သူနာပြုမလေးရဲ့ ဘဝအမှန်
သူနာပြုမလေးရဲ့ ဘဝအမှန်
ဆေးရုံစင်္ကြံတစ်လျှောက်မှာ ပိုးသတ်ဆေးနံ့တွေက ခပ်စူးစူး လွင့်ပျံ့နေပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ခြေသံတွေက ကြွေပြားကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တချက်တချက် ပဲ့တင်ထပ်လို့နေတယ်။ အဖြူရောင်ယူနီဖောင်းကို သပ်ရပ်အောင် ဝတ်ဆင်ထားပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ဖုန်မှုန့်တွေ အလိမ်းလိမ်းကပ်နေသလို နောက်ကျိနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ သူနာပြုတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်က လူနာတွေကို ပြုစုဖို့၊ သူတို့ရဲ့ ဝေဒနာတွေကို သက်သာစေဖို့ ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ရဲ့ ဝေဒနာကိုတော့ ဘယ်သူမှ မကုသပေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
"မနှင်း ...
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် သူနာပြုလေးရဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်မ အတွေးစတွေကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ပြုံးပြလိုက်ပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးက နှုတ်ခမ်းဖျားတင် တင်ကျန်နေခဲ့တာပါ။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်က ဝန်ဆောင်မှုပေးရတာတင်မကဘူး၊ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ဖုံးကွယ်တတ်ဖို့လည်း လိုအပ်ပါတယ်။ ကျွန်မဟာ ဒီဆေးရုံကြီးမှာ လူချစ်လူခင်ပေါတဲ့၊ အလုပ်ကြိုးစားတဲ့ သူနာပြုတစ်ယောက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပုံရိပ်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အတ္တတွေ၊ မာနတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ နံရံတစ်ခု ရှိနေတာကို ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြဘူး။
ညဘက် ဂျူတီဆင်းနေတုန်း ဖုန်းတုန်ခါလာတယ်။ မြင်လိုက်ရတဲ့ အမည်က "အမေ"။ ကျွန်မ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချလိုက်မိတယ်။ အမေက ရွာမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ မြို့တက်ပြီး သူနာပြုဖြစ်လာကတည်းက အမေ့ဆီကို ပိုက်ဆံပုံမှန်ပို့ပေးခဲ့ပေမဲ့ လူကိုယ်တိုင် ပြန်တာကတော့ တစ်နှစ်မှာ တစ်ခေါက်တောင် မပြည့်ချင်တော့ဘူး။
"ဟဲလို အမေ ... သမီး အလုပ်ရှုပ်နေတယ်၊ နောက်မှ ပြန်ခေါ်လိုက်မယ်နော်"
"အေးပါ သမီးရယ် ... အမေက ဒီအတိုင်း သတိရလို့ပါ၊ နေကောင်းတယ်မလား"
အမေ့အသံက အရင်ကထက် ပိုပြီး တိမ်ဝင်နေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတာက ဆေးရုံက လူနာတွေထက်၊ အမေ့ထက် ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ကျွန်မထင်ထားတဲ့ "ကောင်းထက်" ပါ။ ကောင်းထက်က မြို့ပေါ်က ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက ဆင်းသက်လာသူ၊ ကျွန်မရဲ့ ရည်းစားပေါ့။ သူနဲ့ သူ့မိသားစုရှေ့မှာ ကျွန်မဟာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့၊ မိဘကို ကောင်းကောင်းထားနိုင်တဲ့ မြို့ပြအမျိုးသမီးတစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားခဲ့တာ။
"သမီး ... အမေ နည်းနည်း"
