နောင်တမျက်ရည်

 နောင်တမျက်ရည်

ခြောက်သွေ့သောအိမ်ကြီး၏ အနမ်း

ညိုမှိုင်းသော မိုးသားတိမ်လိပ်တို့သည် အင်းလျားကန်ရေပြင်ထက်၌ နိမ့်ဆင်းပျံ့လွင့်နေကြသည်။ လေညင်းသည် သစ်ပင်ကြီးများ၏ အကိုင်းအခက်တို့ကို တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်သွားရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော တရှဲရှဲအသံမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ရှိုက်ငိုသံနှင့်ပင် ဆင်တူလှ၏။ ထိုကန်ရေပြင်ကို အပေါ်စီးမှ မြင်နေရသော ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက် မကင်းသည့် နှစ်ထပ်တိုက်ကြီးအတွင်း၌ ဦးမင်းထက်သည် ဝါးကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီထိုင်လျက်ရှိသည်။ သူ၏ လက်ဖျားများမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး မျက်လုံးအစုံမှာမူ အဝေးတစ်နေရာသို့ ငေးမောကြည့်ရှုနေမိသည်။

"ဦးလေး... ဆေးသောက်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ"

အိမ်ဖော်မလေး နီနီ၏ အသံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ ဦးမင်းထက်သည် တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိ။ သူ၏ အာရုံထဲတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်ခန့်က ပုံရိပ်များကသာ ရုပ်ရှင်ကားချပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းနေသည်။ ထိုစဉ်က သူသည် အောင်မြင်ကျော်ကြားသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီး တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်။ ငွေကြေး၊ အာဏာနှင့် ဂုဏ်ပကာသနတို့၏ နောက်သို့ အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အမောတကော လိုက်ပါရင်း သူရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သည်မှာ သူ့ဘဝ၏ တန်ဖိုးအရှိဆုံး မိသားစုမေတ္တာများပင် ဖြစ်ကြောင်း ထိုစဉ်က သူ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

သူ့ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ဓာတ်ပုံဘောင်တစ်ခု မှောက်လျက်သား ရှိနေသည်။ ထိုဓာတ်ပုံကို ပြန်လှန်ကြည့်ရန် သူ သတ္တိမရှိသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ။ ထိုဓာတ်ပုံထဲတွင် သူ၏ ဇနီးသည် ဒေါ်ခင်သန့်နှင့် သမီးလေး မေမြတ်တို့၏ ပြုံးရွှင်နေသော ပုံရိပ်များ ရှိနေမည်ကို သူသိသည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးများကို သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။ ရင်ဘတ်အတွင်းမှ အောင့်တက်လာသော ဝေဒနာကြောင့် ဦးမင်းထက် လက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ် တင်လိုက်မိသည်။ နှလုံးရောဂါက သူ့ကို တဖြည်းဖြည်း ဝါးမြိုနေပြီ။ သို့သော် ခန္ဓာကိုယ်၏ ဝေဒနာထက် စိတ်ဝိညာဉ်၏ နောင်တဒဏ်ရာက ပို၍ ပြင်းထန်လှသည်။

ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ရင်းခဲ့ရသော ပေးဆပ်မှု

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်။ ထိုနေ့က မိုးသည် ယနေ့ကဲ့သို့ပင် ရွာသွန်းနေခဲ့သည်။ ဦးမင်းထက်၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ အကျပ်အတည်းဖြစ်နေချိန်တွင် သမီးဖြစ်သူ မေမြတ်၏ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း ဂုဏ်ထူးဆောင်ဆုပေးပွဲ ရှိနေခဲ့သည်။

"ကိုမင်းထက်... ဒီနေ့ မေမြတ်အတွက် အရမ်းအရေးကြီးတဲ့နေ့လေ။ ရှင် လိုက်လာမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်မဟုတ်လား" ဒေါ်ခင်သန့်၏ အသံမှာ အသနားခံခြင်းများ ပါဝင်နေသည်။

