ကလေးနဲ့ကျန်ခဲ့တဲ့ မယားကြီး

 ကလေးနဲ့ကျန်ခဲ့တဲ့ မယားကြီး

မိုးဦးကျကာလ၏ အုံ့မှိုင်းသော ညနေခင်းတစ်ခုတွင် ကျွန်မသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေမိသည်။ ပုခက်ထဲတွင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသော သမီးလေး ဖူးဖူး၏ အသက်ရှူသံ မှန်မှန်လေးမှာ ခြောက်ကပ်နေသော ဤအိမ်ကြီးအတွင်း တစ်ခုတည်းသော သက်ရှိသံစဉ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က ဤအိမ်လေးထဲသို့ ကျွန်မတို့ ဇနီးမောင်နှံ စတင်ဝင်ရောက်လာခဲ့စဉ်က ယခုလို ခြောက်ကပ်ငြိမ်သက်ခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ဖူးပါ။ ကိုရဲနှင့် ကျွန်မ၊ ချစ်သူသက်တမ်း ရှစ်နှစ်ကြာမှ ခက်ခဲစွာ တည်ဆောက်ခဲ့ရသော အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကျွန်မတို့တွင် ငွေကြေးဓန မရှိခဲ့သော်လည်း အပြန်အလှန် ယုံကြည်မှုနှင့် နွေးထွေးမှုတွေ ပေါများခဲ့သည်။ ကိုရဲသည် ကျွန်မအတွက်တော့ လောကကြီး၏ လုံခြုံရာ အရိပ်အာဝါသတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ 

သူ၏ အလုပ်အကိုင်တွေ အဆင်ပြေလာပြီး ကုမ္ပဏီတွင် ရာထူးတက်လာသည့် နောက်ပိုင်းတွင်တော့ အရာအားလုံးက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် အလုပ်များ၍ အိမ်ပြန်နောက်ကျသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ ကြာလာသည့်အခါ သူ၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုသံများ၊ ကျွန်မ မမြင်အောင် ဖုံးကွယ်ထားတတ်သော မက်ဆေ့ခ်ျများက ကျွန်မ၏ သံသယကို စတင်မွေးဖွားပေးခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ တစ်နေ့တာလုံးသည် သမီးလေးကို ပြုစုရင်း၊ ဟင်းလျာများကို အကောင်းဆုံး ပြင်ဆင်ရင်း၊ ကိုရဲ ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်ရင်းသာ ကုန်ဆုံးတတ်သည်။ သို့သော် သူပြန်လာသည့် အချိန်တိုင်းတွင် သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ ကျွန်မအတွက် နွေးထွေးမှုတွေ မရှိတော့ဘဲ စိမ်းသက်ခြင်းနှင့် အပြစ်ရှိစိတ်တို့ ရောယှက်နေတတ်သည်ကို ကျွန်မ သတိပြုမိလာသည်။ 

တစ်ညတွင်တော့ သူ အိပ်ပျော်နေစဉ် သူ၏ ဖုန်းထဲသို့ ဝင်လာသော "အိပ်ပြီလား ကိုရဲ... သတိရတယ်" ဆိုသည့် မက်ဆေ့ခ်ျလေးကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျွန်မ၏ ရင်ဘတ်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခု ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မသည် ထိုမက်ဆေ့ခ်ျကို ပြန်မဖြေဘဲ ကြည့်နေမိရင်း၊ ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှ အလင်းရောင်က ကျွန်မ၏ မျက်ရည်များကို လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ကိုရဲကို နှိုးပြီး အကျိုးအကြောင်း မေးချင်သော်လည်း၊ ပုခက်ထဲတွင် အိပ်နေသော သမီးလေးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ထိန်းချုပ်ခဲ့ရသည်။ ကျွန်မသည် "မယားကြီး" ဆိုသည့် ဂုဏ်ပုဒ်ကို မလိုချင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်မ လိုချင်ခဲ့သည်မှာ ကိုရဲ၏ တစ်ဦးတည်းသော ဇနီးဖြစ်ရမည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကံကြမ္မာက ကျွန်မကို ထိုဂုဏ်ပုဒ်အောက်မှာ နာကျင်စွာ ရုန်းကန်ဖို့ ဖန်တီးပေးခဲ့ပြီလား ဆိုတာကို ကျွန်မ စတင် စိုးရိမ်လာမိသည်။

ရက်သတ္တပတ်တွေ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း အခြေအနေတွေက တိုးတက်မလာဘဲ ပို၍သာ ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ ကိုရဲသည် ကျွန်မကို စကားပြောရန် ရှောင်လွှဲလာသည်။ ကျွန်မ ချက်ပေးသော ထမင်းကို စားသည့်အခါတွင်လည်း အရသာမရှိသလို ငြိမ်သက်စွာသာ စားတတ်သည်။ ကျွန်မက စကားစမည် ပြောရန် ကြိုးစားတိုင်း သူက အလုပ်ကိစ္စတွေဖြင့် အကြောင်းပြကာ 

တစ်ရက်တွင်တော့ ကျွန်မ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ကိုရဲနှင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် တစ်ခုတွင် တွဲသွားတွဲလာ လုပ်နေသည်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ပို့ပေးလာခဲ့သည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ ကျွန်မထက် အများကြီး ငယ်ရွယ်ပြီး လှပသူဖြစ်ကြောင်း ဓာတ်ပုံထဲတွင်ပင် သိသာလှသည်။ ထိုညတွင် ကိုရဲ အိမ်ပြန်ရောက်လာသောအခါ ကျွန်မ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ထိုဓာတ်ပုံကို ပြလိုက်မိသည်။ ကိုရဲ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်သွားသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်သွားသော်လည်း၊ ခဏချင်းမှာပင် ထိုမျက်နှာက တည်တင်းသွားခဲ့သည်။ 

"ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ် သူ့ကို ချစ်တယ် နှင်း" ဟု သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ကျွန်မ၏ နားထဲတွင် ထိုစကားလုံးများက ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားရသည်။ "သမီးလေးရော... ကိုရဲ... သမီးလေးအတွက်ရော မစဉ်းစားတော့ဘူးလား" ဟု ကျွန်မ တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်မိသည်။ သူက ခေါင်းငုံ့သွားပြီး "သမီးလေးအတွက် ကိုယ် အကုန် တာဝန်ယူမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ နဒီ့ကိုလည်း ကိုယ် မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘူး" ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။ ထိုစကားက ကျွန်မကို သတ်လိုက်သလိုပင်။ ကျွန်မသည် ဤအိမ်၏ မယားကြီးအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေပြီး၊ သူကတော့ နောက်တစ်ယောက်နှင့် ပျော်ပါးရန် ကြိုးစားနေသည်မှာ ကျွန်မအတွက်တော့ ငရဲကျနေသလို ခံစားရသည်။ 

ကျွန်မသည် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ သမီးလေးကို ပွေ့ဖက်ရင်း ငိုကြွေးနေခဲ့မိသည်။ ကိုရဲသည် နောက်ရက်များတွင် အိမ်သို့ အချိန်မှန် မပြန်တော့ပါ။ သူ၏ ပစ္စည်းအချို့ကိုပင် ထုတ်ပိုးပြီး တခြားတစ်နေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့သည်။ ကျွန်မနှင့် သမီးလေးမှာတော့ ဤအိမ်ကြီးထဲတွင် အထီးကျန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။ ကျွန်မသည် သူ့ကို မုန်းချင်သော်လည်း၊ သူနှင့်အတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အမှတ်တရများကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ အားနည်းချက်မှာ သူ့ကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်ခဲ့ခြင်းနှင့် ယခုတိုင် ချစ်နေမိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သမီးလေး ဖူးဖူးကတော့ ဘာမှမသိဘဲ "ဖေဖေ ဘယ်တော့ပြန်လာမှာလဲ" ဟု နေ့တိုင်း မေးတတ်သည်။ ထိုမေးခွန်းကို ဖြေရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဓားဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ကိုရဲသည် တစ်ခါတရံမှသာ အိမ်သို့ ခဏလာပြီး သမီးကို ကြည့်တတ်သည်။ ကျွန်မနှင့် စကားတစ်လုံးမှ မပြောဘဲ ပြန်သွားတတ်သည်။ ကျွန်မသည် သူ့ကို တားဆီးရန် မကြိုးစားတော့ပါ။ သို့သော် ကျွန်မ၏ စိတ်ကူးထဲတွင်တော့ တစ်နေ့ သူ နောင်တရပြီး ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ချက်လေး ထားနေမိသေးသည်။ ထိုမျှော်လင့်ချက်ကပင် ကျွန်မကို ပို၍ နာကျင်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့တွင်တော့ ကိုရဲက ကျွန်မကို ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုသို့ ချိန်းဆိုခဲ့သည်။ ကျွန်မသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် သူ ပြန်လာတော့မည်ဟု ထင်ကာ သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ပြီး သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူနှင့်အတူ နဒီ ဆိုသည့် မိန်းကလေးပါ ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကျွန်မ၏ ခြေလှမ်းများ တန့်သွားခဲ့သည်။ နဒီ့၏ မျက်နှာတွင် မျက်ရည်စများဖြင့် ဖြစ်နေသည်။ ကိုရဲက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ "နှင်း... ကိုယ် မင်းကို အကူအညီတစ်ခု တောင်းချင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။ 

