သစ္စာမဲ့လုပ်ရပ်ရဲ့ အဆုံးသတ်
သစ္စာမဲ့လုပ်ရပ်ရဲ့ အဆုံးသတ်
မြင်ကွင်း - အက်ကွဲကြောင်းရဲ့ အစ
ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ညနေခင်းဟာ မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေနဲ့အတူ မှိုင်းညို့နေခဲ့တယ်။ မင်းထက် တစ်ယောက် အိမ်ထဲကို ခြေသံဖွဖွနင်းရင်း ဝင်လာချိန်မှာ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ မြတ်နိုးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ မြတ်နိုးက မီးမဖွင့်ဘဲ မှောင်ရိပ်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေတာပါ။ သူမရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ မင်းထက်ရဲ့ အင်္ကျီတစ်ထည် ရှိနေတယ်။ အဲဒီအင်္ကျီပေါ်က မွှေးပျံ့လွန်းတဲ့ ရေမွှေးနံ့ဟာ မြတ်နိုး သုံးနေကျ ရနံ့မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်းထက် ကောင်းကောင်းသိနေပါတယ်။ မင်းထက်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပေမဲ့ အသံကို ထိန်းပြီး "မြတ်နိုး... မီးလည်းမဖွင့်ဘဲ ဘာလုပ်နေတာလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။
မြတ်နိုးက ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်လာတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက နာကျင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေပေမဲ့ မျက်ရည်တစ်စက်မှ ကျမနေဘူး။ "ဒီရေမွှေးနံ့က သိပ်စိမ်းတာပဲ မင်းထက်။ ပြီးတော့ ဒီနှုတ်ခမ်းနီရာကလည်း ငါ့အရောင်မဟုတ်ဘူး" လို့ သူမက အေးစက်စက် လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
မြင်ကွင်း - လှည့်စားခြင်း၏ ပန်းချီကား
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ မင်းထက်ဟာ အလုပ်ကိစ္စလို့ အကြောင်းပြပြီး သျှင်ရွှေရည်ဆီကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ သျှင်ရွှေရည်ကတော့ နုပျိုလှပပြီး မင်းထက်ကို အမြဲတမ်း အလိုလိုက် အကြိုက်ဆောင်တတ်သူပါ။ သူမရဲ့ တိုက်ခန်းလေးထဲမှာ မင်းထက်ဟာ အိမ်က မွန်းကျပ်မှုတွေကို မေ့ပစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။ "မင်းထက်... ရှင့်မိန်းမကို ဘယ်တော့ ကွာမှာလဲ" လို့ သျှင်ရွှေရည်က ခပ်နွဲ့နွဲ့လေး မေးလိုက်တယ်။ မင်းထက်က ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ကြည့်ရင်း "ခဏတော့ စောင့်ပါဦး သျှင်ရယ်၊ မြတ်နိုးက အခုမှ သိစပြုနေတာ" လို့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
မင်းထက်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ မြတ်နိုးရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ မျက်နှာနဲ့ သျှင်ရွှေရည်ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အလှကြားမှာ ဗျာများနေခဲ့တယ်။ သစ္စာတရားဆိုတာ သူ့အတွက်တော့ အဟောင်းအနွမ်း ပစ္စည်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ မေ့နေတာက မြတ်နိုးဟာ တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ပဲ အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေတယ်ဆိုတာပါပဲ။ သစ္စာမဲ့တဲ့ အချစ်ဟာ အဆိပ်သင့်နေတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်လိုပါပဲ၊ အဝေးကကြည့်ရင် လှပေမဲ့ ကိုင်တွယ်လိုက်ရင်တော့ အသက်အန္တရာယ်ကို ပေးနိုင်မှန်း မင်းထက် မသိခဲ့ပါဘူး။
