သူနာပြုမလေးရဲ့ ကိုယ်ဝန်
သူနာပြုမလေးရဲ့ ကိုယ်ဝန်
ဆေးရုံနံရံဖြူဖြူတွေဟာ တစ်ခါတလေတော့လည်း အကျဉ်းထောင်တစ်ခုလို အသက်ရှူရကျပ်စေတတ်တာကို သန္တာ တစ်ခါမှ သတိမပြုမိခဲ့ဖူးဘူး။ နှာခေါင်းထဲမှာ စွဲကပ်နေတဲ့ ပိုးသတ်ဆေးနံ့ပြင်းပြင်းတွေက ဒီနေ့တော့ သူမကို ပျို့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေတယ်။ သန္တာဟာ သူမရဲ့ လက်ထဲက ပလတ်စတစ်ချောင်းလေးကို ကြည့်ရင်း ရင်ခုန်သံတွေက စည်းချက်မမှန်တော့ဘူး။ နီရဲနေတဲ့ မျဉ်းနှစ်ကြောင်း။ အဲဒီမျဉ်းနှစ်ကြောင်းဟာ သူမရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ သူမရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ သူမ တန်ဖိုးထားခဲ့တဲ့ လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် လှန်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။
သူမဟာ တာဝန်ကျ သူနာပြုတစ်ယောက်။ လူနာတွေကို ပြုစုရမယ်၊ အသက်တွေကို ကယ်တင်ရမယ်၊ စည်းကမ်းစနစ်တကျ နေထိုင်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူမကိုယ်တိုင်က ကုသလို့မရတဲ့၊ ဖုံးကွယ်ထားလို့မရတော့မယ့် ရောဂါတစ်ခုလို "ကိုယ်ဝန်" ဆိုတဲ့ အရာကို ထမ်းပိုးထားရပြီ။ အပြင်ဘက်မှာ မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ ဆေးရုံစင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက်က လူနာတင်တွန်းလှည်းသံတွေ၊ လူနာရှင်တွေရဲ့ ညည်းညူသံတွေက သန္တာ့နားထဲမှာ ဝေးကွာနေတဲ့ အသံတွေလို ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ သူမ မှန်ထဲကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာ၊ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ အပြည့်နဲ့ မျက်ဝန်းတွေ။ "ဒါ ငါပဲလား" လို့ သူမကိုယ်သူမ ပြန်မေးမိတယ်။
ဒီအမှားဟာ ဘယ်က စခဲ့တာလဲ။ မုန်တိုင်းထန်တဲ့ အဲဒီညကလား။ ဒါမှမဟုတ် နှလုံးသားရဲ့ အလိုကို လိုက်ခဲ့မိတဲ့ တဒင်္ဂ အားနည်းမှုကြောင့်လား။ သန္တာဟာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်တယ်။ သူမ
နံနက်ခင်း ဆေးရုံရဲ့ ကမောက်ကမနိုင်မှုတွေကြားမှာ သန္တာဟာ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို လှုပ်ရှားနေတယ်။ လူနာတွေကို ဆေးတိုက်တယ်၊ အပူချိန်တိုင်းတယ်၊ ဆရာဝန်တွေရဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကို မှတ်သားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ စိတ်ကတော့ ဗိုက်ထဲက သန္ဓေသားလေးဆီမှာပဲ ရောက်နေတယ်။ အစာစားချင်စိတ် မရှိပေမဲ့ တစ်ခုခု စားရမယ်ဆိုတာ သူမ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ စားလိုက်သမျှ အရာအားလုံးက လည်ချောင်းဝမှာတင် တစ်နေသလိုပဲ။
"သန္တာ... နင် ဒီနေ့ကြည့်ရတာ မလန်းဘူးလား၊ နေမကောင်းဘူးလား" လို့ အတူအလုပ်လုပ်တဲ့ သူနာပြုဆရာမကြီး ဒေါ်မေက မေးလိုက်တယ်။ ဒေါ်မေက ဆေးရုံမှာ ဝါရင့်သူပီပီ လူကဲခတ် အရမ်းတော်တယ်။ သန္တာ့ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။
