အိုစာမင်းစာ
အိုစာမင်းစာ
ညနေခင်း၏ လေနုအေးက မြို့ကလေး၏ လမ်းမထက်မှာ ဝေ့သီတိုက်ခတ်နေသည်။ ကျွန်မတို့ လင်မယားနှစ်ယောက်၏ "မုန့်တီနှင့် အာပူလျှာပူ" ဆိုင်ကလေးကတော့ ထုံးစံအတိုင်း စားသုံးသူများဖြင့် စည်ကားလျက်ရှိ၏။ ပန်းကန်ဆေးဘေစင်ရှေ့မှာ ခါးတောင်းကျိုက်ပြီး ပန်းကန်တွေ တဖျတ်ဖျတ်ဆေးနေသော ကိုဆက်နောင်ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ပြုံးမိသည်။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ဆရာ၊ ဆရာမတွေ။ တစ်နေကုန် ကျောင်းမှာ စာသင်၊ ညနေကျတော့ ဒီဆိုင်ကလေးမှာ ပင်ပင်ပန်းပန်း စျေးရောင်းကြသည်။ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ တစ်ခုတည်း။ ကျွန်မတို့ အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်လာမည့်အချိန်၊ အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့သည့် အချိန်မှာ တစ်ပါးသူလက်ကို မဖြန့်ရဘဲ အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်မည့် "အိုစာမင်းစာ" လေး စုဆောင်းနိုင်ဖို့ပင်။
"ကိုဆက်နောင် ... ဖြည်းဖြည်းဆေးပါဦး၊ လက်တွေလည်း အေးစက်နေဦးမယ်"
ကျွန်မက ဟင်းရည်အိုးထဲက အခိုးအငွေ့တွေကြားကနေ လှမ်းပြောတော့ သူက လှည့်ကြည့်ပြီး သွားဖြူဖြူလေးတွေ ပေါ်အောင် ရယ်ပြသည်။
"ရပါတယ် မိန်းမရာ၊ ကိုယ်က ကာယဆရာပဲ၊ ဒီလောက်ကတော့ အေးဆေးပါ။ မင်းသာ ခါးနာမှာ စိုးရိမ်တာ၊ ခဏခဏ ထိုင်ဦးလေ"
သူ့စကားကြောင့် ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နွေးထပ်သွားရသည်။ ကိုဆက်နောင်က ကျွန်မအပေါ် အမြဲတမ်း ကြင်နာတတ်သူပါ။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော်ခဲ့ပြီ။ သူက မြို့ပေါ်က အထကကျောင်းမှာ ကာယနည်းပြ၊ ကျွန်မက မြို့နဲ့ နှစ်မိုင်လောက်ဝေးတဲ့ ရွာကလေးမှာ မူလတန်းပြ။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ သားသမီး မထွန်းကားခဲ့ပေမဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အဖော်ပြုရင်း ဒီဘဝခရီးကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြသည်။ ဆိုင်မှာ ကျွန်မရဲ့ မိဘနှစ်ပါးဖြစ်တဲ့ အငြိမ်းစားကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး ဦးလေးမောင်နဲ့ ဆရာမကြီး ဒေါ်ခင်ခင်တို့ကလည်း တက်တက်ကြွကြွ ကူညီပေးကြသည်။ အဖေက ဆိုင်ခင်းကျင်းပေးပြီး အမေက ဟင်းခါးအိုးအတွက် လိုတာတွေ ပြင်ဆင်ပေးတတ်သည်။ ကျွန်မတို့ မိသားစုလေးက သူများတွေ အားကျရလောက်အောင် ပျော်စရာကောင်းခဲ့ပါသည်။
"မေကြည်ရေ ... သွားတာလာတာ သတိနဲ့သွားနော်၊ တလောက ဆရာမလေးတစ်ယောက် ကျောင်းသွားရင်း လမ်းမှာ မုဒိန်းကျင့်ခံရပြီး ဘဝဆုံးသွားတာ ဖတ်လိုက်ရလို့ပါ မိန်းမရယ်"
ကိုဆက်နောင်က ပန်းကန်တွေဆေးရင်း စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ လှမ်းပြောသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မအပေါ် ထားတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေကို အထင်းသား မြင်နေရသည်။ ကျွန်မကတော့ ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ပဲ ပြန်ပြောဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။
