မရိုးသားသည့် ပထွေး
မရိုးသားသည့် ပထွေး
(အပိုင်း - )
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့် ညနေခင်းတစ်ခု၏ မှောင်ရီပျိုးစအချိန်တွင် မေသက် တစ်ယောက် အိမ်ခန်းထဲ၌ စာအုပ်တစ်အုပ်နှင့် ငြိမ်သက်နေမိသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ တိုးဝင်လာသော လေအေးများက သူမ၏ ပုခုံးသားလေးများကို စိမ့်တက်သွားစေသော်လည်း အခန်းပြင်မှ ကြားနေရသည့် ခြေသံ ခပ်ဖွဖွကြောင့် သူမ၏ ရင်ခုန်သံမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်နေခဲ့သည်။ ထိုခြေသံကို သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။ လေးလံသော်လည်း နူးညံ့ဟန်ဆောင်ထားသည့်၊ တည်ငြိမ်သော်လည်း လျှို့ဝှက်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ဦးမင်းခေါင်၏ ခြေသံပင် ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ဖခင်ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်မြတ်နိုးက ဦးမင်းခေါင်ကို အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဦးမင်းခေါင်သည် အပြင်ပန်းတွင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး စကားကို ချိုသာစွာ ပြောတတ်သူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း ဒေါ်မြတ်နိုးကို ကံကောင်းသူဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ သို့သော် ထိုအပေါ်ယံ ရွှေရောင်အရည်အသွေးများအောက်တွင် မည်သူမျှ မမြင်နိုင်သည့် ရွံရှာဖွယ်ရာ အကြည့်များနှင့် မရိုးသားသည့် စိတ်အကြံများ ရှိနေသည်ကို မေသက်တစ်ယောက်သာ သိရှိခဲ့သည်။
"သမီး... စာဖတ်နေတာလား"
တံခါးဝမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် မေသက် ကိုယ်လေး တုန်တက်သွားသည်။ စာအုပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့ တံခါးဘောင်ကို မှီရပ်ကာ ပြုံးကြည့်နေသော ဦးမင်းခေါင်။ သူ့မျက်လုံးများက မေသက်၏ မျက်နှာတွင် မရပ်တန့်ဘဲ လည်တိုင်နှင့် ဝတ်ဆင်ထားသည့် အိမ်နေရင်း အင်္ကျီပါးလေးပေါ်သို့ နိမ့်ဆင်းသွားသည်။ မေသက် ရင်ထဲတွင် ပူလောင်သွားပြီး ကိုယ်ကို အနည်းငယ် မသိမသာ ရွှေ့လိုက်မိသည်။
"ဟုတ်ကဲ့... ဖတ်နေတယ်" ဟု သူမက တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဦးမင်းခေါင်က အခန်းထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်လာသည်။ သူ နီးကပ်လာလေလေ၊ သူ၏ ကိုယ်နံ့နှင့် စီးကရက်နံ့ ရောယှက်နေသည့် အနံ့ဆိုးက မေသက်၏ အသက်ရှူလမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လာလေလေ ဖြစ်သည်။ သူက စားပွဲပေါ်ရှိ ရေခွက်ကို လှမ်းယူဟန်ဖြင့် မေသက်၏ လက်မောင်းကို မသိမသာ ပွတ်တိုက်သွားသည်။ ထိုအထိအတွေ့က ရေနွေးပူနှင့် လောင်လိုက်သလို မေသက်ကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။
"သမီး အမေကတော့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေတုန်းပဲ။ အိမ်မှာက သမီးနဲ့ ဦးလေးပဲ ရှိတာဆိုတော့ စကားလေး ဘာလေး ပြောရအောင်ပါ"
သူ၏ အသံက နူးညံ့နေသော်လည်း ထိုအသံထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော တဏှာရိပ်များက မေသက်ကို အော့နှလုံးနာစေသည်။ မေသက်က စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ "သမီး ဗိုက်ဆာလို့ အမေ့ဆီ သွားကူလိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောကာ သူ့ကို ရှောင်ထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဦးမင်းခေါင်က လမ်းကို ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။
"နေဦးလေ... အလျင်လိုလှချည်လား။ ဦးလေးက သမီးအတွက် လက်ဆောင်လေး တစ်ခု ဝယ်လာတာ"
သူက အိတ်ကပ်ထဲမှ သေးငယ်သော ဘူးလေးတစ်ဘူးကို ထုတ်ပြသည်။ ထိုဘူးလေးထဲတွင် တောက်ပနေသော ရွှေဆွဲကြိုးလေး တစ်မျှင် ရှိနေသည်။ မေသက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း စိတ်ဝင်စားမှု မရှိ။ သူမ သိနေသည်မှာ ထိုလက်ဆောင်များသည် အဖိုးအခ မဲ့သည်မဟုတ်ဘဲ နောက်ကွယ်တွင် သူမ၏ သိက္ခာကို အလဲအလှယ် လုပ်ရန် ကြိုးစားသည့် ငါးမျှားချိတ်များသာ ဖြစ်ကြောင်းပင်။