မြင်ကွင်း - တိတ်ဆိတ်သော ပြင်ဆင်မှု
မြတ်နိုးဟာ အရင်လို ငိုယိုမနေတော့ဘဲ ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်လာခဲ့တယ်။ သူမဟာ မင်းထက်ရဲ့ စီးပွားရေး စာရွက်စာတမ်းတွေ၊ ဘဏ်စာရင်းတွေကို သေချာ စုဆောင်းနေခဲ့တယ်။ တစ်ညမှာတော့ မင်းထက် အိပ်ပျော်နေချိန်မှာ မြတ်နိုးက သူ့ဖုန်းကို ယူကြည့်လိုက်တယ်။ သျှင်ရွှေရည်ဆီက လာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေက မြတ်နိုးရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပါပဲ။ "ကိုကို့ကို သျှင် စောင့်နေမယ်နော်" ဆိုတဲ့ စာသားဟာ မြတ်နိုးအတွက်တော့ နောက်ဆုံးသော သည်းခံခြင်း
သူမက ဖုန်းထဲက အချက်အလက်အားလုံးကို ကူးယူလိုက်ပြီး အေးစက်တဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်တယ်။ "မင်းထက်... ရှင် ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ရတာ ဘယ်လောက်တန်ဖိုးကြီးလဲဆိုတာ မကြာခင် သိစေရမယ်" လို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။ မြတ်နိုးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အမုန်းတရားထက် ပိုတဲ့ တည်ငြိမ်မှုတွေ ကိန်းအောင်းလာခဲ့ပြီ။ သူမဟာ သားကောင်မဟုတ်တော့ဘဲ မုဆိုးတစ်ယောက်လို ပြင်ဆင်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။
မြင်ကွင်း - မျက်နှာဖုံးများ ကွာကျခြင်း
မြို့ရဲ့ နာမည်ကြီး ပါတီတစ်ခုမှာ မင်းထက်နဲ့ မြတ်နိုးတို့ အတူတူ တက်ရောက်ခဲ့ကြတယ်။ မင်းထက်ကတော့ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုကို ပြသဖို့ ကြိုးစားနေပေမဲ့ သျှင်ရွှေရည်ကလည်း အဲဒီပွဲကို ရောက်နေခဲ့တယ်။ သျှင်ရွှေရည်က မင်းထက်ကို မြတ်နိုးရှေ့မှာတင် မျက်စိမှိတ်ပြတာ၊ ရဲရဲတင်းတင်း ကြည့်တာတွေ လုပ်လာတယ်။ မင်းထက်ကတော့ ကြားညှပ်နေပြီး ချွေးစေးတွေ ပြန်နေခဲ့တယ်။
"မြတ်နိုး... ကိုယ် ဗိုက်နည်းနည်း အောင့်လို့ အပြင်ခဏ ထွက်ဦးမယ်" လို့ မင်းထက်က လိမ်ညာပြီး ထွက်သွားတယ်။ မြတ်နိုးကတော့ အားလုံးကို သိနေပေမဲ့ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။ မင်းထက်က ဟိုတယ်ရဲ့ လှေကားထောင့်မှာ သျှင်ရွှေရည်နဲ့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေတုန်း မြတ်နိုးက သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ သူမက သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရင်းနှီးနေတဲ့ ပုံရိပ်ကို ဖုန်းနဲ့ မှတ်တမ်းတင်လိုက်တယ်။ ဒါဟာ သူမအတွက် နောက်ဆုံး လိုအပ်နေတဲ့ အထောက်အထားပါပဲ။
မြင်ကွင်း - အမှန်တရား၏ အရိပ်
