ကွန်ဒိုပေါ်က မယားငယ်
ကွန်ဒိုပေါ်က မယားငယ်
တိုက်ခန်းဝရံဒါရှေ့မှာ တွဲလောင်းကျနေတဲ့ စာကလေးအိမ်လေးကို ငေးကြည့်ရင်း ကျွန်မ သက်ပြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ချမိပါတယ်။ စာကလေးတစ်ကောင်က ရုတ်တရက် ထပျံသွားတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဟိုးအတိတ်က လွမ်းဆွတ်မှုတွေဟာ လှိုင်းလုံးကြီးတွေလို တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာခဲ့ပါပြီ။ ဟော... လိပ်ပြာလေး တစ်ကောင် လာပြန်ပြီ။ လေအဝှေ့မှာ ယိမ်းနွဲ့နေတဲ့ ပန်းအုံလေးကို လာနမ်းနေတာ မြင်ရပြန်တော့လည်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မောင့်ကို လွမ်းတဲ့စိတ်က တားမနိုင် ဆီးမရ ဖြစ်လာရပြန်တယ် မောင်ရယ်။
တကယ်တော့ ဒီကွန်ဒိုဆိုတာကြီးက ကျွန်မအတွက်တော့ ရွှေဘုံစံတဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး။ အကျဉ်းထောင်တစ်ခုလိုပါပဲ။ မောင်က ကျွန်မကို "အချောလေး" လို့ ခေါ်တတ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝအကြောင်းတွေကို ခရေစေ့တွင်းကျ ပြောပြတုန်းက မောင်ဟာ ကျွန်မရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို စိုက်ကြည့်ပြီး "မင်းကို ကိုယ် တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်မယ်" လို့ ကတိပေးခဲ့တာလေ။ မေ့သွားပြီလား မောင်ရယ်။ ကျွန်မတို့ ငယ်ငယ်က အိမ်ရှေ့ပန်းခြံမှာ တွေ့ခဲ့ကြတဲ့ ပုံရိပ်တွေဟာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အခုထိ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို ထင်ကျန်နေတုန်းပါ။
ကျွန်မ ဘဝမှာ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခဲ့တဲ့ အဲဒီနေ့ကို ကျွန်မ တစ်သက်လုံး မေ့လို့မရဘူး။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မတို့ ညီမနှစ်ယောက်ရယ်၊ အမေရယ် အိမ်အောက်မှာ ကစားနေကြတာ။ အပေါ်ထပ်က ထမင်းချက် ဒေါ်ညိုက "လမ်းမကို ထွက်မဆော့ကြနဲ့" လို့ လှမ်းသတိပေးခဲ့တာကို ဘာမှနားမလည်တဲ့ ကလေးဘဝမို့ ဂရုမစိုက်မိခဲ့ဘူး။ အမေက ညီမလေးကို လမ်းမပေါ် မထွက်ဖို့ တားနေတဲ့အချိန်မှာပဲ အရှိန်နဲ့ မောင်းလာတဲ့ ကားတစ်စီးက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်တယ်။ "ဝုန်း... ဒုန်း..." ဆိုတဲ့ အသံကြီးနဲ့အတူ အမေနဲ့ ညီမလေးဟာ သွေးအိုင်ထဲမှာ ဆံ့ငင်ဆံ့ငင် ဖြစ်နေတာကို တံခါးကြားကနေ ချောင်းကြည့်ရင်း ကျွန်မ သွေးပျက်မတတ် ကြောက်လန့်ခဲ့ရတယ်။
အဲဒီလို မိဘမဲ့ဘဝနဲ့ အထီးကျန်နေတဲ့ ကျွန်မကို မေမေကြီးက ကယ်တင်ခဲ့တာပါ။ မေမေကြီးက ကျွန်မအပေါ် သမီးအရင်းတွေလို ချစ်ခဲ့တယ်။ သူ့သမီးတွေဖြစ်တဲ့ မမကြီးနဲ့ မမငယ်တို့ကလည်း ကျွန်မကို ကုတင်ပေါ်မှာ အတူသိပ်ပြီး "အချောလေး" ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ချစ်ခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မ အပျိုဖော်ဝင်လာတော့ မမငယ်က "နင် ပိုလှလာတယ်၊ ဟိုဟိုဒီဒီ မထွက်နဲ့" လို့ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်မ ရှက်သွေးဖြာခဲ့ရတာတွေဟာ အခုတော့ အိပ်မက်တစ်ခုလိုပါပဲ။ မောင့်ကို စတွေ့ခဲ့တာလည်း အဲဒီပန်းခြံထဲမှာပဲ မဟုတ်လား။ ပြတင်းပေါက်ကနေ ကျွန်မကို စူးစူးရှရှ စိုက်ကြည့်နေတဲ့ မောင့်မျက်လုံးတွေကို ဆုံမိတဲ့နေ့က ကျွန်မ ရင်ခုန်သံတွေဟာ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တုန်ခါသွားစေခဲ့တာပါ။
