နောင်တများနှင့်ပြန်ခဲ့ရသော မိဘအိမ်
နောင်တများနှင့်ပြန်ခဲ့ရသော မိဘအိမ်
ညနေခင်း၏ နေခြည်ဖျော့ဖျော့သည် မော်လမြိုင်မြို့ဟောင်း၏ သစ်ပင်ကြီးများကြားမှ တိုးဝှေ့ကာ လမ်းမပေါ်သို့ ခပ်စောင်းစောင်း ကျရောက်နေသည်။ လေထုထဲတွင် ဆွေးမြည့်မြည့် ရနံ့တစ်ခုနှင့်အတူ ပင်လယ်လေညင်း၏ ငန်ကျိကျိအရသာက ရောယှက်နေသည်။ သုတသည် လေးလံသော ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဆွဲကာ မှတ်တိုင်တွင် ဆင်းလိုက်သည်။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ဝေးကွာခဲ့သော ဤမြေ၊ ဤလမ်းမများသည် သူစိမ်းဆန်စွာဖြင့် သူ့ကို ကြိုဆိုနေကြသည်။
လမ်းထိပ်ရှိ ညောင်ပင်ကြီးမှာ အရင်ကထက် ပို၍ အိုမင်းရင့်ရော်ကာ အကိုင်းအခက်များ ဗရပွ ဖြစ်နေသည်။ သုတ၏ ခြေလှမ်းများသည် လေးလံလွန်းလှသည်။ အိတ်ထဲတွင် ပါလာသည်က အဝတ်အစား အနည်းငယ်နှင့် ဘဝ၏ ရှုံးနိမ့်မှုများသာ။ ရန်ကုန်ဆိုသည့် မြို့ကြီးပြကြီးတွင် အောင်မြင်မှုနောက်ကို တကောက်ကောက်လိုက်ရင်း၊ မာနကို အရင်းတည်ကာ မိဘစကားကို ပယ်ရှားခဲ့သော ထိုနေ့ညက ပုံရိပ်များသည် သူ့မျက်လုံးထဲတွင် တရေးရေး ပြန်ပေါ်လာသည်။
"မင်း ဒီအိမ်က ထွက်သွားရင် နောက်ပြန်မလှည့်နဲ့တော့" ဟု မာန်ပါပါ ပြောခဲ့သည့် ဖခင်၏ အသံသည် နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ။ ယခုမူ ထိုအသံပိုင်ရှင် ရှိတော့မည်မဟုတ်။ လွန်ခဲ့သော သုံးလက ဖခင်ဆုံးပါးသွားကြောင်း ကြေးနန်းရခဲ့စဉ်ကပင် သူသည် မာနကို မချနိုင်ခဲ့ဘဲ ခါးခါးသီးသီး ငြင်းဆန်ခဲ့မိသည်။ ယခုမှ ဘာကြောင့် ပြန်လာမိသနည်း။ နောင်တဆိုသည်မှာ အချိန်နှောင်းမှ ရောက်လာတတ်သည့် ဧည့်သည်ဆိုးတစ်ဦးနှယ် သူ့နှလုံးသားကို တဆစ်ဆစ် နာကျင်စေသည်။
ခြံဝင်းဟောင်းရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ သံချေးတက်နေသည့် ခြံတံခါးကြီးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသယောင်။ ခြံထဲတွင် ပေါင်းပင်များက ခါးလောက်ထိ ရှည်နေပြီး တစ်ချိန်က မိခင်အမြတ်တနိုး စိုက်ခဲ့သော နှင်းဆီခင်းလေးမှာလည်း ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ အိမ်မကြီး၏ သစ်သားနံရံများမှာ ဆေးရောင်လွင့်ကာ မှိုတက်နေသည့် အကွက်အပြောက်များဖြင့် အိုမင်းခြင်းကို ဖော်ပြနေသည်။ သုတသည် တံခါးကို ခေါက်ရန် လက်ရွယ်လိုက်သော်လည်း တွေဝေသွားမိသည်။ ဒီအိမ်ထဲမှာ သူ့ကို ကြိုဆိုမည့်သူ ရှိပါဦးမည်လော။
တံခါးသည် အသံမြည်ကာ ပွင့်သွားသည်။ အိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့မှာ ဖုန်နံ့၊ ဟောင်းနွမ်းနေသော စက္ကူနံ့နှင့် ဘုရားပန်းညှိုးနံ့များ ရောယှက်နေသည့် အိမ်ဟောင်းတစ်ခု၏ ရနံ့ပင် ဖြစ်သည်။ ဧည့်ခန်းအလယ်တွင် ဖခင်၏ ဓာတ်ပုံက ပန်းကုံးခြောက်တစ်ခုနှင့်အတူ ချိတ်ဆွဲထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သုတ၏ ဒူးများ အားနည်းသွားရသည်။
"သုတ... သားလား..."