နဒီသည် ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်းနှင့် သူမ၏ မိသားစုက သိသွားပါက သူမကို အိမ်ပေါ်မှ နှင်ချမည် ဖြစ်ကြောင်း သူတို့က ပြောပြခဲ့သည်။ ကိုရဲသည် နဒီ့ကို လက်ထပ်ပေးရန်နှင့် ကျွန်မက "မယားကြီး" တစ်ယောက်အနေဖြင့် သဘောတူပေးရန် တောင်းဆိုလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျွန်မ ခံစားလိုက်ရသော နာကျင်မှုသည် စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်ပါ။ မိမိကို သစ္စာဖောက်ခဲ့သော ယောက်ျားက မိမိရှေ့တွင် အခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် မျက်ရည်ကျပြီး အကူအညီတောင်းနေသည်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ရင်နာစရာ ကောင်းသနည်း။ 

"ကိုရဲ... ရှင် ကျွန်မကို ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်ချင်သေးတာလဲ" ဟု ကျွန်မ မေးလိုက်မိသည်။ နဒီက ကျွန်မ၏ လက်ကို ကိုင်ပြီး "အမကြီးရယ်... ကျွန်မကို ကယ်ပါ၊ ကျွန်မမှာ အကိုရဲကလွဲရင် ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး၊ ကလေးလေးမှာ အဖေရှိဖို့ လိုအပ်တယ်" ဟု ငိုယိုပြီး တောင်းပန်သည်။ ကျွန်မ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အတွင်းပဋိပက္ခများ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကျွန်မ သူတို့ကို မုန်းတီးပြီး လက်မခံဘဲ နေနိုင်သော်လည်း၊ နဒီ့၏ ဝမ်းထဲက ကလေးမှာ ကိုရဲ၏ သွေးသားပင် ဖြစ်သည်။ ထိုကလေးသည် ကျွန်မ သမီးလေး၏ မောင်လေး သို့မဟုတ် ညီမလေး ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ကျွန်မသည် မိမိ၏ ပျော်ရွှင်မှုကိုသာ ကြည့်ရမလား၊ သို့မဟုတ် အပြစ်မဲ့သော ကလေးတစ်ယောက်အတွက် အနစ်နာခံရမလား ဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်ရခက်နေခဲ့သည်။

ကျွန်မသည် အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ 

နောက်ရက်တွင် ကိုရဲကို ကျွန်မ ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။ "ရှင်တို့ လက်ထပ်နိုင်အောင် ကျွန်မ ခွင့်ပြုပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ စည်းကမ်းချက် တစ်ခုရှိတယ်" ဟု ကျွန်မ ပြောလိုက်သည်။ ကိုရဲ၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ "ရှင် ကျွန်မနဲ့ ကွာရှင်းပေးရမယ်၊ သမီးလေးကိုတော့ ကျွန်မပဲ ယူမယ်၊ ရှင်တို့ဆီက ဘာပစ္စည်းမှ ကျွန်မ မယူဘူး၊ ဒီအိမ်ကိုပဲ သမီးအတွက် ရှင် ပေးခဲ့ပါ" ဟု ကျွန်မ ပြောလိုက်သည်။ ကိုရဲက အံ့သြသွားသည်။ သူက ကျွန်မကို မယားကြီးအဖြစ် ထားရှိပြီး နဒီ့ကို မယားငယ်အဖြစ် ထားမည်ဟု ထင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ 

"ဘာလို့လဲ နှင်း... မင်း မယားကြီး အနေနဲ့ နေလို့ရသားပဲ" ဟု သူက မေးသည်။ ကျွန်မက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ကျွန်မက ရှင့်ကို ချစ်လို့ ရှင့်ဘေးမှာ နေချင်ခဲ့တာပါ ကိုရဲ၊ ရှင့်ရဲ့ 'မယားကြီး' ဆိုတဲ့ နာမည်ကို လိုချင်လို့ နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ရှင် ကျွန်မကို မချစ်တော့မှတော့ ကျွန်မက ဘာလို့ ဒီအထီးကျန်တဲ့ ဘွဲ့ကို ဆက်ပြီး ဆောင်းထားရမှာလဲ" ဟု ဖြေလိုက်သည်။ 

