အဖေခေါ်စရာမရှိသော ကလေး
အဖေခေါ်စရာမရှိသော ကလေး
မိုးစက်တို့သည် သွပ်မိုးပေါ်သို့ စည်းချက်မညီဘဲ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းနေကြသည်။ အတန်းထဲတွင် ဆရာမ၏ မြေဖြူသံသည် ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်၌ တဂျောက်ဂျောက် မြည်နေ၏။ အသက် နှစ်အရွယ် မောင်အောင်သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က ရေတင်နေသော မြေကွက်လပ်ကို ငေးကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် လေးလံသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။ ယနေ့သည် ကျောင်းအပ်နှံရေး ရက်သတ္တပတ်၏ နောက်ဆုံးနေ့ ဖြစ်သလို၊ ကျောင်းသားမှတ်တမ်းများ ဖြည့်စွက်ရမည့်နေ့လည်း ဖြစ်သည်။
"ကဲ... အားလုံးပဲ ကိုယ့်ရဲ့ မိဘအမည် နေရာမှာ အဖေနဲ့ အမေ နာမည်တွေကို သေချာဖြည့်ကြပါ။ အဖေ မရှိတဲ့သူတွေကတော့..." ဆရာမ၏ စကားသံသည် မောင်အောင့် နားထဲတွင် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "အဖေ မရှိတဲ့သူ" ဆိုသည့် စကားလုံးက သူ့ရင်ဝကို ဆောင့်ကန်လိုက်သလိုပင်။ သူသည် ရှေ့က စာရွက်ဖြူပေါ်ရှိ "ဖခင်အမည်" ဆိုသည့် ကွက်လပ်ကို ကြည့်နေမိသည်။ ထိုနေရာသည် သူငယ်ချင်းများအတွက်တော့ ရိုးရှင်းသော အမည်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ မောင်အောင့်အတွက်မူ နက်ရှိုင်းလှသော ချောက်ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ကျော်ကျော်က ခဲတံဖြင့် သူ့လက်မောင်းကို တို့လိုက်သည်။ "ဟေ့ကောင် အောင်လေး... မင်း အဖေနာမည် ဘယ်သူလဲ။ ငါ့အဖေကတော့ ဦးဘသန်းတဲ့။ မင်းက ဘာလို့ ဘာမှမရေးတာလဲ" ဟု တိုးတိုးလေး မေးရှာသည်။ မောင်အောင်သည် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားမိ၏။ သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်စများ ဝိုင်းလာသည်။ အဖေ... အဖေဆိုသည်မှာ မည်သို့သော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသနည်း။ အဖေဆိုသည်မှာ မည်သို့သော အသံမျိုးဖြင့် စကားပြောသနည်း။ သူ မသိခဲ့ပါ။ သူ သိသည်မှာ သူ့အမေ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာနှင့်၊ သူ့ကို ကြည့်သည့်အခါတိုင်း စိုစွတ်နေတတ်သော အမေ့မျက်ဝန်းများသာ ဖြစ်သည်။
ကျောင်းဆင်းခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသောအခါ မောင်အောင်သည် လွယ်အိတ်ကို အမြန်ဆွဲကာ မိုးထဲရေထဲသို့ ပြေးထွက်ခဲ့သည်။ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ စာရွက်ဖြူလေးသည် မိုးရေစိုကာ နွမ်းဖတ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုကွက်လပ်ကလေးကမူ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် အမြဲတမ်း ခြောက်သွေ့နေဆဲပင်။
ရွာအစွန်က ဝါးထရံကာ အိမ်လေးထဲတွင် မသီတာသည် မီးဖိုချောင်၌ ထမင်းအိုး ငှဲ့နေသည်။ မီးခိုးနံ့က အိမ်အနှံ့ ပျံ့နှံ့နေပြီး အိမ်ထဲတွင် မှောင်ရိပ်သန်းစ ပြုနေပြီ။ မောင်အောင် အိမ်ပြန်ရောက်လာသောအခါ အမေ့ကို တစ်ချက်မျှ မကြည့်ဘဲ အိမ်ထောင့်က ညောင်စောင်းလေးပေါ်တွင် ပစ်လှဲလိုက်သည်။
"သား... ပြန်လာပြီလား။ မိုးစိုလာတယ် မဟုတ်လား။ အင်္ကျီလဲဦးလေ" မသီတာက ဂရုတစိုက် ပြောရှာသည်။ သို့သော် မောင်အောင်က ဘာမှ ပြန်မပြော။
"အမေ..."