တုန်ရီနေသော အသံတစ်ခုက မီးဖိုချောင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်မြစိန်သည် တုတ်ကောက်ကို အားပြုကာ
"အမေ... သား ပြန်လာပါပြီ" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ဒေါ်မြစိန်သည် သားဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို တုန်ရီသော လက်များဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမတွင် အပြစ်တင်လိုစိတ် မရှိတော့။ ရှိသမျှ အမျက်ဒေါသများမှာလည်း လွမ်းဆွတ်မှုများအောက်တွင် ပျော်ဝင်သွားခဲ့ပြီ။ သို့သော် အိမ်ထဲတွင် စိုးမိုးထားသည့် တိတ်ဆိတ်မှုကမူ သုတအတွက် အလွန်ပင် ကျယ်လောင်လွန်းလှသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ မရှိတော့သော ဤအိမ်ကြီးသည် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ သူ လိုချင်ခဲ့သော လွတ်လပ်မှု၊ သူ ရှာဖွေခဲ့သော အောင်မြင်မှုများက ဤတိတ်ဆိတ်ခြင်းကို မကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။
ညစာစားချိန်တွင် သားအမိနှစ်ယောက်စလုံး စကားသိပ်မပြောဖြစ်ကြ။ ဒေါ်မြစိန်က သားဖြစ်သူအတွက် သူနှစ်သက်သော ငါးခူဟင်းကို ချက်ပေးထားသည်။ ဟင်း၏ အရသာမှာ ငယ်စဉ်ကအတိုင်း ဖြစ်သော်လည်း သုတအတွက်မူ မြိုချရန် ခက်ခဲနေသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ဖခင်၏ ထိုင်နေကျ ထိုင်ခုံလွတ်ကြီးကိုသာ ကြည့်နေမိသည်။
"အဖေ... သူ ဆုံးခါနီး ဘာတွေ ပြောသွားသေးလဲ အမေ" ဟု သုတက အားတင်းကာ မေးလိုက်သည်။
ဒေါ်မြစိန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချလိုက်ပြီး "မင်းအဖေက မာနကြီးရှာတယ် သားရဲ့။ နောက်ဆုံးအချိန်ထိ မင်းကို သတိရတယ်လို့ မပြောသွားပေမယ့်... သူ ညတိုင်း ခြံဝင်းထဲထွက်ပြီး လမ်းထိပ်ကို ငေးကြည့်နေတတ်တာ အမေ သိတာပေါ့။ မင်း ပြန်လာရင် ဖတ်ဖို့ဆိုပြီး သူ စာအုပ်စင်ထဲမှာ စာအိတ်တစ်အိတ် ထည့်ထားခဲ့တယ်"
သုတ၏ ရင်ထဲတွင် ဆူးတစ်ချောင်း အမြစ်တွယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ရန်ကုန်တွင် ပျော်ပါးနေစဉ်၊ အလုပ်အကိုင် အဆင်မပြေမှုများကို အကြောင်းပြကာ အိမ်ကို ဖုန်းပင် မဆက်ခဲ့သည့် နေ့ရက်များကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ သူသည် အောင်မြင်မှ ပြန်လာမည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ရှုံးနိမ့်ခြင်းကို လက်မခံနိုင်သော မာနကြောင့်သာ ဝေးကွာနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ညဉ့်နက်သော်လည်း သုတ အိပ်မပျော်နိုင်။ သူ၏
စာအိတ်ထဲတွင် ပါသည်က ငွေစက္ကူအချို့နှင့် စာတစ်စောင်။ စာထဲတွင် လက်ရေးက တုန်ရီနေသော်လည်း ပြတ်သားမှု ရှိနေဆဲ။ "သား... မင်းကို ငါ အိမ်ပေါ်က နှင်ချခဲ့တာဟာ မင်းကို မုန်းလို့မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ မာနကို ချိုးနှိမ်စေချင်လို့ပဲ။ မင်း ပညာတတ်ပြီး လောကကြီးကို ရင်ဆိုင်နိုင်ပြီလို့ ထင်နေပေမယ့် မိသားစုမပါရင် မင်းဟာ အမြစ်မရှိတဲ့ သစ်ပင်လိုပဲဆိုတာ တစ်နေ့ မင်း သိလာလိမ့်မယ်။ ငါ မရှိတော့ရင် အမေ့ကို ကြည့်ပါ"
