး၏ ပုံရိပ်များကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည်ကို သူတို့အားလုံး သိနေကြသည်။
မင်းသူ သော့ကို ခလောက်ထဲထည့်ကာ လှည့်လိုက်သည်။ “ကလောက်” ဆိုသော အသံနှင့်အတူ သော့ပွင့်သွားသော်လည်း အိမ်တံခါးကို တွန်းဖွင့်ရန်မှာမူ တော်တော်နှင့် အားယူနေရသည်။ တံခါးပွင့်သွားသည့်အခါ အတွင်းမှ အေးစက်သော လေထုက သူတို့အသားကို လာထိသည်။ အိမ်ထဲတွင် ဖုန်မှုန့်လေးများက နေရောင်ခြည်တန်းထဲမှာ ကခုန်နေကြသည်။
“ဘာမှမပြောင်းလဲသေးဘူးပဲနော်” ဟု ကျော်စွာက ခပ်တိုးတိုးရေရွတ်ရင်း ဧည့်ခန်းထဲကို လှမ်းဝင်လိုက်သည်။
ဧည့်ခန်းအလယ်က ကျွန်းသားဆက်တီကြီး၊ နံရံက နာရီအိုကြီး၊ အဖေ ဖတ်လေ့ရှိသော သတင်းစာဟောင်းများ တင်ထားသည့် စားပွဲဝိုင်းလေး။ အရာအားလုံးက အချိန်ရပ်တန့်နေသလိုပင်။ သို့သော် ထိုအရာများပေါ်တွင် တင်နေသော ဖုန်ထူထူများက အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
မင်းသူသည် အဖေ့၏ ထိုင်ခုံအိုကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထိုထိုင်ခုံပေါ်တွင် အဖေ ထိုင်နေကျပုံစံကို သူ မျက်မှောက်ထင်ထင် မြင်ယောင်လာသည်။ အဖေက စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ရင်း မျက်မှန်ကို နှာခေါင်းထိပ်ထိ လျှောချကာ သူ့ကို ကြည့်တတ်သည်။ “သား... လူဆိုတာ ကိုယ့်အမြစ်ကို မမေ့ရဘူး” ဟု အဖေ ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိသော စကားသည် နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
နွေးကတော့ မီးဖိုချောင်ဘက်ကို တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားသည်။ ထိုနေရာသည် အမေ အမြဲတမ်း ပျော်မွေ့ခဲ့သော နေရာဖြစ်သည်။ မီးဖိုချောင်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဟောင်းနွမ်းနေသော ငရုတ်ဆုံ၊ ကြောင်အိမ်ဟောင်းနှင့် အမေ အမြဲသုံးလေ့ရှိသော ဒယ်အိုးလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နွေးသည် အမေ့၏ ခါးဝတ်ဂါဝန်ဟောင်းလေး တစ်ထည် စင်ပေါ်တွင် တင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။
“အမေ ဒီမှာ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ နေသွားခဲ့တာ” ဟု နွေးက ရှိုက်သံဖြင့် ပြောသည်။
သူမသည် မြို့ပေါ်တွင် အခြေချနေထိုင်နေသော အကိုများနှင့် မတူဘဲ အမေ နေမကောင်းဖြစ်စဉ်က ဝေယျာဝစ္စများကို တစ်ဦးတည်း လုပ်ကိုင်ပေးခဲ့သူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူမ၏ နာကျင်မှုက အခြားသူများထက် ပို၍ နက်ရှိုင်းနေသည်။
ကျော်စွာကတော့ အိမ်ပေါ်ထပ်ကို တက်သွားသည်။ လှေကားထစ်များက နင်းလိုက်တိုင်း တကျွတ်ကျွတ် မြည်နေသည်။ သူတို့ ငယ်ငယ်က ဤလှေကားပေါ်တွင် ပြေးလွှားဆော့ကစားခဲ့ကြသည်မှာ ယမန်နေ့ကလိုပင်။ သူတို့၏
ညရောက်လာသည့်အခါ သူတို့ သုံးယောက်သား ဧည့်ခန်းက စားပွဲဝိုင်းကြီးမှာ ပြန်ဆုံကြသည်။ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်တွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်နေကြသော်လည်း မည်သူကမှ စကားမစရဲကြသေး။ ဤအိမ်ကို ဘာလုပ်ကြမည်နည်းဟူသော မေးခွန်းသည် လေထုထဲတွင် လေးလံစွာ လွင့်မျောနေသည်။
မင်းသူက လည်ချောင်းတစ်ချက်ရှင်းလိုက်ပြီး စကားစလိုက်သည်။ “ငါတို့ ဒီအိမ်ကြီးကို ဒီအတိုင်း ထားလို့မရဘူးဆိုတာ မင်းတို့ သိကြမှာပါ။ ငါ့ဆီကို အကျိုးဆောင်တွေ ဖုန်းဆက်နေကြတာ ကြာပြီ။ ဒီမြေက တော်တော်တန်ဖိုးရှိတယ်”
နွေး၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ “အကိုကြီး... ဒါ အဖေနဲ့အမေ စုဆောင်းခဲ့တဲ့ အိမ်လေ။ ဒါကို ရောင်းပစ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလား”
