ဗိုက်ကြီးနဲ့ အိမ်ပေါ်ကနှင်ချခံရတဲ့အခါ
ဗိုက်ကြီးနဲ့ အိမ်ပေါ်ကနှင်ချခံရတဲ့အခါ
အမွေပြတ်စွန့်လွှတ်ခြင်းထက် ပိုနာကျင်ရတာဟာ ကိုယ်တိုင်က အစအဆုံး ပုံအောချစ်ခဲ့ရတဲ့သူဆီကနေ လူပိုတစ်ယောက်လို နှင်ထုတ်ခံရခြင်းပါပဲ။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် တရားဝင်လက်မှတ်ထိုးခဲ့ကြတာ ဖေဖော်ဝါရီလထဲမှာပါ။ အဲဒီတုန်းက လောကကြီးဟာ ပန်းခင်းလမ်းလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတယ်။ အခုပြန်တွေးကြည့်တော့ အဲဒီလက်မှတ်ဟာ ကျွန်မရဲ့ ငရဲခန်းဆီကို သွားဖို့ လက်မှတ်တစ်စောင် ဖြစ်နေခဲ့တာကို ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဟာ အလုပ်ကို ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ခဲ့တယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ ဧပြီလမှာ ကျွန်မ အလုပ်ကနေ သိန်းနှစ်ရာကျော် ရခဲ့ပါတယ်။ အိမ်ထောင်ဦးစီးဖြစ်တဲ့ သူ့ကို မျက်နှာပွင့်စေချင်လို့၊ သူ့မိသားစုရှေ့မှာ သူ အားငယ်မှာ စိုးလို့ ကျွန်မ ရှာသမျှ ပိုက်ဆံတွေကို သူ့အတွက်ပဲ ပုံအောခဲ့တယ်။ သူက ပြောတယ်၊ သူ့အမေရဲ့ ရွှေတွေ ပေါင်ထားရတာ သိန်း ဖိုး ရှိတယ်တဲ့။ ကျွန်မ ဘာမှ မစဉ်းစားဘဲ ရွေးပေးလိုက်တယ်။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ သူ့ကို တစ်ကျပ်သား ဆွဲကြိုး ဆင်ပေးတယ်၊ သိန်း ကျော်တန် လက်စွပ် ဆင်ပေးတယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ "ငါ့ယောက်ျားပဲ၊ ငါ့မိသားစုပဲ" ဆိုတဲ့ အတွေးက လွဲလို့ ဘာမှ မရှိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ခရီးသွားနေတဲ့ အချိန်မှာ သူကတော့ ကားမောင်းရင်း ရသမျှ ပိုက်ဆံတွေကို မဲစုတယ်၊ ပြီးရင် အဲဒီမဲငွေတွေကို ထုတ်ပြီး ဖုန်းထဲက ဂိမ်းတွေထဲမှာ အကုန်အကျခံ ဆော့ပစ်တယ်။ ကျွန်မ ပြန်လာတိုင်း သူက အကြွေးတွေ ပတ်ချာလည်နေပြီ။ အဲဒီတော့ ကျွန်မ ဆင်ပေးထားတဲ့ ရွှေတွေကို သူ ပြန်ပေါင်တယ်။ အခုဆို သူ ဝတ်ထားတဲ့ ဆွဲကြိုးရော လက်စွပ်ရော အပေါင်ဆိုင် ရောက်နေတာ နှစ်လတောင် ရှိပြီ။ သိန်းတစ်ရာနီးပါးလောက် သူ ဂိမ်းဆော့ရင်း ဖြုန်းပစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မ ရှာတဲ့ ငွေကို သူပဲ သုံးပြီး သူ ရှာတဲ့ ငွေကျတော့ ကျွန်မ လက်ထဲ တစ်ပြားမှ မရောက်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အောင့်သီးအောင့်သက်နဲ့ သည်းခံခဲ့တယ်။ သူ့အမေက ရခိုင်လူမျိုးဆိုတော့ စကားပြောရင် နည်းနည်း ပြတ်တယ်။ သူ့အမေ နေမကောင်းရင်လည်း ကျွန်မပဲ ဆေးဖိုးပေးရတယ်၊ အိမ်စရိတ်လည်း ကျွန်မပဲ စိုက်ရတယ်။ သူကတော့ ဘယ်သူ့ဆီက ငါးသိန်း ယူလိုက်၊ ဘယ်သူ့ဆီက ဘယ်လောက် ယူလိုက်နဲ့ အကြွေးစာရင်းတွေကလည်း မပြတ်ဘူး။ ကျွန်မက အကြွေးမကြိုက်တော့ သူဖြစ်သမျှ ကျွန်မ လိုက်ဆပ်ပေးရတာပေါ့။ တစ်ခါတလေ စိတ်မရှည်လို့ စကားနာထိုးမိရင် သူက ကျွန်မကို ပြောတယ် "နင် ဒီအိမ်ပေါ်တက်နေပြီး အိမ်စရိတ် စိုက်ရတာကို ပြောနေရင် ဒီအိမ်က ဆင်းသွား" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။