"အမေရယ် ... သမီး လူနာကြည့်နေရလို့ပါဆို၊ ဒါပဲနော်"
ဖုန်းကို အမြန်ချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေ တုန်ယင်နေတာကို တစ်ဖက်က လူနာက သတိထားမိသွားမလားဆိုပြီး စိတ်ပူနေခဲ့သေးတာ။ ကျွန်မဟာ သူစိမ်းတွေရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားနေပေမဲ့ ကိုယ့်အမေရဲ့ အသံထဲက နာကျင်မှုကိုတော့ နားမထောင်ချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတ္တက ကျွန်မကို မျက်စိကွယ်စေခဲ့တာ အဲဒီအချိန်က မသိခဲ့ဘူး။
တစ်ပတ်လောက်ကြာတော့ ကောင်းထက်ရဲ့ မိဘတွေနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ ဖိတ်ကြားခြင်း ခံရတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မဘဝအတွက် အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုလို့ ယုံကြည်ထားခဲ့တာ။ ကျွန်မ အကောင်းဆုံး အဝတ်အစားတွေကို ရွေးချယ်တယ်၊ အလှဆုံး ပြင်ဆင်တယ်။ ကောင်းထက်ရဲ့ အမေက ဂုဏ်ပကာသနကို အလွန်မက်မောသူဆိုတာ သိထားတော့ ကျွန်မရဲ့ မိသားစုနောက်ခံကို လှပအောင် ဖန်တီးခဲ့ရတယ်။ အမေဟာ ရွာမှာ တောင်ယာလုပ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘဲ၊ အငြိမ်းစား ကျောင်းဆရာမကြီး တစ်ယောက်လိုလို၊ ဂုဏ်သရေရှိ အမျိုးသမီးကြီး တစ်ယောက်လိုလို လိမ်ညာပြောဆိုခဲ့မိတယ်။
အဲဒီညစာစားပွဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းက ထပ်ခါတလဲလဲ မြည်နေခဲ့တယ်။ အမေ့ဆီကပါ။ ကျွန်မ စားပွဲအောက်မှာ ဖုန်းကို ခါးခါးသီးသီး ပိတ်လိုက်မိတယ်။ "ဘာလို့ အခုမှ လာခေါ်နေတာလဲ" ဆိုတဲ့ ဒေါသက ရင်ထဲမှာ ပြည့်လျှံနေခဲ့တယ်။ ကောင်းထက်ရဲ့ အမေက ကျွန်မကို ပြုံးကြည့်ရင်း မေးတယ်။
"နှင်းရဲ့ မိဘတွေက ကျန်းမာရေးကောင်းကြတယ်မလား၊ အန်တီတို့ တစ်နေ့ကျရင် လူကြီးချင်းတွေ့ရမှာဆိုတော့"
"ဟုတ် ... ဟုတ်ကဲ့ အန်တီ၊ အမေက ကျန်းမာပါတယ်၊ အခုတောင် ခရီးထွက်နေလို့ပါ"
ကျွန်မရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက အလိုအလျောက် လိမ်ညာနေခဲ့တယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်ချက်တစ်ချက် စစ်ခနဲ နာကျင်ပေမဲ့ ရှေ့မှာ မြင်နေရတဲ့ ရွှေရောင်တောက်တောက် ဘဝသစ်ကို လက်လွှတ်မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီညက အမေ့ဆီက မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင် ဝင်လာတယ်။
"သမီး ... အမေ ဗိုက်ထဲက သိပ်နာနေလို့၊ ဖြစ်နိုင်ရင် တစ်ချက်လောက် ပြန်လာခဲ့ပါလား"
ကျွန်မ အဲဒီစာကို ဖတ်ပြီး ခဏတော့ တန့်သွားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ရက်မှာ ခွဲစိတ်ခန်း ဂျူတီရှိတာရယ်၊ ကောင်းထက်နဲ့ ချိန်းထားတာတွေရယ်ကို စဉ်းစားပြီး "အမေကလည်း အပိုတွေ လုပ်နေပြန်ပြီ၊ ပိုက်ဆံပို့ပေးလိုက်ရင် ဆေးခန်းသွားပြမှာပေါ့" လို့ပဲ တွေးလိုက်တယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းပြန်မခေါ်ခဲ့ဘူး။ စာလည်း ပြန်မရေးခဲ့ဘူး။ အဲဒီ "" ပြနေတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျလေးက အမေ့အတွက် နောက်ဆုံး မြင်တွေ့ရမယ့် ကျွန်မရဲ့ အမှတ်အသား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး။