“နွေး... ငါတို့ အရှိကို အရှိအတိုင်း ကြည့်ရမယ်” ဟု မင်းသူက အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရင်း ပြောသည်။ “ဒီအိမ်က ဟောင်းနေပြီ။ ပြုပြင်ဖို့ဆိုရင်လည်း အကုန်အကျ အရမ်းများမယ်။ ငါတို့ကလည်း မြို့ပေါ်မှာပဲ အခြေချနေကြတာ။ ဘယ်သူက လာနေမှာလဲ”
ကျော်စွာက ကြားထဲက ဝင်ပြောသည်။ “ကျွန်တော်လည်း အကိုကြီးနဲ့ သဘောတူတယ်။ ဒီအိမ်က အခုတော့ အမှတ်တရတွေ ရှိနေပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ မြေကွက်ရောင်းပြီး ပိုက်ဆံခွဲယူလိုက်တာက အားလုံးအတွက် ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်”
နွေးသည် လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ငြိမ်နေသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ဒွန်တွဲနေသည်။ “ရှင်တို့အတွက်တော့ ဒါက မြေကွက်တစ်ခုပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒါက အမေ နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ စွဲလမ်းခဲ့တဲ့ နေရာ။ ကျွန်မ ဒီအိမ်ကို မရောင်းနိုင်ဘူး”
စားပွဲဝိုင်းထက်တွင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းက လွှမ်းမိုးသွားသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးဖွဲဖွဲလေး စတင်ရွာသွန်းလာပြီး အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ကို မိုးစက်များ ထိမှန်သံက စည်းချက်ကျကျ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဤအိမ်ဟောင်းကြီးသည် သူတို့၏ စကားများကို နားထောင်နေသယောင်ရှိ၏။
နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် နွေးသည် အစောကြီးနိုးလာကာ မီးဖိုချောင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသည်။ ဖုန်များကို သုတ်သင်ရင်း သူမသည် အမေ့၏ အငွေ့အသက်များကို ရှာဖွေနေမိသည်။ မီးဖိုချောင်၏ ထောင့်တစ်နေရာက သစ်သားကြမ်းပြင်သည် အနည်းငယ် ဟနေသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။
နွေးသည် ဓားဦးချွန်ဖြင့် ထိုကြမ်းပြင်ကို ကလော်ထုတ်လိုက်သောအခါ အတွင်းတွင် ဖုန်များဖုံးနေသော သေတ္တာလေးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာသည်။ သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အတွင်းတွင် အဝါရောင်သန်းနေသော စာအိတ်အချို့နှင့် ဓာတ်ပုံဟောင်းလေးများကို တွေ့ရသည်။
စာတစ်စောင်ကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ နွေး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ထိုစာသည် အဖေ့ဆီက ဖြစ်ပြီး သူတို့ မသိခဲ့သော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ အဖေသည် ဤအိမ်ကို မရောင်းရန်နှင့် အိမ်အောက်တွင် တစ်စုံတစ်ခု မြှုပ်နှံထားကြောင်း ရေးသားထားသည်။
“အကိုကြီး... ကျော်စွာ... လာကြဦး” နွေးက အော်ခေါ်လိုက်သည်။
မင်းသူနှင့် ကျော်စွာတို့ ပြေးဆင်းလာကြသည်။ နွေးက စာကို သူတို့ကို ပြလိုက်သည်။ မင်းသူသည် စာကို ဖတ်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ “ဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ အဖေက ဘာလို့ ဒါကို လျှို့ဝှက်ထားခဲ့တာလဲ”
စာထဲတွင် “အိမ်ကြီးရဲ့ အမြစ်ကို မဖျက်ဆီးပါနဲ့။ အဲဒီမှာ ငါတို့ မိသားစုရဲ့ နောင်ရေးအတွက် အာမခံချက်ရှိတယ်” ဟု ရေးထားသည်။ ထိုစကားလုံးများသည် သူတို့ သုံးယောက်လုံးကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေသည်။ သူတို့ သိထားသော အဖေသည် ရိုးသားပြီး ဘာလျှို့ဝှက်ချက်မှ မရှိသူဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုတော့ အရာအားလုံးက ပဟေဠိဖြစ်လာသည်။