နောက်ရက်အနည်းငယ်မှာ မင်းထက်ရဲ့ ကုမ္ပဏီမှာ ပြဿနာတွေ စတက်လာတယ်။ ရှယ်ယာရှင်တွေက မင်းထက်ရဲ့ ငွေကြေးသုံးစွဲမှုတွေကို စစ်ဆေးဖို့ တောင်းဆိုလာကြတယ်။ မင်းထက်က သျှင်ရွှေရည်အတွက် တိုက်ခန်းဝယ်ပေးတာ၊ ကားဝယ်ပေးတာတွေကို ကုမ္ပဏီပိုင်ငွေတွေနဲ့ သုံးစွဲခဲ့တာပါ။ ဒါတွေကို မြတ်နိုးက ရှယ်ယာရှင်တွေဆီကို လျှို့ဝှက် အကြောင်းကြားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
မင်းထက် တစ်ယောက် အလုပ်ထဲမှာ ဗျာများနေချိန်မှာ သျှင်ရွှေရည်ကတော့ "မင်းထက်... ရှင့်ဆီမှာ ပိုက်ဆံမရှိတော့ဘူးဆိုရင် ကျွန်မတို့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" လို့ ဖုန်းဆက်ပြီး ပူညံပူညံ လုပ်လာတယ်။ မင်းထက်ဟာ အဲဒီတော့မှ သျှင်ရွှေရည်ဟာ သူ့ကို ချစ်တာထက် သူ့ရဲ့ ပိုက်ဆံကို ပိုချစ်တာဆိုတာကို စတင် သတိထားမိလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြန်လှည့်ဖို့ကတော့ အချိန်နှောင်းနေခဲ့ပြီ။
မြင်ကွင်း - ပြိုလဲခြင်း အစ
မင်းထက် အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အိမ်ထဲမှာ ဘာပရိဘောဂမှ မရှိတော့တာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အရာအားလုံးက ဗလာကျင်းနေတယ်။ မြတ်နိုးကတော့ ဧည့်ခန်းအလယ်မှာ ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးနဲ့ ရပ်နေတယ်။ "မြတ်နိုး... ဒါတွေက ဘာဖြစ်တာလဲ" လို့ မင်းထက်က အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ မေးလိုက်တယ်။ မြတ်နိုးက တည်ငြိမ်စွာနဲ့ပဲ "ဒါက ရှင့်ရဲ့ သစ္စာမဲ့မှုအတွက် ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးပဲ မင်းထက်။ ကုမ္ပဏီက ရှင့်ကို ရာထူးက ထုတ်လိုက်ပြီ။ ဒီအိမ်ကလည်း ကျွန်မ နာမည်နဲ့မို့ ကျွန်မ ရောင်းလိုက်ပြီ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
မင်းထက်ဟာ ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်သွားတယ်။ "မင်း... မင်း ဘယ်လိုလုပ်နိုင်ရတာလဲ" လို့ သူက အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ မြတ်နိုးကတော့ အေးစက်စက် ကြည့်ပြီး "ရှင်ကရော... ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဘယ်လိုမျိုး ဖျက်ဆီးနိုင်ရတာလဲ။ သစ္စာမဲ့တဲ့သူဟာ ဘာကိုမှ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်မရှိဘူး" လို့ ပြောပြီး အိမ်ထဲကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ မင်းထက်ဟာ အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
မြင်ကွင်း - သျှင်ရွှေရည်၏ ဗီဇ
ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ မင်းထက်ဟာ သျှင်ရွှေရည်ဆီကို ပြေးသွားခဲ့တယ်။ သူ မျှော်လင့်တာကတော့ သျှင်ရွှေရည်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သျှင်ရွှေရည်ရဲ့ တိုက်ခန်းကို ရောက်တဲ့အခါ တံခါးက သော့ခတ်ထားတယ်။ သူ ဖုန်းခေါ်ပေမဲ့လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သျှင်ရွှေရည်က တခြား လူကုံထံတစ်ယောက်နဲ့အတူ ကားတစ်စီးပေါ်မှာ ပါသွားတာကို မင်းထက် မြင်လိုက်ရတယ်။
