အိမ်ထောင်ကွဲမိန်းမရဲ့ ဆန္ဒ

 အိမ်ထောင်ကွဲမိန်းမရဲ့ ဆန္ဒ

မိုးသားတိမ်လိပ်တို့က ရန်ကုန်မြို့ပြကောင်းကင်ယံမှာ အုံ့မှိုင်းညို့ဆိုင်းနေကြသည်။ 

လွန်ခဲ့သော သုံးလကပင် သူမ၏ လက်သူကြွယ်၌ ရှိနေသော လက်ထပ်လက်စွပ်လေးကို ချွတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုလက်စွပ်နေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အဖြူရောင်အစင်းကြောင်းလေးမှာမူ ယခုထက်တိုင် ပျောက်ကွယ်မသွားသေး။ ထိုအစင်းကြောင်းလေးသည် သူမ၏ ဘဝတစ်ဆိတ်စာ ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော အိမ်ထောင်သည်ဘဝ၏ အမာရွတ်တစ်ခုလိုပင်။ ကိုသက်နှင့် လမ်းခွဲခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း သူမ၏ ကမ္ဘာကြီးသည် သိသိသာသာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ရန်ပွဲများ၊ အငြင်းပွားမှုများ၊ ပြီးတော့ တစ်ဖက်လူ၏ လျစ်လျူရှုမှုများ မရှိတော့သော်လည်း ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကပင် သူမကို တစ်ခါတစ်ရံ အသက်ရှူရကျပ်စေသည်။

"အိမ်ထောင်ကွဲမိန်းမ" ဆိုသည့် တံဆိပ်က လူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်လောက်အထိ လေးလံသလဲဆိုတာကို နှင်းဝေ ယခုမှ လက်တွေ့ခံစားနေရသည်။ အိမ်နီးချင်းများ၏ စူးစမ်းသော အကြည့်များ၊ မိသားစုဝင်များ၏ သနားစဖွယ် ပြောဆိုသံများက သူမကို အကျဉ်းထောင်တစ်ခုထဲ ရောက်နေသလို ခံစားရစေသည်။ သူမ၏ ဆန္ဒက ရိုးရှင်းပါသည်။ လူသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် တန်ဖိုးထားခံရဖို့၊ နားလည်ပေးခံရဖို့နှင့် အရေးအပါဆုံးကတော့ သူမကိုယ်တိုင်၏ လွတ်လပ်မှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိဖို့ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုဆန္ဒများသည် မိုးရေစက်များကြားတွင် ပျောက်ဆုံးနေသော ဖုန်မှုန့်များကဲ့သို့ပင် ဝေဝါးလွန်းနေခဲ့သည်။

ဈေးဝယ်ထွက်သည့်အခါတိုင်း နှင်းဝေသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားတတ်သည်။ ရပ်ကွက်ထဲမှ ဒေါ်လေးများ၏ "နှင်းဝေ တယောက်တည်းလား" ဆိုသည့် အမေးစကားများနောက်ကွယ်တွင် မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ပါဝင်နေသည်ကို သူမသိသည်။ အိမ်ထောင်တစ်ခု ပျက်စီးသွားခြင်းတွင် မိန်းမသားမှာသာ တာဝန်ရှိသယောင် မြင်တတ်ကြသော အယူအဆဟောင်းများကို သူမ မုန်းတီးမိသည်။ ဈေးတန်းထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရွေးနေစဉ် ကိုသက်နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချို့ကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ နောက်အိမ်ထောင်ပြုတော့မည်တဲ့။

နှင်းဝေ့ ရင်ဘတ်ထဲတွင် စူးခနဲ နာကျင်သွားသော်လည်း ထိုနာကျင်မှုမှာ အချစ်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မတရားမှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူကတော့ အသစ်တစ်ခုကို အလွယ်တကူ တည်ဆောက်နိုင်ချိန်တွင် သူမကတော့ အတိတ်၏ အမှိုက်သရိုက်များကို ရှင်းလင်းရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။ နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မှန်ထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိသည်။ အသက် နှစ်ဆိုသည်မှာ အိုမင်းရင့်ရော်လှသည်မဟုတ်သော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ နှစ်ပေါင်းများစွာစာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ခိုအောင်းနေသည်။