"သြော် ကိုဆက်နောင်ရယ်၊ ကျွန်မကို ဘယ်လိုလူက ဘာလုပ်ရဲမှာလဲ၊ ကျွန်မ ဗလကိုကြည့်ပြီး ကပ်ရဲမှာတောင် မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ကျွန်မက အသက်ခြောက်ဆယ်နားနီးတဲ့ အဖွားကြီးပါ"
ကျွန်မရဲ့ စနောက်မှုကို ကိုဆက်နောင်က တဟင်းဟင်းနဲ့ ရယ်ရင်း "ဘာဖြစ်ဖြစ် သတင်းဖတ်ပြီး စိုးရိမ်လို့ပါ မိန်းမရယ်" လို့ ဆိုခဲ့သည်။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မတို့ရဲ့ "အိုစာမင်းစာ" စုဘူးလေးထဲမှာ ငွေတွေ တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားလာနေသလို၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ သစ္စာတရားတွေကလည်း ခိုင်မြဲနေတယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့မိသည်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပင်စင်လစာတွေနဲ့ ဒီဆိုင်က ရတဲ့ အမြတ်အစွန်းတွေကို စုဆောင်းပြီး အိုမင်းတဲ့အခါ ဘုရားဖူးသွားမယ်၊ တရားစခန်းဝင်မယ်လို့ အမြဲတမ်း တိုင်ပင်ခဲ့ကြသည်။ အဲဒီ အိပ်မက်တွေက ကျွန်မအတွက်တော့ လောကနိဗ္ဗာန်ပါပဲ။
ပြောင်းလဲမှုဆိုတာ ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်လာတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ တဖြည်းဖြည်းချင်း အမြစ်တွယ်လာတတ်တာမျိုးဟု ကျွန်မ နောက်မှ နားလည်ခဲ့ရသည်။ ကိုဆက်နောင်၏ အမူအရာတွေက လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လလောက်ကစပြီး ထူးခြားလာသည်။ အရင်ကဆိုလျှင် ဆိုင်သိမ်းပြီးသည်နှင့် ကျွန်မနှင့်အတူ အိမ်ပြန်ပြီး ခြေလက်ဆေးကာ စကားတပြောပြောနှင့် အိပ်ရာဝင်တတ်သော်လည်း ယခုနောက်ပိုင်းတွင် သူက ဖုန်းကို အမြဲတမ်း လက်ကမချတော့။
"ဘာတွေ အသည်းအသန် ကြည့်နေတာလဲ ကိုဆက်နောင်၊ ကျောင်းကကိစ္စလား"
ကျွန်မ မေးမိတိုင်း သူက ဖုန်းကို ကပျာကယာ ပိတ်လိုက်ပြီး "အင်း ... ဟုတ်တယ် မိန်းမ၊ ကျောင်းက အားကစားပြိုင်ပွဲအတွက် စာရင်းတွေ လုပ်နေလို့ပါ" ဟု အကြောင်းပြတတ်သည်။
ကျွန်မကလည်း သူ့ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ စုဆောင်းငွေတွေ ထည့်ထားသည့် ဘဏ်စာအုပ်ကို သူပဲ သိမ်းထားသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူက "ငွေတွေကို ဒီတိုင်းထားတာထက် တစ်နေရာရာမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရင် ပိုတိုးပွားလာမှာ မိန်းမရဲ့၊ အိုစာမင်းစာဆိုတာ များများရှိလေ ကောင်းလေပဲ မဟုတ်လား" ဟု ပြောတတ်သည်။ ကျွန်မကတော့ ငွေကြေးကိစ္စ နားမလည်သူမို့ "ကိုဆက်နောင် သဘောပါပဲရှင်၊ ကျွန်မကတော့ ကိုယ့်ယောင်္ကျားကို ယုံပြီးသားပဲ" ဟု ပြန်ပြောခဲ့မိသည်။ အဲဒီ "ယုံကြည်မှု" ဆိုတာကပဲ ကျွန်မကို လည်ပင်းညှစ်သတ်မည့် ကြိုးတစ်စ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးပါ။