အမှန်တကယ်တော့ ကျွန်မ ထိုသို့ ပြောလိုက်ခြင်းမှာ ကိုရဲကို အပြစ်ကင်းစင်စေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျွန်မကသာ မယားကြီးအဖြစ် ဆက်နေပါက သူသည် တစ်သက်လုံး နောင်တရနေလိမ့်မည်။ ကျွန်မက လမ်းခွဲပေးလိုက်ခြင်းဖြင့် သူသည် နဒီနှင့်အတူ ပေါ့ပါးစွာ နေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ကျွန်မ၏ နောက်ဆုံး အနစ်နာခံမှုပင် ဖြစ်သည်။ ကိုရဲက ကျွန်မကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များ ဝေ့လာခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်မ၏ မေတ္တာကို ယခုမှ သိရှိသွားသော်လည်း အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မသည် ကွာရှင်းစာချုပ်ကို အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ပြီး လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်သည်။ သူသည် စာချုပ်ကို ကိုင်ရင်း တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ကျွန်မကို နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ယခုဆိုလျှင် ကျွန်မနှင့် ကိုရဲ လမ်းခွဲခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ်ပင် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မသည် သမီးလေးနှင့်အတူ ထိုအိမ်လေးထဲမှာပင် ဆက်လက် နေထိုင်နေသည်။ ကိုရဲသည် နဒီနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ပြီး သားလေးတစ်ယောက် ရနေပြီဟု ကြားသိရသည်။ သူသည် သမီးလေးအတွက် လစဉ် ထောက်ပံ့ကြေးများ ပို့ပေးတတ်သော်လည်း အိမ်သို့တော့ မလာတော့ပါ။ ကျွန်မသည်လည်း သူ့ကို ပြန်မခေါ်တော့ပါ။ 

တစ်ခါတရံ ညဖက်များတွင်တော့ ကျွန်မသည် အထီးကျန်ခြင်း၏ ဒဏ်ကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားရတတ်သည်။ ကိုရဲနှင့် ပတ်သက်သော အမှတ်တရများက ကျွန်မကို နှိပ်စက်ဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်မသည် မိမိကိုယ်တိုင် နာကျင်မှုကို ရွေးချယ်ပြီး သူတို့ကို လွှတ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် နောင်တ မရပါ။ အကယ်၍ ကျွန်မသာ သူတို့ကို အတင်းအကြပ် တွဲထားခဲ့ပါက ယခုအချိန်တွင် ကျွန်မတို့ အားလုံးသည် ပို၍ ဆိုးရွားသော ငရဲခန်းထဲတွင် ရောက်နေကြမည် ဖြစ်သည်။ 

သမီးလေး ဖူးဖူးကတော့ အတော်လေး ကြီးလာပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက သူမ၏ ဖခင်ကို သတိရတတ်သော်လည်း ကျွန်မကိုတော့ အမြဲတမ်း ပွေ့ဖက်ပြီး အားပေးတတ်သည်။ ကျွန်မသည် "ကလေးနဲ့ကျန်ခဲ့တဲ့ မယားကြီး" ဆိုသည့် အမည်နာမကို လူတွေက ကဲ့ရဲ့ချင် ကဲ့ရဲ့ကြလိမ့်မည်။ သို့သော် ကျွန်မ၏ နှလုံးသားထဲတွင်တော့ ကျွန်မသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာအတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံး အနစ်နာခံမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သူ တစ်ဦးအဖြစ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူနေမိသည်။ 

လူတစ်ယောက်ကို ချစ်တယ်ဆိုတာ သူပိုင်ဆိုင်ဖို့ထက် သူပျော်ရွှင်ဖို့ကို ပိုပြီး လိုလားတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိရှိခဲ့ရသည်။ ကိုရဲသည် နဒီနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်နေပါစေဟု ကျွန်မ ဆုတောင်းပေးမိသည်။ ကျွန်မ၏ ဘဝကတော့ သမီးလေး၏ အနာဂတ်အတွက်သာ ဖြစ်တော့မည်။ နာကျင်မှုတွေကတော့ ရှိနေဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ထိုနာကျင်မှုတွေကပင် ကျွန်မကို ပိုပြီး ကြံ့ခိုင်လာစေခဲ့သည်။ 

သစ္စာတရား ဆိုတာ တစ်ခါတရံမှာ တစ်ဖက်လူရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကို တုံ့ပြန်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ရဲ့ မေတ္တာတရားကို အဆုံးထိ ထိန်းသိမ်းပြီး အရှုံးပေးလိုက်ခြင်းမှာလည်း တည်ရှိနေတတ်ပါလားဟု ကျွန်မ တွေးတောရင်း၊ ပြတင်းပေါက်ပြင်ပက ကောင်းကင်ယံကို ငေးကြည့်နေမိပါတော့သည်။

သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုသည်မှာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းထက် စွန့်လွှတ်ခြင်းတွင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ရှိတတ်ပြီး၊ မိမိကိုယ်တိုင် နာကျင်မှုကို ခံယူခြင်းဖြင့် အခြားသူများအား လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးခြင်းမှာ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အနုပညာတစ်ခု ဖြစ်သည်။