ဦးမင်းထက်သည် ကတ္တီပါအိတ်ထဲသို့ စာရွက်စာတမ်းများကို အလောတကြီး ထည့်ရင်း "ငါ့မှာ အချိန်မရှိဘူး ခင်သန့်။ ဒီနေ့ ဒီစာချုပ်ကို မချုပ်နိုင်ရင် ငါတို့ ကုမ္ပဏီ ပြုတ်သွားလိမ့်မယ်။ သမီးကို ပြောလိုက်ပါ... နောက်မှ လိုချင်တာ အကုန်ဝယ်ပေးမယ်လို့"

"သမီးက ပစ္စည်းကို လိုချင်တာမဟုတ်ဘူး။ ရှင့်ရဲ့ ဂုဏ်ယူမှုကို လိုချင်တာ"

ဒေါ်ခင်သန့်၏ စကားကို သူ နားမထောင်ခဲ့။ အိမ်တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ထိုနေ့က စာချုပ်ချုပ်ဆိုနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူသည် သန်းချီသော အမြတ်ငွေများကို ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင်မူ သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ အရည်လဲ့နေသော မျက်ရည်စက်များနှင့် ဇနီးသည်၏ စိမ်းကားသော အကြည့်ကိုသာ ရရှိခဲ့သည်။ ထိုနေ့သည် သူတို့မိသားစုအတွင်း၌ နံရံတစ်ခု စတင်တည်ဆောက်လိုက်သော နေ့ပင် ဖြစ်သည်။

ဦးမင်းထက်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ထိုနေ့က ခံစားချက်ကို ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိသည်။ ထိုစဉ်က ရခဲ့သော ငွေကြေးများမှာ ယခုအခါ ဘဏ်စာရင်းထဲတွင် အိပ်မောကျနေကြသည်။ သို့သော် ထိုငွေများက သူ့ကို ဖျားနာချိန်တွင် ပြုစုပေးနိုင်ခြင်း မရှိသလို၊ အထီးကျန်နေချိန်တွင်လည်း စကားမပြောနိုင်ကြချေ။ ခြောက်ကပ်နေသော လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ရင်း ဦးမင်းထက်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရသည်။ နှလုံးခုန်သံမှာ မမှန်တော့။

ကြွေလွင့်သွားသော ပန်းတစ်ပွင့်

အချိန်တွေသည် ကရုဏာမဲ့စွာ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ ဦးမင်းထက်သည် စီးပွားရေးလောကတွင် ထိပ်တန်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သော်လည်း အိမ်သို့ ပြန်ရောက်တိုင်း တိတ်ဆိတ်ခြင်း၏ ဝါးမြိုမှုကိုသာ ခံစားရသည်။ ဒေါ်ခင်သန့်သည် တစ်နေ့တခြား ပိန်ချုံးလာပြီး နာတာရှည်ရောဂါကို ခံစားလာရသည်။

"ရှင်... သမီးကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါတော့ ကိုမင်းထက်။ သူချစ်တဲ့သူနဲ့ လက်ထပ်ပါစေ" ဒေါ်ခင်သန့်သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း အားအင်ချည့်နဲ့စွာ ပြောရှာသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဲ့ဒီကောင်က ဘာမှမရှိတဲ့ ကောင်။ ငါ့သမီးက ဂုဏ်ရှိတဲ့သူနဲ့ပဲ ထိုက်တန်တယ်" ဦးမင်းထက်က မာန်ပါပါနှင့် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

မေမြတ်သည် သူမချစ်သော အမျိုးသားနှင့်အတူ အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည့်နေ့မှာ ဒေါ်ခင်သန့်၏ နောက်ဆုံးနေ့ရက်များပင် ဖြစ်တော့သည်။ ဇနီးသည်၏ ဈာပနတွင် ဦးမင်းထက်သည် တစ်စက်ကလေးမျှ မျက်ရည်မကျခဲ့။ သူ၏ မာန်မာနက သူ့ကို ကျောက်ရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ တောင့်တင်းစေခဲ့သည်။ သို့သော် ညဖက်တွင်မူ အိမ်ကြီး၏ အမှောင်ထုထဲ၌ သူ တစ်ယောက်တည်း ကြိတ်ငိုခဲ့ရသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ခဲ့ပေ။

ယခုမူ ထိုအဖြစ်အပျက်များမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ။ သမီးဖြစ်သူ၏ သတင်းကိုလည်း သူ မစုံစမ်းခဲ့။ သို့သော် ယနေ့ သူ၏ နှလုံးသားက တောင်းဆိုနေသည်။ တစ်ခါလောက်ပဲဖြစ်ဖြစ်... သမီးရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ချင်လိုက်တာ။