ညနေခင်း အလင်းရောင် အမှိန်တွင် သူမသည် အဝတ်ဗီရိုထဲမှ ဝတ်လေ့ဝတ်ထွေမရှိသော နီရဲသည့် ဂါဝန်လေးတစ်ထည်ကို ထုတ်ကြည့်မိသည်။ ကိုသက်က "တောက်တောက်ပပတွေ မဝတ်နဲ့၊ ရင့်တယ်" ဟု ပိတ်ပင်ထားခဲ့ဖူးသည့် ထိုဂါဝန်လေး။ နှင်းဝေသည် ထိုဂါဝန်ကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကပ်ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ ထိုအပြုံးသည် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ရောယှက်နေသော အာခံမှုတစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။ သူမတွင်လည်း ဆန္ဒရှိသည်။ လှပချင်သည်၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိချင်သည်၊ ပြီးတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အလေးပေးမှုကို ရယူချင်သည်။

မိုးစက်များက ပို၍ စိပ်လာသည်။ နှင်းဝေနေထိုင်သော တိုက်ခန်းတွဲ၏ ဘေးခန်းသို့ လူသစ်တစ်ယောက် ပြောင်းလာသည်။ ထိုသူမှာ အသက် ကျော် အရွယ်ခန့်ရှိသော လူငယ်လေး တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမည်မှာ 'မောင်ခေတ်' ဟု သိရသည်။ မောင်ခေတ်သည် ပန်းချီဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သူ၏ 

တစ်နေ့ ညနေတွင် နှင်းဝေ ဈေးမှအပြန် လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ပစ္စည်းများ မနိုင်မနင်း သယ်လာစဉ် မောင်ခေတ်နှင့် ဆုံသည်။ "အမ... ကျွန်တော် ကူသယ်ပေးပါရစေ" ဟု ဆိုကာ သူက သူမ၏ လက်ထဲမှ အထုပ်များကို လွှဲပြောင်းယူလိုက်သည်။ မောင်ခေတ်၏ အသံက နွေးထွေးပြီး ရိုးသားမှုရှိသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ ပြုံးပြသောအခါ နှင်းဝေသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် မျက်နှာလွှဲလိုက်မိသည်။

သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပေးမိသည်။ "နင်က အိမ်ထောင်ကွဲထားတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်၊ သူက လူငယ်လေးတစ်ယောက်။" သို့သော် မောင်ခေတ်၏ အကြည့်ထဲတွင် နှင်းဝေကို 'အိမ်ထောင်ကွဲမိန်းမ' တစ်ယောက်အဖြစ် မြင်နေသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။ သူက သူမကို လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အဖြစ်၊ လေးစားထိုက်သော အိမ်နီးချင်းတစ်ယောက်အဖြစ်သာ ဆက်ဆံနေသယောင် ရှိသည်။ ထိုအချက်ကပင် နှင်းဝေ့၏ နှလုံးသားတံခါးကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

တနင်္ဂနွေနေ့ ညနေခင်းတွင် မိုးက တဖွဲဖွဲ ရွာနေဆဲဖြစ်သည်။ နှင်းဝေသည် လသာဆောင်တွင် အဝတ်လှန်းရန် ထွက်လာစဉ် ဘေးခန်းမှ မောင်ခေတ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူက ဆေးလိပ်တစ်သောက်ကို ဖွာရင်း မိုးရေထဲကို ငေးကြည့်နေသည်။ "အမ... မိုးရွာတာ ကြိုက်လား" ဟု သူက မေးသည်။ နှင်းဝေက အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးမှ "အရင်ကတော့ ကြိုက်တယ်၊ အခုတော့ မိုးရွာရင် အထီးကျန်သလိုပဲ" ဟု ပြန်ဖြေမိသည်။

ထိုစကားသည် သူမ၏ စိတ်ရင်းထဲက ထွက်လာသော စကားဖြစ်သည်။ မောင်ခေတ်က ခေါင်းငြိမ့်ရင်း "အထီးကျန်တာကလည်း အလှတရားတစ်မျိုးပဲ အမ။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အထီးကျန်မှ ပန်းချီတွေက ပိုအသက်ဝင်တာ" ဟု ဆိုသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် မိုးရေစက်များအကြားတွင် ခပ်ကြာကြာလေး စကားပြောဖြစ်သွားကြသည်။ နှင်းဝေသည် သူမ၏ ဘဝအကြောင်း၊ ခံစားချက်အကြောင်းများကို တစ်ခါမှ မရင်းနှီးဖူးသော ဤလူငယ်လေးအား ပြောပြနေမိသည်ကို အံ့သြမိသည်။