"ဟေ... ပြောလေ သား"
"သားအဖေက ဘယ်သူလဲ"
မသီတာ၏ လက်ထဲက ယောက်မလေးသည် အုန်းခွံယောက်မနှင့် ထိကာ အသံထွက်သွားသည်။ သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေး တောင့်တင်းသွားသည်ကို မောင်အောင် မြင်နေရသည်။ မသီတာသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ သက်ပြင်းကို ခပ်လေးလေး ချလိုက်သည်။ "သားရယ်... အမေ ပြောဖူးသားပဲ။ သားအဖေက ဝေးဝေးကို အလုပ်သွားလုပ်နေတာလို့"
"ဘယ်လောက်တောင် ဝေးလို့လဲ အမေ။ သား မွေးကတည်းက တစ်ခါမှ မလာဘူး။ ကျောင်းက သူငယ်ချင်းတွေက သားကို အဖေမရှိတဲ့ ကောင်တဲ့။ သားက ကောက်ရိုးပုံထဲက ထွက်လာတာလားလို့ မေးကြတယ်" မောင်အောင့် အသံက တုန်ရီနေသည်။ သူသည် အမေ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အဖြေတစ်ခုကို တောင်းဆိုနေမိသည်။
မသီတာသည် သားဖြစ်သူ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ကြမ်းကြီးများဖြင့် မောင်အောင့် ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း "မဟုတ်ပါဘူး သားရယ်။ သားမှာ အဖေရှိပါတယ်။ တစ်နေ့တော့ သူ ပြန်လာမှာပေါ့။ အခုတော့ အမေရှိရင် မလုံလောက်ဘူးလား သားရယ်" ဟု ပြောရင်း မျက်ရည်ကို ခက်ခဲစွာ ထိန်းထားရသည်။ ထိုညက ထမင်းဝိုင်းတွင် မိခင်နှင့်သား နှစ်ယောက်စလုံး စကားမပြောဖြစ်ကြပါ။ အိမ်ပြင်ပက မိုးသံကသာ သူတို့နှစ်ဦးကြားက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြည့်ဆည်းပေးနေတော့သည်။
တစ်ပတ်ခန့် ကြာပြီးနောက်၊ မသီတာ ဈေးသို့ သွားသည့် အချိန်တွင် မောင်အောင်သည် အိမ်ပေါ်က သစ်သားသေတ္တာဟောင်းကြီးကို ဖွင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုသေတ္တာသည် အမေ အမြဲတမ်း သော့ခတ်ထားတတ်သော သေတ္တာဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ မသီတာ သော့ခတ်ရန် မေ့သွားခဲ့ဟန် တူသည်။
မောင်အောင်သည် သေတ္တာကို အသာအယာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သေတ္တာထဲတွင် အမေ့၏ အင်္ကျီအဟောင်းအချို့၊ မြေကွက်ပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်အချို့နှင့် အဝါရောင် သန်းနေသော ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရှိနေသည်။ မောင်အောင်သည် ထိုဓာတ်ပုံကို လက်တုန်တုန်ဖြင့် ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် ငယ်ရွယ်နုပျိုသော အမေနှင့်အတူ၊ အမေ့ခါးကို ဖက်ထားသော အမျိုးသားတစ်ယောက် ပါဝင်သည်။ ထိုအမျိုးသားသည် ခန့်ညားပြီး ပြုံးနေသည်။ သူ့မျက်ဝန်းများသည် မောင်အောင့် မျက်ဝန်းများနှင့် အတော်ပင် တူလှသည်။
ဓာတ်ပုံ၏ နောက်ကျောကို လှန်ကြည့်လိုက်သောအခါ "မင်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ အမှတ်တရ - ကိုကျော်ဟိန်း" ဟု ရေးသားထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ မောင်အောင်၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာသည်။ "ကျော်ဟိန်း"။ ဤအမည်သည် သူ့ဖခင်၏ အမည်ဖြစ်ရမည်။ သို့သော် အောက်တွင် နောက်ထပ် စာတိုလေး တစ်ကြောင်းရှိသေးသည်။ " ခုနှစ်၊ မြိုင်သာယာ" တဲ့။
မောင်အောင်သည် ထိုဓာတ်ပုံကို သူ့အင်္ကျီအိတ်ထဲသို့ အမြန်ထည့်လိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပြီ။ မြိုင်သာယာ ဆိုသည်မှာ မည်သည့်နေရာနည်း။ သူသည် ထိုနေရာသို့ သွားရမည်။ သူ့အဖေကို သူ ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေရမည်။ ဤအမှန်တရားကို အမေ ဘာကြောင့် ဖုံးကွယ်ထားရသနည်း ဆိုသည်ကိုလည်း သူ သိချင်လှပြီ။