"နီနီ... ငါ့ကို ဖုန်းလေးပေးစမ်း"

သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်လျက်ရှိသည်။ သူ မှတ်မိနေသော ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုရှိသည်။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က မေမြတ်က သူ့ထံ ဖုန်းဆက်ခဲ့ဖူးသည်။ သူကမူ "ငါ့မှာ သမီးမရှိဘူး" ဟု ဆိုကာ ဖုန်းချပစ်ခဲ့သည်။ ထိုနံပါတ်ကို သူသည် စိတ်ထဲ၌ စွဲမြဲစွာ မှတ်ထားခဲ့မိခြင်းမှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း။

ဖုန်းတစ်ကောနှင့် ဝေးကွာနေသော အနီးဆုံးလူ

ဖုန်းသံက "တူ... တူ..." နှင့် မြည်နေသည်။ ဦးမင်းထက်၏ ရင်ခုန်သံမှာ ဖုန်းမြည်သံနှင့်အတူ ဒုန်းစိုင်းနေ၏။ သူ၏ လက်ဖျားများမှ ချွေးစေးများ ထွက်လာသည်။

"ဟယ်လို... ဘယ်သူလဲရှင့်"

တစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံလေးကြောင့် ဦးမင်းထက်၏ အသက်ရှူသံများ ရပ်တန့်သွားမတတ် ခံစားရသည်။ မေမြတ်၏ အသံ။ နုပျိုမှုတွေ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော အသံလေးမှာ သူ၏ နားထဲတွင် ပျားရည်ကဲ့သို့ ချိုမြိန်လှသည်။

"ငါ... ငါပါ သမီး..."

တစ်ဖက်မှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုသည် ကမ္ဘာဦးအစက တိတ်ဆိတ်မှုထက်ပင် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ ဦးမင်းထက်သည် စကားလုံးများကို ရှာမရတော့။ သူ ပြောချင်သော စကားများမှာ "တောင်းပန်ပါတယ်"၊ "လွမ်းတယ်"၊ "အဖေ မှားခဲ့တယ်" ဟူသော စကားများ ဖြစ်သော်လည်း လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စို့နေသည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲရှင်... ဦးမင်းထက်"

'ဦးမင်းထက်' ဟူသော ခေါ်ဝေါ်မှုက သူ့နှလုံးသားကို ဓားနှင့်မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ သူမက သူ့ကို အဖေဟု မခေါ်တော့။ သူမ၏ အသံထဲတွင် နာကျင်မှုနှင့် ခါးသီးမှုများ အလိမ်းလိမ်း ပါဝင်နေသည်။

"အဖေ... နေမကောင်းဘူး သမီး။ အဖေ မင်းကို တွေ့ချင်လို့"

"ကျွန်မမှာ အဖေမရှိဘူးလို့ ရှင်ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာလေ။ အခုမှ ဘာလို့လဲ။ ကျွန်မတို့ ဘဝထဲက ရှင် ထွက်သွားပေးတာ ကြာပြီပဲ။ အခုလည်း အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေပါရစေတော့"

ဖုန်းလိုင်း ပြတ်တောက်သွားသည်။ ဦးမင်းထက်သည် ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း အကြာကြီး မှင်သက်နေမိသည်။ ပြတင်းပေါက်ပြင်ပတွင် မိုးက ပို၍ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာသည်။ သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ ပူနွေးသော အရည်တစ်စက် စီးကျလာသည်။ ထိုအရည်မှာ နောင်တမျက်ရည်ပင် ဖြစ်သည်။

အတိတ်၏ ဝိညာဉ်များ

ညသည် နက်ရှိုင်းလာသည်။ ဦးမင်းထက်သည် အိပ်မပျော်နိုင်။ သူ၏ အိပ်ခန်းထဲတွင် ဒေါ်ခင်သန့်၏ ကိုယ်သင်းနံ့လေးများ ကျန်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူသည် အဝတ်ဗီရိုဟောင်းကြီးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ဒေါ်ခင်သန့် ဝတ်ဆင်ခဲ့သော အဝတ်အစား အချို့နှင့် သမီးဖြစ်သူ ငယ်စဉ်က ဆော့ကစားခဲ့သော အရုပ်လေးတစ်ရုပ် ရှိနေသည်။