မောင်ခေတ်သည် နားထောင်ကောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူက နှင်းဝေ့ကို အဆုံးအဖြတ်မပေး၊ ဝေဖန်ခြင်းမပြုဘဲ သူမ၏ စကားလုံးတိုင်းကို လေးလေးနက်နက် နားထောင်ပေးသည်။ နှင်းဝေ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသော နွေးထွေးမှုမျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အိမ်ထောင်သည်ဘဝတုန်းက ကိုသက်သည် သူမ၏ စကားများကို ဘယ်သောအခါမှ အလေးအနက် နားမထောင်ပေးခဲ့ဖူးပေ။ ယခုမူ သူစိမ်းတစ်ယောက်၏ ဂရုစိုက်မှုက သူမ၏ ငတ်မွတ်နေသော စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဆမ်းပက်လိုက်သည့် ရေစက်ကလေးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ညဖက်တွင် နှင်းဝေ အိပ်မပျော်နိုင်။ မောင်ခေတ်နှင့် ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်လည် ကြားယောင်နေမိသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နိုးကြားလာသော ဆန္ဒအချို့ကိုလည်း သူမ သတိပြုမိသည်။ ထိုဆန္ဒသည် ကာမဂုဏ်သက်သက် မဟုတ်ဘဲ နွေးထွေးသော ရင်ခွင်တစ်ခုတွင် ခိုလှုံချင်သည့်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အနမ်းများကြားတွင် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်ရှာဖွေချင်သည့် ဆန္ဒပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များကို ဖြန့်ချလိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲလေးကို ဆိုးကြည့်သည်။ မှန်ထဲမှ အမျိုးသမီးသည် အထီးကျန်နေသော်လည်း ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ရှိနေသည်ကို သူမ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ "ငါ့ဘဝက ဒီမှာပဲ ရပ်တန့်နေရမှာလား" ဟု သူမကိုယ်သူမ မေးခွန်းထုတ်မိသည်။ အိမ်ထောင်ကွဲခြင်းသည် ဘဝနိဂုံး မဟုတ်ဘဲ အစသစ်တစ်ခု ဖြစ်သင့်သည်ဟု သူမ တွေးမိလာသည်။

သို့သော်လည်း လူမှုပတ်ဝန်းကျင်၏ ကဲ့ရဲ့သံများကို သူမ ကြောက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် မောင်ခေတ်ကဲ့သို့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်နှင့် ပတ်သက်လျှင် ပို၍ပင် ဆိုးရွားနိုင်သည်ကို သူမသိသည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲမှ လောင်မြိုက်နေသော အလိုဆန္ဒကို ငြှိမ်းသတ်ရန်မှာ ခက်ခဲလွန်းလှသည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် နှင်းဝေသည် သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများဖြင့် သူမ၏ ပခုံးသားအိအိလေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း မျက်ရည်တစ်စက် ကျလာခဲ့သည်။

တစ်ပတ်ခန့်အကြာတွင် မောင်ခေတ်က နှင်းဝေ့ကို သူ၏ 

"ဒါ အမရဲ့ ပုံတူပဲ" ဟု ဆိုကာ မောင်ခေတ်က ပုတ္တူစကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။ နှင်းဝေ အံ့သြသွားသည်။ ပန်းချီကားထဲတွင် သူမသည် လသာဆောင်တွင် ငေးမောနေသည့် ပုံစံဖြစ်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ဝေဒနာနှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့ကို အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် သရုပ်ဖော်ထားသည်။ "ကျွန်တော် အမကို ကြည့်နေမိတာ ကြာပြီ... အမရဲ့ မျက်လုံးတွေက အများကြီး ပြောနေတယ်" ဟု မောင်ခေတ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် တင်းမာမှုတစ်ခု မြင့်တက်လာသည်။ မောင်ခေတ်က နှင်းဝေ့အနားသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးလာသည်။ နှင်းဝေ၏ နှလုံးခုန်သံများက မြန်ဆန်လာပြီး အသက်ရှူသံများကလည်း တုန်ရီနေသည်။ မောင်ခေတ်၏ လက်များက နှင်းဝေ၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ နှင်းဝေသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်မိသည်။ ဤသည်မှာ သူမ တောင့်တခဲ့သော ထိတွေ့မှုမျိုး မဟုတ်ပါလား။

