အနုပညာမင်းသမီးရဲ့ အဖြစ်ဆိုး
အနုပညာမင်းသမီးရဲ့ အဖြစ်ဆိုး
ခမ်းနားထည်ဝါလှတဲ့ ကဇာတ်ရုံကြီးရဲ့ မီးရောင်စုံတွေအောက်မှာ လက်ခုပ်သံတွေက မိုးကြိုးပစ်သံပမာ ဟိန်းထွက်နေဆဲ။ လိုက်ကာအနီကြီး တဖြည်းဖြည်းပိတ်ကျသွားချိန်မှာတော့ "မေသူ" ဆိုတဲ့ နာမည်က ပရိသတ်တွေရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ သူမဟာ ဒီခေတ်ရဲ့ အလှပဆုံး၊ အကျော်ကြားဆုံး အနုပညာမင်းသမီးတစ်ဦး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမီးရောင်တွေရဲ့ အပြင်ဘက်၊ မှောင်မည်းနေတဲ့ ဇာတ်ခုံနောက်ကွယ်ကို ရောက်လိုက်တာနဲ့ မေသူ့ရဲ့ မျက်နှာထက်က အပြုံးတွေဟာ လေထဲလွင့်စင်သွားတဲ့ နှင်းဆီပွင့်ဖတ်တွေလိုပဲ ဖျတ်ခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားရတယ်။
မေသူ တစ်ယောက်တည်းရှိနေတဲ့ ပြင်ဆင်ရေး
သူမရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက တုန်ရီစွာနဲ့ စားပွဲပေါ်က ဝါဂွမ်းဖတ်လေးကို လှမ်းယူလိုက်တယ်။ မျက်နှာပေါ်က မိတ်ကပ်တွေကို ခွာချလိုက်တဲ့အခါ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာတာက သူမ ဖုံးကွယ်ထားချင်တဲ့ အမှန်တရားတွေပဲ။ အနုပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝဟာ မှန်တစ်ချပ်လိုပဲလို့ သူမ အမြဲတွေးခဲ့ဖူးတယ်။ လူတွေက မှန်ထဲက လှပတဲ့ ပုံရိပ်ကိုပဲ ကြည့်ကြပြီး မှန်ရဲ့ နောက်ကွယ်က အက်ကြောင်းတွေကိုတော့ ဘယ်တော့မှ သတိမထားမိကြဘူး။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ
"မမေသူ... အပြင်မှာ ပရိသတ်တွေက လက်မှတ်ထိုးဖို့ စောင့်နေကြတယ်၊ ပြီးတော့ ဒါက မမအတွက် လက်ဆောင်တဲ့"
အကူမလေး နီနီက ပန်းစည်းအကြီးကြီးတစ်စည်းကို ကိုင်ပြီး ဝင်လာတယ်။ နှင်းဆီနီရဲရဲတွေကြားမှာ ထိုးထားတဲ့ ကတ်ပြားလေးတစ်ခု။ မေသူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက နှလုံးခုန်သံတွေက ရုတ်တရက် မြန်ဆန်လာတယ်။ သူမ ပန်းစည်းကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ကတ်ပြားလေးကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်တဲ့အခါ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားရတယ်။
"မင်းရဲ့ အတိတ်က ငါ့ဆီမှာ ရှိနေဆဲပဲ... မေသူ"
စာတိုလေးတစ်စောင်က မေသူ့ကို လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က အမှောင်ထုထဲကို ပြန်လည် ဆွဲခေါ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူမ လက်ထဲက ပန်းစည်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ဘုတ်ခနဲ ပြုတ်ကျသွားတယ်။ လှပတဲ့ နှင်းဆီပွင့်ဖတ်လေးတွေဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ သွေးစက်တွေလို ပြန့်ကျဲသွားတော့တယ်။
"မမေသူ... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်၊ နေမကောင်းဘူးလား"