အခုတော့ ကျွန်မဟာ ဒီကွန်ဒိုမြင့်ကြီးပေါ်မှာ "မယားငယ်" ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထူးနဲ့ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေရတယ်။ မောင်က ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးမယ်ဆိုပြီး ဒီ
မောင်နဲ့ ကျွန်မ ချစ်သူနှစ်ဦး ရင်ခုန်စွာနဲ့ ပျော်ရွှင်နေကြတဲ့ အချိန်မှာပဲ ကံကြမ္မာက ကျွန်မတို့ကို ရက်ရက်စက်စက် ခွဲပစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ "စစ်ဖြစ်တော့မယ်" ဆိုတဲ့ သတင်းတွေဟာ မြို့ထဲမှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပျံ့နှံ့လာခဲ့တယ်။ မကြာခင်မှာပဲ ကောင်းကင်ယံကနေ မိုးခြိမ်းသံလိုလို၊ သံဒရမ်းစည်ကြီးတွေကို လှိမ့်နေသလို အသံကြီးတွေ အဆက်မပြတ် ကြားလာရတယ်။ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံး တုန်ခါသွားအောင် ပြင်းထန်တဲ့ လက်နက်ကြီးသံတွေကြားမှာ ကျွန်မတို့ မိသားစုတွေ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဝပ်နေခဲ့ကြရတယ်။ "ဟောင်ဝှစ်ဇာ" ဆိုလား... အဲဒီအသံကြီးတွေကို ကြားရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အသက်ထွက်မတတ် ကြောက်ရွံ့ခဲ့ရတယ် မောင်ရယ်။
ဖေဖေကြီးက "တိုက်ပွဲက မြို့နဲ့ ငါးမိုင်အကွာထိ ရောက်လာပြီ၊ မြို့က ထွက်ကြမှ ဖြစ်မယ်" လို့ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်မတို့မှာ ရှိသမျှ အဝတ်အစားလေး တစ်စုံနှစ်စုံနဲ့ အရေးကြီးတဲ့ စာရွက်စာတမ်းလေးတွေကိုပဲ ယူပြီး ကားပေါ် တက်ခဲ့ကြရတယ်။ မေမေကြီးက သူ တစ်သက်လုံး စုဆောင်းခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို နှမြောတသစွာ ကြည့်ရင်း "မသေခင်မှာပဲ အရာအားလုံးကို ထားခဲ့ရပြီလား" ဆိုပြီး ငိုရှိုက်နေတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားခဲ့ရတယ်။
မြို့ပြင်ကို ထွက်လိုက်တဲ့အခါ တွေ့လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းတွေကတော့ ရင်နာစရာပါပဲ။ တစ်မြို့လုံးက လူတွေဟာ လမ်းမကြီးပေါ်မှာ ပြည့်နှက်နေတယ်။ အထုပ်လေးတွေကို လွယ်၊ ကလေးတွေကို ချီပြီး ဖိနပ်မပါဘဲ ပြေးလွှားနေကြတဲ့ ပုံရိပ်တွေဟာ တကယ့်ကို အနိဌာရုံပါပဲ။ အဲဒီလူအုပ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မ မောင့်ကို လိုက်ရှာမိသေးတယ် မောင်ရယ်။ မောင်လည်း ကျွန်မတို့လိုပဲ ပြေးနေရပြီလား။ ဒါမှမဟုတ် အိမ်မှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တာလား။ ကျွန်မ မောင့်မျက်နှာလေးကို တစ်ချက်လောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ကြည့်ပြီး နှုတ်ဆက်ချင်ခဲ့တာ။