"နည်းနည်း ခေါင်းကိုက်နေလို့ပါ အမကြီး၊ ညက အိပ်ရေးမဝလို့ထင်တယ်" လို့ သူမ ဖျတ်ခနဲ လိမ်ညာလိုက်တယ်။ စကားပြောနေရင်းနဲ့ပဲ သူမရဲ့ လက်တွေက တုန်ယင်နေတာကို ဖုံးကွယ်ဖို့ အိတ်ကပ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်ရတယ်။ ဒေါ်မေက သံသယမျက်လုံးတွေနဲ့ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ထွက်သွားတယ်။
ဆေးရုံဆိုတာ အတင်းအဖျင်းတွေ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပျံ့နှံ့တတ်တဲ့ နေရာတစ်ခု။ အထူးသဖြင့် အကျင့်စာရိတ္တနဲ့ ပတ်သက်ရင် သူနာပြုတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝဟာ မှန်အိမ်ထဲက မီးစာလိုပဲ။ နည်းနည်းလေး တိမ်းစောင်းသွားတာနဲ့ အားလုံးက ဝိုင်းပြီး မှုတ်ထုတ်ကြမှာ။ သန္တာဟာ ဆေးရုံဝင်းထဲက သစ်ပင်ကြီးတွေကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ သူမ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မှာလဲ။ သူမရဲ့ ဗိုက်ကလေး ပူလာတဲ့အခါ၊ သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ နှေးကွာလာတဲ့အခါ ဘယ်သူတွေကို ဘယ်လို မျက်နှာပြရမလဲ။
သန္တာ့စိတ်တွေက လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလလောက်ဆီကို ပြန်ရောက်သွားတယ်။ အဲဒီညက မိုးက သည်းကြီးမဲကြီး ရွာနေခဲ့တာ။ ဆေးရုံမှာ အရေးပေါ်လူနာတွေ များနေလို့ သူမ ညဆိုင်း အချိန်ပိုဆင်းခဲ့ရတယ်။ ဆရာဝန်ကြီး ဒေါက်တာမင်းထက်နဲ့ သူမ နှစ်ယောက်တည်း နားနေခန်းထဲမှာ ကော်ဖီသောက်ရင်း စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။
ဒေါက်တာမင်းထက်က ရုပ်ဖြောင့်တယ်၊ အရည်အချင်းရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက အိမ်ထောင်ရှိသူ တစ်ယောက်။ သန္တာဟာ သူ့ကို အမြဲတမ်း လေးစားအားကျခဲ့ရသူ။ အဲဒီညက အလုပ်ပင်ပန်းမှုတွေ၊ မိုးအေးအေးနဲ့ အထီးကျန်မှုတွေ ပေါင်းစပ်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက စည်းကို ကျော်ဖြတ်မိခဲ့ကြတယ်။ အချစ်ကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် တဒင်္ဂ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့်လား ဆိုတာ သန္တာ အခုထိ ဝေခွဲမရသေးဘူး။
"သန္တာ... ကိုယ် မင်းကို ဂရုစိုက်ပါတယ်" လို့ သူက အဲဒီညက ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ရက်တွေမှာတော့ သူတို့ကြားမှာ စိမ်းသက်တဲ့ တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ခြားသွားခဲ့တယ်။ သူက သူ့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး၊ သူ့ရဲ့ ရာထူး ဂုဏ်သိန်တွေကို ထိခိုက်မှာ ကြောက်နေခဲ့တာ။ သန္တာကတော့ သူမရဲ့ အချစ်ကို ရင်းပြီး အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်ခဲ့ရတယ်။ အခုတော့ သူမရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာ သူ့ရဲ့ သွေးသားက ကြီးထွားနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ သိတောင် မသိသေးဘူး။ ဒါမှမဟုတ် သိချင်ယောင် မဆောင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒီနေ့မနက် သန္တာ အိပ်ရာက နိုးနိုးချင်းမှာတင် အော့အန်ချင်စိတ်က ထိန်းမရအောင် ဖြစ်လာတယ်။ အိမ်သာထဲကို ပြေးဝင်ပြီး အူမကြီး ထွက်မတတ် အန်ချလိုက်ရတယ်။ အန်ထုတ်စရာ ဘာမှမရှိတော့ဘဲ သည်းခြေရည်တွေ ထွက်လာတဲ့အထိပဲ။