အိမ်အပြင်ဘက်တွင် မိုးက ပိုသည်းလာသည်။ လျှပ်စီးများ လက်လာပြီး မိုးခြိမ်းသံများက အိမ်အိုကြီးကို တုန်ခါစေသည်။ မင်းသူသည် စာအိတ်ထဲက မြေပုံအကြမ်းစားလေးကို ကြည့်ရင်း အိမ်နောက်ဘက်က ရေတွင်းဟောင်းဆီသို့ ထွက်လာသည်။
“ဒီမှာပဲ ဖြစ်ရမယ်” မင်းသူက ဗွက်များကြားတွင် ရပ်ရင်း ပြောသည်။
ကျော်စွာက တူရွင်းတစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ မြေကြီးကို တူးတော့သည်။ မိုးရေများကြားတွင် သူတို့ သုံးယောက်လုံး စိုရွှဲနေကြသော်လည်း ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်ကြ။ နွေးကတော့ ဘေးကနေ ဓာတ်မီးဖြင့် ထိုးပေးနေသည်။
နာရီဝက်ခန့် တူးပြီးသောအခါ မာကျောသော အရာတစ်ခုနှင့် တူရွင်း ထိမိသွားသည်။ “တွေ့ပြီ” ဟု ကျော်စွာက အော်လိုက်သည်။
သူတို့ ဖော်ထုတ်လိုက်သည်မှာ သံသေတ္တာကြီး တစ်လုံးဖြစ်သည်။ သေတ္တာက လေးလံလွန်းသဖြင့် သုံးယောက်သား အားစိုက်ကာ အိမ်ပေါ်သို့ သယ်လာကြသည်။ ဧည့်ခန်းထဲရောက်သောအခါ သေတ္တာကို ဖွင့်ရန် ကြိုးစားကြသည်။ သော့ခလောက်က ဟောင်းနွမ်းနေသဖြင့် ကျော်စွာက တူနှင့် ထုဖွင့်လိုက်ရသည်။
သေတ္တာပွင့်သွားသည့်အခါ သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ရွှေဒင်္ဂါးများ သို့မဟုတ် ငွေထုတ်များ မဟုတ်ဘဲ အဖေ့၏ လက်ရေးဖြင့် ရေးထားသော မှတ်တမ်းစာအုပ်များ၊ မိသားစု ဓာတ်ပုံပေါင်းများစွာနှင့် လယ်ယာမြေ မှတ်တမ်းအချို့သာ ဖြစ်သည်။
မင်းသူသည် မှတ်တမ်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ယူဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုစာအုပ်ထဲတွင် အဖေက သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် ရည်ရွယ်ကာ ရေးသားထားသော စကားလုံးများ ပါဝင်သည်။ သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ မွေးနေ့၊ သူတို့ ရရှိခဲ့သော ဆုတံဆိပ်များ၊ သူတို့၏ ဝမ်းနည်းစရာနှင့် ပျော်စရာ အခိုက်အတန့်များကို အဖေက အသေးစိတ် မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
“ငါတို့က ဒါကို ရတနာလို့ ထင်နေခဲ့တာ” ဟု ကျော်စွာက ခပ်တိုးတိုး ပြောရင်း ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ကြည့်နေသည်။ ထိုဓာတ်ပုံထဲတွင် သူတို့ သုံးယောက်သား အမေနှင့်အတူ ရယ်မောနေကြသည်။
နွေးက ငိုနေတော့သည်။ “ဒါဟာ တကယ့်ရတနာပဲပေါ့ အကိုကြီးရယ်။ အဖေက ငါတို့ကို ဘယ်လောက် ချစ်ခဲ့သလဲဆိုတာ ဒါက သက်သေပဲ။ သူက ငါတို့ကို ဒီအိမ်ကို မရောင်းစေချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ အမှတ်တရတွေကို မဖျက်ဆီးစေချင်တာ”
မင်းသူသည် စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူ့ရင်ထဲတွင် လေးလံနေသော ဝန်ထုပ်ကြီး တစ်ခု ကျသွားသလို ခံစားရသည်။ သူသည် ကုမ္ပဏီတွင် အကြွေးများ တင်နေသဖြင့် ဤအိမ်ကို ရောင်းကာ အကြွေးဆပ်ရန် ကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဖေ့၏ မေတ္တာများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ့ကိုယ်သူ အလွန် ရှက်ရွံ့သွားမိသည်။
“ငါ တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု မင်းသူက ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ ဒီအိမ်ကို ရောင်းဖို့ပဲ စဉ်းစားခဲ့မိတယ်။ ငါ့ရဲ့ အခက်အခဲတွေအတွက် အဖေတို့ရဲ့ အမွေကို အသုံးချဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ”
နွေးနှင့် ကျော်စွာတို့က အကိုကြီးကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် အကိုကြီးတွင် ထိုသို့သော အခက်အခဲ ရှိနေမှန်း မသိခဲ့ကြ။