ကျွန်မဟာ သူနာပြုတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဝေဒနာရှင်တွေကို ရာနဲ့ချီ ပြုစုခဲ့ပေမဲ့၊ ကိုယ့်ကို မွေးထားတဲ့ အမေ အကူအညီတောင်းတာကိုတော့ အလုပ်ရှုပ်တယ်ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေနဲ့ တွန်းထုတ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အမေက အမြဲတမ်း ရှိနေမယ့်သူ၊ နောက်မှ ချော့လိုက်ရင် ရမယ့်သူလို့ သတ်မှတ်ထားခဲ့တာ။ အဲဒီ အမှားက ကျွန်မဘဝကို ဘယ်လောက်အထိ ချောက်ထဲတွန်းချမလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့တာ တကယ်ကို မိုက်မဲလွန်းလို့ပါပဲ။
ရက်အနည်းငယ် ကြာသွားတယ်။ အမေ့ဆီက ဖုန်းလုံးဝ မလာတော့ဘူး။ အစကတော့ အလုပ်ရှုပ်လို့ သတိမထားမိပေမဲ့၊ နောက်ပိုင်းမှာ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလို ခံစားလာရတယ်။ ဆေးရုံမှာ လူနာတွေကို ဆေးတိုက်ရင်း၊ ပတ်တီးလဲပေးရင်း ကျွန်မ စိတ်တွေ လွင့်နေခဲ့တယ်။
ကျွန်မ အမေ့ဆီ ဖုန်းပြန်ခေါ်တယ်။ မကိုင်ဘူး။ တစ်ခါခေါ်တယ်၊ နှစ်ခါခေါ်တယ်၊ သုံးခါခေါ်တယ်။ "စက်ပိတ်ထားပါသည်" ဆိုတဲ့ အသံပဲ ကြားနေရတယ်။ ကျွန်မ ရင်တွေ ခုန်လာတယ်။ စိုးရိမ်စိတ်က တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာတယ်။ အမေက ဘယ်တုန်းကမှ ဖုန်းမပိတ်ထားတတ်ဘူး။ ကျွန်မ ပို့ထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို အမေ ထုတ်ရဲ့လား သိချင်လို့ ဘဏ်ကို ဖုန်းဆက်မေးကြည့်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်ကတည်းက ပိုက်ဆံတွေက အကောင့်ထဲမှာ ဒီအတိုင်း ရှိနေသေးတယ်လို့ သိရတယ်။
အဲဒီညက ကျွန်မ အိပ်လို့မရဘူး။ အိပ်မက်ထဲမှာ အမေက အမှောင်ထဲမှာ ထိုင်ပြီး ကျွန်မကို ကြည့်နေတယ်။ အမေ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့လို့။ အမေ ဘာမှမပြောဘူး၊ လက်ညှိုးလေးနဲ့ပဲ ကျွန်မကို လှမ်းပြနေတယ်။ ကျွန်မ လန့်နိုးလာတော့ ချွေးတွေ ပျံနေခဲ့ပြီ။ နောက်နေ့ မနက်မှာပဲ ကျွန်မ ဆေးရုံကို ခွင့်တိုင်လိုက်တယ်။ ကောင်းထက်ကိုတော့ အရေးကြီးကိစ္စရှိလို့ ခဏသွားမယ်လို့ပဲ ပြောခဲ့တယ်။ သူကတော့ ဘာမှ သိပ်မမေးပါဘူး။
ရွာကို ပြန်တဲ့လမ်းက အရင်ကထက် ပိုရှည်လျားနေသလိုပဲ။ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း ကျွန်မရဲ့ လက်တွေက အငြိမ်မနေနိုင်ဘူး။ "အမေ ဘာမှမဖြစ်ပါစေနဲ့၊ အမေ နေကောင်းနေပါစေ" လို့ တတွတ်တွတ် ဆုတောင်းနေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ မကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို ခံစားနေရတယ်။ ရွာထိပ်ကို ရောက်တော့ နေဝင်ရီတရော အချိန်ရှိပြီ။ ရွာက ငြိမ်သက်နေတယ်။ ကျွန်မတို့ အိမ်လေးဆီကို ပြေးသွားမိတယ်။
အိမ်ရှေ့မှာ လူအချို့ ရှိနေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေ မခိုင်တော့ဘူး။ အိမ်ရှေ့မှာ အဖြူရောင် အလံလေးတွေ စိုက်ထားတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ နှလုံးသားထဲမှာ အပ်နဲ့ အထိုးခံလိုက်ရသလို စူးစူးရှရှ နာကျင်သွားရတယ်။ မဟုတ်ဘူး ... အမေ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ အမေ မဟုတ်ပါစေနဲ့။
ကျွန်မ အိမ်ထဲကို ဝင်သွားတဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတာက အေးစက်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို အဖြူရောင် ပိတ်စနဲ့ အုပ်ထားတာပဲ။ ဘေးနားမှာ အိမ်နီးချင်း ဒေါ်လေးမြက ငိုနေတယ်။ ကျွန်မကို မြင်တော့ သူက မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကျွန်မဆီ လျှောက်လာတယ်။