ရန်ကုန်ကို ရောက်လာတော့ ကျွန်မတို့ ဘဝက တစ်ဆစ်ချိုး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ဆယ်ပေပတ်လည် တိုက်ခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ မိသားစုတွေ ပြည့်ကျပ်နေအောင် နေခဲ့ရတယ်။ အရင်က တစ်သိန်းတောင် မပေးရတဲ့
အဲဒီအချိန်မှာပဲ မောင်နဲ့ ကျွန်မ ပြန်ဆုံခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ မောင်က အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ မောင့်မှာ ဇနီးသည် ရှိနေပြီဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့နေ့က ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခါထပ်ပြီး ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မောင်က ကျွန်မကို တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ "မင်းကို ကိုယ် မပစ်ပယ်နိုင်ဘူး၊ မင်းကို အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်အောင် စီစဉ်ပေးမယ်" ဆိုတဲ့ စကားနောက်မှာ ကျွန်မဟာ မောင့်ရဲ့ "တရားမဝင်မယား" ဖြစ်ဖို့ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်မိတယ်။ အဲဒါဟာ ကျွန်မ ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားမှန်း အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
မောင် ကျွန်မကို ထားပေးတဲ့ ဒီကွန်ဒို
ကျွန်မ စားသမျှ အစားအသောက်တွေက အရသာ မရှိတော့ဘူး။ ဒီမြို့ပြက သားငါးတွေက ဆေးဆိုးပန်းရိုက်တွေ၊ မပုပ်မသိုးဆေးတွေ သုံးထားတာမို့လား မသိဘူး၊ ကျွန်မ စားလိုက်ရင် ဖွယ်ဖွယ်ကြီး ဖြစ်နေတယ်။ ဟိုးမှာတုန်းက မေမေကြီး ချက်ကျွေးတဲ့ ငါးလေးပြုတ်ကို ထမင်းပူပူလေးနဲ့ နယ်စားရတာကို သိပ်လွမ်းတာပဲ။ ကျွန်မ တဖြည်းဖြည်း ပိန်လာတယ်၊ အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အမွှေးတွေ ကျွတ်လာတာကို ဆရာဝန်က "အာဟာရ မညီမျှလို့" တဲ့။
ရယ်ချင်လိုက်တာ ဆရာဝန်ရယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဝေဒနာဟာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ ဘာသိမှာလဲ။ ကျွန်မရဲ့ အမွှေးတွေ ကျွတ်လာတာဟာ မောင့်ကို လွမ်းတဲ့စိတ်ကြောင့်၊ မောင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်မရှိဘဲ ခိုးစားနေရတဲ့ ဘဝကို ရွံရှာလို့ ဖြစ်လာတဲ့ လွမ်းနာကြောင့်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ မောင် ကျွန်မဆီ လာတဲ့အချိန်လေးတွေမှာ ကျွန်မ မောင့်ကို ပြုံးပြနိုင်အောင် ကြိုးစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မောင် ပြန်သွားတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မဟာ ဒီကွန်ဒိုမြင့်ကြီးပေါ်မှာ အတောင်ပံကျိုးနေတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်လိုပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ရတယ်။
