ဘီလူးခြောက်မွေးသောရွာ
ဘီလူးခြောက်မွေးသောရွာ
ကျွန်တော့်အသက်ရှူသံတွေက ဆီမီးခွက်မှိန်ပျပျအောက်မှာ အရှိန်ပြင်းနေမိတယ်။ ရှားတောရွာကလေးရဲ့ ညက အမြဲတမ်းတိတ်ဆိတ်လွန်းပေမဲ့ ဒီနေ့ညမှာတော့ အဲဒီတိတ်ဆိတ်ခြင်းက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို အေးစက်စက်လက်သည်းတွေနဲ့ ခြစ်နေသလို ခံစားရတယ်။ အိမ်ရှေ့ခန်းမှာ ရွာကလူကြီးအချို့နဲ့ လက်သယ်သည် ဒေါ်အဲဖောတို့ ရောက်နေကြပြီ။ ကျွန်တော့်ဇနီး အာစာ တစ်ယောက် မီးဖွားဖို့ ဗိုက်နာနေတာ သုံးရက်ရှိပြီ။ ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ငါးယောက်မြောက်ကလေး။ အရင်လေးယောက်တုန်းက ချောချောမောမောပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုမှားယွင်းနေတယ်ဆိုတာ အစောကြီးကတည်းက သိနေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် မှတ်မိသေးတယ်။ အာစာ ကိုယ်ဝန်စရှိကတည်းက ကျွန်တော့်အိပ်မက်တွေက သင်္ချိုင်းကုန်းထဲမှာပဲ လည်ပတ်နေခဲ့တာ။ မှောင်မည်းနေတဲ့ လမ်းမထက်မှာ သေဆုံးသွားတဲ့ ကျွန်တော့်အဖိုးတွေ၊ အဘွားတွေနဲ့ စကားပြောနေရတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ဘာမှမပြောဘဲ စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်နေတတ်ကြတယ်။ ပြီးတော့ အာစာရဲ့ ဗိုက်ကလည်း ထူးဆန်းတယ်။ ငါးလ၊ ခြောက်လ ရှိလာတဲ့အထိ ခါတိုင်းလို မဖောင်းကားဘဲ သေးသေးလုံးလုံးနဲ့ ကျောက်ခဲတစ်လုံးလို မာကျောနေခဲ့တာ။ အဆိုးဆုံးကတော့ သူမရဲ့ ချဉ်ခြင်းတပ်မှုပဲ။ အသားစိမ်းငါးစိမ်းတွေကို မြင်ရင် သူမမျက်လုံးတွေက တောက်ပလာတတ်တယ်။ အိမ်မှာမွေးထားတဲ့ ကြက်တွေ၊ ဝက်တွေ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် သူမလက်ထဲမှာ အသက်ပျောက်ခဲ့ရတယ်။ အသားကို ကျက်အောင်တောင်မစောင့်နိုင်ဘဲ သွေးရဲရဲတွေနဲ့ ဝါးစားနေတဲ့ သူမကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ကြောက်လန့်ခဲ့ရပေမဲ့ "ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဆိုတော့လည်း တစ်မျိုးဖြစ်မှာပါလေ" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညာခဲ့မိတယ်။ အဲဒီအမှားကပဲ ကျွန်တော့်ဘဝ တစ်ခုလုံး ပြိုလဲဖို့ အစပျိုးခဲ့တာမှန်း အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
အိမ်အောက်က ခွေးတွေ အူသံက ဆွဲဆွဲငင်ငင် ထွက်ပေါ်လာတယ်။ အာစာရဲ့ အော်ဟစ်သံက တစ်ရွာလုံးကို တုန်ခါသွားစေတယ်။ ကျွန်တော် အခန်းတံခါးဝမှာ ရပ်နေရင်း လက်တွေ တုန်နေမိတယ်။ "ဦးရောဘတ်... ရေနွေးထပ်ယူခဲ့ဦး" လို့ ဒေါ်အဲဖောက လှမ်းအော်တယ်။ ကျွန်တော် ခြေလှမ်းတွေ လေးလံစွာနဲ့ မီးဖိုချောင်ဘက် ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မကောင်းတဲ့ နိမိတ်တစ်ခုက အမြစ်တွယ်နေပြီ။ ဒီကလေးဟာ ကျွန်တော်တို့ဆီကို ပျော်ရွှင်မှုတွေ ယူဆောင်လာမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေးသားတွေက သိနေသလိုပဲ။