"နှင်းရယ် ... ညည်း နောက်ကျသွားပြီ။ ညည်းအမေက ညည်းကို မျှော်ရင်းနဲ့ပဲ ထွက်သွားတာ"
ကျွန်မ ဘာစကားမှ မပြောနိုင်တော့ဘူး။ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး အမေ့ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ဖက်ထားမိတယ်။ အေးစက်နေလိုက်တာ။ အမေ အသက်ရှိစဉ်တုန်းက ဒီခြေထောက်တွေကို ကျွန်မ တစ်ခါမှ ဆုပ်နယ်မပေးခဲ့မိဘူး။ သူနာပြုတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူစိမ်းတွေရဲ့ ခြေလက်တွေကို ပြုစုပေးခဲ့ပေမဲ့ ကိုယ့်အမေကိုတော့ အဝေးကနေပဲ ပိုက်ဆံနဲ့ ပစ်ပေါက်ခဲ့မိတာ။
"အမေ ... အမေ ... သမီး ပြန်လာပြီလေ။ အမေ ရဲ့ ... သမီးကို ထကြည့်ပါဦး"
ကျွန်မရဲ့ အော်ဟစ်ငိုယိုသံတွေက အိမ်လေးထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေက ပြန်မထူးတော့ဘူး။ ဒေါ်လေးမြက ကျွန်မလက်ထဲကို ပါဆယ်ထုတ်လေးတစ်ခု ထည့်ပေးတယ်။
"ဒါ ညည်းအမေ မသေခင်က ငါ့ကို အပ်သွားတာ။ ညည်းပြန်လာရင် ပေးလိုက်ပါတဲ့။ ပြီးတော့ ... ညည်းကို အလုပ်မရှုပ်စေချင်လို့ သူနေမကောင်းတာကို အတင်းမပြောခိုင်းဘူး။ ညည်း မြို့မှာ ဂုဏ်တက်နေတာကို သူက ကြားပြီး ဝမ်းသာနေတာ"
ကျွန်မ အဲဒီပါဆယ်ထုတ်လေးကို တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အထဲမှာ ရှိနေတာက ကျွန်မ လစဉ် ပို့ပေးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အထပ်လိုက်ပဲ။ တစ်ပြားမှ မသုံးထားဘူး။ ပြီးတော့ စာအုပ်အဟောင်းလေး တစ်အုပ်။ အဲဒါ အမေ့ရဲ့ ဒိုင်ယာရီပေါ့။ အထဲမှာ အမေ ရေးထားတဲ့ စာတွေက ကျွန်မကို သတ်နေသလိုပဲ။
"သမီးလေးက မြို့မှာ သူနာပြုမလေး ဖြစ်နေပြီ။ ငါ့သမီးလေး ပင်ပန်းမှာစိုးလို့ ငါ အောင့်ထားရမယ်။ ဗိုက်ထဲက နာတာကတော့ မခံမရပ်နိုင်အောင်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သမီးဆီ ဖုန်းဆက်ရင် သမီး စိတ်ညစ်သွားလိမ့်မယ်။ သမီးက လူနာတွေကို ကယ်နေရတာဆိုတော့ ငါ့ကြောင့် အာရုံမနောက်စေချင်ဘူး။ ဒီပိုက်ဆံတွေကို သမီး မင်္ဂလာဆောင်ရင် ပြန်ပေးဖို့ ငါ စုထားတယ်။ ငါ့သမီးလေး သူဌေးကတော် ဖြစ်တော့မှာဆိုတော့ အမေက ဂုဏ်ငယ်လို့ မဖြစ်ဘူးလေ။"
: ကျွန်မ အမေ့ကို လိမ်ညာနေတယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားက အမေက ကျွန်မ လိမ်နေတာကို သိပြီးသားပါ။ ကျွန်မရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုတွေကို အမေက သိသိကြီးနဲ့ ဖုံးကွယ်ပေးခဲ့တာ။ ကျွန်မ ကောင်းထက်တို့ မိသားစုကို ပြောခဲ့တဲ့ လိမ်ညာမှုတွေကို အမေက ရွာထဲမှာ ကြားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် သူဟာ ရွာထဲမှာ အထီးကျန်စွာနဲ့ပဲ အားလုံးကို ဖုံးကွယ်ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့တာ။ သူနာပြုတစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့ ကျွန်မက အမေ ကင်ဆာဝေဒနာ ခံစားနေရတာကိုတောင် ဖုန်းထဲက အသံကို ကြားရုံနဲ့ မသိခဲ့တာ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်ပါပဲ။