ကျွန်မတို့ နေတဲ့ ဒီတိုက်ခန်းက သူနဲ့ သူ့အရင် ကောင်မလေးနဲ့ ဝယ်ထားတာလို့ သူက ပြောဖူးတယ်။ အရင်ကောင်မလေးက ဆုံးသွားပြီ။ အဲဒီတိုက်ခန်းမှာ သူ့မိဘ ပိုက်ဆံက လေးပုံတစ်ပုံပဲ ပါပြီး အရင်ကောင်မလေး ပိုက်ဆံက လေးပုံသုံးပုံ ပါတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ တိုက်ခန်းရဲ့ အမွေဆက်ခံသူ နေရာမှာတော့ သူ့ညီနာမည် ထည့်ထားတာ။ ကျွန်မ အမြဲ တွေးမိတယ်၊ တကယ်လို့ ကျွန်မသာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ကျွန်မ ပိုင်ဆိုင်မှု အကုန်လုံးကို သူ သိမ်းလို့ ရပေမဲ့ သူ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ကျွန်မမှာ ဘာမှ ကျန်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ နုပျိုမှုတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ငွေကြေးတွေ အားလုံးဟာ ဒီအိမ်ထဲမှာပဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မလားလို့ တွေးရင်း ညတိုင်း ငိုခဲ့ရတယ်။ သူက ညတိုင်း အရက်သောက်တယ်။ မူးလာရင် စကားကောင်းပြောလိုက်၊ အဆိုးထင်လိုက်နဲ့ ကျွန်မ စိတ်တွေ အရမ်း ပင်ပန်းနေပြီ။ မင်္ဂလာ ဆွမ်းကျွေးဖို့ ကိစ္စ ပြောရင်လည်း သူက "နင့်မှာ ပိုက်ဆံ ရှိရင် လုပ်ပေါ့၊ ငါ့မှာတော့ နင်မြင်တဲ့ အတိုင်းပဲ" တဲ့။ သူ မဲပေါက်ရင် သိန်း ၊ သိန်းကို ဂိမ်းထဲ ထည့်ဆော့ပြီး ရှုံးရင် ကျွန်မကြောင့် ရှုံးတာဆိုပြီး အော်ငေါက်သေးတာ။ ကျွန်မ ဘာမှားခဲ့လို့လဲ? သူ့ကို ချစ်မိတာက အပြစ်လား? တစ်ခါတလေ သူ အရမ်း ချစ်ပြတတ်ပြန်တော့လည်း ကျွန်မ စိတ်က ပျော့သွားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရန်ဖြစ်ရင်တော့ သူ တစ်ခါမှ အလျှော့မပေးဘူး။ "ငါ မမှားဘူး" ဆိုတာက သူ့ရဲ့ ဆောင်ပုဒ်ပဲ။ ကျွန်မ အခု ရုံးထွက်ချင်တယ်၊ ဒီအိမ်ကနေ ထွက်သွားချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်တဲ့စိတ်က ကျွန်မကို ခြေချုပ် မိစေခဲ့တယ်။ "စားရင်လည်း သဲတရှပ်ရှပ်၊ ပစ်ရင်လည်း ဆီတဝင်းဝင်း" ဆိုတဲ့ ဘဝမျိုး ကျွန်မ ရောက်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။
ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုမစိုက်နိုင်လောက်အောင် စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့ အချိန်မှာပဲ ကျွန်မ ဗိုက်ထဲမှာ သက်ရှိလေး တစ်ခု စတင် တည်ရှိလာခဲ့တယ်။ အဲဒီသတင်းကို သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ဝမ်းသာရမလိုလို၊ ဝမ်းနည်းရမလိုလိုနဲ့ ကျွန်မ ငိုချလိုက်မိတယ်။ "ငါ့ကလေးလေးတော့ ဒုက္ခမရောက်ပါစေနဲ့" လို့ ဆုတောင်းရင်း သူ့ကို အသိပေးဖို့ စောင့်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့က သူ ကားမောင်းရာက ပြန်လာတော့ မျက်နှာက သိပ်မကောင်းဘူး။ ကျွန်မက ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ပဲ "ကိုကို... ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ သူက ကျွန်မကို တစ်ချက် ကြည့်တယ်၊ ပြီးတော့ သက်ပြင်းကို အကျယ်ကြီး ချလိုက်ပြီး "နင်ကတော့ ဒုက္ခပေးဖို့ပဲ သိတာပဲ၊ အခုလို ငွေကြေး ကျပ်တည်းနေတဲ့ အချိန်မှာ ဘာလို့ ကိုယ်ဝန် ရှိရတာလဲ" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အေးခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ကလေးလေးအတွက် ဝမ်းသာပေးမယ့် စကားတစ်ခွန်းတောင် မပြောခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား သူက ကျွန်မရှေ့မှာ ကားအရောင်းအဝယ် ဝက်ဘ်ဆိုက်တွေကို ပြပြီး "ငါ ကားဝယ်ချင်တယ်၊ သိန်း တန် ကား၊ အခု သိန်း လောက်ကို အကြွေးထားပြီး ဝယ်ရင် တစ်လ သိန်း သုံးနှစ် ဆပ်ရမယ်၊ အဲဒါ နင် စိုက်ပေးနိုင်မလား" တဲ့။ ကျွန်မ နားကိုတောင် မယုံနိုင်ဘူး။ ကလေးအတွက် နို့မှုန့်ဖိုး၊ ဆေးခန်းပြဖိုးတွေတောင် ဘယ်က ရမလဲလို့ တွေးနေရတဲ့ အချိန်မှာ သူက သိန်း တန် ကားကို ဝယ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုနေတာ။ "ကိုကို... ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ကုန်နေပြီလေ၊ အကြွေးတွေလည်း ဆပ်ပေးထားရတာ၊ တတ်နိုင်တဲ့ ဈေးနဲ့ပဲ ဝယ်ပါလား" လို့ ချော့ပြောမိတော့ သူက ပေါက်ကွဲတော့တာပဲ။ "နင်က ငါ့ကို ဘာမှ လုပ်မပေးချင်ဘူး၊ နင် ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို နင်ပဲ ဖက်ထားချင်တာ၊ နင်က မိန်းမကောင်း မဟုတ်ဘူး" ဆိုပြီး အော်တော့တာပဲ။ ကျွန်မ ဗိုက်လေးကို ပွတ်ရင်း ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ကြိတ်ငိုနေခဲ့ရတယ်။
အခြေအနေတွေက ပိုဆိုးလာတယ်။ သူက ညတိုင်း အရက် ပိုသောက်လာသလို၊ အိမ်ပြန်လည်း နောက်ကျလာတယ်။ တစ်ညမှာတော့ သူ အရမ်း မူးပြီး ပြန်လာတယ်။ အိမ်ထဲ ရောက်တာနဲ့ မြင်မြင်သမျှ အရာတွေကို ကန်ကျောက်တော့တာပဲ။ ကျွန်မက တားတော့ သူက ကျွန်မ ပုခုံးကို ဆွဲရမ်းပြီး "နင် ဒီအိမ်မှာ နေတာ ဘာအတွက်လဲ၊ ငါ့ကို ကားလည်း ဝယ်မပေးဘူး၊ အခု ကလေးကော ရလာပြီဆိုတော့ ငါ့ကို ပိုပြီး ချုပ်ချယ်တော့မှာ မဟုတ်လား" လို့ အော်တယ်။ သူ့အမေကလည်း ဘေးကနေ ဘာမှ မဝင်ပြောဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ကုန်သွားတယ်၊ တကယ်ကို စိတ်ကုန်သွားတာ။ "ကျွန်မ ကိုကို့အတွက် လုပ်ပေးခဲ့တာတွေ နည်းလား၊ ကိုကို့အမေ ရွှေတွေ ရွေးပေးတယ်၊ ကိုကို့အကြွေးတွေ ဆပ်ပေးတယ်၊ အိမ်စရိတ်တွေ စိုက်တယ်၊ ဒါတွေကို ကိုကို မမြင်ဘူးလား" လို့ ငိုရင်း အော်ပြောမိတယ်။ အဲဒီမှာ သူက ကျွန်မရဲ့ အဝတ်အိတ်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး အဝတ်တွေကို အထဲ ထည့်ပစ်တယ်။ "နင် စရိတ်စိုက်ရတာ ပြောနေရင် ဒီအိမ်က အခု ဆင်း၊ နင့်ဗိုက်ထဲက ကလေးကော ယူပြီး အခု ဆင်းသွား" ဆိုပြီး ကျွန်မကို အိမ်တံခါးဝအထိ ဆွဲခေါ်သွားတယ်။ ကျွန်မ တောင်းပန်တယ်၊ အပြင်မှာ မိုးတွေ ရွာနေတယ်၊ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်နဲ့ ဘယ်သွားရမလဲလို့ ငိုယို တောင်းပန်ပေမဲ့ သူကတော့ သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့စွာနဲ့ ကျွန်မကို အပြင်ကို တွန်းထုတ်ပြီး တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်ချလိုက်တယ်။ မိုးရေထဲမှာ ကျွန်မ ဗိုက်လေးကို ပွတ်ရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပြိုလဲသွားခဲ့ရတယ်။ အဲဒီညက ကျွန်မ ဘဝမှာ အမှောင်အတိဆုံး ညပါပဲ။
ကျွန်မ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်အိမ်မှာ ခေတ္တ ခိုလှုံရင်း တစ်ပတ်လောက် ကြာတော့ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းတစ်စုံ ရောက်လာတယ်။ သူ့ညီဆီကပါ။ သူ့ညီက ဖုန်းထဲမှာ ငိုပြီး ပြောတယ် "မမ... အစ်ကို့ကို ရဲက လာဖမ်းသွားပြီ၊ သူ အရင်က သိန်း ဖိုး ရွှေရွေးပေးပါဆိုတာ အမေ့ရွှေတွေ မဟုတ်ဘူး၊ သူ ဂိမ်းဆော့ရင်း သူများဆီက လိမ်ယူထားတဲ့ ရွှေတွေတဲ့၊ အခု အဲဒီလူတွေက တရားစွဲလို့ အစ်ကို အဖမ်းခံလိုက်ရပြီ" တဲ့။ ကျွန်မ နားထဲမှာ လျှပ်စီးလက်သလို ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်မ ရွေးပေးခဲ့တဲ့ သိန်း ဆိုတာ သူ့ရဲ့ လိမ်ညာမှုတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ အသုံးချခံလိုက်ရတာပါလား။ ပိုဆိုးတာက သူ နေတဲ့ တိုက်ခန်းကလည်း သူ့အရင် ကောင်မလေးနဲ့ ဝယ်ထားတာ မဟုတ်ဘဲ၊ အဲဒီကောင်မလေးဆီက ငွေတွေကို လိမ်ယူပြီး ဝယ်ထားတာမို့ ကောင်မလေးရဲ့ မိသားစုက အခုမှ အမှုပြန်ဖွင့်ပြီး တိုက်ခန်းကို ချိပ်ပိတ်လိုက်ပြီတဲ့။ သူဟာ ကျွန်မကိုတင်မကဘူး၊ သူနဲ့ ပတ်သက်သမျှ မိန်းမတိုင်းကို ငွေကြေးအတွက် အသုံးချခဲ့တာပဲ။ သူ ထောင်ထဲကနေ ကျွန်မဆီကို စာတစ်စောင် ရေးလိုက်တယ် "ကိုကို မှားသွားပြီ၊ နင်ပဲ ကိုကို့ကို ကယ်နိုင်တာပါ၊ ကိုကို့မှာ နင်ကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး၊ ကလေးအတွက်ကို ငဲ့ပြီး ကိုကို့ကို လာထုတ်ပေးပါ" တဲ့။ ကျွန်မ အဲဒီစာကို ဖတ်ပြီး ရယ်လည်း ရယ်ချင်တယ်၊ ငိုလည်း ငိုချင်တယ်။ ကျွန်မကို ဗိုက်ကြီးနဲ့ မိုးရေထဲ နှင်ချခဲ့တုန်းက သူ ကလေးအကြောင်း မစဉ်းစားခဲ့ဘူး။ အခု သူ ဒုက္ခရောက်တော့မှ ကလေးကို အကြောင်းပြတယ်။ ကျွန်မ သူ့ဆီကို ပြန်မသွားတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မမှာ လက်ကျန်ငွေလေး နည်းနည်း ရှိသေးတယ်၊ အဲဒါနဲ့ ကျွန်မ ဘဝသစ်ကို စမယ်။
သင်ခန်းစာ- လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူ ရှိနေစဉ်မှာ မသိဘဲ၊ သူ ထွက်သွားပြီးမှ သိရခြင်းဟာ ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အရှုံးဖြစ်သလို၊ ကိုယ့်ကို မတန်ဖိုးထားတဲ့သူအတွက် ပုံအောပေးဆပ်ခြင်းဟာလည်း ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။