သူသည် ထိုအရုပ်လေးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ နူးညံ့သော အမွှေးအမျှင်လေးများပေါ်တွင် ဖုန်များ တင်နေပြီ။ ဤအရုပ်ကို မေမြတ်၏ နှစ်ပြည့် မွေးနေ့တွင် သူ ဝယ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူသည် အောင်မြင်မှု လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ စတင်တက်လှမ်းကာစ။ မိသားစုအပေါ် အချိန်ပေးနိုင်သေးသည့် ကာလ။ မေမြတ်သည် ထိုအရုပ်လေးကို ဖက်ကာ သူ့ပါးကို နမ်းခဲ့ဖူးသည်။

"ဖေဖေက သမီးရဲ့ စူပါဟီးရိုးပဲ"

ထိုစကားသံလေးက နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ဦးမင်းထက်သည် အရုပ်လေးကို ရင်ခွင်ထဲ၌ ပိုက်ထားရင်း ကုတင်ခြေရင်းတွင် ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ သူသည် စူပါဟီးရိုး တစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့။ သူသည် အတ္တကြီးသော၊ လောဘဇော တက်ခဲ့သော လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ တည်ဆောက်ခဲ့သော စီးပွားရေး အင်ပါယာကြီးမှာ ယခုအခါတွင် ရဲတိုက်ပျက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သူ့ကို ပြန်လည် ဝါးမြိုရန် ခြိမ်းခြောက်နေသည်။

သူ၏ ကျန်းမာရေးမှာလည်း တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် ပိုမို ဆိုးရွားလာသည်။ ဆရာဝန်က သူ့ကို ခွဲစိတ်မှု ပြုလုပ်ရန် အကြံပြုထားသော်လည်း သူ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ အသက်ရှင်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ဟု ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ခြင်း၏ မီးစလေး

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ဦးမင်းထက်သည် စိတ်ကူးသစ်တစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ ရှေ့နေကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။

"ဦးမောင်မောင်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို မေမြတ်ရဲ့ အမည်ပေါက် ပြောင်းပေးလိုက်ပါ။ ပြီးတော့... သူတို့ မိသားစု အခြေအနေကိုလည်း စုံစမ်းပေးပါ"

ရှေ့နေကြီး ဦးမောင်မောင်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း "မင်းထက်... မင်း ဒါကို အရင်ကတည်းက လုပ်သင့်တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းသမီးက ဒါတွေကို လက်ခံပါ့မလား"

"သူ လက်ခံသည်ဖြစ်စေ၊ လက်မခံသည်ဖြစ်စေ... ဒါက ငါ လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ နောက်ဆုံးအရာပဲ။ ပြီးတော့... ငါ့မြေးလေးရဲ့ သတင်းကိုလည်း သိချင်တယ်"

ဟုတ်ပါသည်။ မေမြတ်တွင် သမီးလေး တစ်ယောက် ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။ သို့သော် တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့။ သူ၏ သွေးသား၊ သူ၏ မျိုးဆက်ကို သူစိမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဝေးကွာနေရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ရင်နာစရာ ကောင်းလှသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ရှေ့နေကြီး ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ မကောင်းလှ။

"မင်းထက်... မင်းသမီးရဲ့ အမျိုးသားက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ဆုံးသွားပြီ။ အခု မင်းသမီးက ကျောင်းဆရာမ လုပ်ရင်း သူ့သမီးလေးကို တစ်ယောက်တည်း ကျွေးမွေးနေတာ။ သူတို့ ဘဝက တော်တော်လေး ရုန်းကန်နေရတယ်"

ဦးမင်းထက်၏ ရင်ထဲ၌ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မိမိ၏ သမီးမှာ ဒုက္ခရောက်နေချိန်တွင် မိမိကမူ ရွှေပုံပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့မိသည်။ သူ၏ နောင်တမျက်ရည်တို့သည် ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ ကျဆင်းလာတော့သည်။