နီနီက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ မေးပေမဲ့ မေသူ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘူး။ သူမရဲ့ လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ခုခု တစ်ဆို့နေသလိုပဲ။ အပြင်ဘက်က လက်ခုပ်သံတွေက သူမအတွက်တော့ အခုချိန်မှာ နားကွဲမတတ် ဆူညံလွန်းနေတယ်။ လူတွေက သူမကို ချစ်ကြတယ်၊ အားကျကြတယ်၊ ကိုးကွယ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူတွေသာ သူမရဲ့ အမှန်တရားကို သိသွားရင်... ဒီလက်ခုပ်သံတွေဟာ ကျိန်ဆဲသံတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမှာကို သူမ သိနေတယ်။
မေသူ မှန်ကို ပြန်ကြည့်မိတယ်။ မှန်ထဲမှာ မြင်နေရတာက အနုပညာမင်းသမီး မေသူ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကြောက်လန့်တုန်ရီနေတဲ့၊ အပြစ်ရှိနေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်တယ်။ သူမရဲ့ အတိတ်က အရိပ်ဆိုးဟာ ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ သူမရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ အထွတ်အထိပ် ရောက်နေချိန်မှာမှ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာတာဟာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု မဟုတ်နိုင်ဘူး။
"နီနီ... ငါ အနားယူချင်ပြီ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပေးမဝင်နဲ့တော့"
မေသူ့အသံက တိုးညှင်းပြီး တုန်ရီနေတယ်။ နီနီ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်
သူမရဲ့ အနုပညာလောကထဲက ခရီးလမ်းဟာ ဖြောင့်ဖြူးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေရာကို ရောက်ဖို့ သူမ ဘာတွေကို ရင်းနှီးခဲ့ရသလဲ၊ ဘယ်သူ့ရဲ့ ဘဝကို နင်းဖြတ်ခဲ့ရသလဲဆိုတာ သူမကိုယ်တိုင်ပဲ သိတယ်။ အခုတော့ အဲဒီရင်းနှီးမှုတွေရဲ့ အကျိုးဆက်က သူမကို ပြန်လည် လိုက်လံ တိုက်ခိုက်တော့မှာလား။
(ဆက်ရန် ရှိသေးသည်...)
---
သူမရဲ့ ဖုန်းထဲကို ဝင်လာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခုချင်းစီတိုင်းက သူမကို ခြောက်လှန့်နေတယ်။ အမည်မသိ နံပါတ်တစ်ခုကနေ ပို့လိုက်တဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ။ အဲဒီဓာတ်ပုံထဲမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က သူမ မောင်းနှင်ခဲ့တဲ့ ကားအနက်ရောင်လေးဟာ လမ်းဘေးက ဓာတ်တိုင်တစ်ခုကို ဝင်တိုက်ထားပြီး ကားရှေ့မှာ လဲကျနေတဲ့ လူရိပ်တစ်ခုကို ဝိုးတဝါး မြင်နေရတယ်။
မေသူ့ရဲ့ လက်ဖျားတွေ အေးစက်လာတယ်။ ဒီဓာတ်ပုံကို ဘယ်သူက ရိုက်ခဲ့တာလဲ။ အဲဒီညက လမ်းပေါ်မှာ သူမကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ သူမဟာ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ကားကို မောင်းပြေးခဲ့မိတယ်။ အဲဒီလူ သေသွားလား၊ ရှင်နေသလားဆိုတာကိုတောင် သူမ မကြည့်ရဲခဲ့ဘူး။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ သူမဟာ နာမည်ကျော် မင်းသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး အဲဒီအဖြစ်အပျက်ကို မေ့ပစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။
"မမေသူ... ဒါရိုက်တာ ဦးနေမင်း ရောက်နေပါတယ်၊ အသစ်ရိုက်မယ့် ကားကြီးအတွက် စာချုပ်ချုပ်ဖို့ ပြောနေတယ်"