မောင်အောင်သည် နောက်နေ့ မနက်တွင် ကျောင်းသွားမည်ဟု အကြောင်းပြကာ အိမ်က ထွက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ သွားသည်မှာ ကျောင်းသို့ မဟုတ်ဘဲ ရွာထိပ်က ကားဂိတ်သို့ ဖြစ်သည်။ သူ့လက်ထဲတွင် စုထားသော မုန့်ဖိုးအချို့နှင့် ဓာတ်ပုံလေး တစ်ပုံသာ ပါသည်။
"ဦးလေး... မြိုင်သာယာကို သွားချင်လို့ ဘယ်ကားစီးရမလဲ" သူက ဂိတ်စာရေးကို မေးလိုက်သည်။
"မြိုင်သာယာလား... အဲ့ဒါက မြို့နဲ့ အတော်ဝေးတယ် ငါ့တူရဲ့။ ကားနှစ်ဆင့် စီးရမယ်။ ဒါနဲ့ မင်း တစ်ယောက်တည်းလား"
မောင်အောင်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲက ခိုင်မာမှုကို မြင်ရသောအခါ ဂိတ်စာရေးသည် ဘာမှ ဆက်မမေးတော့ဘဲ ကားလက်မှတ်တစ်စောင် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ကားပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း မောင်အောင်သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က ရှုခင်းများကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ လမ်းဘေးက သစ်ပင်များက နောက်သို့ တရိပ်ရိပ် ကျန်ရစ်နေသလို၊ သူ့ဘဝဟောင်းက နာကျင်မှုများလည်း ကျန်ရစ်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်နေသည်။
သို့သော် မြိုင်သာယာသို့ ရောက်သည့်အခါ အခြေအနေက သူထင်သလို မရိုးရှင်းပါ။ မြိုင်သာယာသည် ကြီးမားသော မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်နေပြီး လူပေါင်းများစွာနှင့် စည်ကားနေသည်။ သူ ရှာနေသော "ကိုကျော်ဟိန်း" ဆိုသူမှာ မည်သူနည်း။ မောင်အောင်သည် လမ်းဆုံတွင် ရပ်နေရင်း ဓာတ်ပုံလေးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။ နေပူရှိန်က ပြင်းထန်လှပြီး ဗိုက်ကလည်း ဆာလာပြီ။ သို့သော် သူ နောက်မဆုတ်နိုင်ပါ။
မောင်အောင်သည် မြို့ထဲတွင် တစ်နေကုန် လျှောက်သွားရင်း လူကြီးအချို့ကို ဓာတ်ပုံပြကာ မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း ဘယ်သူမှ မသိကြပါ။ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် သူသည် ဘုန်းကြီးကျောင်း တစ်ကျောင်း၏ ဇရပ်ပေါ်၌ နားနေစဉ် အသက်ကြီးကြီး အဖိုးအိုတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။
"သားလေး... ဘာတွေ ခက်ခဲနေလို့လဲ" အဖိုးအိုက ကြင်နာစွာ မေးသည်။
မောင်အောင်က ဓာတ်ပုံကို ပြလိုက်သည်။ အဖိုးအိုသည် မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ကာ ဓာတ်ပုံကို သေချာကြည့်သည်။ "အော်... ဒါ ကျော်ဟိန်း မဟုတ်လား။ သူက ဟိုတုန်းက ဒီမြို့မှာ သစ်စက်ပိုင်ရှင်ရဲ့ သားလေ။ ဒါပေမဲ့..." အဖိုးအို၏ စကားက ရပ်သွားသည်။
"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲဟင် အဘ" မောင်အောင်က အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။
"သူက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လောက်ကတည်းက ဒီမြို့က ထွက်သွားတာ။ သူ့မိသားစုနဲ့ ပြဿနာတက်ပြီး ထွက်သွားတယ်လို့ ကြားရတာပဲ။ အခုတော့ မြို့ပြင်က 'နှင်းဆီခြံ' ဆိုတဲ့ နေရာမှာ နေတယ်လို့ သတင်းကြားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက လူတွေနဲ့ သိပ်မတွေ့ဘူးကွ"
မောင်အောင်၏ နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင်လေး တစ်ချက် လက်သွားသည်။ သူသည် အဖိုးအိုကို ကန်တော့ကာ နှင်းဆီခြံရှိရာသို့ ခြေကျင် ထွက်လာခဲ့သည်။ ညသည် မှောင်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ့ရင်ထဲတွင်တော့ မီးအိမ်တစ်လုံး ထွန်းထားသလို လင်းထိန်နေခဲ့သည်။