“အကိုကြီးမှာ အခက်အခဲ ရှိရင် ကျွန်တော်တို့ ရှိတာပဲ” ဟု ကျော်စွာက မင်းသူ၏ ပုခုံးကို ကိုင်ကာ ပြောသည်။ “ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ဖြေရှင်းကြမယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီအိမ်ကိုတော့ မရောင်းပါနဲ့။ ဒီအိမ်က ငါတို့ ပြန်လာစရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေရမယ်”
နောက်ရက်များတွင် သူတို့ သုံးယောက်လုံး အိမ်ကြီးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကြသည်။ နံရံက ဖုန်များကို သုတ်ကြသည်၊ ခြံထဲက ပေါင်းပင်များကို ရှင်းကြသည်။ အိမ်ဟောင်းကြီးသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပြန်လည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသည်။
နွေးသည် မီးဖိုချောင်တွင် အမေချက်နေကျ ဟင်းများကို ပြန်ချက်သည်။ ဟင်းနံ့များက အိမ်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည့်အခါ အတိတ်က ပျော်ရွှင်စရာ နေ့ရက်များ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသလို ခံစားရသည်။
မင်းသူသည် အဖေ့၏ စာကြည့်စားပွဲကို ပြန်လည် ပြုပြင်သည်။ သူသည် အကြွေးကိစ္စကို ကျော်စွာ၏ အကူအညီဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် စိတ်လက် ပေါ့ပါးနေပြီဖြစ်သည်။ ကျော်စွာကတော့ အိမ်၏ လျှပ်စစ်မီးနှင့် ရေပိုက်များကို အသစ်ပြန်လဲပေးသည်။
သူတို့ သုံးယောက်သား အတူတူ အလုပ်လုပ်ရင်း ငယ်စဉ်က အကြောင်းများကို ပြန်ပြောဖြစ်ကြသည်။ ရယ်မောသံများက အိမ်ကြီးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ အိမ်ဟောင်းလေးသည် ယခုတော့ အိုမင်းရင့်ရော်နေသော အဆောက်အဦးတစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ သူတို့ မိသားစု၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ ကိန်းဝပ်ရာ ဗိမာန်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
တစ်နေ့တွင် အိမ်ရှေ့သို့ ကားတစ်စီး ဆိုက်ရောက်လာသည်။ ထိုသူမှာ အိမ်ခြံမြေ အကျိုးဆောင် တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် မင်းသူကို ဖုန်းဆက်နေကျ လူဖြစ်ပြီး အိမ်ကို ဝယ်ယူရန် စရန်ငွေနှင့်အတူ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဦးမင်းသူ... မြေကွက်ဈေးက အခု အမြင့်ဆုံးပဲ။ ခင်ဗျားတို့ ရောင်းမယ်ဆိုရင် အခုက အချိန်ကောင်းပဲ” ဟု အကျိုးဆောင်က ပြောသည်။
မင်းသူသည် အိမ်ကြီးကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြုံးကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ “စိတ်မရှိပါနဲ့ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ အစီအစဉ် ပြောင်းသွားပြီ။ ဒီအိမ်ကို မရောင်းတော့ဘူး”
အကျိုးဆောင်က အံ့ဩသွားသည်။ “ဘာလို့လဲဗျ။ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ ဈေးကို ဘယ်မှာမှ မရနိုင်ဘူးနော်”
“ဈေးနှုန်းထက် ပိုတန်ဖိုးရှိတာကို ကျွန်တော်တို့ တွေ့သွားလို့ပါ” ဟု မင်းသူက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
အကျိုးဆောင် ပြန်သွားသည့်အခါ နွေးနှင့် ကျော်စွာတို့က အိမ်ထဲက ထွက်လာပြီး မင်းသူကို ပြုံးကြည့်နေကြသည်။ သူတို့အားလုံး၏ ရင်ထဲတွင် တူညီသော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ လုံခြုံမှုနှင့် နွေးထွေးမှုပင် ဖြစ်သည်။
အိမ်ကြီးကို ပြုပြင်ပြီးနောက် ပထမဆုံး ညစာစားပွဲကို ကျင်းပကြသည်။ ထိုနေ့သည် အဖေ့၏ မွေးနေ့လည်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အဖေနှင့်အမေ ကြိုက်တတ်သော ဟင်းများကို ချက်ပြုတ်ကာ အိမ်ရှေ့ ဝရံတာတွင် စားပွဲပြင်ထားကြသည်။
ညနေခင်း လေပြေက ရေတမာပွင့်နံ့များကို သယ်ဆောင်လာသည်။ ပုစဥ်းရင်ကွဲသံများက ခပ်တိုးတိုး မြည်နေသည်။ မင်းသူသည် ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “အဖေနဲ့ အမေအတွက်...”