"သန္တာ... သမီး ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ နေမကောင်းဘူးလား"
သန္တာ ထိတ်လန့်သွားတယ်။ ပါးစပ်ကို အမြန်ဆေး၊ မျက်နှာသစ်ပြီး အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ "အမေ... သမီး အစာအိမ် အောင့်လို့ပါ၊ မနေ့ညက အစပ်တွေ စားမိလို့ထင်တယ်" လို့ အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းပြီး ပြောလိုက်ရတယ်။ အမေက သန္တာ့ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေတယ်။ သန္တာဟာ အမေ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီး၊ အမေ့ရဲ့ အားကိုးရာ။ အမေသာ သိသွားရင် ဘယ်လောက်တောင် ရင်ကျိုးလိုက်မလဲ။
သန္တာဟာ အဝတ်အစားလဲပြီး ဆေးရုံသွားဖို့ ပြင်ဆင်တယ်။ မှန်ထဲမှာ မြင်နေရတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြည့်ပြီး "တောင့်ခံထားစမ်းပါ သန္တာရယ်" လို့ အားပေးမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ကြောက်စိတ်တွေက ဖြတ်မရတဲ့ အဆိပ်ပင်လို နွယ်ယှက်နေတယ်။ ဒီနေ့ ဆေးရုံမှာ ဒေါက်တာမင်းထက်နဲ့ တွေ့ရဦးမယ်။ သူ့ကို ဒီအကြောင်း ပြောပြသင့်သလား။ ပြောပြရင်ရော သူက တာဝန်ယူမှာလား။
ဆေးရုံရဲ့ လူသူကင်းဝေးတဲ့ လှေကားထောင့်တစ်ခုမှာ သန္တာဟာ ဒေါက်တာမင်းထက်ကို စောင့်နေခဲ့တယ်။ သူ လာတော့မယ့်လမ်းကို ကြည့်ရင်း ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေတယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ ဒေါက်တာမင်းထက် ရောက်လာတယ်။ သူက သန္တာ့ကို မြင်တော့ အံ့သြသွားသလိုပဲ။
"ဆရာ... ကျွန်မ စကားနည်းနည်းလောက် ပြောချင်လို့" လို့ သန္တာက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ပြီး "မြန်မြန်ပြော သန္တာ၊ ကိုယ် ခွဲစိတ်ခန်း ဝင်ရတော့မယ်" လို့ အေးစက်စက် ပြောတယ်။
သန္တာ အသက်ကို ဝအောင်ရှူပြီး "ကျွန်မ... ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ ဆရာ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
အချိန်တွေဟာ ခေတ္တရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ ဒေါက်တာမင်းထက်ရဲ့ မျက်နှာဟာ ချက်ချင်း ဖြူလျော့သွားတယ်။ သူက သန္တာ့ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ နွေးထွေးမှု တစ်စက်မှ မပါတော့ဘူး။ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ဒေါသတွေပဲ ပါဝင်နေတယ်။
"မင်း... မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ၊ ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ" လို့ သူက တိုးတိုးလေး အော်လိုက်တယ်။ "ဒါက ငါ့ကလေးဆိုတာ မင်း ဘယ်လို သေချာသလဲ"
အဲဒီစကားက သန္တာ့နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။ သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရအောင် ကျလာတယ်။ "ဆရာ... ဆရာ့ကို ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ မလိမ်ခဲ့ဘူးဆိုတာ ဆရာ သိပါတယ်"