သုတ စာကို ဖတ်ရင်း အသံတိတ် ရှိုက်ငိုမိသည်။ လောကကြီးတွင် အခွင့်အရေးဆိုသည်မှာ နှစ်ကြိမ်ပြန်မရနိုင်သည့် အရာများ ရှိကြောင်း သူ ယခုမှ သိလိုက်ရသည်။ ဖခင်အား တောင်းပန်ခွင့်၊ ဖခင်၏ ခြေဖဝါးကို ဆုပ်ကိုင်ခွင့်မှာ သူ၏ မာနတရားကြောင့် ထာဝရ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရပြီ။ ဤသည်မှာ သူ ပြန်လာရခြင်း၏ အကြီးမားဆုံးသော နောင်တပင် ဖြစ်တော့သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် သုတသည် ခြံထဲရှိ ပေါင်းပင်များကို ရှင်းလင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ချွေးများ စီးကျနေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရသည်။ ခြံထောင့်ရှိ သရက်ပင်ကြီးမှာ သူ ငယ်စဉ်က တက်ဆော့ခဲ့သည့် အပင်ကြီးပင်။ အပင်၏ ကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် သူ ဓားဖြင့် ထွင်းခဲ့သည့် နာမည်အက္ခရာများမှာ ယခုမူ သစ်ခေါက်များကြားတွင် ဝေဝါးနေပြီ။
အိမ်နီးချင်းများက ခြံစည်းရိုးမှတစ်ဆင့် ချောင်းကြည့်ကြသည်။ "သုတ ပြန်လာပြီလား" ဟု တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောသံများကို သူ ကြားနေရသည်။ အချို့က သနားကြင်နာသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကြသော်လည်း အချို့ကမူ "ခုမှပဲ သိတတ်တော့တယ်" ဆိုသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သုတသည် မည်သူ့ကိုမျှ တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ အလုပ်ကိုသာ ဖိလုပ်နေမိသည်။
သူ့ဘဝတွင် အရာအားလုံးကို ပြန်စချင်သည်။ သို့သော် အချိန်ကား နောက်ကျလွန်းနေပြီလား။ သူသည် ရန်ကုန်တွင် ရှိသမျှ အကြွေးများကို ဆပ်ရန်အတွက် အိမ်ကို ရောင်းချရမည်လောဟု တစ်ခဏ စဉ်းစားမိသည်။ သို့သော် ဖခင်၏ စာထဲက စကားများကို သတိရလိုက်သောအခါ ထိုအတွေးကို ချက်ချင်းပင် ဖျောက်ဖျက်လိုက်သည်။ ဤအိမ်သည် အုတ်နှင့် သစ်သားများဖြင့် ဆောက်ထားရုံမျှမက၊ မိဘများ၏ ချွေးနှင့် သွေးများ၊ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
"သား... ပင်ပန်းနေပြီ။ လာ... ရေနွေးကြမ်းလေး သောက်ဦး"
ဒေါ်မြစိန်က လှေကားရင်းတွင် ထိုင်ကာ သားဖြစ်သူကို လှမ်းခေါ်သည်။ သုတသည် မိခင်အနားတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများက ကြမ်းတမ်းနေသော်လည်း အထိအတွေ့က နွေးထွေးနေဆဲ။
"အမေ... သား ရန်ကုန်မှာ အရှုံးကြီး ရှုံးခဲ့တယ်" ဟု သုတက ဝန်ခံလိုက်သည်။
ဒေါ်မြစိန်က သားဖြစ်သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ "ဘဝဆိုတာ ရှုံးလိုက် နိုင်လိုက်ပါပဲ သားရယ်။ အိမ်ဆိုတာ ရှုံးတဲ့သူတွေ ပြန်လာပြီး နားခိုဖို့ နေရာပဲလေ။ မင်း အောင်မြင်နေတုန်းက အမေတို့ဆီ မလာနိုင်တာကို အမေ စိတ်မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမေ စိတ်မကောင်းတာက မင်း ဒုက္ခရောက်နေတာကို အမေ မကူညီနိုင်ခဲ့လို့ပဲ"
ဤစကားက သုတ၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းလိုက်သလို ခံစားရစေသည်။ မိဘဆိုသည်မှာ သားသမီးက မေ့နေလျှင်တောင် သားသမီးအတွက် အမြဲတမ်း တံခါးဖွင့်ပေးထားသူများ ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုမေတ္တာကို မမြင်ဘဲ အတ္တနောက်ကိုသာ လိုက်ခဲ့မိသည်။