မောင်ခေတ်၏ အနမ်းများက နှင်းဝေ့နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ အသာအယာ ကျရောက်လာသည်။ ထိုအနမ်းသည် ပူလောင်ခြင်းမရှိဘဲ နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသည်။ နှင်းဝေသည် အစပိုင်းတွင် တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူမ၏ လက်များက မောင်ခေတ်၏ လည်ပင်းကို တင်းတင်းဖက်တွယ်ထားမိသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာစာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သော ဆန္ဒများ၊ မွတ်သိပ်မှုများသည် တဟုန်ထိုး ပွင့်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုညတွင် နှင်းဝေသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို မောင်ခေတ်အား ပုံအပ်လိုက်သည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် သူတို့နှစ်ယောက်၏ အသက်ရှူသံများနှင့် ညည်းတွားသံများသာ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ နှင်းဝေသည် သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည်တွေ့ရှိသွားသလို ခံစားရသည်။ သူမသည် အိမ်ထောင်ကွဲမိန်းမတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘဲ အချစ်ကို ခံစားနိုင်စွမ်းရှိသော၊ တောင့်တခြင်းရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် နှင်းဝေသည် မောင်ခေတ်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် နိုးထလာသည်။ အလင်းရောင်နုနုလေးက ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ် ရှိနေသော်လည်း ကျေနပ်မှုက ပို၍ ကြီးစိုးနေသည်။ သူမ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ချင်တော့။ ဤအခိုက်အတန့်လေး၏ ပျော်ရွှင်မှုကိုသာ သူမ ဆုပ်ကိုင်ထားချင်တော့သည်။

သို့သော် အမှန်တရားက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ရပ်ကွက်ထဲတွင် နှင်းဝေနှင့် မောင်ခေတ်တို့၏ အကြောင်းက သိုးသိုးသန့်သန့် ထွက်လာသည်။ အိမ်နီးချင်းများ၏ အကြည့်များက ပို၍ ရိုင်းစိုင်းလာပြီး ကဲ့ရဲ့သော စကားသံများကို သူမ နားနှင့် ဆတ်ဆတ် ကြားလာရသည်။ "မလောက်သေးလို့ လူငယ်လေးကို မြှူဆွယ်နေတာ" ဆိုသည့် စကားက နှင်းဝေ့နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းလိုက်သလို ခံစားရစေသည်။

နှင်းဝေသည် မောင်ခေတ်နှင့် ဝေးဝေးနေရန် ကြိုးစားလာသည်။ သူမသည် သူ၏ အနာဂတ်ကို မဖျက်ဆီးချင်သလို၊ မိမိကိုယ်မိမိလည်း ထပ်မံ အရှက်မကွဲချင်တော့ပေ။ မောင်ခေတ်ကမူ သူမကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။ "အမ... ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ရှောင်နေတာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မှားတာ မလုပ်ထားဘူးလေ" ဟု သူက ဆိုသည်။

"မောင်... မောင်က ငယ်သေးတယ်၊ မောင် နားမလည်ဘူး။ ဒီလူ့ပတ်ဝန်းကျင်က အိမ်ထောင်ကွဲမိန်းမတစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး" ဟု နှင်းဝေက မျက်ရည်များနှင့် ပြောပြခဲ့သည်။ သူမ၏ ဆန္ဒနှင့် လက်တွေ့ဘဝကြားတွင် လွန်ဆွဲမှုက ပို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

ထိုသို့ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေစဉ်အတွင်းမှာပင် ကိုသက်က နှင်းဝေ့ဆီသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူက နောင်တရသယောင်နှင့် "နှင်းဝေ... ကိုယ် မှားသွားတယ်။ ကိုယ်တို့ ပြန်ပေါင်းကြရအောင်" ဟု ဆိုလာသည်။ သူ၏ စကားများသည် ယခင်ကဆိုလျှင် နှင်းဝေ့ကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့မည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ရွံရှာမှုကိုသာ ပေးစွမ်းသည်။

ကိုသက်သည် နှင်းဝေ့ကို သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုလိုသာ မြင်နေဆဲဖြစ်သည်။ "မင်း ရပ်ကွက်ထဲမှာ အရှက်ကွဲနေတာ ငါသိတယ်၊ ငါနဲ့ ပြန်ပေါင်းလိုက်ရင် အားလုံး ငြိမ်သွားမှာပါ" ဟု သူက ခြိမ်းခြောက်သံနှင့် ပြောသည်။ နှင်းဝေသည် ထိုအခါမှသာ ကိုသက်၏ အတ္တကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ပေးချင်သည် မဟုတ်ဘဲ သူမကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