"ကောင်းပြီ... အခု အဲဒီကလေးကို ဖျက်ချလိုက်၊ မင်းအတွက် လိုအပ်တဲ့ ငွေကို ငါပေးမယ်၊ ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူမှ မသိပါစေနဲ့" လို့ သူက ရက်ရက်စက်စက် ပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားတယ်။ သန္တာဟာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ နေရာမှာတင် ခွေကျသွားတော့မတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။
ဒေါက်တာမင်းထက်ရဲ့ စကားတွေက သန္တာ့နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ "ဖျက်ချလိုက်" တဲ့။ လွယ်လွယ်လေး ပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်း။ ဒါပေမဲ့ သန္တာ့အတွက်တော့ ဒါဟာ အသက်တစ်ချောင်း။ သူမရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အသက်ကလေးက ဘာအပြစ်မှ မရှိဘူး။ သူမဟာ သူနာပြုတစ်ယောက်၊ အသက်တွေကို ကယ်တင်ဖို့ ကျိန်ဆိုထားသူ တစ်ယောက်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကိုယ့်သွေးသားကို ကိုယ်တိုင် သတ်နိုင်မှာလဲ။
သန္တာဟာ ဆေးရုံက အပြန် လမ်းဘေးက ဘုရားကျောင်းလေးတစ်ခုရှေ့မှာ ထိုင်နေမိတယ်။ သူမ ရှေ့ဆက်ရမယ့် လမ်းက အရမ်း မှောင်မိုက်နေတယ်။ အလုပ်က ထွက်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မြို့ကို စွန့်ခွာသွားရမလား။ အမေ့ကိုရော ဘယ်လို မျက်နှာပြရမလဲ။ လူတွေရဲ့ ကဲ့ရဲ့မှုကို သူမ ခံနိုင်ပါ့မလား။
ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ လက်ကလေးက ဗိုက်ပေါ်ကို အလိုအလျောက် ရောက်သွားတယ်။ အဲဒီမှာ ရှိနေတဲ့ အသက်ကလေးကို သူမ ကာကွယ်ချင်လာတယ်။ "အမေ မင်းကို အသေခံပြီး ကာကွယ်မယ်" လို့ သူမ စိတ်ထဲကနေ ကတိပေးလိုက်တယ်။ အရှက်နဲ့ အသက်ကြားမှာ သန္တာဟာ အသက်ကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီရွေးချယ်မှုအတွက် သူမ ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးက ဘယ်လောက်ကြီးမားမလဲ ဆိုတာ သူမ မသိသေးဘူး။
ဆေးရုံထဲမှာ တိုးတိုးတိုးတိုးနဲ့ ပြောဆိုသံတွေက ပိုပြီး ကျယ်လောင်လာတယ်။ သန္တာ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပြောင်းလဲမှုတွေကို အလုပ်ဖော်တွေက သတိထားမိလာကြပြီ။ အထူးသဖြင့် သူမရဲ့ မကြာခဏ ပျို့အန်တာနဲ့ မျက်နှာ ညှိုးငယ်နေတာတွေက အားလုံးအတွက် မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်လာတယ်။
"သန္တာက အပျိုကြီး မဟုတ်လား၊ အခုတော့ ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးပဲ" လို့ သူနာပြုတချို့က ကွယ်ရာမှာ ပြောကြတယ်။ သန္တာဟာ အဲဒီစကားတွေကို ကြားပေမဲ့ မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေရတယ်။ သူမရဲ့ အလုပ်ကိုတော့ အမှားအယွင်းမရှိအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလုပ်ကိုင်နေတယ်။
တစ်နေ့မှာတော့ ဆေးရုံအုပ်ကြီးက သန္တာ့ကို သူ့ရုံးခန်းထဲ ခေါ်လိုက်တယ်။ သန္တာ့ရင်တွေ တုန်နေတယ်။ သူမ သိလိုက်ပြီ၊ အချိန်တန်ပြီဆိုတာ။
