ဗိုက်ကြီးသည် သရဲမ
ဗိုက်ကြီးသည် သရဲမ
မိုးသောက်ယံ၏ အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့သည် ဧရာဝတီမြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသ၏ မြူထူများကြားတွင် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေရသည်။ လေထုထဲ၌ စိုထိုင်းသော ရေငွေ့နံ့နှင့်အတူ ပုပ်သိုးသိုး ရွှံ့နံ့နံ့တို့ ရောပြွမ်းနေ၏။ မင်းခန့် တစ်ယောက် ကမ်းနားလမ်းအတိုင်း လျှောက်လာစဉ် ရင်ထဲ၌ လေးလံသော အမည်မသိ ခံစားချက်တစ်ခုက ဖိစီးထားသည်။ ရှေ့တွင် မြင်နေရသည့် သက်တမ်းရင့် သစ်သားအိမ်ကြီးမှာ သူ၏ ငယ်ဘဝ အမှတ်တရများ ကိန်းဝပ်ရာ နေရာဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ထိုအိမ်ကြီးသည် သေခြင်းတရား၏ အရိပ်အယောင်များ လွှမ်းမိုးနေသကဲ့သို့ မှောင်မည်းအုံ့မှိုင်းနေသည်။
အိမ်ကြီး၏ လှေကားထစ်များကို နင်းလိုက်တိုင်း သစ်သားချောင်းများ၏ ကျွန်းကျွန်းကျွက်ကျွက် မြည်သံမှာ တိတ်ဆိတ်သော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဓားဖြင့် မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ ရှိ၏။ အိမ်ရှေ့ခန်းသို့ ရောက်သောအခါ မင်းခန့် အသက်ကို ဝအောင် ရှူလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်မှာ ဖုန်နံ့များ မဟုတ်ဘဲ ပြင်းထန်လှသော စံပယ်ပန်းနံ့ ဖြစ်နေသည်။ ထိုရနံ့သည် ချိုမြသော်လည်း ခါးသက်သက် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေပြီး ရင်ထဲကို တဆစ်ဆစ် နာကျင်စေသည်။
“နွေ... နွေ ရှိလား”
သူ့အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။ တုံ့ပြန်မှုကား မရှိ။ အိမ်ကြီး၏ အမှောင်ထောင့်များထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ မင်းခန့်သည်
ညဦးပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ မိုးက ပို၍ သည်းထန်လာသည်။ မိုးပေါက်များ သွပ်မိုးပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်သံမှာ စစ်မြေပြင်မှ သေနတ်သံများအလား ဆူညံနေ၏။ မင်းခန့်သည် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို ထွန်းကာ စားပွဲတွင် ထိုင်နေမိသည်။ လေတိုးသံများကြားတွင် "ကျွီ... ကျွီ..." ဟူသော ပုခက်လွှဲသံက ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ထိုအသံသည် သူ့နားထဲတွင် မဟုတ်ဘဲ ဦးနှောက်ထဲအထိ တိုးဝင်လာနေသကဲ့သို့ပင်။
သူ ဖယောင်းတိုင်ကို ကိုင်ကာ ပုခက်ရှိရာ အမှောင်ထောင့်သို့ တိုးသွားသည်။ ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်အောက်တွင် သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော်လည်း ရင်နင့်စရာ ကောင်းလှသည်။ ပုခက်ဘေးတွင် ဆံပင်ဖားလျားချထားသော မိန်းမတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်လုံးမှာ ဖောင်းကားနေပြီး ဗိုက်ကြီးမှာ ရှေ့သို့ ထွက်နေသည်။ သူမသည် ပုခက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ လွှဲရင်း တိုးတိုးလေး သီချင်းဆိုနေ၏။
“လူလေး... အိပ်ပါ... မေမေ ချော့မယ်...”