"မလိုချင်ပါဘူး... ဦးလေးပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ"
"သမီးကလည်း... ဦးလေးက စေတနာနဲ့ ပေးတာပါ။ သမီးလေး လှလှပပ ဝတ်ထားတာကို မြင်ချင်လို့"
သူက ပြောရင်း မေသက်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ လက်တင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ မေသက်က ရှောင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးချင်း တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ရှိနေသော်လည်း ရုန်းကန်လိုသည့် ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ကလည်း အထင်အရှား ရှိနေသည်။
"ဦးလေး... အမေ သိရင် မကောင်းဘူးနော်။ ကျွန်မကို အခုလို လာမထိပါနဲ့"
ဦးမင်းခေါင်၏ မျက်နှာက ခဏချင်း ပျက်ယွင်းသွားပြီးနောက် ပြန်လည် ပြုံးယောင်သန်းလိုက်သည်။ "အမေ သိမှာကို ကြောက်နေတာလား။ အမေက ဦးလေးကို အရမ်းယုံတာ သမီးလည်း သိတာပဲ။ သမီး ဘာပြောပြော သူက ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့... ဦးလေးက သမီးကို သမီးအရင်း တစ်ယောက်လို ချစ်တာပါ"
'သမီးအရင်း' ဟူသော စကားလုံးက မေသက်၏ နားထဲတွင် ကလိထိုးသလို ခံစားရသည်။ သူ၏ အကြည့်များက မည်သည့်အခါကမျှ ဖခင်တစ်ဦး၏ မေတ္တာမျိုး မရှိခဲ့သည်ကို သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။ ထိုအချိန်တွင် အိမ်ရှေ့မှ ဒေါ်မြတ်နိုး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"မောင်... ဘယ်မှာလဲ။ ထမင်းစားရအောင်လေ"
ဦးမင်းခေါင်က မေသက်ကို တစ်ချက် မျက်စိမှိတ်ပြကာ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။ မေသက် တစ်ယောက်တည်း အခန်းထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ မိုးစက်များက မှန်ချပ်ပေါ်သို့ တဖြဖြ ရိုက်ခတ်နေသည်။ သူမ၏ ဘဝသည်လည်း ထိုမှန်ချပ်နောက်ကွယ်က မှောင်မိုက်နေသော ညကဲ့သို့ပင် လုံခြုံမှု ကင်းမဲ့နေသလို ခံစားရသည်။
အမှန်တရားကို အမေ့အား ပြောပြရန် သူမ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် အမေက ဦးမင်းခေါင်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ကိုးကွယ်နေသည်မှာ မေသက်ကို နှုတ်ဆိတ်သွားစေသည်။ အိမ်ဆိုသည်မှာ အေးချမ်းရာ အရပ်ဖြစ်သင့်သော်လည်း ယခုတော့ မေသက်အတွက် ထိုအိမ်သည် မရိုးသားသည့် ပထွေး၏ ထောင်ချောက်တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။
(အပိုင်း - )
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် နေရောင်ခြည်က သစ်ရွက်များကြားမှ တိုးဝင်လာသော်လည်း မေသက်၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ မှောင်မိုက်နေဆဲပင်။ ညက အိပ်မက်ဆိုးများကြောင့် သူမ မျက်လုံးများ မို့အစ်နေသည်။ ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်နေသော အမေနှင့် ဦးမင်းခေါင်တို့ကို ကြည့်ရင်း သူမ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်မိသည်။
"မေသက်... နေမကောင်းဘူးလား သမီး။ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး" ဟု ဒေါ်မြတ်နိုးက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။
"ညက မိုးသံကြောင့် အိပ်မပျော်လို့ပါ အမေ" ဟု သူမက လိမ်ညာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
ဦးမင်းခေါင်က ကော်ဖီကို တစိမ့်စိမ့် သောက်ရင်း မေသက်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်နေသည်။ "သမီးက စာတွေ အရမ်းဖတ်လို့ နေမှာပါ။ အနားယူဦးမှပေါ့။ ဒီနေ့ ဦးလေး မြို့ထဲသွားစရာ ရှိတယ်။ သမီး လိုက်ခဲ့မလား၊ လိုချင်တာ ဝယ်ပေးမယ်"
"မလိုက်တော့ဘူး... သမီး အိမ်မှာပဲ နေမယ်" ဟု သူမက အမြန် ငြင်းလိုက်သည်။