"သန္တာ... မင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သတင်းတွေ ကြားနေရတယ်၊ ဒါက ဆေးရုံရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ဆိုင်တယ်၊ မင်း ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါ" လို့ ဆေးရုံအုပ်ကြီးက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် မေးတယ်။
သန္တာ ငုံ့နေမိတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေက လက်ပေါ်ကို တစ်ပေါက်ချင်း ကျလာတယ်။ "ဟုတ်ပါတယ် ဆရာ... ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပါပြီ"
ရုံးခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ ဆေးရုံအုပ်ကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ "ဘယ်သူ့ကလေးလဲ" လို့ သူက မေးတယ်။ သန္တာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစိထားတယ်။ သူမ ဒေါက်တာမင်းထက်ရဲ့ အမည်ကို မပြောနိုင်ဘူး။ ပြောလိုက်ရင် သူ့ဘဝ ပျက်သွားလိမ့်မယ်။ သူမ တစ်ယောက်တည်းပဲ ခံယူမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။
ဆေးရုံအုပ်ကြီး ရုံးခန်းက ထွက်လာတဲ့အခါ သန္တာ့လက်ထဲမှာ နုတ်ထွက်စာ တစ်စောင် ပါလာတယ်။ သူမကို အတင်းအကျပ် ထုတ်ပစ်တာ မဟုတ်ပေမဲ့၊ ဆက်နေဖို့ကလည်း မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ လူတွေရဲ့ အကြည့်တွေက သူမကို အစိမ်းလိုက် ဝါးစားမတတ်ပဲ။ ဒေါက်တာမင်းထက်နဲ့ လမ်းမှာ ဆုံပေမဲ့ သူက သူမကို မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်ပြီး ကျော်သွားတယ်။ သန္တာ့နှလုံးသားဟာ အေးစက်စက် ခဲသွားသလိုပဲ။
သူမ အိမ်ကို ပြန်ရောက်တော့ အမေ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ရတယ်။ အမေဟာ ရှော့ခ်ရပြီး လဲကျသွားမတတ် ဖြစ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခဏအကြာမှာတော့ အမေက သန္တာ့ကို ဖက်ပြီး ငိုတယ်။
"သမီးရယ်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အမေ့မြေးလေးပဲ၊ အမေတို့ တစ်နေရာရာကို ထွက်သွားကြရအောင်" လို့ အမေက ပြောတယ်။
သန္တာတို့ သားအမိ နှစ်ယောက် မြို့ကလေးကို စွန့်ခွာပြီး ဝေးလံတဲ့ ရွာလေးတစ်ရွာကို ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီမှာ သန္တာဟာ သူမရဲ့ အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ချွတ်လိုက်ရပေမဲ့ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုတော့ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့တယ်။ သူမဟာ ရွာက လူတွေကို ဆေးကုပေးရင်း၊ ကျန်းမာရေး အသိပညာပေးရင်း ဘဝသစ်ကို စတင်ခဲ့တယ်။
လတွေ ကုန်လွန်သွားခဲ့တယ်။ သန္တာ့ရဲ့ ဗိုက်ကလေးက သိသိသာသာ ထွက်လာပြီ။ သူမဟာ နေ့တိုင်း ကလေးလေးနဲ့ စကားပြောတယ်။ "သားလေး... မင်းအတွက် အမေ အရာအားလုံးကို ရင်ဆိုင်ခဲ့တယ်၊ မင်းက အမေ့ရဲ့ ခွန်အားပဲ" လို့ သူမ ပြောလေ့ရှိတယ်။
ဒေါက်တာမင်းထက်ဆီကတော့ ဘာသတင်းမှ မကြားရတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သန္တာ သူ့ကို မနာလိုတော့ဘူး။ သူကတော့ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေကြားမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ ရှင်သန်နေရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ သန္တာကတော့ လွတ်လပ်စွာနဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ခံစားနေရပြီ။
