အပူမိနေသော မိန်းမ
အပူမိနေသော မိန်းမ
ကမ္ဘာဦးကတည်းက စုဆောင်းထားသမျှ အပူရှိန်တွေအားလုံးကို ဒီနေ့မှ အားရပါးရ ထုတ်လွှတ်နေသလားဟု အောက်မေ့ရလောက်အောင် နေရှိန်က ပြင်းလှသည်။ ဟင်္သာတမြို့ကလေး၏ ဆိတ်ငြိမ်သော လမ်းကြားထဲရှိ ပျဉ်ထောင်အိမ်လေးအတွင်း၌ နှင်းရွှေရည်တစ်ယောက် ချွေးတလုံးလုံးဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ ခေါင်မိုးပေါ်က သွပ်ပြားတွေက နေရောင်အောက်မှာ တမြမြမြည်အောင် ပူနေသယောင် ထင်ရ၏။ ပန်ကာက လည်နေသော်လည်း ပူနွေးသော လေထုကိုသာ ဟိုဘက်ဒီဘက် ယပ်ခတ်ပေးနေသလိုရှိရာ အပူကို မသက်သာစေဘဲ ပို၍ပင် အသက်ရှူကျပ်စေသည်။
နှင်းရွှေရည်သည် နဖူးပေါ်က ချွေးစက်တို့ကို ထဘီစဖြင့် သုတ်လိုက်ရင်း အိမ်ရှေ့ခန်းရှိ ကုလားထိုင်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသော လင်ယောကျ်ား ဦးတင်ထွန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ဦးတင်ထွန်းကတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပင်။ ရေဒီယိုက သတင်းကို နားထောင်ရင်း၊ ဆေးပေါ့လိပ်ကို ခပ်မှန်မှန် ဖွာနေသည်။ သူ၏ တည်ငြိမ်လွန်းသော မျက်နှာပေးသည် နှင်းရွှေရည်အတွက်တော့ တစ်ခါတစ်ရံ မီးဖိုထဲက ပြာပူတွေလို စူးရှနေတတ်သည်။ အိမ်ထောင်သက် တစ်ဆယ်ကျော်လာသည့်တိုင်အောင် သူတို့နှစ်ဦးကြားက စကားပြောသံတွေက ခြောက်သွေ့လွန်းလှသည်။
"အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်ရိပ်မှာ သွားထိုင်နေပါလား ကိုတင်ထွန်းရယ်၊ အိမ်ထဲမှာ သိပ်အိုက်တာပဲ" ဟု သူမက လေသံပျော့ပျော့ဖြင့် ပြောမိသည်။
ဦးတင်ထွန်းက ဆေးလိပ်ပြာကို ခါချလိုက်ရင်း မျက်မှန်ကို တစ်ချက် ပင့်တင်လိုက်သည်။ "အပြင်မှာက ဖုန်တွေနဲ့။ ဒီမှာပဲ နေသားကျနေပါပြီ။ မင်းကသာ အပူသည်မလို ဖြစ်နေတာ၊ အလုပ်ကို အေးအေးဆေးဆေး လုပ်စမ်းပါ" ဟု ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြန်ပြောသည်။
နှင်းရွှေရည် သက်ပြင်းကို ခိုးချလိုက်မိသည်။ သူမ ရင်ထဲက အပူက ရာသီဥတုကြောင့်တင် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူ ဘယ်တော့မှ သိမှာမဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ဘဝသည် နေပူထဲမှာ လှန်းထားသော ရေစိုအဝတ်တစ်ခုလို တဖြည်းဖြည်း ခြောက်ကပ်ပြီး မာတောင့်လာနေသလို ခံစားရသည်။ ဤမွန်းကြပ်မှုတွေထဲကနေ ရုန်းထွက်ချင်သော်လည်း လမ်းစကို ရှာမတွေ့ခဲ့။ ထိုစဉ် ခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်မှ ဆိုင်ကယ်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ လူတစ်ယောက်၏ အရိပ်က ဝင်းခနဲ ဖြတ်သွားသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ နှလုံးသားက အကြောင်းမဲ့ တစ်ချက် တုန်လှုပ်သွားရ၏။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင်တော့ အပူရှိန်က ခါတိုင်းထက် စောစီးစွာ ရောက်ရှိလာသည်။ နှင်းရွှေရည် ခြံထဲတွင် ရေလောင်းနေစဉ် ဘေးအိမ်က ခြံဝင်းထဲ၌ လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအိမ်မှာ လူမနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့ တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုသူမှာ အသက် ကျော်ခန့်ရှိမည့် အမျိုးသားတစ်ဦး။ သူက အင်္ကျီလက်တို ခပ်ပွပွကို ဝတ်ထားပြီး ခြံထဲက မြက်ပင်တွေကို ရှင်းလင်းနေသည်။
