ယုတ်မာတဲ့ နောက်မယား
ယုတ်မာတဲ့ နောက်မယား
ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နေဝင်ချိန်တွေဟာ ဒီလောက်အေးစက်ပြီး မှောင်မိုက်လိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။ လူ့လောကရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကြားမှာ ကျွန်တော်ဟာ အတွေ့အကြုံရင့်တဲ့ စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်၊ လူပေါင်းစုံကို အကဲခတ်နိုင်တဲ့သူတစ်ယောက်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အချစ်ဆိုတဲ့ မျက်မှောက်မှားမှုအောက်မှာ ကျွန်တော်ဟာ မျက်စိကန်းနေတဲ့ သူတောင်းစားတစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုပြီး သနားစရာကောင်းနေခဲ့မှန်း အခုမှ သိလိုက်ရတော့တယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်ကပေါ့။ ပထမဇနီး ဆုံးပါးသွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်တော့်အိမ်ကြီးဟာ သုသာန်တစ်ခုလို တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေခဲ့တယ်။ တစ်ဦးတည်းသောသမီးလေး သဇင်ကလည်း နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ ကျောင်းတက်နေတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညစာစားပွဲတွေဟာ အမြဲတမ်း အထီးကျန်ခြင်းတွေနဲ့ပဲ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်မှာ နွယ်နွယ် ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို နွေဦးလေပြေလို တိုးဝင်လာခဲ့တယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ထက် အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်လောက် ငယ်ပေမဲ့ သူမရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေ၊ နူးညံ့တဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အိုမင်းရင့်ရော်နေတဲ့ နှလုံးသားကို တစ်ဖန်ပြန်ပြီး နုပျိုစေခဲ့တယ်။
"ကိုကို... လူဆိုတာ တစ်ယောက်တည်း နေလို့မရဘူးလေ။ နွယ် ကိုကို့ကို တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်ပါရစေ"
သူမရဲ့ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ ခုခံနိုင်စွမ်းအားလုံးကို ဖြိုဖျက်ပစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေ၊ အပေါင်းအသင်းတွေက ကန့်ကွက်ကြတယ်။ သမီးလေး သဇင်ကလည်း ဖုန်းထဲကနေ ငိုပြီးတားတယ်။ "ဖေဖေ... အဲဒီမိန်းကလေးကို မယုံပါနဲ့၊ သမီး စိတ်ထဲ တစ်မျိုးကြီးပဲ" တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ နွယ်နွယ့်ကို မြတ်နိုးမိတဲ့စိတ်နဲ့ အားလုံးကို ကျောခိုင်းခဲ့တယ်။ အသက်ကြီးမှ ရူးတဲ့အနှောင်အဖွဲ့က ပိုခိုင်မြဲတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် သက်သေပြခဲ့တာပေါ့။
ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြတယ်။ လက်ထပ်တဲ့နေ့က နွယ်နွယ်ဟာ ကောင်းကင်က နတ်သမီးလေးတစ်ပါးလို လှပနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကုမ္ပဏီရှယ်ယာအချို့နဲ့ အိမ်ခြံမြေအချို့ကို သူမအမည်ပေါက် ပြောင်းပေးလိုက်တဲ့နေ့က သူမ မျက်ရည်ကျပြီး ကျွန်တော့်ကို ဖက်ထားခဲ့တာကို အခုထိ မြင်ယောင်နေသေးတယ်။ အဲဒီမျက်ရည်တွေဟာ တကယ်တော့ ဝမ်းသာလို့ကျတဲ့ မျက်ရည်တွေမဟုတ်ဘဲ သားကောင်ကို ဖမ်းမိလို့ အောင်နိုင်သူရဲ့ အပြုံးကနေ ထွက်လာတဲ့ အရည်တွေမှန်း ကျွန်တော် မရိပ်မိခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ သူမအတွက်တော့ ဘဏ်တိုက်တစ်ခု၊ ဒါမှမဟုတ် လှေကားထစ်တစ်ခုပဲ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ အချစ်ဆိုတာကို ပုံဖော်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်တွေဟာ တကယ်တော့ ကိုယ့်တွင်းကိုယ်တူးနေတဲ့ ဂေါ်ပြားတွေ ဖြစ်နေခဲ့မှန်း