သူမ၏ အသံမှာ အက်ရှရှနှင့် အသက်ရှူသံ မပါသကဲ့သို့ အေးစက်လှသည်။ မင်းခန့်၏ ခြေထောက်များမှာ ကြမ်းပြင်နှင့် ကပ်နေသကဲ့သို့ လှုပ်မရတော့ပေ။ ထိုမိန်းမက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးရောင်များ လွှမ်းနေသည်။ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေသော်လည်း ထိုမျက်ရည်များမှာ နီရဲသော သွေးများသာ ဖြစ်သည်။
“ကိုကို... နွေတို့ သားအမိကို ဘာလို့ ပစ်ထားခဲ့တာလဲ”
ထိုအမေးစကားသည် မင်းခန့်၏ ရင်ကို လှံဖြင့် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ရှိသည်။ နွေ... သူမသည် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကမှ ရေထဲသို့ ခုန်ချကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားခဲ့သော သူ၏ ဇနီးလောင်း ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် မင်းခန့်သည် ရွာထဲသို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ရွာသားများ၏ အကြည့်မှာ သူ့အပေါ်တွင် မလုံမလဲ ဖြစ်နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် ရွာလူကြီး ဦးသာဒွန်း၏ မျက်လုံးများမှာ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေသည်။
“မင်းခန့်... အိမ်ကြီးမှာ နေရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု ဦးသာဒွန်းက တုန်တုန်ရီရီနှင့် မေးသည်။
“ဦးသာဒွန်း... နွေ ဘာဖြစ်လို့ သေတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါ”
မင်းခန့်၏ အမေးကြောင့် ဦးသာဒွန်း၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။ “အဲဒီအိမ်မှာ နွေ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က မကျွတ်သေးဘူးကွ။ ဗိုက်ထဲက ကလေးကလည်း လထဲ ရောက်နေပြီလေ။ မင်း မြို့တက်သွားတဲ့အချိန်မှာ... နွေ... နွေဟာ လူတွေရဲ့ ကဲ့ရဲ့မှုကို မခံနိုင်လို့ ဆိုပြီး...”
ဦးသာဒွန်း စကား မဆုံးခင်မှာပင် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး အနီးနားရှိ သစ်ပင်မှ သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်း ကျိုးကျလာသည်။ ရွာသားများမှာ ကြောက်လန့်တကြားနှင့် လူစုခွဲသွားကြသည်။ မင်းခန့် သိလိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ခုမှာ မှားယွင်းနေသည်။ နွေသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမည့် မိန်းမမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မြင်ခဲ့ရသော နာကြည်းမှုမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရည်ညွှန်းနေသကဲ့သို့ပင်။
မင်းခန့်သည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အိမ်အပေါ်ထပ်ရှိ နွေ့၏
ဒိုင်ယာရီကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ နွေ့၏ လက်ရေးလှလှလေးများကို တွေ့ရသည်။
“ဇွန်လ ရက်... ဒီနေ့ ကိုကို မြို့ကိုသွားတာ တစ်ပတ်ရှိပြီ။ ကိုကို့ကို လွမ်းလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ကိုသာဒွန်းရဲ့သား လှမျိုးက ကျွန်မဆီ ခဏခဏ လာနေတယ်။ သူ ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေကို ကျွန်မ ကြောက်တယ်...”
မင်းခန့်၏ လက်များ တုန်လာသည်။ သူ စာမျက်နှာများကို အမြန်လှန်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံး စာမျက်နှာတွင် သွေးစက်အချို့နှင့်အတူ ကယောင်ကတမ်း ရေးထားသော စာတိုလေးကို တွေ့ရသည်။
“သူ ကျွန်မကို အတင်းအဓမ္မ လုပ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ကျွန်မ ငြင်းဆန်တော့ သူက ကျွန်မကို မြစ်ထဲ တွန်းချမယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်တယ်... ကိုကို... နွေ့ကို ကယ်ပါ...”
