ချစ်တော့ချစ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် လက်ထပ်မှာက တခြားတစ်ယောက်
အဝါရောင်သန်းနေသော လမ်းမီးတိုင်အောက်တွင် မိုးစက်အချို့သည် ဝတ်မှုန်များကဲ့သို့ လွင့်ပျံ့နေသည်။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ခံစားချက်တို့က ပြည့်လျှံနေ၏။ လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော ဖုန်းမျက်နှာပြင်ထက်မှ စာသားလေးတစ်ကြောင်းက ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ "မနက်ဖြန် တွေ့ရအောင်၊ ကိုယ် ပြောစရာရှိတယ်" တဲ့။ ထိုစကားလုံးသည် ချိုမြိန်ခြင်းထက် အေးစက်သော သတိပေးခေါင်းလောင်းသံနှင့် ပိုတူနေခဲ့သည်။
အခန်း (တစ်) — အစပြုခြင်းနှင့် ရစ်နှောင်ခြင်း
ကျွန်မနှင့် မင်းခန့်သည် ရုံးတစ်ခုတည်းတွင် အတူလုပ်ကိုင်ရင်း ရင်းနှီးခဲ့ကြသူများဖြစ်သည်။ မင်းခန့်သည် သဘောကောင်းသည်၊ အနေအေးသည်၊ သူတစ်ပါးအပေါ် အမြဲစာနာတတ်သူဟု အားလုံးက သတ်မှတ်ထားကြသည်။ ကျွန်မကတော့ သူ့၏ ထိုအေးချမ်းသော အပြုံးများနောက်ကွယ်မှာ ခိုလှုံရင်း စိတ်အေးချမ်းမှုကို ရှာဖွေခဲ့မိသူပါ။ ကျွန်မတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် သူငယ်ချင်းအဆင့်ထက် ပိုလာခဲ့သည်မှာ လနှင့်ချီခဲ့ပြီ။
"နှင်း... ကိုယ့်မှာ ချစ်သူရှိတာ နှင်းသိပါတယ်နော်"
တစ်ညတွင် ကားပေါ်၌ သူက ထိုစကားကို အားနာတကြီးဖြင့် စတင်ပြောခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏ ချစ်သူ သီရိသည် နယ်တွင် အလုပ်လုပ်နေသူဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး အနေဝေးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ကျွန်မ သိပါသည်၊ သိရက်နှင့်ပင် ကျွန်မ ခြေစုံပစ်ဝင်ခဲ့မိသည်။
"ဒါပေမယ့်... ကိုယ်တို့ အနေဝေးလွန်းတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စိမ်းကားလာသလိုပဲ။ ကိုယ့်ဘေးမှာ နှင်းရှိနေတာကိုပဲ ကိုယ်အမြဲ တမ်းတနေမိတာ။ ကိုယ် နှင်းကို တကယ်ချစ်မိသွားပြီထင်တယ်"
သူ့မျက်ဝန်းများထဲတွင် စစ်မှန်သော နာကျင်မှုနှင့် မြတ်နိုးမှုတို့ ရောယှက်နေသည်ကို ကျွန်မ မြင်ခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်က ကျွန်မသည် အမှန်တရားကို မျက်ကွယ်ပြုပြီး သူ့၏ "ချစ်တယ်" ဆိုသော စကားလုံးလှလှလေးများကိုသာ အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ခဲ့မိသည်။ အနေနီးတော့ အချစ်ပိုတယ်ဆိုသည့် စကားက ကျွန်မတို့အတွက်တော့ အဆိပ်သင့်စေသော ပျားရည်တစ်ခွက် ဖြစ်ခဲ့သည်။
ကျွန်မတို့ အတူတူ ရုပ်ရှင်ကြည့်ကြသည်၊ ညစာစားကြသည်၊ စနေ၊ တနင်္ဂနွေရက်များတွင် မြို့ပြင်သို့ ခရီးတိုလေးများ သွားကြသည်။ ကျွန်မဘေးမှာ သူရှိနေချိန်တိုင်း သူသည် ကျွန်မ၏ "ပိုင်ဆိုင်သူ" တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ အသေးအမွှားကိစ္စလေးများမှအစ သူ ဂရုစိုက်ပေးတတ်သည်။ နေမကောင်းလျှင် ဆေးဝယ်ပေးသည်၊ စိတ်ညစ်လျှင် ချော့ပေးသည်။ ကျွန်မကို တကယ်ချစ်တာ သူပါလားဟု ကျွန်မ အကြိမ်ကြိမ် ယုံကြည်မိခဲ့သည်။ သီရိဆိုသော မိန်းကလေးမှာ သူ့အတွက် အတိတ်က ပုံရိပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်မ ကိုယ့်ဘာကိုယ် လိမ်ညာပြီး မျှော်လင့်ချက် အတုအယောင်များကို တည်ဆောက်ခဲ့မိသည်။
အခန်း (နှစ်) — ပဋိပက္ခနှင့် အလှည့်အပြောင်း
အချိန်တွေ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကျွန်မ၏ သဝန်တိုမှုနှင့် ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်တို့က တိုးပွားလာခဲ့သည်။ သူ သီရိနှင့် ဖုန်းပြောနေသည်ကို မြင်ရတိုင်း၊ သီရိဆီက ပို့သော စာများကို မြင်ရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးစနှင့် ထိုးသလို ခံစားရသည်။ သူကတော့ ကျွန်မကို အမြဲနှစ်သိမ့်သည်။