နှင်းဆီခြံသည် မြို့ပြင်က တောင်ကုန်းလေးတစ်ခုပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။ ခြံဝင်းအတွင်းတွင် လှပသော နှင်းဆီပင်များ စိုက်ပျိုးထားသော်လည်း အိမ်ကြီးမှာမူ ဟောင်းနွမ်းကာ မှောင်မည်းနေသည်။ မောင်အောင်သည် ခြံတံခါးကို အသာအယာ တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်သွားသည်။
အိမ်ရှေ့ ဝရံတာတွင် လူတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။ သူသည် ပုလွေတစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ လပြည့်ည၏ လရောင်အောက်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မောင်အောင်သည် ထိုလူ၏ အနီးသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားသည်။ ထိုသူ၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ဓာတ်ပုံထဲက လူနှင့် အတော်ပင် တူလှသော်လည်း၊ ပို၍ ရင့်ကျက်ကာ မျက်နှာတွင် အထီးကျန်ရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
"ဘယ်သူလဲ..." ထိုလူက အသံသြသြဖြင့် မေးလိုက်သည်။
မောင်အောင်သည် စကားပင် မပြောနိုင်ဘဲ ဓာတ်ပုံလေးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထိုလူသည် ဓာတ်ပုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လက်ထဲက ပုလွေလေး လွတ်ကျသွားသည်။ သူသည် မောင်အောင့်ကို ကြည့်လိုက်၊ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်လိုက်နှင့် မျက်ဝန်းများ ဝေဝါးလာသည်။
"မင်း... မင်းက သီတာ့သားလား"
မောင်အောင်သည် ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း "ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်အဖေကို လာရှာတာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားအဆုံးတွင် ထိုလူသည် မောင်အောင့်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ တရှုံ့ရှုံ့ ငိုချလိုက်ပါတော့သည်။ "သားရယ်... အဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ အဖေ သတ္တိမရှိခဲ့လို့ မင်းတို့ကို ပစ်ထားခဲ့မိတာပါ"
ထိုညတွင် ကျော်ဟိန်းသည် မောင်အောင့်ကို သူ၏ အတိတ်အကြောင်းများကို ပြောပြခဲ့သည်။ သူသည် ချမ်းသာသော မိသားစုမှ ဖြစ်သော်လည်း ဆင်းရဲသော မသီတာကို ချစ်မိခဲ့ခြင်းကြောင့် မိဘများ၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ သူသည် ကြောက်စိတ်ကြောင့် မသီတာကို ခေါ်ကာ မပြေးရဲဘဲ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးခဲ့မိသည်။
"အဖေက လူညံ့တစ်ယောက်ပါ သားရယ်။ အဖေ အမြဲတမ်း ပြန်လာဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် မင်းအမေကို ရင်မဆိုင်ရဲခဲ့ဘူး"
မောင်အောင်သည် နားထောင်ရင်း ရင်ထဲတွင် တနုံ့နုံ့ ခံစားနေရသည်။ အဖေဆိုသည်မှာ သူထင်သလို သူရဲကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်သော်လည်း၊ အသားချင်း ထိတွေ့နေရသော ဤနွေးထွေးမှုကိုမူ သူ ခုံမင်နေမိသည်။ သို့သော် သူ့စိတ်ထဲတွင် အိမ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သော အမေ့ကို သတိရလာသည်။ အမေသည် ယခုအချိန်တွင် မည်မျှ စိုးရိမ်နေမည်နည်း။
"အဖေ... အမေ့ဆီ ပြန်လိုက်ခဲ့ပါ" မောင်အောင်က တောင်းဆိုလိုက်သည်။