စာသားများမှာ ထိုနေရာတွင် ပြတ်တောက်သွားသည်။ မင်းခန့်၏ နှလုံးသားမှာ ဒေါသနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ကြောင့် ပေါက်ကွဲမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ နွေသည် သတ်သေခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အသတ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုညတွင် မိုးမှာ ပို၍ပင် သည်းထန်လာသည်။ မင်းခန့်သည် အိမ်အောက်ထပ်တွင် ထိုင်ရင်း ဒေါသများကို ထိန်းချုပ်နေရသည်။ ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့တံခါးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လာခေါက်သည်။
“မင်းခန့်... မင်းခန့် ရှိလား”
၎င်းမှာ လှမျိုး၏ အသံဖြစ်သည်။ မင်းခန့် တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ လှမျိုးသည် မိုးရေများ ရွှဲရွှဲစိုလျက် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ပြည့်နေသော်လည်း မျက်လုံးများထဲတွင်မူ မကောင်းသော အရိပ်အယောင်များ ကိန်းဝပ်နေသည်။
“ငါ စိတ်မကောင်းလို့ လာကြည့်တာပါ။ မင်း တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့...”
လှမျိုး စကားမဆုံးခင်မှာပင် အိမ်အပေါ်ထပ်မှ "ဘုန်း..." ခနဲ အသံကြီး တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လှမျိုး တုန်တက်သွားသည်။ ထို့နောက် အပေါ်ထပ်မှ ရေစိုနေသော ခြေသံများ "တပတ်... တပတ်..." နှင့် ဆင်းလာသံကို ကြားရသည်။ လှမျိုး၏ မျက်နှာ ပြာနှမ်းသွားသည်။
“ဒါ... ဒါ ဘာအသံလဲ”
လှေကားထိပ်တွင် ဗိုက်ကြီးသည် သရဲမ ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများမှ ရေများ စိမ့်ထွက်နေပြီး ခြေထောက်များမှာ မြေကြီးနှင့် မထိဘဲ လွင့်မျောနေသည်။ သူမ၏ ဖြူဖျော့သော လက်တစ်စုံသည် လှမျိုးရှိရာသို့ တဖြည်းဖြည်း ဆန့်ထွက်လာသည်။
“နွေ... နွေ... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်! ငါ မရည်ရွယ်ပါဘူး!”
လှမျိုးသည် ဒူးထောက်ကာ အော်ဟစ်တောင်းပန်နေသည်။ မင်းခန့်မှာမူ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ရပ်နေမိသည်။ နွေ၏ ဝိညာဉ်သည် လှမျိုး၏ အနားသို့ ရောက်လာပြီး သူမ၏ အေးစက်လှသော လက်များဖြင့် လှမျိုး၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ထားလိုက်သည်။
“နင့်ကြောင့်... ငါ့သားလေး လူ့လောကကို မမြင်ခဲ့ရဘူး... နင့်ကြောင့် ငါ အသက်ပျောက်ခဲ့ရတယ်...”
နွေ့၏ အသံမှာ အိမ်တစ်အိမ်လုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ လှမျိုး၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်လာပြီး အသက်ရှူရခက်ကာ ရုန်းကန်နေရသည်။ မင်းခန့်၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ ရှိနေသော်လည်း လူသတ်မှုကို ငြိမ်ကြည့်မနေနိုင်ဘဲ “နွေ... တော်ပါတော့... သူ ပြုတဲ့ကံ သူ့ဆီ ပြန်သွားပါလိမ့်မယ်” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
နွေသည် မင်းခန့်ကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နူးညံ့မှု အချို့ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း နာကြည်းမှုက ပို၍ ကြီးစိုးနေသည်။ သူမသည် လှမျိုးကို လွှတ်ပေးလိုက်သော်လည်း လှမျိုးမှာ ကြောက်လန့်တကြားနှင့် အိမ်ပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ သို့သော် သူ ပြေးသွားသည့် လမ်းမှာ မြစ်ကမ်းပါးဘက်သို့ ဖြစ်နေသည်။
လှမျိုးသည် မိုးသည်းထဲတွင် အသိစိတ်မဲ့စွာ ပြေးလွှားနေသည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဗိုက်ကြီးသည် သရဲမက တရွေ့ရွေ့ လိုက်ပါနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ မြစ်ကမ်းပါးသို့ ရောက်သောအခါ ကမ်းပါးမြေများမှာ မိုးရေကြောင့် ပြိုကျနေပြီ ဖြစ်သည်။
“မလာနဲ့! ငါ့နားကို မလာနဲ့!”