လက်ထပ်ပြီး တစ်နှစ်လောက်အကြာမှာတော့ နွယ်နွယ့်ရဲ့ ပုံစံတွေ စတင်ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ နူးညံ့တဲ့ စကားလုံးတွေအစား အမိန့်ဆန်တဲ့ စကားတွေ၊ အလိုမကျတဲ့ မျက်နှာပေးတွေက အိမ်ထဲမှာ နေရာယူလာတယ်။ သူမက ကုမ္ပဏီရဲ့ ငွေစာရင်းတွေကို စတင်ကိုင်တွယ်ချင်တယ်လို့ ပူဆာလာတယ်။
"ကိုကိုက အသက်ကြီးပြီပဲ။ အနားယူသင့်ပြီလေ။ နွယ်ပဲ အပင်ပန်းခံပါရစေ"
ကျွန်တော်ကလည်း သူမကို ယုံကြည်လွန်းတော့ ကုမ္ပဏီရဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်အားလုံးကို သူမလက်ထဲ အပ်နှင်းလိုက်မိတယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ လောကငရဲဟာ စတင်ခဲ့တာပါပဲ။ သမီးလေး သဇင် ကျောင်းပြီးလို့ မြန်မာပြည်ပြန်လာတဲ့အခါမှာတော့ အိမ်ထဲမှာ စစ်တလင်းဖြစ်တော့တာပဲ။ နွယ်နွယ်က သမီးလေးကို အိမ်ပေါ်မှာ နေစရာမရှိအောင် အမျိုးမျိုး နှိပ်စက်တယ်။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာတော့ ဂရုစိုက်ဟန်ဆောင်ပေမဲ့ ကျွန်တော် မရှိတဲ့အချိန်မှာတော့ သမီးလေးကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေအတွက် ခြိမ်းခြောက်တယ်။
"နင့်အဖေက ငါ့လက်ထဲမှာ။ နင် ဒီအိမ်က ထွက်သွားရင် အကောင်းဆုံးပဲ" လို့ နွယ်နွယ် ပြောခဲ့တာကို သမီးလေးက ငိုပြီး ကျွန်တော့်ကို လာတိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ နွယ်နွယ့်ရဲ့ ချိုသာတဲ့ မျက်နှာဖုံးအောက်မှာပဲ ပုန်းအောင်းနေခဲ့မိတယ်။ "သဇင်ရယ်... နွယ်က အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ သမီးပဲ နားလည်မှုလွဲနေတာနေမှာပါ" လို့ ပြောမိတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စကားက သမီးလေးရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ သမီးလေးဟာ "ဖေဖေ... ဖေဖေ့မျက်စိတွေ ပွင့်လာတဲ့နေ့ကျရင် သမီးဆီကို ပြန်လာခဲ့ပါ။ သမီး ဖေဖေ့ကို စောင့်နေမယ်" လို့ ပြောပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သမီးလေးရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ ဟာခနဲ ဖြစ်သွားပေမဲ့ ဘေးနားမှာ ပြုံးပြီး ဖျောင်းဖျနေတဲ့ နွယ်နွယ့်ကိုပဲ အားကိုးတကြီး ဖက်ထားမိခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော့်အိမ်မှာ ကျွန်တော့်အသွေးအသား မရှိတော့ဘူး။ နွယ်နွယ်နဲ့ သူမ ခေါ်လာတဲ့ "မောင်" ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တယ်။ မောင်ဝင်းဆိုတဲ့ အဲဒီလူကို နွယ်နွယ်က သူမရဲ့ ဝမ်းကွဲမောင်လို့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာ။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကြည့်ပုံတွေ၊ ပြောပုံတွေက မောင်နှမထက် ပိုနေမှန်း ကျွန်တော် ရိပ်မိသင့်ပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားနေတုန်းပဲ။ ဘဝရဲ့ ပြိုလဲမှုတွေက အစပျိုးနေပြီဆိုတာ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျန်းမာရေးကလည်း ဆိုးရွားလာတယ်။ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ မကြာခဏ မူးလဲတာတွေ၊ ရင်ဘတ်အောင့်တာတွေ ဖြစ်လာတယ်။ ဆေးရုံသွားပြဖို့ ပြောတိုင်း နွယ်နွယ်က "ကိုကိုရယ်... ဆေးရုံက ဆရာဝန်တွေက ပိုက်ဆံပဲ မက်တာ။ နွယ် ဝယ်ပေးတဲ့ အားဆေးတွေပဲ သောက်ပါ" ဆိုပြီး တားမြစ်တတ်တယ်။ ကျွန်တော် သောက်နေတဲ့ ဆေးပြားလေးတွေက ကျွန်တော့်ကို အားရှိစေမယ့်အစား ပိုပြီး လေးလံထိုင်းမှိုင်းစေခဲ့မှန်း နောက်မှ သိခဲ့ရတယ်။
စီးပွားရေးပိုင်းမှာလည်း ပြဿနာတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တက်လာတယ်။ ကျွန်တော် တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ကုမ္ပဏီဟာ အကြွေးတွေ နစ်မွန်းနေပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို နွယ်နွယ့်ဆီက မဟုတ်ဘဲ အပြင်လူတွေဆီက ကြားလာရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဏ်အကောင့်ထဲက ငွေတွေဟာလည်း တစ်စစနဲ့ လျော့နည်းလာတယ်။ နွယ်နွယ့်ကို မေးတဲ့အခါတိုင်း သူမက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနဲ့ "ကိုကိုက နွယ့်ကို မယုံဘူးလား။ နွယ်လည်း ကုမ္ပဏီအတွက် သေအောင် ကြိုးစားနေရတာပဲ" လို့ ပြောပြီး ငိုပြတတ်တယ်။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်တော် အိပ်ရာထဲက မထနိုင်တော့ဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက လေးလံနေပြီး စကားပြောဖို့တောင် ခွန်အားမရှိတော့ဘူး။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖုန်းကိုလည်း နွယ်နွယ်က "ကိုကို အနားယူရအောင်" ဆိုပြီး သိမ်းထားလိုက်တယ်။ သမီးလေးဆီက ဖုန်းတွေ လာနေမှာပဲလို့ ကျွန်တော် သိပေမဲ့ ပြန်ဖြေဖို့ လမ်းစမရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်အိမ်ထဲမှာတင် အကျဉ်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ မြင်နေရပေမဲ့ ပြောလို့မရ၊ ကြားနေရပေမဲ့ တားလို့မရတဲ့ ဘဝ။ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ အချစ်က ကျွန်တော့်ကို အရှင်လတ်လတ် သတ်နေခဲ့တာပါ။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ နွယ်နွယ်က ကျွန်တော့်
ဘဝရဲ့ အလှည့်အပြောင်းဆိုတာ ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ။ တစ်နေ့မှာတော့ ရှေ့နေတစ်ယောက်နဲ့အတူ နွယ်နွယ်က ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ကျန်ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံး၊ အခု ကျွန်တော်တို့ နေနေတဲ့ အိမ်ကြီးအပါအဝင် အားလုံးကို သူမဆီ လွှဲပြောင်းပေးဖို့ စာချုပ်တွေမှာ လက်မှတ်ထိုးခိုင်းတော့တယ်။ ကျွန်တော် ငြင်းဆန်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်ရှူစက်လို ဖြစ်နေတဲ့ ဆေးဝါးတွေကို ပြပြီး ခြိမ်းခြောက်တယ်။
"ရှင် လက်မှတ်မထိုးရင် ဒီနေ့ ရှင် သေရမယ်။ လက်မှတ်ထိုးရင်တော့ ရှင် ဆက်နေလို့ရသေးတယ်"
ကျွန်တော် လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်မိတယ်။ အသက်ရှင်ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်အထိ အောက်တန်းကျကျ အရှုံးပေးရမလဲဆိုတာကို သိချင်လို့ပါ။ လက်မှတ်ထိုးပြီးတာနဲ့ နွယ်နွယ့်ရဲ့ မျက်နှာဖုံးဟာ လုံးဝ ကွာကျသွားတော့တယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး တဟားဟား ရယ်မောတော့တယ်။
"ရှင် သိလား... ကျွန်မ ရှင့်ကို ဘာလို့ ဒီလောက် ယုတ်မာနေတာလဲဆိုတာ။ ရှင် မှတ်မိသေးလား... လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ရှင့်ကြောင့် ဘဝပျက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားတဲ့ ဦးကျော်မြင့်ဆိုတဲ့လူကို။ သူဟာ ကျွန်မရဲ့ အဖေပဲ။ ရှင်ကတော့ စီးပွားရေးမှာ ပြိုင်ဘက်ကို နှိပ်ကွပ်တယ်လို့ ထင်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့က ကျွန်မတို့ မိသားစု လမ်းပေါ်ရောက်သွားခဲ့တာ။ အခုတော့ ရှင့်ကို လမ်းပေါ် ရောက်စေရမယ်"
ကျွန်တော် မှင်တက်သွားမိတယ်။ ဦးကျော်မြင့်... ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားရေးပြိုင်ဘက်။ ကျွန်တော် သူ့ကို ဥပဒေကြောင်းအရရော၊ နည်းလမ်းမျိုးစုံနဲ့ပါ ဖိအားပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ ဒီလို သမီးတစ်ယောက်ရှိမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ နွယ်နွယ်ဟာ ကျွန်တော့်ဆီကို ပိုက်ဆံအတွက်တင် ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘဲ ကလဲ့စားချေဖို့ ရောက်လာတာ ဖြစ်နေတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အကြီးမားဆုံး ပါပဲ။
"ရှင် ရှုံးပြီ ဦးနေမင်း။ ရှင့်မှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ ရှင့်သမီးကလည်း ရှင့်ကို မုန်းသွားပြီ။ ရှင့်ကျန်းမာရေးကလည်း သေဖို့ပဲ ကျန်တော့တယ်။ အခု ဒီအိမ်ကနေ ထွက်သွားတော့"
