ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော သံယောဇဉ်

 ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော သံယောဇဉ်

မီးရထားဥသြဆွဲသံက ဟောင်းနွမ်းနေသော ဘူတာရုံလေးအတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ မင်းခန့်သည် လေးလံသော ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဆွဲရင်း မြေနီလမ်းကလေးပေါ်သို့ ခြေချလိုက်မိသည်။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာလေးမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိသေး။ လေထုထဲ၌ စိုစွတ်သော မြေနံ့နှင့် သစ်ရွက်ခြောက်နံ့တို့က ရောယှက်နေသည်။ ရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသော မြူမှိုင်းဝေသည့် တောင်တန်းကြီးများက သူ့ကို စိမ်းကားစွာ ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ မင်းခန့်၏ ရင်ထဲတွင်တော့ ဖော်ပြမရနိုင်သော ဝေဒနာတစ်ခုက အမြစ်တွယ်နေသည်။ ဤမြို့ကလေးကို သူကျောခိုင်းသွားစဉ်က မျှော်လင့်ချက်များစွာကို ရင်ဝယ်ပိုက်ခဲ့သော်လည်း ယခုပြန်လာချိန်တွင်တော့ ဆုံးရှုံးမှုများ၏ အကြွင်းအကျန်များကိုသာ သယ်ဆောင်လာခဲ့ရသည်။ သူ လျှောက်လှမ်းနေသော ခြေလှမ်းတိုင်းသည် အတိတ်က နာကျင်စရာ ကတိစကားများပေါ်သို့ နင်းဖြတ်နေသကဲ့သို့ပင်။ လမ်းဘေးရှိ ခရားပင်အိုကြီးက လေတိုးသံနှင့်အတူ တရှဲရှဲ မြည်ဟည်းနေသည်။ ထိုအသံသည် မေမြတ်၏ ငိုရှိုက်သံများလားဟု သူ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်မိသည်။

ခြံစည်းရိုးတွင် ကပ်လျက်ပေါက်နေသော နွယ်ပင်များက အိမ်မည်းကြီးကို လွှမ်းမိုးထားသည်။ မင်းခန့်သည် သံချေးတက်နေသော ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ တကျိကျိ မြည်သံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းသွားသည်။ ဤအိမ်ကြီးသည် တစ်ချိန်က ရယ်မောသံများဖြင့် စည်ကားခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုမူ ဖုန်မှုန့်များနှင့် ပင့်ကူအိမ်များ၏ ဗိမာန်ဖြစ်နေလေပြီ။ ဧည့်ခန်းအလယ်ရှိ စားပွဲဝိုင်းလေးပေါ်တွင် ဖုန်ထူထူ တက်နေသော ဓာတ်ပုံဘောင်တစ်ခုကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုဓာတ်ပုံထဲတွင် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့် ကောင်မလေးတစ်ယောက်က တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လက်ချင်းတွဲကာ ပြုံးနေကြသည်။ မင်းခန့် ထိုဓာတ်ပုံကို လက်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်မိသည်။ လက်ချောင်းများပေါ်တွင် စွဲကျန်ရစ်သော ဖုန်မှုန့်များက သူတို့၏ သံယောဇဉ်မှာ မည်မျှအထိ ဟောင်းနွမ်းသွားပြီနည်းဟု မေးခွန်းထုတ်နေသကဲ့သို့ရှိသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးစက်အချို့ စတင်ကျဆင်းလာသည်။ အမိုးသွပ်ပြားများပေါ်သို့ မိုးစက်များ ထိမှန်သံသည် နာကျင်နေသော နှလုံးသားတစ်ခု၏ ခုန်သံနှင့် ဆင်တူနေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မင်းခန့်သည် မြို့လယ်ရှိ ဈေးဟောင်းလေးသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လူအုပ်ကြားထဲတွင် ရင်းနှီးနေသော ကျောပြင်တစ်ခုကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ မီးခိုးရောင် ခပ်နွမ်းနွမ်း အင်္ကျီလေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကို ခပ်လျော့လျော့ ထုံးထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး။ သူမသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အထုပ်များကို ကိုင်ကာ ခေါင်းငုံ့လျှောက်နေသည်။ "မေမြတ်..." ဟု သူ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်မိသည်။ ထိုအမျိုးသမီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မင်းခန့်၏ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဟိုးယခင်က ရှိခဲ့ဖူးသော တောက်ပမှုများ မရှိတော့။ ထိုအစား နက်ရှိုင်းသော ပင်လယ်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မှုနှင့် နာကျင်မှုတို့က ကိန်းအောင်းနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် စကားလုံးများ မလိုအပ်တော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်ခြင်းကသာ အရာရာကို ဖော်ပြနေသည်။ မေမြတ်၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော မိမိကိုယ်ကိုယ် မြင်လိုက်ရသောအခါ မင်းခန့်သည် သူကိုယ်တိုင်လည်း မည်မျှအထိ ပျက်စီးနေပြီလဲဆိုသည်ကို သတိပြုလိုက်မိသည်။