တစ်ရက်တွင် ကိုဆက်နောင်က မြို့ပြင်က ရွာတစ်ရွာမှာ အားကစားသင်တန်း သွားပို့ရမည်ဆိုကာ ညအိပ်ခရီး ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ မရှိသည့်ညမှာ ကျွန်မ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ရင်ထဲမှာ တလှပ်လှပ်နှင့် ပူလောင်နေမိသည်။ ညဉ့်နက်သော်လည်း အိပ်မပျော်ဘဲ ကုတင်ပေါ်မှာ ဟိုလှည့်ဒီလှည့်နှင့် ရှိနေစဉ် ကိုဆက်နောင် မေ့ကျန်ခဲ့သည့် ဗီရိုအောက်က အိတ်အစုတ်ကလေးတစ်ခုကို သတိပြုမိသည်။ ထိုအိတ်ထဲမှာ သူ အမြဲတမ်း တမြတ်တနိုး သိမ်းထားတတ်သည့် စာရွက်စာတမ်းအဟောင်းအချို့ ရှိသည်ကို ကျွန်မ သိသည်။ မတော်တဆ အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်မိလိုက်ချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားခဲ့ရသည်။
အိတ်ထဲမှာ ရှိနေသည်က ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဏ်စုဆောင်းငွေစာအုပ် မဟုတ်။ အခြား ဘဏ်စာအုပ်အသစ်တစ်ခုနှင့် တရားဝင် စာချုပ်စာတမ်းတချို့။ စာအုပ်ထဲမှာ ကျွန်မတို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာခဲ့သမျှ ငွေတွေ တစ်ပြားမှ မကျန်တော့ဘဲ ထုတ်ယူသွားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ပို၍ ဆိုးသည်မှာ မြေကွက်တစ်ခုကို ဝယ်ယူထားသည့် စာချုပ်တွင် အမည်ပေါက်မှာ ကိုဆက်နောင်နှင့် အခြား မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ အမည် ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ထိုမိန်းကလေး၏ အမည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာ ကျွန်မ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆွဲဆိတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "မနှင်းနွယ်" တဲ့ ...။ သူက ကျွန်မတို့ ကျောင်းက ဆရာမလေးတစ်ယောက် မဟုတ်လား။ ကိုဆက်နောင်က "လမ်းမှာ မုဒိန်းကျင့်ခံရလို့ ဘဝပျက်သွားတဲ့ ဆရာမလေးတွေအတွက် စိတ်မကောင်းဘူး" ဟု ပြောပြောပြီး ကျွန်မကို သတိပေးခဲ့သူ မဟုတ်လား။ အခုတော့ သူကိုယ်တိုင်က ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို သစ္စာဖောက်မှုနဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေသည်။ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို အတားအဆီးမဲ့ စီးကျလာသည်။ နှလုံးသားထဲမှာ အပ်နဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အထိုးခံရသလို နာကျင်မှုက ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ နီးပါး တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အိမ်ထောင်ရေး၊ ကျွန်မ မိဘတွေရဲ့ ရှေ့မှာ သူပြခဲ့တဲ့ ဟန်ဆောင်ကောင်းမှုတွေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ "အိုစာမင်းစာ" ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ အားလုံးကို သူက ခြေတော်တင် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာလား။
နောက်တစ်နေ့ ညနေ ဆိုင်ဖွင့်ချိန်မှာ ကိုဆက်နောင် ပြန်ရောက်လာသည်။ သူက ဘာမှမဖြစ်သလိုမျိုး ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နှင့် ပန်းကန်ဆေးဘေစင်မှာ ဝင်ထိုင်သည်။
"မိန်းမ ... ဒီနေ့ ဆိုင်က လူစည်သားပဲ၊ ကိုယ်မရှိတော့ မင်းပင်ပန်းသွားလား"