အမေ့ရဲ့ ဈာပနပြီးတော့ ကျွန်မ အိမ်လေးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ အိမ်က ခြောက်ကပ်လို့။ အမေ သုံးခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေကို ကိုင်ကြည့်ရင်း ကျွန်မရဲ့ နောင်တတွေက မြစ်တစ်စင်းလို စီးဆင်းနေတယ်။ ကောင်းထက်ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။
"နှင်း ... မင်း ဘယ်မှာလဲ၊ အမေက မင်းကို မေးနေတယ်၊ မနက်ဖြန် ပွဲတစ်ခုရှိတာ မမေ့နဲ့လေ"
ကျွန်မ ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိတယ်။ အဲဒီ "ပွဲ" တွေ၊ အဲဒီ "ဂုဏ်" တွေက အခုတော့ ဘာမှ တန်ဖိုးမရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ ဘာကို ရှာဖွေနေခဲ့တာလဲ။ အမေ့အသက်နဲ့ လဲပြီး ရလာမယ့် ဂုဏ်ဒြပ်ကိုလား။
"ကျွန်မ မလာတော့ဘူး ကောင်းထက်။ ပြီးတော့ ... ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲရအောင်။ ရှင့်ကို ကျွန်မ ပြောခဲ့သမျှ အားလုံးက အလိမ်အညာတွေပဲ။ ကျွန်မ အမေက ကျောင်းဆရာမ မဟုတ်ဘူး၊ တောင်ယာလုပ်တဲ့ အလုပ်သမားတစ်ယောက်ပဲ။ အခု အမေ မရှိတော့ဘူး ... ကျွန်မလည်း အဲဒီ အလိမ်အညာတွေထဲမှာ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး"
ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဆင်းကတ်ကို ထုတ်ပြီး ချိုးပစ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝအမှန်က ဒီရွာလေးမှာပဲ ရှိခဲ့တာပါ။ ကျွန်မဟာ လူနာပေါင်းများစွာကို ပြုစုခဲ့တဲ့ သူနာပြုတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့၊ အချစ်ဆုံးသူကိုတော့ အချိန်မပေးနိုင်ခဲ့တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပါ။
ကျွန်မ အမေ့ရဲ့ အုတ်ဂူလေး ရှေ့မှာ ထိုင်နေမိတယ်။ လေအေးလေး တစ်ချက် ဝေ့တိုက်သွားတယ်။ အမေ ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ့မလား။ ပြင်ဆင်လို့ မရတော့တဲ့ အမှားတွေအတွက် နောင်တဆိုတာ တကယ်တော့ အလွန်ခါးသီးတဲ့ ဆေးတစ်ခွက်ပါပဲ။ ကျွန်မ သူနာပြု ယူနီဖောင်းကို ပြန်ကြည့်မိတယ်။ အဖြူရောင်ဆိုတာ သန့်ရှင်းခြင်းလို့ ဆိုပေမဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ ယူနီဖောင်းမှာတော့ အမေ့ရဲ့ မျက်ရည်တွေနဲ့ နောင်တတွေ စွန်းထင်နေခဲ့ပြီ။
ဘဝဆိုတာ နောက်ကျမှ နားလည်တတ်တဲ့ သင်ခန်းစာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အချို့သင်ခန်းစာတွေကတော့ ပြန်ပြင်ဖို့ အခွင့်အရေး မပေးဘဲ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုသွားတတ်ကြတယ်။ ကျွန်မဟာ သူနာပြုမလေး တစ်ယောက်ပါ ... ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်နှလုံးသားရဲ့ ဒဏ်ရာကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ကုသနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
သင်ခန်းစာ - မိဘဆိုတာ အမြဲတမ်း ရှိနေမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး။ မရှိတော့တဲ့ အချိန်မှ ပေးဆပ်မယ့် ဂရုစိုက်မှုထက်၊ ရှိနေစဉ်မှာ ပေးတဲ့ အချိန်တစ်မိနစ်က ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိပါတယ်။ ပိုက်ဆံနဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်ဆိုတာ ရှာရင် ရနိုင်ပေမဲ့၊ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ မိဘကိုတော့ ဘယ်အရာနဲ့မှ ပြန်ဝယ်လို့ မရနိုင်ပါဘူး။