နီနီ့ရဲ့ အသံကြောင့် မေသူ သတိပြန်ဝင်လာတယ်။ သူမ မျက်နှာကို မှန်ထဲမှာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အတတ်နိုင်ဆုံး တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်တယ်။ အနုပညာရှင်ဆိုတာ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာမဆို သရုပ်ဆောင်နိုင်ရမယ် မဟုတ်လား။ အခုလည်း သူမဟာ "ဘာမှမဖြစ်သလို" သရုပ်ဆောင်ရဦးမှာပဲ။
ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ ဒါရိုက်တာ ဦးနေမင်းဟာ မေသူ့ကို မြင်တာနဲ့ ပြုံးရွှင်စွာ ကြိုဆိုတယ်။
"လာပါ မေသူ... မနေ့ညက ပြဇာတ်ကတော့ တကယ့်ကို အောင်မြင်မှုပဲ။ အခု ငါတို့ရိုက်မယ့် 'အမှောင်ထဲက အရိပ်' ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကားက မင်းအတွက် နောက်ထပ် ဆုတစ်ခု ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်"
ဇာတ်ကားရဲ့ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရုံနဲ့ မေသူ့ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။
"အမှောင်ထဲက အရိပ်... ဟုတ်လား ဦးလေး"
"ဟုတ်တယ်၊ အတိတ်က အမှားတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အကြောင်း။ သူမက အောင်မြင်ကျော်ကြားတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာပေမဲ့ အတိတ်က လူတစ်ယောက်က သူမကို ပြန်ပြီး လက်စားချေတဲ့ ဇာတ်လမ်းမျိုးပေါ့။ တကယ့်ကို ရင်ခုန်စရာကောင်းတဲ့ စိတ်ပညာဆန်ဆန် ဇာတ်ကားမျိုး"
ဦးနေမင်း ပြောပြနေတဲ့ ဇာတ်လမ်းအညွှန်းတွေက မေသူ့ရဲ့ ဘဝနဲ့ ထပ်တူကျလွန်းနေတယ်။ ဒါဟာ တိုက်ဆိုင်မှုလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ ကျော့ကွင်းထောင်နေတာလား။ မေသူ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေ ပြည့်နှက်နေပေမဲ့ ငြင်းဆန်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူး။ ဒီဇာတ်ကားကို သူမ လက်မခံရင် လူတွေက သံသယဝင်ကြလိမ့်မယ်။
"ကောင်းပါပြီ ဦးလေး... ကျွန်မ လက်ခံပါတယ်"
စာချုပ်ပေါ်မှာ လက်မှတ်ထိုးလိုက်တဲ့အချိန်မှာ မေသူ့လက်တွေက သိသိသာသာ တုန်ရင်နေတယ်။ ဦးနေမင်း ပြန်သွားပြီးတဲ့နောက် မေသူဟာ ဆိုဖာပေါ်မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ မှီချလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူမရဲ့ ဖုန်းထဲကို နောက်ထပ် မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ထပ်ဝင်လာပြန်တယ်။
"ဇာတ်လမ်းက စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ... မင်းရဲ့ ဘဝအမှန်ကို ရိုက်ပြသလို ဖြစ်နေမလား"
မေသူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားတယ်။ ဒီလူက သူမရဲ့ အနားမှာ ရှိနေတာလား။ သူမ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို အကုန်သိနေတာလား။ သူမ
မေသူ့ရဲ့ ဘဝဟာ အပြင်ပန်းမှာတော့ ပန်းခင်းလမ်းလို လှပနေပေမဲ့ အတွင်းထဲမှာတော့ ဆူးပင်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ တောနက်ကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ။ သူမဟာ ဒီတောနက်ထဲကနေ လွတ်မြောက်အောင် ရုန်းထွက်နိုင်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် အတိတ်ရဲ့ အရိပ်ဆိုးတွေကြားမှာပဲ နစ်မွန်းသွားမလားဆိုတာကတော့...။
(ဆက်ရန် ရှိသေးသည်...)