တစ်ညမှာတော့ သန္တာ ဗိုက်နာလာတယ်။ အမေက ရွာက လက်သည်ကို သွားခေါ်တယ်။ သန္တာဟာ နာကျင်မှုတွေကြားမှာ အံကို တင်းတင်းကြိတ်ထားတယ်။ သူမဟာ သူနာပြုတစ်ယောက်မို့ မွေးဖွားခြင်းရဲ့ ဖြစ်စဉ်ကို သိနေပေမဲ့ ကိုယ်တိုင် ခံစားရတဲ့အခါမှာတော့ ဒါဟာ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ဝေဒနာတစ်ခုပဲ။
နာကျင်မှုတွေ အဆုံးသတ်သွားတဲ့အခါ ကလေးငိုသံလေး တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ "ယောင်္ကျားလေးပဲ သန္တာရေ" လို့ အမေက ဝမ်းသာအားရ ပြောတယ်။ သန္တာ ကလေးလေးကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားလိုက်တယ်။ နူးညံ့တဲ့ အသားအရေလေး၊ သေးငယ်တဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေ။ အဲဒီအချိန်မှာ သန္တာ ခံစားခဲ့ရတဲ့ အရှက်ခွဲမှုတွေ၊ နာကျင်မှုတွေ အားလုံး နှင်းခဲတွေ နေပူထဲမှာ အရည်ပျော်သွားသလိုပဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။
နှစ်အနည်းငယ် ကြာသွားခဲ့တယ်။ သန္တာ့သားလေး "မင်းသန့်" ဟာ အခုဆို လမ်းလျှောက်နေပြီ။ သူက သူ့အဖေနဲ့ အရမ်းတူတယ်။ သန္တာဟာ ရွာမှာ လူချစ်လူခင် များတဲ့ သူနာပြုလေး ဖြစ်နေပြီ။ တစ်နေ့မှာတော့ ရွာကို အစိုးရ ကျန်းမာရေး အဖွဲ့တစ်ခု ရောက်လာတယ်။ သန္တာဟာ အဖွဲ့ကို ကြိုဆိုဖို့ သွားတဲ့အခါ ထိတ်လန့်သွားရတယ်။
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ဒေါက်တာမင်းထက် ဖြစ်နေတယ်။ သူဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး အိုစာသွားသလိုပဲ။ သန္တာ့ကို မြင်တော့ သူ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားတယ်။
"သန္တာ... မင်း... မင်း ဒီမှာလား" လို့ သူက တုန်တုန်ယင်ယင် မေးတယ်။
သန္တာကတော့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ။ "ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ၊ ကျွန်မ ဒီမှာပဲ နေတာ ကြာပါပြီ"
အဲဒီအချိန်မှာ မင်းသန့်လေးက သန္တာ့ဆီ ပြေးလာတယ်။ "မေမေ... မေမေ..." လို့ ခေါ်ရင်း သန္တာ့ခြေထောက်ကို ဖက်ထားတယ်။ ဒေါက်တာမင်းထက်ဟာ ကလေးကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတယ်။ ဒါဟာ သူ့ရဲ့ သွေးသားဆိုတာ သူ သိလိုက်ပြီ။
"သန္တာ... ကိုယ်... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကိုယ် အရမ်း မှားခဲ့တယ်" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ သန္တာကတော့ သူ့ကို နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်တယ်။
"ဆရာ... တောင်းပန်စရာ မလိုတော့ပါဘူး၊ ကျွန်မ ဆရာ့ကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့တာ ကြာပါပြီ၊ ကျွန်မမှာ အခု အရာအားလုံး ရှိနေပြီ"
ဒေါက်တာမင်းထက်ဟာ ရွာမှာ ရှိနေတဲ့ ရက်တွေအတွင်း မင်းသန့်လေးကို ခပ်ဝေးဝေးကနေ ငေးကြည့်နေတတ်တယ်။ သူ ကလေးဆီကို သွားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သန္တာက ခွင့်မပြုခဲ့ဘူး။ မင်းသန့်လေးအတွက် အဖေဆိုတာ မရှိဘူးလို့ သူမ သတ်မှတ်ထားပြီးသား။