ခြေလှမ်းဟောင်းတို့၏ ပြန်လည်ဆုံစည်းမှု

ဦးမင်းထက်သည် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ပြတ်သားစွာ ချလိုက်သည်။ သူသည် မေမြတ် နေထိုင်ရာ မြို့စွန်က အိမ်လေးသို့ ကိုယ်တိုင် သွားရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။ သူ၏ ကျန်းမာရေးက ခွင့်မပြုသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်။ အောက်စီဂျင်ဘူးကို ကားပေါ်တင်ကာ သူ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

မြို့စွန်က လမ်းကျဉ်းလေးများမှာ ဖုန်ထူပြီး ရွှံ့ဗွက်များ ရှိနေသည်။ ဦးမင်းထက်၏ ကားကြီးမှာ ထိုလမ်းထဲတွင် ထီးထီးကြီး ဖြစ်နေသည်။ အိမ်နံပါတ် ။ ပျဉ်ထောင်အိမ်လေး တစ်လုံး။ ခြံဝင်းလေးထဲတွင် ပန်းပင်လေးအချို့ စိုက်ပျိုးထားသည်။

ဦးမင်းထက်သည် ကားပေါ်မှ အားယူကာ ဆင်းလိုက်သည်။ နီနီက ဘေးမှ တွဲပေးထားရသည်။ သူသည် ခြံတံခါးလေးကို အသာအယာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အိမ်ရှေ့တွင် ကလေးမလေး တစ်ယောက် ဆော့ကစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုကလေးမလေး၏ မျက်နှာမှာ မေမြတ် ငယ်စဉ်ကနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။ ဦးမင်းထက်၏ ခြေထောက်များမှာ တုန်ယင်သွားသည်။

"သမီးလေး... မေမြတ် ရှိလား"

ကလေးမလေးက မော့ကြည့်လာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ ကြည်လင်နေသည်။ "မေမေက အထဲမှာ... အဘိုးက ဘယ်သူလဲဟင်"

'အဘိုး' ဟူသော စကားသံကြောင့် ဦးမင်းထက်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှု တစ်ခု စိမ့်ဝင်သွားသည်။ သူသည် ကလေးမလေး၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ချင်သော်လည်း အင်အားမရှိတော့။ ထိုစဉ် အိမ်ထဲမှ မေမြတ် ထွက်လာသည်။

နှလုံးသား၏ ဆောင်းတွင်း

မေမြတ်သည် ခြံထဲတွင် ရပ်နေသော သူမ၏ အဖေကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လက်ထဲမှ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ လွတ်ကျသွားသည်။ "ဖေဖေ..."

သူမ၏ နှုတ်မှ မရည်ရွယ်ဘဲ 'ဖေဖေ' ဟု ထွက်ကျလာသည်။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားပြန်သည်။

"ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲလို့ မေးနေတာ"

"သမီး... အဖေ တောင်းပန်ဖို့ လာတာပါ။ အဖေ မှားခဲ့တာတွေကို ပြင်ဆင်ခွင့် ပေးပါ" ဦးမင်းထက်၏ အသံမှာ အက်ရှရှနှင့် အားနည်းနေသည်။

"ပြင်ဆင်လို့ ရသလား ဖေဖေ။ မေမေ ဆုံးသွားချိန်မှာ ဖေဖေ ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်မတို့ ငတ်တလှည့် ပြတ်တလှည့် ဖြစ်နေချိန်မှာ ဖေဖေ ဘယ်မှာလဲ။ အခုမှ လာပြီး တောင်းပန်နေတာက ဘာထူးမှာလဲ"

မေမြတ်၏ အော်ဟစ်သံများက လမ်းထဲတွင် ဟိန်းထွက်နေသည်။ ဦးမင်းထက်သည် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်။ သူ၏ မျက်ရည်များကသာ အဖြေပေးနေသည်။ သူသည် ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာသည်။

"ဖေဖေ... နေမကောင်းဘူး သမီး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။ အဖေ သမီးကို... သမီးကို တစ်ခါလောက်ပဲ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

ဦးမင်းထက်သည် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရာ နီနီနှင့် မေမြတ်က အပြေးအလွှား လာတွဲလိုက်ကြသည်။ မေမြတ်၏ လက်များက ဦးမင်းထက်၏ လက်ကို ထိလိုက်မိချိန်တွင် သူမ၏ ခါးသီးမှုများမှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အဖေဖြစ်သူ၏ လက်များမှာ အလွန်ပင် ပိန်ချုံးနေပြီး အေးစက်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