အခန်းတွင်းကနေ ကလေးငိုသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သာမန်ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ငိုသံမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ကြောင်နက်တစ်ကောင် အသံကုန် အော်လိုက်သလိုမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်စုံတစ်ယောက်က သံချွန်နဲ့ ဖန်ခွက်ကို ခြစ်လိုက်သလိုမျိုး စူးရှလွန်းတဲ့ အသံကြီး။ ကျွန်တော် အခန်းထဲကို ပြေးဝင်သွားမိတယ်။ ဒေါ်အဲဖောက ကလေးကို ပွေ့ထားရင်း မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော်နေတယ်။ "ဒါ... ဒါ ဘာလဲဟင်" လို့ သူမက တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ မေးတယ်။ ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်မိတဲ့ ခဏမှာပဲ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကလေးရဲ့ အရေပြားက တွန့်လိပ်နေပြီး ညိုမည်းနေတယ်။ မျက်လုံးတွေက ပိတ်မထားဘဲ ပြူးကျယ်နေကာ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသလိုပဲ။ အသားတွေက ခြောက်ကပ်နေပြီး အရိုးငေါငေါနဲ့။ ဒါဟာ လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံမဟုတ်ဘဲ ဒဏ္ဍာရီထဲက "ဘီလူးခြောက်" တစ်ကောင်ရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်အတိုင်းပဲ။
အာစာကတော့ မောဟိုက်နေတဲ့ကြားက ကလေးကို လှမ်းတောင်းတယ်။ သူမ မျက်လုံးထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှု အစအနတောင် မရှိဘဲ ထူးဆန်းတဲ့ တပ်မက်မှုတွေ မြင်နေရတယ်။ ရွာသားတွေက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုရင်း အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားကြတယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အိမ်ကလေးဟာ ငရဲခန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့တာပဲ။ ကျွန်တော် မသိခဲ့တာက အဲဒီကလေးဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အဖိုးတန်သမျှအရာအားလုံးကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုပစ်တော့မယ်ဆိုတာပါပဲ။
ရက်တွေ လတွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော့်ဘဝဟာ တဖြည်းဖြည်း ချောက်ထဲကို ကျဆင်းလာခဲ့တယ်။ ကလေးက ပုံမှန်နို့ကို မသောက်ဘူး။ အာစာက သူမရဲ့ သွေးတွေကို ဖောက်ပြီး ကလေးကို တိုက်ကျွေးနေတာကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတဲ့ညက ကျွန်တော် ရူးမတတ် ခံစားခဲ့ရတယ်။ "အာစာ... မင်း ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ ဒါ လူမဟုတ်ဘူး၊ ဒါ ဘီလူး" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်မိတော့ သူမက ကျွန်တော့်ကို စိမ်းကားတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ပြီး "ဒါ ကျမသားပဲ... ရှင် မချစ်ရင် နေပါ၊ ကျမကို မတားနဲ့" လို့ ပြန်ပြောခဲ့တယ်။ သူမ မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း ပိန်ချိုင့်လာပြီး လူရုပ်မပေါက်တော့ဘူး။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်အကိုင်တွေလည်း ပျက်စီးကုန်တယ်။ ရွာကလူတွေက ကျွန်တော့်ကို မြင်ရင် ရှောင်ဖယ်သွားကြတယ်။ "ဘီလူးမွေးထားတဲ့ အိမ်" ဆိုပြီး လူတကာက ကဲ့ရဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ စိုက်ထားတဲ့ လယ်ယာတွေကလည်း အကြောင်းမဲ့ ခြောက်သွေ့ကုန်တယ်။ အိမ်က အခြားကလေး လေးယောက်ဟာလည်း ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ အိမ်မှာ မနေရဲကြတော့ဘူး။ သူတို့လေးတွေရဲ့ မျက်နှာမှာ အရင်လို အပြုံးတွေ မရှိတော့ဘဲ ညှိုးငယ်နေကြတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ မိသားစုကို ကာကွယ်ချင်ပေမဲ့ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတဲ့ လူဖျင်းတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ပြတ်သားမှု