သူ့ရဲ့ လေသံက အရင်အတိုင်းပဲ နူးညံ့နေတုန်း။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနူးညံ့မှုတွေနောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်တဲ့ အဆိပ်တွေ ရှိနေမလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိနေပြီ။ ကျွန်မ သူ့ကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ကျွန်မရဲ့ အကြည့်ကို မရှောင်ဘဲ ပြုံးပြနေသေးသည်။ လူတစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ ဟန်ဆောင်ကောင်းနိုင်ပါ့မလား။
"ကိုဆက်နောင် ... ကျွန်မ မနေ့က ဗီရိုအောက်က အိတ်ကလေးကို တွေ့ခဲ့တယ်"
ကျွန်မ စကားကြောင့် သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးတွေ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။ သူ ကိုင်ထားတဲ့ ပန်းကန်လေးက ရေဇလုံထဲကို "ဖျန်း" ခနဲ ကျသွားသည်။
"ဘာ ... ဘာအိတ်လဲ မိန်းမရဲ့"
"ရှင် သိပါတယ်၊ မနှင်းနွယ်နဲ့ ရှင့်ရဲ့ မြေကွက်စာချုပ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ စုဆောင်းငွေတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိချင်တယ်"
ကျွန်မရဲ့ အသံက တုန်ယင်နေပေမဲ့ ခိုင်မာနေသည်။ ဆိုင်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ စားသုံးသူတချို့နဲ့ ကျွန်မရဲ့ မိဘနှစ်ပါးကလည်း လှည့်ကြည့်လာကြသည်။ အဖေက အနားကို တိုးလာပြီး "ဘာဖြစ်တာလဲ မေကြည်၊ သမက်နဲ့ ဘာတွေ ငြင်းနေကြတာလဲ" ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။ ကိုဆက်နောင်က ခဏတော့ ငြိမ်သက်သွားသည်။ ထို့နောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာက အေးစက်စက် အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
"မင်း သိသွားပြီဆိုတော့လည်း ပြောပြရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ် ... အဲဒီငွေတွေနဲ့ ငါ မြေကွက်ဝယ်လိုက်ပြီ၊ နှင်းနွယ်က ဗိုက်ကြီးနေပြီ မေကြည်၊ ငါ့ကလေးကို သူ လွယ်ထားရတာ၊ သူတို့သားအမိအတွက် ငါ တာဝန်ယူရမယ် မဟုတ်လား"
သူ့ပါးစပ်က ထွက်လာတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မကို မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပင်။ ဗိုက်ကြီးနေပြီတဲ့လား။ ကျွန်မတို့ သားသမီး မရနိုင်ခဲ့တာကို သူက အမြဲတမ်း "ရပါတယ် မိန်းမရာ၊ ငါတို့နှစ်ယောက် ရှိနေရင် ပြည့်စုံပါပြီ" လို့ ပြောခဲ့တာတွေက အလိမ်အညာတွေလား။ ကျွန်မ အဖေက ကိုဆက်နောင်ရဲ့ အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲပြီး "မင်း ... မင်း ငါ့သမီးကို ဒီလို လုပ်ရက်တယ်လား ဆက်နောင်၊ ငါတို့က မင်းကို သားအရင်းလို ယုံခဲ့တာလေ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အမေကတော့ ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ပြိုလဲကျသွားပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေတော့သည်။
"တာဝန်ယူရမယ် ဟုတ်လား ကိုဆက်နောင် ... ဒါဆို ကျွန်မအပေါ်မှာကော ရှင် ဘာတာဝန်မှ မရှိတော့ဘူးလား"
ကျွန်မ အော်ဟစ်မေးလိုက်မိသည်။ လူတွေကလည်း ဆိုင်ရှေ့မှာ ဝိုင်းကြည့်နေကြပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဘဝလုံး၊ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်တွေ အားလုံး အလုခံလိုက်ရပြီ မဟုတ်လား။