အတိတ်က ပုံရိပ်များက မင်းခန့်၏ အာရုံထဲသို့ လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်လာသည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က ဤကဲ့သို့ မိုးရွာသော နေ့တစ်နေ့တွင် သူတို့နှစ်ဦး ညောင်ပင်ကြီးအောက်တွင် မိုးခိုခဲ့ကြဖူးသည်။ "မင်းခန့်... မြို့ကြီးကို ရောက်သွားရင် ငါ့ကို မေ့သွားမှာလား" ဟု မေမြတ်က သူမ၏ လက်ဖဝါးလေးကို သူ့လက်ထဲ ထည့်ရင်း မေးခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က မင်းခန့်က သူမ၏ နှဖူးလေးကို နမ်းကာ "ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး မေ... ငါ အောင်မြင်တာနဲ့ မင်းကို လာခေါ်မယ်" ဟု ခိုင်မာစွာ ကတိပေးခဲ့သည်။ ထိုကတိစကားသည် ယခုမူ လေထဲတွင် လွင့်ပါးသွားသော သစ်ရွက်ခြောက်ကလေးများကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေချေပြီ။ သူသည် မြို့ကြီး၏ လောကဓံထဲတွင် ရုန်းကန်ရင်း၊ အောင်မြင်မှုနောက်သို့ လိုက်ရင်းဖြင့် ရိုးသားသော ထိုကတိကို မေ့လျော့ခဲ့သည်။ မေမြတ်သည်တော့ ထိုကတိကို ယုံကြည်ကာ ဤမြို့ကလေးတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။ သူတို့ကြားက သံယောဇဉ်သည် အဝေးတွင်ရှိသော ကြယ်တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ပင် မြင်သာသော်လည်း ထိတွေ့၍မရနိုင်တော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီ။

မေမြတ်၏ အိမ်လေးမှာ သေးငယ်သော်လည်း သပ်ရပ်လှသည်။ မင်းခန့်သည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ထိုင်နေရင်း အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော လက်ဖက်ရည်ကြမ်းခွက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ "ပြန်လာမယ်လို့ မထင်ထားဘူး" ဟု မေမြတ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံမှာ အပြစ်တင်ခြင်းမပါသော်လည်း မင်းခန့်၏ ရင်ထဲတွင် ဓားဖြင့် အမွှန်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် မေ... ငါ့မှာ အကြောင်းပြချက်တွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပေမယ့် ဘာတစ်ခုမှ မင်းအတွက် မလုံလောက်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်" ဟု သူ ဝင်ခံလိုက်သည်။ မေမြတ်က ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က မိုးရေစက်များကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။ "တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး မင်းခန့်။ အချိန်တွေက လူကို အများကြီး ပြောင်းလဲစေတာပဲ။ ငါကတော့ ဒီမြို့လေးမှာပဲ အမြစ်တွယ်နေခဲ့တာ" သူမ၏ စကားလုံးတိုင်းသည် အေးစက်သော်လည်း ထိုအေးစက်မှုအောက်တွင် ပူလောင်သော နာကျင်မှုများ ခိုအောင်းနေသည်ကို မင်းခန့် သိနေသည်။

မင်းခန့် မြို့ထဲတွင် လှည့်လည်ရင်း သူငယ်ချင်းဟောင်း တစ်ယောက်နှင့် ဆုံခဲ့သည်။ ထိုသူငယ်ချင်းဆီမှ မေမြတ်၏ အတိတ်အကြောင်းကို သူ သိလိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲတွင် မီးစဖြင့် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ မင်းခန့် ထွက်သွားပြီးနောက် မေမြတ်၏ ဖခင်ဖြစ်သူသည် ရောဂါဝေဒနာ ခံစားခဲ့ရပြီး သူမ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။ ငွေကြေးအခက်အခဲများ၊ အထီးကျန်မှုများနှင့် သူမ၏ ဘဝကို ရင်းကာ ဖခင်ကို ပြုစုခဲ့သည်။ "သူ နင့်ကို တော်တော် မျှော်ခဲ့တာပါ မင်းခန့်။ ဒါပေမဲ့ နင်ကတော့ စာတစ်စောင်တောင် မပို့ခဲ့ဘူး" ဟူသော စကားသည် သူ့နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ သူသည် မြို့ကြီးပြကြီးတွင် ကိုယ့်ဘဝကိုယ် တည်ဆောက်နေစဉ်၊ သူမသည် အမှောင်ထုထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်နေခဲ့ရသည်။ သူ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်မှာ သံယောဇဉ်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ လူသားတစ်ယောက်၏ ယုံကြည်မှုကိုပါ ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ကို သိလိုက်ရသည်။