---
ရိုက်ကွင်းစတင်တဲ့နေ့မှာတော့ မေသူ တစ်ယောက်တည်း စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူမ သရုပ်ဆောင်ရမယ့်
"ကပ်... ကပ်... ကောင်းတယ် မေသူ၊ တကယ့်ကို အပြင်မှာ ဖြစ်နေသလိုပဲ။ မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲက ကြောက်ရွံ့မှုတွေက အရမ်းကို ပီပြင်တယ်"
ဒါရိုက်တာရဲ့ ချီးမွမ်းသံတွေက မေသူ့အတွက်တော့ နားဝင်မချိုလှဘူး။ သူမဟာ ရေခဲသေတ္တာထဲက ရေအေးတစ်ပုဒ်ကို ယူသောက်လိုက်ပြီး ခဏနားနေတုန်း ရိုက်ကွင်းကို လူသစ်တစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။
"မေသူ... ဒါက ဒီကားမှာ မင်းရဲ့ ရန်သူတော်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်မယ့် လူသစ် မင်းသား 'နေထက်' တဲ့"
မေသူ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အရပ်ရှည်ရှည်၊ တည်ကြည်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက စူးရှပြီး တစ်ခုခုကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်စွမ်း ရှိပုံရတယ်။ နေထက်က မေသူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်ပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးက နွေးထွေးမှုမရှိဘဲ အေးစက်လွန်းနေတယ်။
"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် မမေသူ... မမရဲ့ ပရိသတ်တစ်ယောက်ပါ"
သူ့ရဲ့ အသံက တစ်နေရာရာမှာ ကြားဖူးသလိုလို။ မေသူ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခု ဝင်လာတယ်။ နေထက်ရဲ့ ပုံစံက သူမကို တစ်ခုခု သတိပေးနေသလိုပဲ။
ရိုက်ကွင်းမှာ နေထက်နဲ့ အတူ သရုပ်ဆောင်ရတဲ့အခါ မေသူ့အတွက် ပိုပြီး ခက်ခဲလာတယ်။ နေထက်က သူမကို စိုက်ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေ၊ သူပြောတဲ့ စကားလုံးတွေက ဇာတ်ညွှန်းထဲကထက် ပိုပြီး လေးနက်နေသလို ခံစားရတယ်။
"အတိတ်ဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရပေမဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်လို့တော့ မရဘူး မဟုတ်လား"
နေထက်က ဇာတ်ကွက်တစ်ခုမှာ မေသူ့ကို ကပ်ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ဇာတ်ညွှန်းထဲမှာ မပါဘူး။ မေသူ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ နေထက်က ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ ဆက်ပြီး သရုပ်ဆောင်နေတယ်။
ညဘက် ရိုက်ကွင်းနားချိန်မှာ မေသူဟာ သူမရဲ့ နားနေခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတုန်း နေထက် ရောက်လာတယ်။
"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ နေထက်"
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... မမေသူ့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်ချက်တွေက အရမ်းကို သဘာဝကျလွန်းလို့ လာချီးကျူးတာပါ။ အထူးသဖြင့် အမှားတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားရတဲ့အခါ ခံစားရတဲ့ အမူအရာမျိုးပေါ့"
နေထက်က မေသူ့အနားကို တဖြည်းဖြည်း တိုးလာတယ်။
"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"
"ကျွန်မ သိချင်တာက... မမေသူ့ရဲ့ ဘဝမှာရော အဲဒီလို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိမလားလို့ပါ။ ဥပမာ... လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က မိုးရွာတဲ့ ညတစ်ညလိုမျိုးပေါ့"
မေသူ့ရဲ့ မျက်နှာဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို ဖြူလျော်သွားပြီး သူမရဲ့ လက်ထဲက ဖန်ခွက်ဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျ ကွဲအက်သွားတော့တယ်။ နေထက်ကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ကွဲအက်နေတဲ့ ဖန်စတွေကို ကြည့်ရင်း ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးလိုက်တယ်။
"မကြောက်ပါနဲ့ မမေသူ... ကျွန်တော်က မမကို ကူညီချင်လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားဆိုတာ နေမင်းကြီးလိုပဲ၊ ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူးလေ"
နေထက် ထွက်သွားတဲ့နောက်မှာ မေသူဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပုံလျက်သား လဲကျသွားတယ်။ သူမရဲ့ အတိတ်က လူသတ်သမားဟာ အခု သူမရဲ့ အနားမှာ ရှိနေပြီ။ နေထက်က ဘယ်သူလဲ။ သူမ တိုက်မိခဲ့တဲ့ လူရဲ့ ဆွေမျိုးလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီညက အဖြစ်အပျက်ကို မြင်ခဲ့တဲ့သူလား။
မေသူ သိလိုက်ပြီ။ သူမရဲ့ အနုပညာမင်းသမီး ဘဝဟာ လှပတဲ့ အိပ်မက်တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ အသည်းထိတ်စရာ ကောင်းတဲ့ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မယ်ဆိုတာကို
---
(မှတ်ချက် -