မောင်က ကျွန်မကို ပစ္စည်းတွေ အစုံအလင် ဝယ်ပေးတယ်။ ရွှေတွေ၊ ငွေတွေ၊ အဝတ်အစား ကောင်းကောင်းတွေ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ လိုချင်တာက အဲဒါတွေ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ လိုချင်တာက မောင့်ရဲ့ ဘေးမှာ တရားဝင် ရပ်တည်ခွင့်။ ပန်းခြံထဲမှာ လိပ်ပြာလေးတွေကို အတူလိုက်ဖမ်းခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို ကျွန်မ ပြန်လိုချင်တာ။ မောင်က ကျွန်မဆီ လာတိုင်း "မင်းက ကိုယ့်အတွက် အနားယူရာလေးပါ" လို့ ပြောတတ်တယ်။ အဲဒီစကားက ကျွန်မအတွက်တော့ သိပ်ကို နာကျင်ရပါတယ် မောင်ရယ်။ ကျွန်မဟာ မောင့်အတွက်တော့ အပန်းဖြေစရာ နေရာတစ်ခုထက် မပိုဘူးလား။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝ၊ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာတွေကို ဒီကွန်ဒိုပေါ်မှာ ယဇ်ပူဇော်လိုက်ရပြီလား။
တခါတခါ မောင်နဲ့အတူ ဓာတ်လှေကားထဲမှာ ရှိနေတဲ့အခါ ကျွန်မ မောင့်ကို ဖက်ထားပြီး "ကျွန်မကို ဒီနေရာကနေ ခေါ်ထုတ်သွားပါတော့" လို့ အော်ပြောချင်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မောင့်ရဲ့ ဖုန်းထဲကို သူ့ဇနီးဆီက ဖုန်းဝင်လာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မဟာ အလိုလိုနေရင်း ကျုံ့ဝင်သွားရပြန်တယ်။ ကျွန်မဟာ သူခိုးတစ်ယောက်လိုပဲ။ သူများရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ခိုးယူနေရတဲ့ လူတစ်ယောက်လို ခံစားနေရတယ် မောင်ရယ်။ ဒီကွန်ဒိုဆိုတာကြီးက ကျွန်မအတွက်တော့ ရွှေရောင်ဝင်းနေတဲ့ အကျဉ်းထောင်တစ်ခုပါပဲ။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ ဘဝကို ပြောင်းလဲစေမယ့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ကြုံခဲ့ရပါတယ်။ မောင်က ကျွန်မဆီမှာ ဖုန်းမေ့ကျန်ခဲ့တယ်။ မောင့်ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတာကို ကျွန်မ မတော်တဆ မြင်လိုက်မိတယ်။ အဲဒီမက်ဆေ့ခ်ျက မောင့်ရဲ့ ဇနီးဆီက မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မတို့ ငယ်ငယ်က နေခဲ့တဲ့ မြို့က လူတစ်ယောက်ဆီက ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ရေးထားတာက "မင်း ရှာခိုင်းထားတဲ့ ကောင်လေးရဲ့ သတင်း ရပြီ၊ သူ အခု စစ်ဘေးရှောင်စခန်းတစ်ခုမှာ ရှိနေတယ်၊ သူ့ခြေထောက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားပေမယ့် သူကတော့ အချောလေးကို အခုထိ ရှာနေတုန်းပဲ" တဲ့။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ မောင်... မောင် ကျွန်မကို လိမ်ခဲ့တာလား။ ကျွန်မရဲ့ မောင်... ဟိုးငယ်ငယ်က ကျွန်မကို တကယ်ချစ်ခဲ့တဲ့ မောင်ဟာ မသေသေးဘူးလား။ ကျွန်မကို ရှာနေတုန်းလား။ ကျွန်မ မောင့်ကို (အခု ကျွန်မကို ကွန်ဒိုပေါ် တင်ထားတဲ့ မောင့်ကို) ဒေါသတကြီးနဲ့ မေးမိတော့တယ်။ မောင်က ခဏတော့ ထိတ်လန့်သွားပေမယ့် နောက်တော့ မျက်နှာသေနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။