နွယ်နွယ်နဲ့ မောင်ဝင်း (တကယ်တော့ သူမရဲ့ ချစ်သူ) တို့က ကျွန်တော့်ကို တွန်းထုတ်ပြီး အိမ်တံခါးကို ပိတ်လိုက်ကြတယ်။ မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတဲ့ ညမှာ ကျွန်တော်ဟာ လမ်းပေါ်ကို လွင့်စင်သွားခဲ့တယ်။ ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အိမ်ကြီးရှေ့မှာ၊ ကိုယ်တိုင် ဝယ်ပေးခဲ့တဲ့ ကားကြီးတွေကြားမှာ ကျွန်တော်ဟာ အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနဲ့ ဘဝပျက်ခဲ့ရပြီ။
အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ မြို့ပြင်က ဘိုးဘွားရိပ်သာတစ်ခုရဲ့ အစွန်အဖျားမှာ နေထိုင်နေရပါတယ်။ သမီးလေး သဇင်က ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာပြီး ဒီနေရာကို ပို့ပေးခဲ့တာပါ။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်တယ်လို့ ပြောပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ သမီးလေးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်တိုင်း နွယ်နွယ့်ကို ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိုက်မဲမှုတွေက ရင်ဘတ်ကို လာလာဆောင့်နေတုန်းပဲ။
နွယ်နွယ်တို့လည်း သိပ်တော့ မကြာလိုက်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ဆီက မတရားယူထားတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေနဲ့ သူတို့ ပျော်ပျော်ပါးပါး နေကြပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ မောင်ဝင်းဆိုတဲ့ လူက နွယ်နွယ့်ကို ပြန်သစ္စာဖောက်ပြီး ငွေတွေအားလုံး ယူပြီး ထွက်ပြေးသွားတယ်လို့ ကြားရတယ်။ နွယ်နွယ်ဟာလည်း အခုတော့ အမှုပေါင်းစုံနဲ့ ထောင်ထဲမှာလို့ သိရတယ်။ ဝဋ်ဆိုတာ လည်တတ်တယ်ဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဘဝကတော့ ပြန်ပြင်လို့ မရတော့ဘူး။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ညတွေဟာ နောင်တတွေနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးနေရတယ်။ ဖုန်းနံပါတ်ဟောင်းလေးကို ကြည့်ရင်း၊ နွယ်နွယ့်ဆီက လာခဲ့ဖူးတဲ့ "ချစ်တယ်" ဆိုတဲ့ စာသားလေးတွေကို ပြန်ဖတ်ရင်း ကျွန်တော် ပြုံးမိတယ်။ အဲဒီအပြုံးက နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အပြုံးပါ။ လူတစ်ယောက်ကို အကန်းယုံ ယုံမိတဲ့အတွက် ပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့ တန်ဖိုးက ကြီးမားလွန်းပါတယ်။ စီးပွားရေး၊ မိသားစု၊ ဂုဏ်သိက္ခာ... အားလုံးဟာ သဲထဲရေသွန်သလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် အခု ဒီစာကို ရေးနေတာကတော့ ကျွန်တော့်လို အိုကြီးမင်းကြီးတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် အချစ်ကို မျက်စိမှိတ် ယုံကြည်နေသူတွေအတွက်ပါ။ နူးညံ့တဲ့ လက်တွေနောက်မှာ ထက်မြက်တဲ့ ဓားတွေ ပါလာနိုင်တယ်ဆိုတာ သတိထားကြဖို့ပါ။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာကတော့ ရှင်းရှင်းလေးပါ။
"အချစ်ဆိုတာ မျက်စိကန်းတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ ယုံကြည်မှုဆိုတာကတော့ မျက်စိဖွင့်ထားမှ ဖြစ်မယ့်အရာပါ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အတိတ်ကို မသိဘဲ သူ့ရဲ့ အနာဂတ်မှာ ကိုယ့်ဘဝကို ပုံအပ်လိုက်တာဟာ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ်တူးတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။"
ကျွန်တော်ဟာ အခုတော့ အထီးကျန်ခြင်းတွေနဲ့အတူ နေဝင်ချိန်ကို စောင့်စားနေပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားတွေက ကျွန်တော့်ကို တစ်သက်လုံး လိုက်လံနှိပ်စက်နေဦးမှာပါ။ နောင်တဆိုတာ နောင်မှ ရတာ မှန်ပေမဲ့၊ အချို့နောင်တတွေကတော့ ဘဝတစ်ခုလုံးနဲ့ လဲလိုက်ရတဲ့အထိ ပြင်းထန်လွန်းလှပါတယ်။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - သစ္စာရှိတဲ့ အသွေးအသားကို ကျောခိုင်းပြီး၊ လှပတဲ့ အပေါ်ယံ အမွှေးအမျှင်တွေကို ရွေးချယ်မိရင်... တစ်နေ့မှာ အသားကုန်ပြီး အရိုးပဲ ကျန်တော့မယ့် ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။