နှင်းဝေသည် ကိုသက်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "ကိုသက်... ကျွန်မမှာ ရှက်စရာ ဘာမှမရှိဘူး။ ရှင်နဲ့ လမ်းခွဲခဲ့တာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှန်ကန်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ" ဟု သူမက ဆိုလိုက်သည်။ ထိုစကားက သူမအား အံ့သြဖွယ်ရာ ခွန်အားများကို ပေးစွမ်းလိုက်သည်။

ကိုသက် ပြန်သွားပြီးနောက် နှင်းဝေသည် မောင်ခေတ်၏ 

သူတို့နှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နားလည်မှုရှိရှိ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ နှင်းဝေသည် လူ့ပတ်ဝန်းကျင်၏ စံနှုန်းများထက် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ပျော်ရွှင်မှုက ပို၍ အရေးကြီးကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ။ သူမသည် အိမ်ထောင်ကွဲမိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်ရုံမကဘဲ ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

မောင်ခေတ်က သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း "ကျွန်တော်တို့ ဒီမြို့ကနေ ထွက်သွားကြမလား။ ဘယ်သူမှ မသိတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ အသစ်က ပြန်စကြမယ်" ဟု အကြံပြုသည်။ နှင်းဝေသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြုံးကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဆန္ဒသည် ပြည့်ဝရန် လမ်းစပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။

နှင်းဝေသည် သူမ၏ ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းသိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဤတိုက်ခန်းလေးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဝမ်းနည်းစရာ အတိတ်များကို သူမ ထားပစ်ခဲ့တော့မည်။ သူမ၏ မိသားစုထံသို့ စာတစ်စောင် ရေးခဲ့သည်။ "ကျွန်မကို သနားမနေကြပါနဲ့၊ ကျွန်မ အခုမှ တကယ် အသက်ရှင်ရတာပါ" ဟု ရေးသားခဲ့သည်။

မောင်ခေတ်နှင့်အတူ ဘူတာရုံသို့ သွားသောအခါ သူမ၏ ခြေလှမ်းများက ပေါ့ပါးနေသည်။ မိုးက စဲသွားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် လှပသော သက်တန့်တစ်ခု ပေါ်ထွက်နေသည်။ နှင်းဝေသည် ဘူတာရုံရှိ မှန်ထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိသည်။ ယခုတစ်ခါတွင်မူ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ မရှိတော့ဘဲ တောက်ပသော မျှော်လင့်ချက်များသာ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ရထားပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။ ရထားက တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားသွားစဉ် ရန်ကုန်မြို့ပြကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ နှင်းဝေသည် မောင်ခေတ်၏ ပခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းမှီရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင် ဘာတွေဖြစ်လာမည်ကို သူမ မသိသော်လည်း သူမကိုယ်သူမ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသည်။

ခြောက်လအကြာတွင်...

ပင်လယ်ကမ်းခြေမြို့လေးတစ်ခု၏ အိမ်လေးတစ်အိမ်တွင် နှင်းဝေသည် ပန်းအိုးလေးများကို ရေလောင်းနေသည်။ သူမ၏ ဗိုက်ကလေးမှာ အနည်းငယ် ပူထွက်နေပြီဖြစ်သည်။ မောင်ခေတ်က 

ဒီနေရာမှာတော့ သူမကို ဘယ်သူကမှ "အိမ်ထောင်ကွဲမိန်းမ" ဟု မခေါ်ကြပေ။ သူမသည် "မနှင်းဝေ" သာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဆန္ဒသည် ရိုးရှင်းခဲ့သော်လည်း ထိုဆန္ဒကို ရယူရန် သူမ အများကြီး ပေးဆပ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုပေးဆပ်မှုက တန်ဖိုးရှိလှသည်။

နှင်းဝေသည် ပင်လယ်လေနုအေးကို ရှူရှိုက်ရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမသည် အတိတ်၏ အကျဉ်းသား မဟုတ်တော့။ သူမသည် သူမကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော ကမ္ဘာသစ်ထဲတွင် လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနေသော ငှက်ငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အမှောင်ထုများ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ထွက်ပေါ်လာသော နေရောင်ခြည်သည် ယခင်ကထက် ပိုမိုတောက်ပပြီး နွေးထွေးနေတော့သည်။

"အိမ်ထောင်ကွဲမိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ဆန္ဒဆိုတာ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချစ်တတ်ဖို့ပါပဲ" ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူမသည် မောင်ခေတ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး သူ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်၏ ရှေ့တွင် အဆုံးမဲ့သော ပင်လယ်ပြင်ကြီးသည် အေးချမ်းစွာ တည်ရှိနေလေတော့သည်။

ပြီးပါပြီ။