"သီရိက ကိုယ့်အပေါ် သံယောဇဉ်ကြီးနေလို့ပါ။ နှင်းကို ကိုယ်ပိုချစ်တာ နှင်းသိသားပဲ။ ကိုယ်တို့ အချိန်တစ်ခု စောင့်ရအောင်နော်"
"အချိန်တစ်ခု" ဆိုသည်မှာ မည်မျှကြာမည်နည်း။ ကျွန်မသည် သူ၏ "အရန်လူ" အဖြစ် ဘဝကို အမှောင်ထဲမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဖြတ်သန်းရမည်နည်း။ ကျွန်မ၏ သူငယ်ချင်းများက ကျွန်မကို သတိပေးကြသည်။ "နှင်း... နင် အမှားကြီး မှားနေပြီ။ သူက နှစ်ယောက်လုံးကို ခွထားတာ။ နင်က အနားမှာရှိလို့ အပျင်းပြေ တွဲနေတာဖြစ်မှာပေါ့" ဟု ပြောကြတိုင်း ကျွန်မ သူတို့နှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မကို သူဂရုစိုက်ပုံတွေကို သူတို့မှ မမြင်တာ။ ကျွန်မကို သူကြည့်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲက အချစ်ကို သူတို့မှ မသိတာ။
ဒါပေမယ့် တစ်နေ့မှာတော့ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ မင်းခန့်၏ မိဘများက နယ်မှ မြို့သို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့နှင့်အတူ သီရိလည်း ပါလာသည်။ မင်းခန့်သည် ကျွန်မနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ ဖုန်းဆက်လျှင် မကိုင်၊ စာပို့လျှင် မပြန်။ ပြန်လျှင်လည်း "အလုပ်ရှုပ်နေလို့၊ မိဘတွေရှိလို့" ဆိုသော တိုတိုတုတ်တုတ် စကားလုံးများသာ။
ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ စိုးမိုးလာသည်။ ကျွန်မသည် သူ့အတွက် ဘာလဲ။ သူ သီရိနှင့်အတူ ရှိနေချိန်တွင် ကျွန်မကို သတိရပါရဲ့လား။ ကျွန်မ၏ သိက္ခာသည် သူ့အတွက် ဘယ်လောက် တန်ဖိုးရှိသလဲ။ အနေဝေးလို့ ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့တာဆိုရင် အခု သီရိနဲ့ အနီးကပ် ရှိနေချိန်မှာ ကျွန်မကို မေ့သွားပြီလား။ ထိုအတွေးများက ကျွန်မကို တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်အောင် နှိပ်စက်ခဲ့သည်။
အခန်း (သုံး) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု
တစ်ပတ်ခန့် ကြာပြီးနောက် မင်းခန့် ကျွန်မဆီကို ဖုန်းဆက်လာသည်။ သူ့အသံက အေးစက်နေသည်။ "နှင်း... ကိုယ်တို့ တွေ့ရအောင်" တဲ့။ ကျွန်မတို့ ပုံမှန်တွေ့နေကျ ကော်ဖီဆိုင်လေးမှာ သူက စောင့်နေသည်။ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်သည်။ သူက ကျွန်မ၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်မကြည့်နိုင်ဘဲ အဝေးကိုသာ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
"မင်းခန့်... ရှင် ကျွန်မကို ဘာပြောစရာ ရှိလို့လဲ။ ဟိုမိန်းကလေးနဲ့ကော ဘယ်လိုဖြစ်နေပြီလဲ။ ရှင် ကျွန်မကို ရွေးချယ်မှု တစ်ခုတော့ ပေးသင့်ပြီနော်"
ကျွန်မ အသံက တုန်ရီနေသည်။ ကျွန်မ သူ့ဆီကနေ "ကိုယ် နှင်းကိုပဲ ရွေးတယ်၊ သီရိနဲ့ လမ်းခွဲလိုက်ပြီ" ဆိုသော စကားကို မျှော်လင့်နေခဲ့မိသည်။ ဒါပေမယ့် သူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီးမှ ခေါင်းမော့ကြည့်လာသည်။
"နှင်း... ကိုယ် နှင်းကို တကယ်ချစ်တာပါ။ နှင်းနဲ့ ရှိနေတဲ့ အချိန်တွေက ကိုယ့်အတွက် အပျော်ဆုံးပဲ။ ဒါပေမယ့်... ဒါပေမယ့် ကိုယ် သီရိကိုပဲ လက်ထပ်ရလိမ့်မယ်"
ကျွန်မ၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဘာ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ မင်းခန့်။ ရှင် ကျွန်မကို ချစ်တယ်ဆို။ ကျွန်မက ရှင့်အတွက် ဘာလဲ။ ယာယီ ဖြေဖျောက်ရမယ့် အရာတစ်ခုလား"
သူက ခေါင်းငုံ့သွားသည်။ "မဟုတ်ပါဘူး နှင်းရယ်။ နှင်းကိုလည်း ကိုယ် တကယ်ချစ်တာပါ။ နှင်းက ကိုယ့်ဘေးမှာ အမြဲရှိနေပေးပြီး ကိုယ့်ကို နားလည်ပေးခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမယ့် လက်ထပ်ဖို့ကျတော့ အခြေအနေတွေက အများကြီး ရှိသေးတယ်လေ။ သီရိက ကိုယ့်မိဘတွေ သဘောတူထားတဲ့သူ၊ ပြီးတော့..."