သူတို့ သုံးယောက်သား ခွက်ချင်းတိုက်လိုက်ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် မိဘနှစ်ပါး၏ ပုံရိပ်များ သူတို့ဘေးတွင် ရှိနေသလို ခံစားရသည်။ အဖေက ပြုံးရင်း ကြည့်နေသလို၊ အမေကတော့ သူတို့ ပန်းကန်ထဲကို ဟင်းတွေ ခပ်ထည့်ပေးနေသလိုပင်။
“ကျွန်မတို့ ဒီအိမ်ကို အမြဲ ထိန်းသိမ်းသွားမယ်နော်” ဟု နွေးက ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်... ငါတို့ သားသမီးတွေအထိ ဒီအိမ်ရဲ့ အမှတ်တရတွေကို လက်ဆင့်ကမ်းသွားရမယ်” ဟု မင်းသူက ထောက်ခံသည်။
ကျော်စွာကတော့ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ကောင်းကင်က ကြယ်တွေကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူ မြို့ပေါ်မှာ နေစဉ်က ဒီလို ကြယ်တွေကို မမြင်ခဲ့ရသည်မှာ ကြာပြီ။ အိမ်ဟောင်းလေးက သူ့ကို သဘာဝတရားနှင့် မိသားစု၏ တန်ဖိုးကို ပြန်လည် သတိပေးနေသလိုပင်။
သူတို့သည် အိမ်ဟောင်းလေးထဲတွင် တစ်ပတ်ခန့် အတူတူ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုတစ်ပတ်အတွင်း သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပိုမို နားလည်လာကြသည်။ ငယ်စဉ်က ရှိခဲ့သော မကျေနပ်မှုများ၊ အားနာမှုများကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုနိုင်ခဲ့ကြသည်။
မင်းသူသည် အဖေ့၏ စာကြည့်တိုက်ကို ပြန်လည် စနစ်တကျ ထားရှိပေးခဲ့သည်။ နွေးကတော့ ခြံထဲတွင် ပန်းပင်အသစ်များ စိုက်ပျိုးခဲ့သည်။ ကျော်စွာကတော့ အိမ်ကြီး၏ အမှတ်တရများကို ဓာတ်ပုံရိုက်ကာ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။
တစ်နေ့တွင် သူတို့သည် အိမ်ပေါ်ထပ်က လျှို့ဝှက်သေတ္တာထဲမှာ တွေ့ခဲ့သော ဓာတ်ပုံများကို အယ်လ်ဘမ်အသစ်ထဲ ထည့်ကြသည်။ ထိုဓာတ်ပုံများထဲတွင် သူတို့ သုံးယောက်လုံး၏ ကြီးပြင်းလာမှု ပုံရိပ်များ ပါဝင်သည်။
“ဒါက ကျွန်တော် ပထမဆုံး ကျောင်းတက်တဲ့နေ့က ပုံပဲ” ဟု ကျော်စွာက ရယ်ရင်း ပြောသည်။ “အမေက ကျွန်တော့်ကို အင်္ကျီတွေ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ပေးထားတာ”
နွေးက ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ကာ ပြုံးသည်။ “အမေက နင့်ကို အရမ်းအလိုလိုက်တာလေ။ အကိုကြီးနဲ့ ငါကတော့ အမြဲ အရိုက်ခံရတာ”
ထိုသို့သော ပြောဆိုသံများက အိမ်ဟောင်းလေးကို သက်ဝင်စေသည်။ အိမ်သည် သက်မဲ့အဆောက်အဦးတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသော သက်သေကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ပြန်ရမည့်နေ့ ရောက်လာသည်။ သူတို့ သုံးယောက်လုံး အဝတ်အစားများ ပြင်ဆင်ကာ အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်နေကြသည်။ ဤတစ်ခါ ခွဲခွာရခြင်းမှာ ယခင်ကလို ဝမ်းနည်းစရာ မဟုတ်တော့ဘဲ ပြန်လာရမည့် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