သုတသည် မြို့ထဲသို့ ခဏထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းမများပေါ်တွင် ကားသစ်များ၊ ဆိုင်သစ်များဖြင့် စည်ကားနေသော်လည်း မြို့၏ ဝိညာဉ်ကမူ မပြောင်းလဲသေး။ သူ ငယ်စဉ်က သွားခဲ့သည့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးမှာ ဆိုင်ကြီးဖြစ်နေပြီ။ သူ ဝင်ထိုင်လိုက်သောအခါ ဆိုင်ရှင်ဖြစ်သူ ဦးဘတင်က သူ့ကို မှတ်မိသွားသည်။
"ဟော... သုတ။ မင်း ပြန်ရောက်နေပြီလား။ မင်းအဖေ ဆုံးတုန်းက ငါ မင်းကို ရှာသေးတယ်"
သုတ ခေါင်းငုံ့ထားမိသည်။ "ကျွန်တော် မအားလို့ပါ ဦးလေး" ဟု လိမ်ညာပြောဆိုလိုက်ရသော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ ရှက်ရွံ့မိသည်။
"မင်းအဖေက မဆုံးခင်အထိ မင်းအကြောင်းပဲ ပြောသွားတာ။ ငါ့သားက ရန်ကုန်မှာ အောင်မြင်နေတာ၊ သူက လူတော်လေးပါ ဆိုပြီး ဂုဏ်ယူမဆုံးဘူး။ မင်းကတော့ မသိရှာပါဘူး"
ဦးဘတင်၏ စကားများက သုတကို ပို၍ နာကျင်စေသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူသည် သူ၏ အပေါ်ယံ အောင်မြင်မှုများကို ဂုဏ်ယူခဲ့သည်မဟုတ်ဘဲ၊ သူ ချစ်သော သားအဖြစ်နှင့်သာ ဂုဏ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အိမ်ထဲတွင် ဆူညံသံအချို့ ကြားလိုက်ရသည်။ အဒေါ်ဖြစ်သူ ဒေါ်အေးအေး ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက ဒေါ်မြစိန်ကို အော်ဟစ်နေသည်။
"ဒီအိမ်ကို ရောင်းမှ ဖြစ်မှာပေါ့ အမေကြီးရယ်။ အမေကြီးလည်း တစ်ယောက်တည်း မနေနိုင်တော့ဘူး။ ကျုပ်လည်း မကြည့်နိုင်တော့ဘူး"
သုတ အိမ်ထဲကို ဝင်သွားသောအခါ ဒေါ်အေးအေးက မျက်ခုံးပင့်ကြည့်သည်။ "ဩော်... မင်း ပြန်လာပြီလား။ အိမ်ကို ရောင်းဖို့ လက်မှတ်လာထိုးတာလား"
သုတ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ ဝုန်းခနဲ ထလာသော်လည်း ထိန်းလိုက်သည်။ "ဒီအိမ်ကို မရောင်းပါဘူး ဒေါ်လေး။ ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ နေပြီး အမေ့ကို ပြုစုတော့မယ်"
ဒေါ်အေးအေးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ထွက်သွားသည်။ သုတသည် မိခင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "အမေ... သား ဘယ်မှ မသွားတော့ဘူး။ အမေ့နားမှာပဲ နေတော့မယ်"
ရက်သတ္တပတ်အချို့ ကုန်လွန်သွားသောအခါ အိမ်ဟောင်းကြီးမှာ တစ်စစနှင့် ပြန်လည် သန့်ရှင်းလာသည်။ သုတသည် ခြံထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ စိုက်သည်။ ဖခင်၏ စာအုပ်စင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ စာအုပ်များကို ပြန်စီသည်။ သူသည် မြို့ထဲတွင် စာရင်းကိုင်အလုပ်တစ်ခု ရခဲ့သည်။ လစာက ရန်ကုန်မှာလို မများသော်လည်း ညနေတိုင်း အိမ်ပြန်လာပြီး မိခင်နှင့်အတူ ထမင်းစားရခြင်းက သူ့အတွက် အကြီးမားဆုံးသော ချမ်းသာမှု ဖြစ်လာသည်။
သို့သော် ညတိုင်း ဖခင်၏ ဓာတ်ပုံရှေ့တွင် ဖယောင်းတိုင်ထွန်းရင်း သူ စကားပြောမိသည်။ "အဖေ... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်တတ်သည်။