"မင်းမှာ ပင်စင်ရှိတာပဲ မေကြည်၊ မင်း ဘာမှ ပူစရာမလိုပါဘူး၊ နှင်းနွယ်က ငယ်သေးတယ်၊ သူက အလုပ်မရှိဘူး၊ ငါ့ကလေးအတွက် ငါ ဒီလောက်တော့ လုပ်ပေးရမှာပေါ့၊ မင်းကတော့ အသက်ကြီးပြီပဲ၊ ဘာတွေ အများကြီး လိုချင်နေသေးတာလဲ"
သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ရက်စက်လွန်းလှသည်။ အသက်ကြီးပြီမို့ ဘာမှ မလိုချင်တော့ဘူးတဲ့လား။ ကျွန်မတို့ အတူတူ ချွေးနှဲစာ စုခဲ့တာတွေက သူ့ကလေးနဲ့ သူ့နောက်မယားအတွက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီလား။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုမိသည်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ "အိုစာမင်းစာ" စုဘူးလေးကို သူက လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖြန့်ကျဲပစ်လိုက်ပြီ။
"ကိုဆက်နောင် ... ရှင် အခု ထွက်သွားလိုက်တော့၊ ရှင့်မျက်နှာကို ကျွန်မ ထပ်မမြင်ချင်တော့ဘူး၊ ရှင့်ရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုက ကျွန်မကို သေစေနိုင်တယ်ဆိုတာ ရှင် သိပါစေ"
ကိုဆက်နောင်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ အဝတ်အစားတချို့ကို သိမ်းကာ ဆိုင်ထဲကနေ ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ ထွက်မသွားခင် ကျွန်မကို လှည့်ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ နောင်တဆိုတာ အစအနတောင် မရှိခဲ့။ သူ့အတွက်တော့ ကျွန်မက အသုံးကုန်သွားတဲ့ ပစ္စည်းအဟောင်းတစ်ခုလိုပါပဲ။
ကျွန်မ မိဘနှစ်ပါးက ကျွန်မကို ဖက်ပြီး ငိုကြသည်။ "သမီးလေးရယ် ... ငါတို့ရှိပါသေးတယ်၊ စိတ်ဓာတ်မကျပါနဲ့" လို့ အဖေက အားပေးပေမဲ့ အဖေ့မျက်လုံးတွေထဲမှာလည်း ကမ္ဘာပျက်နေတာကို ကျွန်မ မြင်နေရသည်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်လာမယ့် နေ့ရက်တွေအတွက် အားကိုးရာလို့ ထင်ခဲ့တဲ့ သမက်က အခုတော့ အကြီးမားဆုံးသော ရန်သူ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ဆိုင်ကလေးကတော့ အရင်အတိုင်း ရှိနေပေမဲ့ ဆိုင်ထဲမှာ ပျော်ရွှင်စရာ ရယ်သံတွေ မရှိတော့။ ဟင်းခါးအိုးထဲက တက်လာတဲ့ အခိုးအငွေ့တွေက ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေနဲ့ ရောထွေးပြီး ဝေဝါးနေခဲ့သည်။
တစ်နှစ်ခန့် ကြာသွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေရသည်။ ကျောင်းလည်း ပြန်တက်၊ ညနေကျရင် ဆိုင်မှာလည်း စျေးရောင်း။ ဒါပေမဲ့ အရင်လို တက်ကြွမှုတွေ မရှိတော့။ အဖေနဲ့ အမေကလည်း ပိုပြီး အိုမင်းသွားကြသည်။ ကိုဆက်နောင် ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ အဖေက လေဖြတ်သလိုလို ဖြစ်သွားပြီး လမ်းကောင်းကောင်း မလျှောက်နိုင်တော့။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိုစာမင်းစာတွေ အားလုံးကို ကိုဆက်နောင် ယူသွားခဲ့တာကြောင့် အဖေ့ရဲ့ ဆေးဖိုးဝါးခအတွက် ကျွန်မ ပိုပြီး ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်နေရသည်။