"ဟုတ်တယ်... သူ မသေသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက ဒုက္ခိတဖြစ်နေပြီ။ မင်း သူ့ဆီသွားရင် ဘာစားမှာလဲ၊ ဘယ်မှာနေမှာလဲ။ မင်းကို ကိုယ်က ကယ်တင်ခဲ့တာလေ အချောလေးရဲ့။ ဒီကွန်ဒိုပေါ်မှာ မင်း သုခစည်းစိမ်တွေ ခံစားနေရတာ ကိုယ့်ကြောင့် မဟုတ်လား" တဲ့။
ကျွန်မ ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိတော့ဘူး။ "ကယ်တင်ခဲ့တာ" တဲ့လား မောင်ရယ်။ မောင် ကျွန်မကို ကယ်တင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ မောင်က ကျွန်မကို ဝယ်ယူခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်၊ ကျွန်မရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို အသုံးချပြီး ကျွန်မကို မောင့်ရဲ့ အရုပ်တစ်ခုအဖြစ် သိမ်းဆည်းခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မ ရှာနေခဲ့တဲ့ မောင်ဟာ ဒုက္ခိတဖြစ်နေပါစေဦး၊ သူဟာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဦးချစ်သူပဲ။ မောင်က ကျွန်မကို သူ့သတင်းတွေ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပြီး ကျွန်မကို မယားငယ်ဘဝ ရောက်အောင် တွန်းပို့ခဲ့တာ။
"ကျွန်မ သွားမယ်... မောင့်ဆီ (ဟိုမောင့်ဆီ) သွားမယ်" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်တော့ မောင်က ကျွန်မရဲ့ ပါးကို ရိုက်ချလိုက်တယ်။ "မင်း ဘယ်မှ သွားလို့မရဘူး။ မင်းမှာ ဘာပိုင်ဆိုင်မှု ရှိလို့လဲ။ မင်းရဲ့ မေမေကြီးတို့ မိသားစုကို ဘယ်သူ ထောက်ပံ့နေတာလဲ။ ကိုယ်သာ မရှိရင် သူတို့အားလုံး လမ်းဘေးရောက်ကုန်မှာ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မကို အရှင်လတ်လတ် သတ်လိုက်တာပါပဲ။ ကျွန်မဟာ ကျွန်မ ချစ်တဲ့လူတွေအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရောင်းစားထားရတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။
ကျွန်မ ဝရံဒါကို ပြေးထွက်သွားမိတယ်။ ဟိုးအောက်က လမ်းမကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ခုန်ချချင်စိတ်တွေ ပေါက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မသေရဲသေးဘူး။ ကျွန်မမှာ တာဝန်တွေ ရှိနေတယ်။ ကျွန်မကြောင့် မေမေကြီးတို့ ဒုက္ခမရောက်စေချင်ဘူး။ ကျွန်မဟာ ဒီရွှေလှောင်အိမ်ထဲမှာပဲ ဆက်ပြီး အကျဉ်းကျနေရဦးမှာလား။ ကျွန်မရဲ့ မောင် (ဟိုမောင်) ရယ်... ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါဦး။ ကျွန်မ မောင့်ဆီကို လာချင်ပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ကွန်ဒိုရဲ့ စည်းစိမ်တွေက ရစ်ပတ်ထားခဲ့ပြီ။
အခုတော့ ကျွန်မဟာ ကွန်ဒိုဝရံဒါမှာ ထိုင်ရင်း စာကလေးတွေကို ငေးကြည့်နေမိပြန်တယ်။ စာကလေးတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ အသိုက်လေးတွေဆီကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပျံသန်းသွားနိုင်ကြတယ်။ ကျွန်မမှာတော့ အဲဒီလို လွတ်လပ်မှုမျိုး မရှိတော့ဘူး။ မောင် (ကွန်ဒိုပိုင်ရှင်မောင်) ကတော့ ကျွန်မဆီကို အပတ်တိုင်း လာမြဲပါပဲ။ သူ လာတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်မကို ပစ္စည်းအသစ်တွေ ဝယ်ပေးတတ်ပေမယ့် ကျွန်မ နှလုံးသားကတော့ သေဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့ အခါမှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်မရဲ့ ငယ်ချစ်မောင်ဟာ ကျွန်မကို ရှာမတွေ့တော့တဲ့အဆုံး စိတ်ဓာတ်ကျပြီး စစ်ဘေးရှောင်စခန်းမှာပဲ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့နေ့က ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ ငိုတောင် မငိုနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ "မယားငယ်" ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့အတူ ဒီကွန်ဒိုပေါ်မှာ အသက်ရှင်နေတဲ့ အလောင်းတစ်လောင်း ဖြစ်နေပြီ။
တကယ်တော့ ကျွန်မ ရှောင်လွှဲခဲ့တဲ့ အခက်အခဲတွေ၊ ကျွန်မ ကြောက်ရွံ့ခဲ့တဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေထက် အခု ကျွန်မ ခံစားနေရတဲ့ စိတ်ဝေဒနာက ပိုပြီး ပြင်းထန်ပါတယ်။ ကျွန်မသာ အဲဒီတုန်းက စည်းစိမ်ကို မမက်ဘဲ၊ မောင့် (ကွန်ဒိုပိုင်ရှင်) ရဲ့ အကူအညီကို မယူဘဲ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး ရှာဖွေခဲ့ရင် ကျွန်မရဲ့ ငယ်ချစ်မောင်နဲ့ ဆုံချင်ဆုံနိုင်မှာပါ။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ နောင်တတွေပဲ ကျန်တော့တယ်။
မောင်... (ဟိုမောင်) ရယ်။ ကျွန်မကို စောင့်နေခဲ့မယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ မောင့်ဆီကို မလာနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဟာ ဒီကွန်ဒိုမြင့်ကြီးပေါ်မှာ အောက်ဆီဂျင်ကို အနိုင်နိုင် လုရှူနေရတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ လိပ်ပြာလေးတွေ လာနမ်းတဲ့ ပန်းအုံလေးလို လှပနေတယ်လို့ ထင်ရပေမယ့် တကယ်တော့ အဆိပ်သင့်နေတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်ပါပဲ။
ကျွန်မ ဝရံဒါကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်တိုင်း တွေ့နေရတဲ့ ရွှေတိဂုံစေတီတော်ကြီးကို လက်အုပ်ချီပြီး ဆုတောင်းမိပါတယ်။ နောက်ဘဝမှာတော့ ကျွန်မကို "အချောလေး" လို့ ခေါ်တဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့အတူ၊ ကွန်ဒိုမြင့်ကြီးတွေ မဟုတ်ဘဲ ခရေပင်လေးတွေရှိတဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံးမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေခွင့်ရပါစေလို့။ ဒီဘဝမှာတော့ ကျွန်မဟာ "ကွန်ဒိုပေါ်က မယားငယ်" ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ပဲ ဇာတ်သိမ်းရတော့မှာပါ။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - စည်းစိမ်ဥစ္စာသည် ခဏတာ နွေးထွေးမှုကို ပေးနိုင်သော်လည်း၊ ပျောက်ဆုံးသွားသော သိက္ခာနှင့် အစစ်အမှန်ချစ်ခြင်းမေတ္တာကိုမူ မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လည်ဝယ်ယူ၍ မရနိုင်ပေ။ အမှားကို သိလိုက်သည့်အချိန်တွင် အရာအားလုံးသည် ပြင်ဆင်ရန် နောက်ကျသွားတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။