ဝန်ခံချက်

မေမြတ်သည် အဖေဖြစ်သူကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ အိမ်ကလေးမှာ ကျဉ်းသော်လည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်လှသည်။ ဦးမင်းထက်သည် ဆိုဖာဟောင်းလေးပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုနေမိသည်။ နံရံတွင် ဒေါ်ခင်သန့်၏ ဓာတ်ပုံလေး တစ်ပုံ ရှိနေသည်။

"သမီး... အဖေက အောင်မြင်မှုတွေရဲ့ နောက်ကို လိုက်ရင်း ဘဝမှာ ဘာက အရေးကြီးဆုံးလဲဆိုတာ မေ့လျော့ခဲ့မိတယ်။ အဖေမှာ ငွေတွေ အများကြီး ရှိပေမယ့်... ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ တစ်ပြားဖိုးမှ မရှိခဲ့ဘူး"

ဦးမင်းထက်က ပြောရင်း အသက်ရှူကိရိယာကို တပ်လိုက်ရသည်။ မေမြတ်သည် အဖေဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် မချိတင်ကဲ ခံစားနေရသည်။ သူမ သူ့ကို မုန်းချင်သော်လည်း သွေးသားတော်စပ်မှုက သူမကို တားဆီးနေသည်။

"ဖေဖေ... ကျွန်မက ဖေဖေ့ကို မုန်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဖေဖေ့ရဲ့ မာနတွေကိုပဲ မုန်းတာ။ အခု ဖေဖေ ဒီလိုဖြစ်နေတာကို မြင်ရတော့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မကောင်းဘူး"

"အဖေ သိပါတယ်။ အဖေရဲ့ မာနတွေက အားလုံးကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ။ သမီး... အဖေ သမီးတို့အတွက် အားလုံး စီစဉ်ထားပါတယ်။ ဒါက အဖေ့ရဲ့ အမှားအတွက် ပေးဆပ်မှုတော့ မဟုတ်ဘူး။ အဖေ့ရဲ့ မေတ္တာလို့ပဲ သတ်မှတ်ပေးပါ"

ဦးမင်းထက်သည် အိတ်ထဲမှ စာအုပ်ငယ်လေး တစ်အုပ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုစာအုပ်ထဲတွင် သူ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံး၏ အချက်အလက်များ ပါရှိသည်။

"ဒါတွေကို သမီးတို့ ယူပါ။ သမီးရဲ့ သမီးလေး ပညာရေးအတွက် အဖေ ဖြည့်ဆည်းပေးချင်တယ်"

အလင်းတန်းလေး တစ်ခု

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဦးမင်းထက်သည် မေမြတ်၏ အိမ်တွင်ပင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ မေမြတ်၏ သမီးလေး 'နှင်း' နှင့် ဦးမင်းထက်မှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးသွားကြသည်။ နှင်းလေးက အဘိုးဖြစ်သူကို ပုံပြင်များ ပြောပြတတ်ပြီး ဦးမင်းထက်မှာလည်း သူမ၏ အပြုံးများထဲတွင် ပျော်ဝင်နေမိသည်။

"အဘိုး... ဒီမှာကြည့်... သမီး ပန်းချီဆွဲထားတာ"

နှင်းလေးက သူမ ဆွဲထားသော ပုံလေးကို ပြသည်။ ထိုပုံထဲတွင် လူကြီးတစ်ယောက်နှင့် ကလေးမလေးတစ်ယောက် လက်ချင်းချိတ်ထားသည်။

"ဒါက အဘိုးနဲ့ သမီးလား" ဦးမင်းထက်က မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... အဘိုးက သမီးရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း"

ဦးမင်းထက်သည် ကလေးမလေးကို ဖက်ထားရင်း မျက်ရည်ကျမိပြန်သည်။ ဤပျော်ရွှင်မှုမျိုးကို သူ ရှာဖွေနေခဲ့သည်မှာ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးပင်။ သို့သော် သူ ရောက်ရှိခဲ့သော နေရာများမှာ မှားယွင်းနေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