မိုးချုပ်စပြုလာပြီဖြစ်သော်လည်း မင်းခန့်သည် မေမြတ်၏ အိမ်ရှေ့တွင် ရှိနေဆဲပင်။ မေမြတ် အပြင်ထွက်လာသောအခါ သူသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ "ငါ့ကို ရိုက်ပါ မေ... ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါလည်း ရတယ်။ ငါဟာ တကယ့်ကို အတ္တကြီးတဲ့ ကောင်ပါ" ဟု သူ ငိုရှိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ မေမြတ်သည် ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာသည်။ "နင် ပြန်လာတာနဲ့ အရာရာ ပြောင်းလဲသွားမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ငါ့ရဲ့ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ လူငယ်ဘဝတွေ၊ ငါ့ရဲ့ နာကျင်မှုတွေကို နင် ပြန်ပေးနိုင်မလား" ဟု သူမက အော်ဟစ်ကာ မေးလိုက်သည်။ ထိုအသံသည် တိတ်ဆိတ်သော ညနေခင်းကို ဖြိုခွင်းသွားသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုစည်းထားသော ဝေဒနာများက ယခုမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ မင်းခန့်သည် ဘာစကားမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ သူမ၏ ခြေရင်းတွင် ဝပ်စင်းနေမိသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် အတိတ်၏ အကျဉ်းသားများ ဖြစ်နေကြသည်။

ထိုညတွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်ကာ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းတော့သည်။ မေမြတ်၏ အိမ်အိုလေးမှာ လေတိုးသံကြောင့် တသိမ့်သိမ့် တုန်ခါနေသည်။ အိမ်ခေါင်မိုးမှ ရေများ ယိုစီးကျလာသောအခါ မင်းခန့်သည် အိတ်ထဲမှ ကိရိယာများကို ယူကာ အမိုးပေါ်သို့ တက်ခဲ့သည်။ မိုးရေထဲတွင် တုန်ရီနေရင်း သူသည် အမိုးကို ပြုပြင်ပေးနေသည်။ မေမြတ်က အောက်မှနေ၍ မီးအိမ်လေးကို ကိုင်ကာ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။ "ဆင်းလာပါတော့ မင်းခန့်... အန္တရာယ်များတယ်" ဟု သူမက လှမ်းအော်သည်။ မင်းခန့်ကတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေသည်။ သူသည် ထိုကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ပေးခြင်းဖြင့် သူ၏ အပြစ်များကို ဆေးကြောနိုင်မည်ဟု ထင်နေမိသည်။ အမိုးပြင်ပြီး၍ သူ အောက်သို့ ဆင်းလာသောအခါ မေမြတ်က တဘက်တစ်ထည်ကို ကိုင်ကာ စောင့်နေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်များ ဆုံသွားသောအခါ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နားလည်မှုအချို့ ပြန်လည်ရရှိလာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သို့သော် ထိုနားလည်မှုသည် ချစ်ခြင်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ဘုံခံစားချက်ဖြစ်သော နာကျင်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် မြို့ပြင်ရှိ တောင်ကုန်းလေးပေါ်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့ကြသည်။ "ငါ မြို့ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ အရာရာက ငါထင်သလို ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။ အောင်မြင်ဖို့အတွက် ငါ အများကြီး ပေးဆပ်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီပေးဆပ်မှုတွေထဲမှာ မင်းလည်း ပါဝင်သွားခဲ့တယ်" ဟု မင်းခန့်က အဝေးက မြူခိုးများကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ မေမြတ်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "ငါ နင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ် မင်းခန့်။ ဒါပေမဲ့ ခွင့်လွှတ်တာက အရင်လို ပြန်ဖြစ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အေးချမ်းချင်လို့ပဲ" သူမ၏ စကားသည် မင်းခန့်ကို နာကျင်စေသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်တော့ လွတ်မြောက်မှုတစ်ခုကို ပေးစွမ်းလိုက်သည်။ သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လက်ချင်းတွဲရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း အလယ်တွင် မမြင်ရသော တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ခြားနေသကဲ့သို့ပင်။ ထိုတံတိုင်းမှာ 'အချိန်' ဟူသော တံတိုင်းကြီး ဖြစ်သည်။