မရှိခဲ့ဘူး။ အာစာကို ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ အဲဒီ "အရာ" ကို အိမ်မှာ ဆက်ထားမိတာဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးဆုံးသားလေး ဖျားနာပြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်လိုက်တော့ သွေးသားမရှိတော့သလို ခြောက်ကပ်နေတာကို တွေ့ရတယ်။ ကျွန်တော် ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်ငိုယိုမိတယ်။ "ဒါ မင်းကြောင့်... အာစာ၊ မင်းမွေးထားတဲ့ အဲဒီအကောင်ကြောင့်" လို့ ကျွန်တော် စွပ်စွဲတော့ သူမက ကလေးကို ပွေ့ထားရင်း ဘာမှမဖြစ်သလို ပြုံးနေခဲ့တယ်။ အဲဒီအပြုံးက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်တော့်မိသားစု၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ စည်းစိမ်တွေ အားလုံး တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြိုလဲပျက်စီးကုန်ပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ တစ်ရွာလုံးရဲ့ ရွံရှာဖွယ် အရာဝတ္ထုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
အခြေအနေတွေက အဆိုးဆုံးကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ရွာလူကြီးတွေက ကျွန်တော့်အိမ်ကို လာပြီး "ရောဘတ်... မင်း ဒီကလေးကို တစ်ခုခုမလုပ်ရင် ငါတို့ ရွာထဲက မောင်းထုတ်ရလိမ့်မယ်" လို့ ရာဇသံ ပေးလာတယ်။ ကျွန်တော် ဇနီးကို ကြည့်မိတယ်။ သူမကတော့ ကလေးကို ရင်ခွင်ထဲထည့်ပြီး အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း စကားတွေ ပြောနေတတ်ပြီ။ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်ရတော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ အားအင်မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ချစ်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးက ဘီလူးတစ်ကောင်ရဲ့ ကျေးကျွန် ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်တော့်သားသမီးတွေက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်ကုန်ပြီ။
အဲဒီညမှာ ကျွန်တော် တစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်အဖိုးရဲ့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားတာက "ဘီလူးခြောက်ဆိုတာ အပြင်က လာတာမဟုတ်ဘူး၊ အိမ်ထောင်ဦးစီးရဲ့ လျှို့ဝှက်တဲ့ အပြစ်တွေကနေ ပေါက်ဖွားလာတာ" တဲ့။ ကျွန်တော် ထိတ်ခန့်သွားမိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်က ကျွန်တော် ငွေမက်လို့ တစ်ဖက်ရွာက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဖျားယောင်းပြီး ပစ်ထားခဲ့ဖူးတယ်။ သူမဟာ ကိုယ်ဝန်နဲ့ ရေထဲခုန်ချ သေဆုံးသွားခဲ့တာကို ကျွန်တော် မေ့ပစ်ခဲ့တာ။ အခုတော့ အဲဒီ အတိတ်က ဝိညာဉ်က ကျွန်တော့်ဆီကို ပြန်လာပြီး ကျွန်တော့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးနေတာပဲ။ အဲဒီကလေးဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြစ်တရားတွေရဲ့ ပုံဆောင်ခဲပဲ။