သျှင်ရွှေရည်က သူ့ကို မြင်ပေမဲ့ မသိသလိုပဲ လျစ်လျူရှုပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။ မင်းထက်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ မီးတောက်တွေ လောင်မြိုက်နေပြီ။ သူဟာ အသုံးချခံသက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့မှန်း သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ နောင်တတွေက တောင်လိုပုံလာတယ်။ သူဟာ ရွှေကို ပစ်ပြီး ခဲကို ရွေးခဲ့မိတာပါ။ သစ္စာမဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ လျှောက်လှမ်းခဲ့တဲ့အတွက် သူ့မှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူးဆိုတာ ရှင်းလင်းသွားခဲ့တယ်။
မြင်ကွင်း - အထီးကျန်ခြင်းရဲ့ ညများ
မင်းထက်ဟာ မြို့ပြင်က အိမ်အိုလေးတစ်လုံးမှာ ငှားနေရင်း အလုပ်အကိုင်ရှာဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ နာမည်ပျက်ကြောင့် ဘယ်သူကမှ အလုပ်မပေးကြဘူး။ ညတိုင်းမှာ သူဟာ မြတ်နိုးနဲ့အတူ ရှိခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို ပြန်သတိရနေတယ်။ မြတ်နိုးက သူ့ကို ဘယ်လောက်တောင် ဂရုစိုက်ခဲ့လဲ၊ ဘယ်လောက်တောင် ချစ်ခဲ့လဲဆိုတာ အခုမှပဲ ပိုသိသာလာတယ်။
သူ့ရဲ့ စားပွဲပေါ်မှာတော့ မြတ်နိုးနဲ့ သူတို့ ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံဟောင်းလေး တစ်ပုံရှိတယ်။ ဓာတ်ပုံထဲမှာ မြတ်နိုးက သိပ်ကို ပျော်ရွှင်နေခဲ့တာ။ မင်းထက်ဟာ အဲဒီဓာတ်ပုံကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်ကျမိတယ်။ "ငါ မှားခဲ့ပြီ မြတ်နိုးရယ်... ငါ သိပ်မှားခဲ့ပြီ" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ညည်းတွားနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအသံကို ကြားမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။ လေတိုးသံတွေကလွဲလို့
မြင်ကွင်း - ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း
လအနည်းငယ်အကြာမှာ မင်းထက်ဟာ လမ်းဘေးက ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်မှာ ထိုင်နေတုန်း မြတ်နိုးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ မြတ်နိုးကတော့ အရင်ကထက် ပိုပြီး လှပနေပြီး ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်တဲ့ လုပ်ငန်းရှင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ သူမရဲ့ ဘေးမှာတော့ သူမကို အရိပ်တကြည့်ကြည့် ကြည့်နေတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက် ပါလာတယ်။
မင်းထက်က သူမကို သွားနှုတ်ဆက်ချင်ပေမဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အဝတ်အစားတွေကြောင့် ရှက်စိတ်ဝင်ပြီး ပုန်းနေလိုက်တယ်။ မြတ်နိုးက သူ့ကို မတော်တဆ မြင်သွားပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ နာကျင်မှုလည်း မရှိတော့ဘူး၊ အမုန်းလည်း မရှိတော့ဘူး။ ဥပေက္ခာ သက်သက်ပဲ ရှိနေတာပါ။ အဲဒီ ဥပေက္ခာက မင်းထက်ကို အမုန်းထက် ပိုပြီး နာကျင်စေခဲ့တယ်။
မြင်ကွင်း - နောက်ဆုံးသော ရွေးချယ်မှု