ကျော်ဟိန်းသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "အေး... အဖေ လိုက်ခဲ့မယ်။ အခုကစပြီး အဖေ ဘယ်တော့မှ မင်းတို့ကို ထားမသွားတော့ဘူး" ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့ ညနေတွင် မောင်အောင်နှင့် ကျော်ဟိန်းတို့ ရွာကို ပြန်ရောက်လာကြသည်။ အိမ်ရှေ့တွင် မသီတာသည် ရွာသားအချို့နှင့်အတူ မောင်အောင့်ကို ရှာဖွေရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ မောင်အောင်သည် အဝေးကပင် အမေ့ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသောအခါ "အမေ... အမေ" ဟု အော်ခေါ်ကာ ပြေးသွားသည်။
မသီတာသည် သားဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ဖက်ထားမိသည်။ သို့သော် သားဖြစ်သူ၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော လူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာသည် ဖြူလျော်သွားသည်။
"ကို... ကိုကျော်ဟိန်း"
"သီတာ... ကိုယ် ပြန်လာပါပြီ။ ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ"
ရွာသားများ၏ ဝိုင်းဝန်းကြည့်ရှုနေမှုကြားတွင် ထိုနှစ်ယောက်သည် ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်ဘဲ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ မသီတာ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နာကျင်မှု၊ အံ့သြမှုနှင့် လွမ်းဆွတ်မှုများ ရောပြွမ်းနေသည်။
ညစာစားချိန်တွင် အိမ်လေးထဲ၌ မိသားစု သုံးယောက် ဆုံဆုံလင်လင် ရှိနေကြသည်။ အရင်ကလို တိတ်ဆိတ်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ကျော်ဟိန်းက သူ၏ အတွေ့အကြုံများကို ပြောပြနေပြီး မောင်အောင်က စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေသည်။ မသီတာသည် စကား သိပ်မပြောသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာတွင် အရင်က မရှိခဲ့ဖူးသော အပြုံးနုနုလေး တစ်ခု ရှိနေသည်။
"မင်းတို့ သားအမိကို ကိုယ် မြို့ကို ခေါ်သွားချင်တယ်" ကျော်ဟိန်းက အဆိုပြုသည်။
သို့သော် မသီတာက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း... ကျွန်မ ဒီရွာလေးကို မခွာချင်ဘူး ကိုကျော်ဟိန်း။ ဒီမှာပဲ ကျွန်မ သားကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာ။ ရှင့်ကိုလည်း ဒီမှာပဲ နေစေချင်တယ်"
ကျော်ဟိန်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီး "ကောင်းပါပြီ။ သီတာ သဘောအတိုင်းပါပဲ။ ကိုယ် ဒီမှာပဲ အခြေချပြီး နှင်းဆီခြံလေး တစ်ခု လုပ်မယ်။ သားကိုလည်း ဒီမှာပဲ ကျောင်းထားမယ်"
မောင်အောင်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်းသာလွန်း၍ ခုန်ပေါက်မိသည်။ သူ့ဘဝတွင် အကြီးမားဆုံးသော ကွက်လပ်ကြီးသည် ယခုမှပင် ပြည့်စုံသွားခဲ့ပြီ။
တနင်္လာနေ့ ကျောင်းပြန်တက်သောအခါ မောင်အောင်သည် အတန်းထဲသို့ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဝင်လာခဲ့သည်။ ဆရာမသည် ကျောင်းသားမှတ်တမ်းများကို ပြန်စစ်ဆေးနေသည်။
"မောင်အောင်... မင်းရဲ့ ဖခင်အမည် နေရာမှာ ဘာလို့ အခုထိ မဖြည့်သေးတာလဲ" ဆရာမက မေးလိုက်သည်။
မောင်အောင်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ခဲတံကို ကိုင်လိုက်သည်။ သူသည် "ဦးကျော်ဟိန်း" ဟု သပ်ရပ်စွာ ရေးသားလိုက်သည်။ ထိုအမည်ကို ရေးသားနေစဉ် သူ့ရင်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဂုဏ်ယူမှုကို စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန် မစွမ်းသာပါ။ ကျော်ကျော်က ဘေးကနေ ငေးကြည့်နေသည်။