နောင်တဆိုသည်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အရာ မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုနောင်တကို သင်ခန်းစာယူကာ ရှေ့ဆက်ရခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာသည်။
မိုးဦးကျလာပြီ။ မိုးစက်မိုးပေါက်များက သွပ်မိုးပေါ်ကို တဖျောက်ဖျောက် ကျလာသည်။ သုတသည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်ကာ မိုးငေးနေသည်။ တစ်ချိန်က သူ ဤအိမ်မှ ထွက်သွားခဲ့သည့်နေ့မှာလည်း ယခုလို မိုးရွာနေသည့် နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သည်။
"သား... မိုးအေးတယ်၊ အနွေးထည် ဝတ်ထားဦး" မိခင်၏ သတိပေးသံက ငယ်စဉ်ကအတိုင်းပင်။
သုတသည် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဘဝတွင် ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုများထက် ဤကဲ့သို့ သေးငယ်သော ဂရုစိုက်မှုများက ပို၍ တန်ဖိုးရှိကြောင်း သူ ခံစားရသည်။ သူသည် အတိတ်က အမှားများကို ပြင်ဆင်၍ မရနိုင်သော်လည်း၊ ပစ္စုပ္ပန်ကိုမူ အကောင်းဆုံး တည်ဆောက်နိုင်ပြီဟု ယုံကြည်လာသည်။
တစ်နေ့တွင် သုတသည် ဖခင်၏ အသုံးအဆောင်များကြားမှ ဒိုင်ယာရီဟောင်းလေး တစ်အုပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုဒိုင်ယာရီထဲတွင် ဖခင်က သုတ မွေးဖွားချိန်မှစ၍ သူ ထွက်သွားသည့်နေ့အထိ အဖြစ်အပျက်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။
နောက်ဆုံးစာမျက်နှာတွင် ဤသို့ ရေးထားသည်။ "ငါ့သား ပြန်လာတဲ့နေ့မှာ ဒီဒိုင်ယာရီကို ဖတ်ဖြစ်ရင် ငါ ပြောချင်တာက... ငါ မင်းကို တစ်ခါမှ စိတ်မဆိုးခဲ့ဘူး။ မင်းကို ချစ်လွန်းလို့သာ မာန်တင်းခဲ့တာ။ မင်းဟာ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်ယူမှုပဲ"
သုတသည် ဒိုင်ယာရီကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်သည်။ ဖခင်၏ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို သူ ရရှိခဲ့ပြီ။ ဤသည်မှာ သူ ရှာဖွေနေခဲ့သည့် စိတ်၏ ငြိမ်းချမ်းမှုပင် ဖြစ်သည်။
နေရောင်ခြည်သည် သစ်ပင်ကြီးများကြားမှ တစ်ဖန် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ သုတသည် ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အလုပ်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။ ခြံထဲရှိ နှင်းဆီပင်များမှာ အဖူးလေးများ စတင် ဝေဆာနေပြီ။ မိခင်သည် လှေကားရင်းတွင် ထိုင်ကာ ပြုံးလျက် သူ့ကို လှမ်းကြည့်နေသည်။
ဤအိမ်သည် ယခင်ကလို ခြောက်ကပ်မနေတော့။ ဆုံးရှုံးမှုများနှင့် နောင်တများ ရှိခဲ့သော်လည်း၊ ထိုအရာများပေါ်တွင် အခြေခံကာ အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည် တည်ဆောက်ထားသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သုတသည် လမ်းထိပ်သို့ လျှောက်သွားရင်း နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အိမ်ဟောင်းကြီးသည် နောင်တများ၏ အကျဉ်းထောင်မဟုတ်တော့ဘဲ၊ နွေးထွေးသော နားခိုရာ မိဘအိမ်အဖြစ် သူ့ကို ဆက်လက် စောင့်ကြိုနေတော့မည်ဖြစ်သည်။ ဘဝဆိုသည်မှာ အပြန်လမ်းကို ရှာတွေ့သူများအတွက် အမြဲတမ်း လှပနေဆဲပင်။