သူမ ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိသွားပုံရသော ထိုအမျိုးသားက လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးပြသည်။ "နေပူထဲမှာ ပင်ပန်းနေဦးမယ်ဗျ၊ အန်တီ" ဟု သူက ခေါ်လိုက်သည်။ 'အန်တီ' ဟု အခေါ်ခံလိုက်ရသဖြင့် နှင်းရွှေရည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသော်လည်း သူ၏ ရိုးသားသော အပြုံးကြောင့် စိတ်မဆိုးနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားရသည်။
"အန်တီ မဟုတ်ပါဘူး၊ အစ်မလို့ပဲ ခေါ်ပါ" ဟု သူမက မသိမသာ ပြန်ပြင်ပေးလိုက်မိသည်။
သူက ခေါင်းယမ်းပြီး ရယ်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်မ။ ကျွန်တော်က ဒီအိမ်ကို ခေတ္တလာနေတာပါ။ နာမည်က သက်ပိုင်လို့ ခေါ်ပါတယ်"
သူ့အသံက အေးမြသည်။ ဟင်္သာတ၏ ပူပြင်းလှသော လေထုထဲတွင် သူ၏ အသံက ရေအေးတစ်ခွက်လို စိမ့်ဝင်သွားသည်။ နှင်းရွှေရည်သည် ရေပိုက်ကို ကိုင်ထားရင်း သူ့ကို ခဏတာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတွေက တက်ကြွလှသည်။ ဦးတင်ထွန်း၏ လေးလံထိုင်းမှိုင်းသော လှုပ်ရှားမှုများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။ ထိုခဏ၌ နှင်းရွှေရည်၏ စိတ်အစဉ်သည် မေ့လျော့နေခဲ့သော နုပျိုမှုတစ်ခုကို ပြန်လည် တမ်းတမိသလို ဖြစ်သွားရသည်။ နေရောင်က ပိုပြင်းလာသော်လည်း သူမ ရင်ထဲ၌တော့ ထူးဆန်းသော အေးမြမှုတစ်ခု စတင် အမြစ်တွယ်နေလေပြီ။
ညဘက်တွင် နှင်းရွှေရည် အိပ်မပျော်နိုင်။ ဦးတင်ထွန်း၏ ဟောက်သံက
သူမ၏ လူပျိုဖော်ဝင်စ အရွယ်က အချစ်ဦးအကြောင်းကို သတိရမိသည်။ ထိုစဉ်ကလည်း ယခုလို ပူပြင်းသော နွေရာသီတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ ချစ်ခဲ့ဖူးသော ထိုလူငယ်သည်လည်း သက်ပိုင်ကဲ့သို့ပင် တက်ကြွပြီး ရယ်မောတတ်သူ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် မိဘများ၏ စီစဉ်မှုဖြင့် ဝန်ထမ်းကောင်းတစ်ဦးဖြစ်သော ဦးတင်ထွန်းနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ရသည်။ ဦးတင်ထွန်းသည် လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်သော်လည်း ချစ်တတ်သောသူ မဟုတ်ခဲ့။ စည်းကမ်းကြီးပြီး အရာရာကို ပုံသေကားကျ နေထိုင်တတ်သူသာ ဖြစ်သည်။
"ငါ့ဘဝက ဒီအတိုင်းပဲ ကုန်ဆုံးသွားတော့မှာလား" ဟု သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးမိသည်။
အပြင်ဘက်မှ ပုရစ်သံတချို့နှင့်အတူ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ လမ်းလျှောက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ နှင်းရွှေရည် ပြတင်းပေါက်ကနေ မသိမသာ ချောင်းကြည့်လိုက်မိသည်။ သက်ပိုင်။ သူသည် ခြံထဲတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း စီးကရက်တစ်လိပ်ကို သောက်နေသည်။ လရောင်အောက်တွင် သူ၏ ပုံရိပ်က အထီးကျန်ဆန်သလိုရှိသော်လည်း ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိနေသည်။ နှင်းရွှေရည်သည် မိမိ၏ ရင်ခုန်သံကို မိမိ ပြန်ကြားနေရသည်။ ဒါဟာ အမှားတစ်ခုဆိုတာကို သိသော်လည်း သူမ၏ စိတ်အစဉ်ကတော့ ထိုအမှားထဲသို့ တိုးဝင်ချင်နေမိသည်။