ကျွန်တော် အိမ်ကို မီးရှို့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါဟာ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ။ အာစာနဲ့ အဲဒီကလေးကို အတူတူ သုတ်သင်မှသာ ဒီကျိန်စာက ပြေပျောက်မှာ။ ကျွန်တော် ဓာတ်ဆီပုလင်းတွေကို အိမ်ပတ်ပတ်လည်မှာ လောင်းလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်နေပေမဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ "အာစာ... ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း မီးခြစ်ကို ခြစ်လိုက်တယ်။ မီးတောက်တွေက ဟုန်းကနဲ ထတောက်ကုန်တယ်။ အိမ်ထဲကနေ အာစာရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက အဲဒီ "ဘီလူးခြောက်" ကလေးရဲ့ အသံကတော့ ရယ်မောသံလိုမျိုး ထွက်ပေါ်နေတာပဲ။
ကျွန်တော် ရွာပြင်ကို ထွက်ပြေးလာခဲ့တယ်။ နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေဟာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲနေတာကို မြင်ရတယ်။ ကျွန်တော် အားလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီ။ ဇနီး၊ သားသမီး၊ အိမ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လူသားဆန်မှု။ ကျွန်တော်ဟာ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ သေနေသူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် ဘယ်ကိုသွားရမလဲ မသိတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိပ်မက်တွေထဲက သင်္ချိုင်းကုန်းဟာ အခုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်တွေ့ဘဝ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
အခုဆိုရင် ကျွန်တော်ဟာ တောထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ လူရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပါပြီ။ ညဖက်ရောက်တိုင်း လေထဲမှာ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ငိုသံကို ကြားနေရတုန်းပဲ။ အဲဒီအသံက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ အမြဲတမ်း စွဲကပ်နေတယ်။ ကျွန်တော် နားလည်သွားတာ တစ်ခုရှိတယ်။ ဘီလူးဆိုတာ အပြင်ပန်း သဏ္ဌာန်မှာ ရှိတာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲက မကောင်းမှုတွေ၊ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အပြစ်တွေကသာ တကယ့် ဘီလူးတွေပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ ဘီလူးခြောက်ကို မွေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်က ဘီလူးတစ်ကောင်ကို ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ မွေးမြူခဲ့တာပါ။
ကျွန်တော့်ဘဝ ကျိုးပျက်သွားခဲ့ပြီ။ ပြန်ပြင်လို့ မရတော့တဲ့ အပိုင်းအစတွေအဖြစ် မြေကြီးပေါ်မှာ ပြန့်ကျဲနေပြီ။ ကျွန်တော် သေရမှာကို မကြောက်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် ကြောက်တာက ဒီနာကျင်မှုတွေကို ပိုက်ပွေ့ပြီး ထာဝရ အသက်ရှင်နေရမှာကိုပဲ။ ရှားတောရွာက လူတွေကတော့ ဒီပုံပြင်ကို သူတို့သားသမီးတွေကို ပြောပြကြလိမ့်မယ်။ အပြစ်ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝ ဘယ်လို ပျက်စီးသွားခဲ့သလဲ ဆိုတာကိုပေါ့။ ကျွန်တော်ကတော့ အမှောင်ထဲမှာ ထိုင်နေရင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို စောင့်နေမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်ကို အေးစက်စက် လက်ကလေးတစ်ဖက် လာတင်တာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ လှည့်ကြည့်စရာ မလိုပါဘူး။ အဲဒါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း သိနေလို့ပါ။
မိမိကျူးလွန်ခဲ့သော အပြစ်တရားသည် မည်မျှပင် ဖုံးကွယ်ထားပါစေ၊ တစ်နေ့တွင် သင်အချစ်ရဆုံး အရာများကို ဝါးမြိုရန် သားရဲတစ်ကောင်အသွင်ဖြင့် ပြန်လာစမြဲပင်။