မင်းခန့်သည် မြို့ထဲတွင် ရက်အတော်ကြာ နေထိုင်ရင်း မေမြတ်၏ ဘဝထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူသည် သူမအတွက် လိုအပ်သည်များကို ဝယ်ယူပေးခြင်း၊ အိမ်အလုပ်များကို ကူညီပေးခြင်းများ ပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ စကားပြောဆိုမှုများမှာ ယဉ်ကျေးရုံမျှသာ ရှိတော့သည်။ အရင်လို ရယ်မောသံများ၊ အပြန်အလှန် နောက်ပြောင်မှုများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေပြီ။ တစ်နေ့တွင် မင်းခန့်က "မေ... ငါနဲ့အတူ မြို့ကို လိုက်ခဲ့မလား။ ငါ မင်းကို အကောင်းဆုံး ထားပါ့မယ်" ဟု တောင်းဆိုမိသည်။ မေမြတ်က သူ့ကို စာနာစိတ်ဖြင့် ကြည့်ကာ "ဒီမှာ ငါ့ရဲ့ ဘဝရှိတယ် မင်းခန့်။ နင့်ရဲ့ ကမ္ဘာမှာ ငါ့အတွက် နေရာမရှိတော့သလို၊ ငါ့ရဲ့ ကမ္ဘာမှာလည်း နင်က ဧည့်သည်တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နေပြီ" ဟု ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ မင်းခန့်သည် သူတို့၏ သံယောဇဉ်မှာ အမှန်တကယ် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သဘောပေါက်လိုက်ရသည်။

ထွက်ခွာမည့်နေ့ ရောက်လာသည်။ မင်းခန့်သည် ဘူတာရုံလေးတွင် ရပ်နေရင်း မေမြတ်ကို စောင့်နေမိသည်။ သူမ ရောက်လာသောအခါ သူမ၏ လက်ထဲတွင် စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်ခု ပါလာသည်။ "ဒါက... နင် ထွက်မသွားခင် ငါ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ ပန်းခြောက်လေးပါ။ အခု နင့်ကို ပြန်ပေးချင်တယ်" ဟု ဆိုကာ စာအိတ်ကို ကမ်းပေးသည်။ မင်းခန့် စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကြေမွနေသော ပန်းပွင့်လေးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုပန်းလေးများကဲ့သို့ပင် သူတို့၏ အချစ်မှာလည်း ကြေမွပျက်စီးနေပြီ။ မီးရထား ဥသြဆွဲသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဂရုစိုက်ပါ မေ" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ မေမြတ်ကလည်း "နင်လည်း ဂရုစိုက်ပါ မင်းခန့်။ ကိုယ့်လမ်းကိုယ် လျှောက်ကြတာပေါ့" ဟု ပြန်ပြောသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြုံးပြလိုက်ကြသော်လည်း ထိုအပြုံးသည် ဝမ်းနည်းခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မီးရထားသည် ဘူတာရုံလေးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာလာသည်။ မင်းခန့်သည် ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ ဝေးကျန်ရစ်သော မေမြတ်၏ ပုံရိပ်လေးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမသည် ဘူတာရုံပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေဆဲပင်။ ကမ္ဘာကြီးသည် ပြောင်းလဲနေသော်လည်း လူအချို့မှာမူ နာကျင်မှုများကြားတွင် ရပ်တန့်နေတတ်ကြသည်။ မင်းခန့်သည် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ရှိနေသော သံယောဇဉ်ကြိုးစများကို တစ်ခုချင်းစီ ဖြတ်တောက်လိုက်မိသည်။ ဆုံးရှုံးသွားသော အရာများကို ပြန်လည် ရယူ၍မရနိုင်သော်လည်း၊ ထိုဆုံးရှုံးမှုများမှ သင်ခန်းစာယူကာ ရှေ့ဆက်ရမည်ကို သူ နားလည်သွားသည်။ မိုးတိမ်များကြားမှ နေရောင်ခြည် အချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် စီးကျလာသော မျက်ရည်စက်များကို သုတ်လိုက်ရင်း၊ မင်းခန့်သည် အတိတ်ကို အတိတ်မှာပင် ထားရစ်ခဲ့ကာ အနာဂတ်ဆီသို့ မျက်နှာမူလိုက်တော့သည်။ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော သံယောဇဉ်သည် နာကျင်စရာ ကဗျာတစ်ပုဒ်အဖြစ် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထာဝရ ကိန်းအောင်းနေပေလိမ့်မည်။