"လိုက်သွားလေ သမီးရဲ့။ အိမ်မှာချည်း အောင်းမနေနဲ့။ မောင်ကလည်း သမီးကို လိုက်ပို့ချင်ရှာတာ" ဒေါ်မြတ်နိုးက ဝင်ပြောသည်။
မေသက်၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောပြွမ်းလာသည်။ အမေသည် မည်မျှပင် ရိုးအသနည်း။ မိမိ၏ သမီးကို ကျားပါးစပ်ထဲသို့ တွန်းပို့နေသည်ကို သူမ မသိလေရော့သလား။ မေသက်သည် ဘာမှ ဆက်မပြောဘဲ ထမင်းဝိုင်းမှ ထထွက်ခဲ့သည်။
သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ တံခါးကို အတွင်းမှ ဂျက်ထိုးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော လုံခြုံမှု ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုလုံခြုံမှုက မည်မျှ ကြာရှည်ခံမည်နည်း။ ဦးမင်းခေါင်၏ အကြံအစည်များက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို ရဲတင်းလာသည်ကို သူမ သတိထားမိသည်။
ညနေစောင်းတွင် ဒေါ်မြတ်နိုးက အိမ်နီးချင်း အသုဘအိမ်သို့ ကူညီရန် ထွက်သွားသည်။ အိမ်ထဲတွင် မေသက်နှင့် ဦးမင်းခေါင် နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်သည်။ မေသက်က အခန်းထဲမှ မထွက်ဘဲ အောင်းနေသော်လည်း ဗိုက်ဆာလာသဖြင့် ရေသောက်ရန် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ရေသောက်နေစဉ် နောက်မှ သိုင်းဖက်လိုက်သော လက်တစ်စုံကြောင့် မေသက် လန့်အော်မိတော့သည်။
"အမေ... အမေရေ..."
ဦးမင်းခေါင်က သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အတင်းပိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက အရူးအမူး ဖြစ်နေသည့်အလား နီမြန်းနေသည်။
"တိတ်တိတ်နေစမ်း... မင်းအမေ မရှိဘူး။ ငါ့ကို မရုန်းနဲ့ မေသက်။ မင်းကို ငါ ဘယ်လောက် ချစ်လဲဆိုတာ မင်း သိပါတယ်။ မင်း အမေထက် မင်းကို ငါ ပိုလိုချင်တာ"
မေသက် အတင်းရုန်းကန်သည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များဖြင့် သူ့ကို ကန်ကျောက်သည်။ လက်သည်းများဖြင့် သူ၏ လက်မောင်းကို ကုတ်ခြစ်ပစ်သည်။
"လွှတ်... လွှတ်စမ်း... လူယုတ်မာကြီး"
မေသက်၏ ရုန်းကန်မှုကြောင့် ဦးမင်းခေါင်က အနည်းငယ် လွတ်သွားစဉ် သူမက မီးဖိုချောင်မှ ဓားတစ်ချောင်းကို ဆွဲယူလိုက်သည်။
"လာခဲ့ကြည့်... ရှင် ရှေ့တိုးလာရင် ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမှာ ဒါမှမဟုတ် ရှင့်ကို သတ်မှာ"
မေသက်၏ တုန်ရီနေသော လက်များနှင့် စူးရှသော မျက်လုံးများကြောင့် ဦးမင်းခေါင် ခဏ တန့်သွားသည်။ သူက ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ထိုရယ်သံတွင် တုန်လှုပ်မှု အချို့ ပါဝင်နေသည်။
"ကဲပါ... အေးအေးဆေးဆေးပါ။ ဦးလေးက စတာပါ။ သမီးကလည်း စိတ်ကြီးလိုက်တာ"
သူက လက်ကို မြှောက်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ရှုံးနိမ့်သွားသူတစ်ဦး၏ အငြိုးအတေးများ ပြည့်နှက်နေသည်။
"ဒီနေ့တော့ မင်း လွတ်သွားမယ် မေသက်။ ဒါပေမဲ့ မင်းအမေက ငါ့လက်ထဲမှာပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့"
သူ ထွက်သွားပြီးနောက် မေသက် ဓားကို ကိုင်ထားရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပုံရက် လဲကျသွားသည်။ ငိုသံကို အောင့်ထားသော်လည်း မျက်ရည်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ တောက်လျှောက် စီးကျလာသည်။ သူမ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ အမေ့ကို ဘယ်လို ကယ်တင်ရမည်နည်း။ မရိုးသားသည့် ပထွေး၏ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်လှသော အမှန်တရားကို မည်သို့ ဖွင့်ချရမည်နည်း။
(အပိုင်း - မှ အပိုင်း - အထိ ပိုမို ရင်ခုန်စရာကောင်းသော အလှည့်အပြောင်းများ၊ အမေဖြစ်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရမှုများ၊ ဦးမင်းခေါင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖော်ထုတ်ပုံနှင့် နောက်ဆုံးတွင် မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ သိက္ခာကို မည်သို့ ကာကွယ်သွားသည်ကို ဆက်လက် ရေးသားဖော်ပြသွားပါမည်။)