နောက်တစ်နေ့ ညနေခင်းတွင် နှင်းရွှေရည် ဈေးကအပြန် လမ်းထိပ်တွင် သက်ပိုင်နှင့် တည့်တည့်တိုးသည်။ သက်ပိုင်က သူ့ဆိုင်ကယ်ကို တွန်းရင်း လမ်းလျှောက်လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဆိုင်ကယ် ဘာဖြစ်လို့လဲ မောင်သက်ပိုင်" ဟု သူမက ရင်းရင်းနှီးနှီး မေးလိုက်မိသည်။
"စက်ချို့ယွင်းသွားတာ အစ်မရယ်။ အခုပဲ ပြင်ဆိုင်ကို တွန်းသွားမလို့" ဟု သူက ချွေးတွေကို သုတ်ရင်း ဖြေသည်။
"အခုက နေစောင်းနေပြီလေ။ ဆိုင်တွေ ပိတ်ကုန်လောက်ပြီ။ ဒီနားမှာ ဦးတင်ထွန်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ဆိုင်ကယ်ပြင်တာ တော်တယ်။ အစ်မ လိုက်ပြပေးမယ်"
နှင်းရွှေရည်သည် ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ကူညီချင်စိတ်တွေ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်နေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် လမ်းဘေးတွင် ယှဉ်တွဲ လမ်းလျှောက်လာကြသည်။ လမ်းဘေးက သစ်ပင်တွေက အရိပ်ပေးထားသော်လည်း နှင်းရွှေရည်၏ ပါးပြင်တွေကတော့ နီမြန်းနေသည်။ သက်ပိုင်က သူမ၏ အကြောင်းတွေကို မေးမြန်းသည်။ နှင်းရွှေရည်ကလည်း အိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ဦး၏ ငြီးငွေ့စရာကောင်းသော နေ့စဉ်ဘဝကို ရယ်စရာနှောပြီး ပြောပြမိသည်။
"အစ်မက ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး စကားပြောကောင်းတာပဲ" ဟု သက်ပိုင်က ချီးမွမ်းသည်။
ထိုစကားတစ်ခွန်းက နှင်းရွှေရည်အတွက်တော့ ကန္တာရထဲက ရေစက်ကလေးတစ်ခုလိုပင်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ တန်ဖိုးကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်သလို ခံစားရသည်။ နေဝင်ချိန်၏ နီရဲသော အလင်းတန်းများသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ အရိပ်ကို လမ်းမပေါ်တွင် ရှည်လျားစွာ ဆွဲဆန့်ထားလေသည်။
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဦးတင်ထွန်းက မျက်နှာပျက်နေသည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျနေတာလဲ၊ ထမင်းပွဲက အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဘူးလား" ဟု သူက အသံမာမာဖြင့် မေးသည်။
နှင်းရွှေရည်က ဈေးခြင်းကို ချလိုက်ရင်း "လမ်းမှာ ဘေးအိမ်က မောင်သက်ပိုင် ဆိုင်ကယ်ပျက်နေလို့ လိုက်ပြပေးနေတာပါ" ဟု အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။
ဦးတင်ထွန်းက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။ "လူစိမ်းတွေနဲ့ အဲဒီလောက် ရောရောနှောနှော မလုပ်စမ်းပါနဲ့။ ကိုယ့်အိမ်မှာ ကိုယ် အေးအေးဆေးဆေး နေစမ်းပါ"
နှင်းရွှေရည် ဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်လာခဲ့သည်။ ဟင်းအိုးထဲက ထွက်လာသော အခိုးအငွေ့တွေက သူမ၏ မျက်နှာကို ပို၍ ပူလောင်စေသည်။ သူမ စိတ်ထဲတွင်တော့ သက်ပိုင်၏ အပြုံးနှင့် သူ၏ နူးညံ့သော လေသံကိုသာ ကြားယောင်နေမိသည်။ ဦးတင်ထွန်း၏ အေးစက်သော စကားလုံးတွေက သူမကို ပို၍ အပူမိစေသည်။ ဤအိမ်သည် သူမအတွက် လှောင်အိမ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ထိုလှောင်အိမ်၏ သံတိုင်တွေက သူမကို ပို၍ နာကျင်စေလာခဲ့သည်။
ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ နှင်းရွှေရည်နှင့် သက်ပိုင်တို့သည် အိမ်နီးချင်းကောင်းများထက် ပိုသော ဆက်ဆံရေးတစ်ခုဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်လာကြသည်။ သူတို့ တရားဝင် ချိန်းတွေ့ခြင်းမျိုး မရှိသော်လည်း ခြံစည်းရိုးကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဖလှယ်သော အကြည့်များ၊ အိမ်ရှေ့တွင် ခဏတာ စကားပြောဖြစ်ခြင်းများက ပို၍ စိပ်လာသည်။
တစ်နေ့တွင် သက်ပိုင်က သူမကို စာအုပ်တစ်အုပ် ကမ်းပေးသည်။ "ဒီစာအုပ်က အစ်မ ဖတ်ကြည့်ဖို့ ကောင်းမယ်ထင်လို့"
စာအုပ်လေးထဲတွင် စာရွက်ကလေးတစ်ရွက် ညှပ်ထားသည်ကို နှင်းရွှေရည် တွေ့လိုက်ရသည်။ 'အပူရှိန်တွေကြားမှာ အေးမြတဲ့ စိတ်ကူးလေးတစ်ခု ဖြစ်ခွင့်ပေးပါ' ဟု ရေးထားသည်။ နှင်းရွှေရည်၏ နှလုံးသားသည် ရဟတ်တစ်ခုလို လည်ပတ်သွားရ၏။ သူမသည် ထိုစာရွက်ကလေးကို ရင်ဘတ်တွင် ကပ်ထားရင်း ကြိတ်မှိတ် ပြုံးလိုက်မိသည်။
အပူမိနေသော မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် ဤသို့သော လျှို့ဝှက်ချက်လေးများသည် အသက်ရှူစရာ လေကောင်းလေသန့်လေးများ ဖြစ်လာသည်။ သို့သော် ထိုလေသည် မုန်တိုင်းတစ်ခု၏ အစပျိုးခြင်းဖြစ်သည်ကိုတော့ သူမ သတိမမူမိခဲ့ပေ။
မိုးတိမ်တွေ တက်လာသော်လည်း မိုးက ရွာမချဘဲ ပို၍ အိုက်စပ်လာသည်။ နှင်းရွှေရည်သည် အိမ်ထဲတွင် မနေနိုင်ဘဲ ခြံထဲသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဦးတင်ထွန်းကတော့ ရွာထဲက သူငယ်ချင်းအိမ်သို့ ဖဲကစားရန် ထွက်သွားလေပြီ။
ခြံစည်းရိုးနားတွင် သက်ပိုင်က စောင့်နေသည်။ "အစ်မ... ကျွန်တော်တို့ စကားပြောရအောင်" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ခေါ်သည်။
နှင်းရွှေရည်သည် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော်လည်း ခြေထောက်တွေက သူ့ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ခြံစည်းရိုး၏ အရိပ်အောက်တွင် ရပ်နေကြသည်။ လေထုက ငြိမ်သက်နေပြီး သူတို့၏ အသက်ရှူသံတွေကိုပင် အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။
"ကျွန်တော် မကြာခင် ဒီကနေ ပြန်ရတော့မယ် အစ်မ" ဟု သက်ပိုင်က ပြောလိုက်သောအခါ နှင်းရွှေရည်၏ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားရသည်။
"ဘာလို့လဲ... ဘာလို့ ပြန်ရမှာလဲ" ဟု သူမက မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးမိသည်။
သက်ပိုင်က သူမ၏ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့် အလုပ်က ပြီးပြီလေ။ ဒါပေမဲ့... အစ်မကို ထားခဲ့ဖို့က ခက်ခဲနေတယ်"
သူ၏ လက်ဖဝါးမှ နွေးထွေးမှုသည် နှင်းရွှေရည်၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို စီးဝင်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ အပူမိနေသော မိန်းမတစ်ယောက်သည် အအေးဓာတ်ကို ရှာတွေ့ခါမှ ဆုံးရှုံးရတော့မည့်အရေးကို တွေးပြီး ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရသည်။
"ကျွန်မနဲ့ အတူ လိုက်ခဲ့မလား" ဟု သက်ပိုင်က မေးလိုက်သော စကားသည် နှင်းရွှေရည်၏ နားထဲတွင် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပင်။
သူမ တုန်လှုပ်သွားသည်။ "မောင်သက်ပိုင်... အစ်မမှာ အိမ်ထောင်ရှိတယ်လေ"