မင်းသူက တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်သည်။ ယခုတော့ သော့ခလောက်က သစ်လွင်နေပြီး ဆီထည့်ထားသဖြင့် အသံမမြည်တော့ပေ။
“နွေး... အိမ်ကို ခဏခဏ လာကြည့်ပေးပါဦး။ ကျော်စွာနဲ့ ငါလည်း အားရင် အားသလို လာခဲ့မယ်”
“စိတ်ချပါ အကိုကြီး။ ကျွန်မ ဒီအိမ်ကို အမေတို့ ရှိစဉ်ကအတိုင်း ဖြစ်နေအောင် ဂရုစိုက်ထားမှာပါ”
သူတို့ သုံးယောက်သား ကားပေါ်တက်ကာ ထွက်ခွာလာကြသည်။ ကားနောက်မှန်မှ ကြည့်လိုက်သောအခါ အိမ်ဟောင်းလေးသည် သစ်ပင်များကြားတွင် တည်ငြိမ်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ နေရောင်ခြည်က အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်တွင် တဖိတ်ဖိတ် တောက်နေသည်။
သူတို့၏ ရင်ထဲတွင်တော့ အိမ်ကြီးက အတူတူ ပါလာခဲ့ပြီ။ အိမ်ဆိုသည်မှာ အုတ်၊ သဲ၊ ကျောက်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော အရာမဟုတ်ဘဲ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် အမှတ်တရများဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ နားလည်သွားကြပြီ။
လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...
နွေးသည် အိမ်ဟောင်းလေး၏ ဝရံတာတွင် ထိုင်ရင်း စာဖတ်နေသည်။ ခြံထဲက စံပယ်ပန်းများ ပွင့်နေသဖြင့် ရနံ့က မွှေးပျံ့နေသည်။ အဝေးမှ ကားသံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
မင်းသူနှင့် ကျော်စွာတို့ မိသားစုများ ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကလေးလေးများက ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ ခြံထဲတွင် ပြေးလွှားဆော့ကစားနေကြသည်။
“အန်တီနွေး... သရက်သီးတွေ မှည့်ပြီလား” ဟု မင်းသူ၏ သားလေးက အော်မေးသည်။
နွေးက ပြုံးကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ အိမ်ဟောင်းလေးသည် ယခုတော့ မျိုးဆက်သစ်များ၏ ရယ်မောသံများဖြင့် ပြန်လည် စည်ကားနေပြီ။
အဖေနှင့်အမေ၏ ဓာတ်ပုံလေးက ဧည့်ခန်းထဲမှာ ပြုံးလျက် ရှိနေသည်။ သူတို့ ချန်ထားခဲ့သော အမွေသည် ငွေကြေးများ မဟုတ်ဘဲ စည်းလုံးခြင်းနှင့် မေတ္တာတရားများသာ ဖြစ်သည်။ အိမ်ဟောင်းလေးသည် အချိန်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်ဆုံးပါစေ၊ သူတို့ မိသားစုအတွက်တော့ အမြဲတမ်း နွေးထွေးနေမည့် "အိမ်" သာ ဖြစ်ပါတော့သည်။
နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် အိမ်ကြီး၏ မီးရောင်များ လင်းထိန်လာသည်။ ထိုမီးရောင်များသည် အမှောင်ထုကို အနိုင်ယူကာ လမ်းသွားလမ်းလာများအတွက် နွေးထွေးသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ အိမ်ဟောင်းလေးသည် ရှင်သန်နေဆဲ ဖြစ်သလို၊ သူတို့၏ မေတ္တာများကလည်း ထာဝရ တည်မြဲနေတော့မည် ဖြစ်သည်။