တစ်ရက်မှာတော့ မြို့ထဲမှာ ကိုဆက်နောင်ကို မတော်တဆ ပြန်တွေ့ခဲ့သည်။ သူက အရင်လို ခန့်ခန့်ညားညား မဟုတ်တော့။ အင်္ကျီအဟောင်းနဲ့ မျက်နှာကလည်း ညှိုးငယ်နေသည်။ ကြားရသလောက်တော့ မနှင်းနွယ်ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက သူ့ဆီက ငွေတွေ ကုန်သွားတော့ နောက်ယောင်္ကျားတစ်ယောက်နောက်ကို ကလေးကို ထားခဲ့ပြီး လိုက်သွားခဲ့တယ်တဲ့။ ကိုဆက်နောင်က အလုပ်ကနေလည်း အနားယူလိုက်ရပြီး အခုတော့ အမွေရထားတဲ့ အိမ်လေးကို ရောင်းပြီး ကြုံရာကျပန်း လုပ်နေရတယ်လို့ ဆိုသည်။
သူ ကျွန်မကို မြင်တော့ မျက်နှာချင်းမဆိုင်ရဲဘဲ ခေါင်းငုံ့ပြီး ရှောင်ထွက်သွားသည်။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ဝမ်းလည်း မသာနိုင်သလို၊ သနားစိတ်လည်း မရှိတော့။ ကျွန်မ နှလုံးသားက ကျောက်ရုပ်တစ်ခုလို အေးစက်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ သင်ခန်းစာတစ်ခုကို ခါးသီးစွာ ရလိုက်သည်။ အိုစာမင်းစာဆိုတာ ငွေကြေးစုဆောင်းမှု သက်သက်မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ဘေးနားက လူရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို စုဆောင်းနိုင်ဖို့လည်း လိုအပ်ကြောင်းပင်။
ညနေခင်းမှာ ဆိုင်ကို ပြန်လာတော့ အမေက ရေနွေးအိုး တည်ထားသည်။
"မေကြည် ... ခဏနားပါဦး သမီးရယ်၊ နင့်မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး"
ကျွန်မ အမေ့အနားမှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး အမေ့ရဲ့ တွန့်လိမ်နေတဲ့ လက်ကလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။
"အမေ ... ကျွန်မတို့မှာ ငွေတွေ မရှိတော့ပေမဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရှိနေသေးတယ် မဟုတ်လား"
အမေက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ဟုတ်ပါသည်။ ဘဝဆိုတာ မမြဲခြင်းတရားတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ။ ကျွန်မတို့ အိုမင်းတဲ့အခါ စားဖို့ စုထားတဲ့ "အိုစာမင်းစာ" တွေက သစ္စာဖောက်မှုကြောင့် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပေမဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ သံယောဇဉ်စစ်စစ်တွေကပဲ ကျွန်မကို ဆက်ပြီး အသက်ရှင်ဖို့ ခွန်အားပေးနေပါတော့သည်။
နောင်တဆိုတာ အချိန်လွန်မှ ရောက်လာတတ်တဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဧည့်သည်ကို လက်ခံရတဲ့သူကတော့ တစ်ဘဝလုံး ပူလောင်နေရမှာ အသေအချာပင်။ ကိုဆက်နောင်က သူ့ရဲ့ အနာဂတ်ကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးခဲ့သလို၊ ကျွန်မကတော့ ကျွန်မရဲ့ ပစ္စုပ္ပန်ကို နာကျင်မှုတွေကြားကနေ အကောင်းဆုံး တည်ဆောက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတော့သည်။
သင်ခန်းစာ။ ။ "အိုစာမင်းစာ" ဆိုသည်မှာ ငွေကြေးစုဆောင်းခြင်းထက် စိတ်ဓာတ်နှင့် သစ္စာတရားကို ခိုင်မာအောင် တည်ဆောက်ခြင်းသာလျှင် အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်။ အနီးဆုံးလူ၏ သစ္စာဖောက်မှုသည် ပြင်မရသော ဒဏ်ရာကို ပေးရုံသာမက ဘဝတစ်ခုလုံးကိုလည်း ပြာကျစေနိုင်သည်။