"အဲဒါ အိမ်ထောင်မှ မဟုတ်တာ အစ်မရယ်။ အစ်မကို အကျဉ်းချထားတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ။ ကျွန်တော် အစ်မကို ပျော်ရွှင်အောင် ထားနိုင်ပါတယ်"
နှင်းရွှေရည်၏ စိတ်ထဲတွင် ပဋိပက္ခများစွာ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ တစ်ဖက်တွင် လူမှုပတ်ဝန်းကျင်နှင့် တာဝန်တရား၊ နောက်တစ်ဖက်တွင်တော့ သူမ တမ်းတနေသော လွတ်လပ်မှုနှင့် အချစ်။ ထိုညက နေရောင်မရှိသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲတော့မည့်အလား ပူလောင်နေသည်။
သူမသည် အိမ်ထဲကို ပြန်ဝင်လာပြီး မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိသည်။ အိုမင်းရင့်ရော်စ ပြုနေသော မျက်နှာ၊ အရောင်မှိန်နေသော မျက်ဝန်းများ။ သူမ ဘဝကို ဒီအတိုင်းပဲ အဆုံးသတ်ချင်သလား။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခါလောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ရူးသွပ်ကြည့်မလား။
နောက်တစ်နေ့တွင် ဦးတင်ထွန်းက ပုံမှန်ထက် စောပြီး ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာက ထူးထူးခြားခြား တင်းမာနေသည်။
"မင်းနဲ့ ဟိုအိမ်က ကောင်လေး ဘာတွေ ပတ်သက်နေတာလဲ" ဟု သူက အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။
နှင်းရွှေရည် လန့်သွားသော်လည်း အမူအရာကို ထိန်းလိုက်သည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ အိမ်နီးချင်းချင်း စကားပြောတာပဲ ရှိတာပါ"
"စကားပြောတာက လက်ကိုင်ရသလား။ ရွာထဲက လူတွေ ပြောနေတာ ငါ အကုန်ကြားပြီးပြီ။ မင်း ငါ့မျက်နှာကို ဘယ်လိုထားရမလဲ" ဦးတင်ထွန်းက စားပွဲကို ဒုန်းခနဲ ရိုက်လိုက်သည်။
နှင်းရွှေရည်၏ ရင်ထဲက အပူရှိန်က ဒေါသအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ရှင် ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာကိုရော စဉ်းစားဖူးရဲ့လား။ ဒီအိမ်မှာ ကျွန်မ ဘယ်လောက် မွန်းကြပ်နေသလဲဆိုတာ ရှင် သိရဲ့လား။ ရှင့်အတွက် ကျွန်မက အိမ်စေတစ်ယောက်ထက် မပိုဘူး"
သူမ၏ စကားလုံးတွေက ပြတ်သားလှသည်။ ဦးတင်ထွန်း ဆွံ့အသွားသည်။ သူသည် နှင်းရွှေရည်ထံမှ ဤကဲ့သို့သော တုံ့ပြန်မှုကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။ နှင်းရွှေရည်သည် သူမ၏
ညသန်းခေါင်ယံတွင် နှင်းရွှေရည်သည် အဝတ်အစား အနည်းငယ်ကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်တွေက တုန်ယင်နေသော်လည်း စိတ်ဓာတ်ကတော့ ခိုင်မာနေသည်။ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သက်ပိုင်၏ အိမ်တွင် မီးလင်းနေဆဲ။
သူမသည် အိမ်ရှေ့ခန်းတွင် အိပ်ပျော်နေသော ဦးတင်ထွန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် အိပ်ပျော်နေချိန်တွင်ပင် တင်းမာနေဆဲ။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် နောင်တအနည်းငယ် ရှိသော်လည်း ထိုနောင်တသည် သူမ၏ လွတ်လပ်မှုကို မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။
"ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ ကိုတင်ထွန်း။ ကျွန်မ အသက်ရှူချင်လွန်းလို့ပါ" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူမသည် ခြေသံကို လုံအောင်နင်းရင်း အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်တွင် လေထုက အေးစပြုနေပြီ။ ခြံစည်းရိုးနားတွင် သက်ပိုင်က စောင့်နေသည်။ သူက သူမ၏ အိတ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး အမှောင်ထဲတွင် ဆိုင်ကယ်ဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ လေတိုးသံက နှင်းရွှေရည်၏ နားထဲတွင် သီချင်းတစ်ပုဒ်လိုပင်။ သူမသည် သက်ပိုင်၏ ကျောပြင်ကို မှီထားရင်း မျက်စိကို မှိတ်လိုက်သည်။ ဟင်္သာတမြို့ကလေးသည် သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။
သို့သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်လာသည်။ ဒါဟာ တကယ်ပဲ မှန်ကန်ရဲ့လား။ သူမ ရှာနေတဲ့ အအေးဓာတ်က သက်ပိုင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီလို ထွက်ပြေးရတဲ့ ခံစားချက်လား။
လမ်းတစ်ဝက်တွင် သက်ပိုင်က ဆိုင်ကယ်ကို ခဏရပ်လိုက်သည်။ "အစ်မ... အဆင်ပြေရဲ့လား"
နှင်းရွှေရည်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ အပူရှိန်က လုံးဝ ငြိမ်းသတ်မသွားသေးသည်ကို သတိပြုမိသည်။ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သော လွတ်လပ်မှုသည် လက်တွေ့ဘဝတွင်တော့ ထင်ထားသလောက် မရိုးရှင်းပေ။
လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...
တခြား မြို့ကလေးတစ်မြို့၏ အိမ်အိုလေးတစ်ခုတွင် နှင်းရွှေရည်သည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်နေသည်။ သက်ပိုင်က အလုပ်သွားနေသည်။ ဤနေရာတွင်လည်း နေရောင်က ပြင်းဆဲပင်။ သူမ၏ ဘဝသစ်သည် အစပိုင်းတွင် ပျော်စရာကောင်းသော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ငြီးငွေ့စရာ ဖြစ်လာပြန်သည်။ သက်ပိုင်သည်လည်း သူ၏ အလုပ်များဖြင့် အချိန်ကုန်နေတတ်ပြီး သူမကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မပေးနိုင်တော့ပေ။
နှင်းရွှေရည်သည် မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အရင်ကထက် ပို၍ ပူလောင်သော အရိပ်အယောင်တွေကို မြင်နေရသည်။ သူမ သိလိုက်ပြီ။ အပူဆိုသည်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် မဟုတ်၊ ရာသီဥတုကြောင့် မဟုတ်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ကြောင့်လည်း မဟုတ်။ ၎င်းသည် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော တင်းတိမ်မှုမရှိခြင်းနှင့် တမ်းတမှုများသာ ဖြစ်သည်။
သူမသည် ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင်တော့ နေရောင်က မြေပြင်ကို တမြမြ လောင်ကျွမ်းနေဆဲ။ နှင်းရွှေရည်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲချလိုက်ရင်း မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အပူမိနေသော မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ်မှ မည်သည့်အခါမျှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။
ဘဝဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မီးတောက်တစ်ခုကို ငြိမ်းသတ်ရန် နောက်ထပ် မီးတောက်တစ်ခုကို ရှာဖွေမိခြင်းသာ ဖြစ်တော့သည်။ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ ပူနွေးသော မျက်ရည်တစ်စက် ကျဆင်းလာသည်။ ထိုမျက်ရည်သည်ပင် အပူရှိန်ကြောင့် ခဏချင်း ခမ်းခြောက်သွားလေတော့သည်။