"ဟေး... မင်းအဖေ ပြန်လာပြီလား"
"အင်း... ငါ့အဖေက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံး လူပဲ" မောင်အောင်က ပြတ်သားစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်၊ ရွာအစွန်က အိမ်လေးသည် ယခင်ကထက် ပို၍ စည်ကားသာယာလာသည်။ ကျော်ဟိန်းသည် အိမ်ဘေးက မြေကွက်လပ်တွင် နှင်းဆီပင်များ စိုက်ပျိုးကာ ပန်းခြံလေး တစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ မောင်အောင်သည် ကျောင်းပိတ်ရက်တိုင်း အဖေနှင့်အတူ ပန်းပင်များကို ရေလောင်းရင်း၊ အဖေ့ထံမှ ပုလွေမှုတ်နည်းများကို သင်ယူနေသည်။
မသီတာသည်လည်း အရင်ကလို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခြင်း မရှိတော့ဘဲ၊ မိသားစု၏ နွေးထွေးမှုအောက်တွင် ပို၍ လှပလာသည်။ ရွာသားများ၏ အတင်းအဖျင်း စကားများသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
"သား... အဖေ ခေါ်စရာ မရှိတော့ဘူးလို့ ဘယ်တော့မှ မတွေးနဲ့တော့နော်။ အဖေက သားအနားမှာ အမြဲရှိနေမှာ" ကျော်ဟိန်းက မောင်အောင့် ပုခုံးကို ဖက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
မောင်အောင်သည် အဖေ့ကို မော့ကြည့်ရင်း "ကျွန်တော် သိပါတယ် အဖေ။ အဖေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကောင်းကင်ကြီးပါပဲ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားခဲ့သည်။ မောင်အောင်သည် ယခုအခါ လူလားမြောက်ကာ မြို့တွင် အလုပ်အကိုင် အခြေတကျ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် အခွင့်အရေး ရတိုင်း ရွာသို့ ပြန်လာတတ်သည်။
တစ်နေ့တွင် မောင်အောင်သည် သူ၏ သားလေးကို ခေါ်ကာ ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့က နှင်းဆီခြံလေးသည် အရင်ကထက် ပို၍ ဝေဆာနေဆဲပင်။ အသက်ကြီးနေပြီ ဖြစ်သော ကျော်ဟိန်းနှင့် မသီတာတို့သည် မြေးလေးကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာအားရ ကြိုဆိုကြသည်။
မောင်အောင်သည် နှင်းဆီခြံထဲတွင် ပြေးလွှားနေသော သူ့သားလေးကို ကြည့်ရင်း၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သူ ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုများကို ပြန်လည် သတိရမိသည်။ သို့သော် ယခုမူ ထိုနာကျင်မှုများသည် သင်ခန်းစာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။
သူသည် သူ့သားလေးကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး "သား... ဟိုမှာ သားရဲ့ အဘိုးနဲ့ အဘွားလေ။ သွားခေါ်လိုက်ဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကလေးငယ်သည် "အဘိုး... အဘိုး" ဟု အော်ခေါ်ကာ ပြေးသွားသည်။ ထိုအသံသည် လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားပြီး၊ အဖေခေါ်စရာ မရှိသော ကလေးဘဝ၏ အမှတ်တရဟောင်းများကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပါတော့သည်။
နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် မိသားစု သုံးဆက်လုံး နှင်းဆီခြံထဲ၌ ပျော်ရွှင်စွာ ဆုံဆည်းနေကြသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် လမင်းကြီးသည် ထိန်ထိန်သာနေပြီး၊ အရာအားလုံးသည် ငြိမ်းချမ်းခြင်း အလင်းတန်းများအောက်တွင် လှပနေခဲ့သည်။ မောင်အောင်သည် သူ့ရင်ထဲက ကွက်လပ်ကြီးမှာ မေတ္တာတရားများဖြင့် ပြည့်လျှံနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရပါတော့သည်။
- ပြီးပါပြီ -