သူ့စကားတွေက ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွမ်းမံနေသလိုပင်။ ချစ်တယ်လည်း ပြောသေးသည်၊ မယူဘူးလည်း ပြောသေးသည်။ ကျွန်မ၏ သိက္ခာ၊ ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့သမျှ သံယောဇဉ်တွေက သူ့အတွက် ကစားစရာ တစ်ခုထက် မပိုခဲ့ဘူးလား။
အခန်း (လေး) — အမှန်တရား၏ နောက်ကွယ်မှ အမည်းစက် (အလှည့်အပြောင်း)
ကျွန်မ ဒေါသနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောယှက်ပြီး သူ့ကို အော်ဟစ်မိတော့မည့် အချိန်မှာ သူက တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်ခုကို ထုတ်ပေးလာသည်။
"ဒီမှာ နှင်း... ဒါကို ဖတ်ကြည့်ပါ။ ကိုယ် ဘာလို့ နှင်းကို မယူနိုင်တာလဲဆိုတာ နှင်း သိသွားမှာပါ"
ကျွန်မ စာအိတ်ကို ဆွဲယူပြီး ဖွင့်ဖတ်လိုက်သည်။ ထိုစာထဲမှာ ပါသော အကြောင်းအရာများက ကျွန်မကို ဆွံ့အသွားစေသည်။ သီရိသည် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က မင်းခန့်၏ အမှားတစ်ခုကြောင့် ကားအက်စီးဒင့် ဖြစ်ခဲ့ရသူဖြစ်သည်။ ထိုမတော်တဆမှုကြောင့် သီရိ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ကုမရနိုင်သော ဒဏ်ရာများ ရခဲ့ပြီး သူမ၏ ဖခင်သည်လည်း ထိုစဉ်က ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်။ မင်းခန့်သည် ထိုအပြစ်ရှိစိတ်ကြောင့် သီရိကို တာဝန်ယူပါမည်ဟု သူမ၏ မိခင်ရှေ့တွင် ကတိပေးခဲ့ရုံသာမက သီရိ၏ မိသားစု စီးပွားရေး ပျက်သုဉ်းမှုအတွက် လျော်ကြေးအဖြစ် ငွေအမြောက်အမြား အကြွေးတင်နေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
"သီရိမှာ ကိုယ်ကလွဲရင် ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး နှင်း။ သူ့ဘဝ ပျက်စီးသွားတာ ကိုယ့်ကြောင့်ပဲ။ ကိုယ် သူ့ကို မချစ်တော့ပေမယ့်... ကိုယ့်မှာ သူ့ကို လက်ထပ်ပြီး တာဝန်ယူဖို့ကလွဲလို့ တခြားလမ်း မရှိဘူး။ နှင်းကို ချစ်မိတာက ကိုယ့်ရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုပါ။ ကိုယ့်ရဲ့ ငရဲခန်းထဲကနေ ခဏလောက် ထွက်ပြေးချင်လို့ နှင်းကို ဆွဲခေါ်မိတာ။ ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ နှင်းရယ်"
သူက ငိုနေသည်။ ကျွန်မ ရှေ့မှာ ရှိနေသော အမျိုးသားသည် ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း သူသည် လူမိုက်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်မကို သူ၏ စိတ်ဒဏ်ရာများကို ကုစားရန် အသုံးပြုခဲ့သော "ဆေးတစ်ခွက်" သာ ဖြစ်သည်။ သူ ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့သည်မှာ သူ၏ အပြစ်ရှိစိတ်များကို ခေတ္တမေ့လျော့နိုင်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မကတော့ သူ့အတွက် အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားသော လှပသည့် ခြုံစောင်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
"ဒါဆို ရှင် ကျွန်မကို အသုံးချခဲ့တာပေါ့။ ရှင့်ရဲ့ အပြစ်တွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ကို အသုံးချခဲ့တာပေါ့" ကျွန်မ အသံက တိုးညှင်းသော်လည်း နာကျင်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။
အခန်း (ငါး) — ဇာတ်သိမ်း၊ နောင်တနှင့် နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ
ကျွန်မ ကော်ဖီဆိုင်ထဲကနေ မိုးထဲလေထဲကို ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ သူ လိုက်မလာခဲ့ပါ။ သူ လိုက်လာခွင့်လည်း မရှိတော့ပေ။ ကျွန်မသည် အခုတော့ အဖြေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်ရပြီ။ သူ ကျွန်မကို ရွေးချယ်လာမှာပါဆိုသော မျှော်လင့်ချက်သည် အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေသော အမှားကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်မသည် သူနှင့် သီရိ၏ ကြားတွင် ရှိနေသော အရန်လူ မဟုတ်ခဲ့ပါ။ ကျွန်မသည် သူ့ဘဝ၏ အမှားများကို ဖုံးကွယ်ရန် အသုံးပြုခဲ့သော ယာယီ ကိရိယာတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ "ချစ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် မယူဘူး" ဆိုသော စကား၏ အဓိပ္ပာယ်က "မင်းက ငါ့အတွက် အပျော်ပဲ၊ လက်ထပ်ရမှာက ငါ့ရဲ့ တာဝန်နဲ့ အကြွေး" ဟု ပြောလိုက်ခြင်းသာ။
ကျွန်မ၏ အခန်းထဲကို ပြန်ရောက်သောအခါ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိသည်။ မျက်ရည်တွေကြားက ကျွန်မ၏ မျက်နှာသည် နွမ်းလျနေသည်။ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ချလိုက်သည်။ သူ့ကို စောင့်နေခြင်းသည် ကျွန်မ၏ ဘဝကို သတ်နေခြင်းနှင့် အတူတူပင်။ သူ၏ အပြစ်များ၊ သူ၏ တာဝန်များတွင် ကျွန်မ ပါဝင်ပတ်သက်စရာ အကြောင်းမရှိပါ။
ကျွန်မ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး သူ့နံပါတ်ကိုရော၊ လူမှုကွန်ရက် အကောင့်အားလုံးကိုပါ တစ်ခုမကျန် Block လုပ်လိုက်သည်။ ကျွန်မတို့ အတူတူ ရိုက်ထားသော ဓာတ်ပုံများကို ဖျက်ပစ်လိုက်သည်။ နှလုံးသားက အသားကုန် နာကျင်နေသော်လည်း သိက္ခာကိုတော့ ကျွန်မ ပြန်ဆည်ရမည်။ အချစ်ဆိုသည်မှာ ပေးဆပ်ခြင်းဟု အချို့က ဆိုကြသော်လည်း၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးပြီး ပေးဆပ်ရသော အချစ်မျိုးသည် အချစ်မဟုတ်ဘဲ "မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်း" သာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်မသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း အပြင်က မိုးသံကို နားထောင်နေမိသည်။ နက်ဖြန် မနက်တွင် နေရောင်ခြည် အသစ်သည် ထွက်လာလိမ့်မည်။ ကျွန်မသည် မင်းခန့် မပါသော၊ လိမ်ညာမှုများ မရှိသော လမ်းသစ်ကို လျှောက်လှမ်းရမည်။ သူ ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့သည်မှာ မှန်ကောင်းမှန်လိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုအချစ်သည် ကျွန်မ၏ ဘဝကို တန်ဖိုးထားသော အချစ်မျိုး မဟုတ်ခဲ့ပါ။
သင်ခန်းစာ -
အချစ်တစ်ခုတွင် "ဒါပေမယ့်" ဆိုသော စကားလုံး ပါလာလျှင် ထိုအချစ်သည် သင့်အတွက် မဟုတ်တော့ပါ။ သင့်ကို တကယ်တန်ဖိုးထားသောသူသည် သင့်ကို ရွေးချယ်မှုများကြားတွင် ဗျာများအောင် ထားမည်မဟုတ်သလို၊ သင့်ကို သူ၏ အတိတ်က အမှားများအတွက် အကာအကွယ်အဖြစ်လည်း အသုံးချလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ကိုယ့်သိက္ခာကို ကိုယ်တိုင် တန်ဖိုးထားမှသာ သူတစ်ပါး၏ တန်ဖိုးထားမှုကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။