"ဆရာ့မှာ မိသားစု ရှိတယ်၊ ဆရာ့ဘဝကို ဆရာ ပြန်ကြည့်ပါ၊ ကျွန်မတို့ ဘဝထဲကို ထပ်ပြီး ဝင်မလာပါနဲ့တော့" လို့ သန္တာက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောခဲ့တယ်။
ဒေါက်တာမင်းထက်ဟာ နောင်တတွေနဲ့ ရွာက ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူ သန္တာ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ ငွေတွေကို သန္တာက ရွာက ဆေးခန်းလေး တည်ဆောက်ဖို့အတွက် လှူဒါန်းလိုက်တယ်။ သူမဟာ ဘယ်သူ့ရဲ့ အကူအညီမှ မပါဘဲ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ပြီ။
ရွာကလေးရဲ့ ညနေခင်းမှာ သန္တာနဲ့ အမေဟာ မင်းသန့်လေးကို အလယ်မှာ ထားပြီး လမ်းလျှောက်နေကြတယ်။ သန္တာဟာ ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းကို အားရပါးရ ချလိုက်တယ်။ တစ်ချိန်က အမိုက်မှောင်တွေ ဖုံးလွှမ်းခဲ့တဲ့ ဘဝဟာ အခုတော့ အလင်းရောင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီ။
နှစ်တွေ ကြာလာတဲ့အခါ သန္တာဟာ ရွာရဲ့ အားကိုးရဆုံး ကျန်းမာရေး ဆရာမကြီး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ မင်းသန့်လေးကလည်း ကျောင်းတက်နေပြီ။ သူမရဲ့ ဘဝမှာ "ကိုယ်ဝန်" ဆိုတဲ့ အရာဟာ တစ်ချိန်က အမည်းစက် ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့၊ အခုတော့ သူမရဲ့ ဘဝကို အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုပေးတဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး အရာ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ဆေးရုံနံရံ ဖြူဖြူတွေထက် ရွာကလေးရဲ့ စိမ်းလန်းတဲ့ သစ်ပင်တွေက သန္တာ့အတွက် ပိုပြီး ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့တယ်။ သူမဟာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ပြန်မဝတ်ခဲ့ရပေမဲ့၊ သူမရဲ့ စိတ်နှလုံးကတော့ အဖြူရောင်ထက် ပိုပြီး စင်ကြယ်နေခဲ့ပြီ။
ဘဝဆိုတာ ရွေးချယ်မှုတွေရဲ့ ရလဒ်ပဲ။ သန္တာဟာ အမှားတစ်ခုကို အမှန်ဖြစ်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့၊ အဲဒီအမှားကနေ ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝတစ်ခုကိုတော့ တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့တယ်။ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်မှာ သန္တာဟာ သားလေးရဲ့ လက်ကို ဆွဲရင်း အိမ်အပြန်လမ်းကို လျှောက်လှမ်းနေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာတော့ ဘယ်တော့မှ မပျက်ပြယ်တော့မယ့် အောင်နိုင်သူရဲ့ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။
လောကကြီးက ကဲ့ရဲ့ချင် ကဲ့ရဲ့ပါစေ၊ သန္တာကတော့ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ မေတ္တာနဲ့ ဘဝကို အလှဆင်နိုင်ခဲ့ပြီ။ သူမရဲ့ ဇာတ်လမ်းဟာ ဒီမှာတင် ဆုံးသွားတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေရဲ့ အစပျိုးခြင်းသာ ဖြစ်ပါတော့တယ်။