မေမြတ်သည်လည်း အဖေဖြစ်သူကို ပြုစုရင်း အတိတ်က ဒဏ်ရာများကို တဖြည်းဖြည်း ကုစားလာခဲ့သည်။ သူမသည် အဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ပြီလား။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိ။ သို့သော် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ရှိနေသော အမုန်းတရားများမှာမူ နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ အရည်ပျော်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးညနေခင်း

မိုးသက်လေပြင်းများ ကျဆင်းပြီးနောက် ထွက်ပေါ်လာသော နေဝင်ဆည်းဆာမှာ အလွန်ပင် လှပနေသည်။ ဦးမင်းထက်သည် ဝရန်တာတွင် ထိုင်ရင်း အဝေးက တောင်တန်းများကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။

"သမီး... မေမြတ်"

မေမြတ်က အနားသို့ လာထိုင်သည်။ "ရှင် ဖေဖေ"

"အဖေ့ကို... အဖေလို့ ခေါ်တာ နောက်တစ်ခါလောက် ထပ်ကြားချင်တယ်"

မေမြတ်သည် အဖေဖြစ်သူ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ဖေဖေ... ကျွန်မ ဖေဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ ဖေဖေ... စိတ်အေးအေးထားပါ"

ဦးမင်းထက်၏ မျက်နှာတွင် ငြိမ်းချမ်းသော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် မေမြတ်၏ လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ပြန်လည်ညှစ်လိုက်သည်။ သူ ရှာဖွေနေသော နိဗ္ဗာန်မှာ ဤနေရာတွင်ပင် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂုဏ်ဒြပ်များ မဟုတ်၊ ငွေကြေးများ မဟုတ်ဘဲ နွေးထွေးသော လက်တစ်စုံနှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်း စကားသံသာ ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သမီး... အဖေ... အဖေ အိပ်ချင်လာပြီ"

ဦးမင်းထက်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားသည်။

နောင်တမျက်ရည်၏ အဆုံးသတ်

ဦးမင်းထက်၏ ဈာပနမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ သူ တည်ဆောက်ခဲ့သော ဂုဏ်ပကာသနများ မပါဝင်ဘဲ မိသားစုဝင် အနည်းငယ်နှင့်သာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ မေမြတ်သည် အဖေဖြစ်သူ၏ အုတ်ဂူရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။

သူမ၏ လက်ထဲတွင် အဖေဖြစ်သူ နောက်ဆုံး ရေးခဲ့သော စာတစ်စောင် ရှိနေသည်။

"သမီး... နောင်တဆိုတာ လူတစ်ယောက်အတွက် အဆိပ်အတောက် ဖြစ်သလို၊ သင်ခန်းစာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ အဖေကတော့ နောင်တတွေနဲ့အတူ ထွက်ခွာသွားရပေမယ့် သမီးကတော့ နောင်တမရမယ့် ဘဝမျိုးကို တည်ဆောက်ပါ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကသာလျှင် အရာအားလုံးရဲ့ အခြေခံဆိုတာ မမေ့ပါနဲ့"

မေမြတ်သည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ရင်း အုတ်ဂူပေါ်သို့ ပန်းစည်းလေးကို တင်လိုက်သည်။ လေညင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားရာတွင် သစ်ရွက်ခြောက်လေးများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကြွေကျသွားကြသည်။

ဦးမင်းထက်၏ နောင်တမျက်ရည်များသည် မြေပြင်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားကြပြီ။ သို့သော် ထိုမျက်ရည်များမှတစ်ဆင့် ပွင့်လန်းလာသော ခွင့်လွှတ်ခြင်း ပန်းကလေးမှာမူ မေမြတ်၏ ရင်ထဲတွင် ထာဝရ မွှေးပျံ့နေတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဘဝဆိုသည်မှာ ပိုင်ဆိုင်မှုများဖြင့် တိုင်းတာရခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်ုပ်တို့ ချန်ထားရစ်ခဲ့သော မေတ္တာတရားများဖြင့်သာ တိုင်းတာရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ဤအိမ်ကြီး၏ တိတ်ဆိတ်မှုက သက်သေထူနေတော့သည်။

(ပြီးပါပြီ)