မင်းထက်ဟာ သျှင်ရွှေရည်ကို လမ်းမှာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ပြန်တွေ့ခဲ့တယ်။ သျှင်ရွှေရည်ကတော့ အရင်လို မဟုတ်တော့ဘဲ နွမ်းပါးနေတဲ့ ပုံစံပေါက်နေပြီ။ သူမက မင်းထက်ကို မြင်တော့ "မင်းထက်... ကျွန်မကို ကူညီပါဦး။ အဲဒီလူက ကျွန်မကို ထားခဲ့ပြီ" လို့ ငိုယိုပြီး ပြောလာတယ်။ မင်းထက်က သူမကို ကြည့်ပြီး ခါးသီးစွာ ရယ်လိုက်တယ်။
"မင်းက ငါ့ကို အသုံးချခဲ့သလိုပဲ၊ အဲဒီလူကလည်း မင်းကို အသုံးချခဲ့တာပေါ့ သျှင်။ သစ္စာမဲ့တဲ့သူတွေရဲ့ အဆုံးသတ်က ဒါပါပဲ" လို့ မင်းထက်က ပြောလိုက်တယ်။ သူဟာ သျှင်ရွှေရည်ကို လျစ်လျူရှုပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ တစ်ချိန်က ရှိခဲ့တဲ့ သံယောဇဉ်တွေ အားလုံး ပြာဖြစ်သွားပြီ။ သူဟာ သူ့ရဲ့ အမှားတွေအတွက် ကိုယ်တိုင် ပြန်လည် ပေးဆပ်နေရတာပါ။
မြင်ကွင်း - နောင်တ၏ အသီးအပွင့်
မင်းထက်ဟာ မြတ်နိုးဆီကို စာတစ်စောင် ရေးခဲ့တယ်။ "မြတ်နိုး... ငါ့ကို ခွင့်မလွှတ်ပါနဲ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ တောင်းပန်ချင်ပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ သစ္စာမဲ့မှုက ငါ့ဘဝကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီ။ မင်း ပျော်ရွှင်နေတာကို မြင်ရလို့ ငါ ဝမ်းသာပါတယ်" လို့ ရေးထားတယ်။ အဲဒီစာကို ပို့ပြီးတဲ့နောက် မင်းထက်ဟာ မြို့ကို စွန့်ခွာပြီး နယ်ဘက်မှာ အလုပ်သွားလုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
သူဟာ အတိတ်က အမှားတွေကို သင်ခန်းစာယူပြီး ဘဝသစ်ကို စဖို့ ကြိုးစားနေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း အပေါက်ကြီး တစ်ခု ရှိနေဦးမှာပါ။ သစ္စာတရားကို တန်ဖိုးမထားခဲ့တဲ့အတွက် သူ ပေးဆပ်လိုက်ရတာက သူ့ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးပါပဲ။ အချစ်ဆိုတာ တည်ဆောက်ဖို့ ခက်ခဲပေမဲ့ ဖျက်ဆီးဖို့ကတော့ သိပ်လွယ်ကူလွန်းလှပါတယ်။
မြင်ကွင်း - နေဝင်ချိန်၏ သင်ခန်းစာ
ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ကမ်းနားလမ်းမှာ နေဝင်ချိန်က သိပ်ကို လှပနေတယ်။ မြတ်နိုးကတော့ ကမ်းနားမှာ ရပ်ရင်း ပင်လယ်လေကို ရှူရှိုက်နေတယ်။ သူမရဲ့ လက်ထဲမှာ မင်းထက် ပို့လိုက်တဲ့ စာလေး ရှိနေတယ်။ သူမက အဲဒီစာကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဆုတ်ဖြတ်ပြီး ရေထဲကို မျှောလိုက်တယ်။ "ပြီးသွားပါပြီ မင်းထက်... ရှင့်ရဲ့ သစ္စာမဲ့မှုက အဆုံးသတ်သွားပါပြီ" လို့ သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။
သစ္စာတရားဆိုတာ ကြွေထည်ပန်းကန်တစ်ခုလိုပါပဲ။ တစ်ခါ အက်ကွဲသွားရင် ဘယ်လောက်ပဲ ပြန်ဆက်ဆက် အမာရွတ်ကတော့ ထင်ကျန်နေမှာပါ။ မင်းထက်ကတော့ အခုချိန်မှာ နောင်တဆိုတဲ့ အရိပ်အောက်မှာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းနေရပြီ။ မြတ်နိုးကတော့ အလင်းရောင်ရှိတဲ့ လမ်းသစ်ကို ရွေးချယ်သွားခဲ့ပြီ။ သစ္စာမဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တိုင်းမှာတော့ နာကျင်စရာ အဆုံးသတ်တွေက အမြဲတမ်း စောင့်ကြိုနေတတ်တာဟာ လောကရဲ့ နိယာမတစ်ခုပါပဲ။
ပြီးပါပြီ။