လှမျိုးသည် အမှောင်ထဲသို့ လက်အိတ်ရမ်းရင်း အော်ဟစ်နေသည်။ ထိုစဉ် လျှပ်စီးတစ်ချက် လက်သွားပြီး လှမျိုး၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် နွေသည် သွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့် ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ ဗိုက်ထဲမှ ကလေးငယ်၏ ငိုသံမှာလည်း လေထဲတွင် လွင့်ပျံ့နေသည်။ လှမျိုးသည် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်စဉ် ခြေချော်ကာ မြစ်ထဲသို့ ကျသွားတော့သည်။
“အား...”
မြစ်ရေပြင်သည် လှမျိုးကို တခဏချင်း ဝါးမြိုသွားသည်။ မင်းခန့်သည် ကမ်းပါးပေါ်တွင် ရပ်ရင်း ထိုမြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ မိုးသည်းသန်မှုကြားတွင် မြစ်ရေပြင်သည် အေးစက်စွာ စီးဆင်းနေမြဲ ဖြစ်သည်။
မင်းခန့်သည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ပုခက်လေးမှာ ငြိမ်သက်သွားသည်ကို တွေ့ရသည်။ အိမ်ထဲတွင် စံပယ်ပန်းနံ့များ မရှိတော့ဘဲ လတ်ဆတ်သော လေထုက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။
သူသည် ပုခက်ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ နွေ့၏ ဝိညာဉ်သည် ယခင်ကဲ့သို့ ကြောက်စရာ မကောင်းတော့ဘဲ လှပသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်အဖြစ် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီထားသည်။
“ကိုကို... နွေ သွားရတော့မယ်... ကိုကို့ကို အမြဲ ချစ်နေမှာပါ”
နွေသည် မင်းခန့်ကို ပြုံးပြရင်း တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပြယ်သွားသည်။ မင်းခန့်၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ သူသည် နွေ့ကို ကယ်တင်ခွင့် မရခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူမ၏ ဝိညာဉ် ငြိမ်းချမ်းသွားပြီဟု ယုံကြည်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ရွာသားများမှာ လှမျိုး၏ အလောင်းကို မြစ်အောက်ပိုင်းတွင် တွေ့ရှိကြသည်။ လှမျိုး၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်လန့်နေသော အရိပ်အယောင်များမှာ သေဆုံးသည်အထိ ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။ ဦးသာဒွန်းမှာ သားဖြစ်သူ၏ သေဆုံးမှုကြောင့် ရူးသွပ်သွားရရှာသည်။
ရွာသားများမှာ ထိုအိမ်ကြီးဆီသို့ မလာရဲကြတော့ပေ။ သို့သော် မင်းခန့်မှာမူ ထိုအိမ်ကြီးတွင်ပင် ဆက်နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် နွေ့အတွက် ဆွမ်းသွတ်အမျှဝေခြင်းများ ပြုလုပ်ပေးပြီး အိမ်ကလေးကို ပြန်လည် ပြုပြင်လိုက်သည်။
နှစ်အနည်းငယ် ကြာသွားသော်လည်း မင်းခန့်သည် အိမ်ထောင်မပြုဘဲ ထိုအိမ်ကြီးတွင်ပင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် နွေ့အကြောင်းကို ဝတ္ထုတစ်ပုဒ် ရေးသားခဲ့ပြီး ထိုဝတ္ထုမှာ လူကြိုက်များသော စာအုပ်တစ်အုပ် ဖြစ်လာသည်။
သူ ရေးသားသည့် စာမျက်နှာတိုင်းတွင် နွေ့၏ အမှတ်တရများ၊ သူတို့၏ အချစ်များနှင့် ဝမ်းနည်းစရာ ဇာတ်လမ်းများကို ထည့်သွင်းထားသည်။ ရွာသားများမှာလည်း နွေ့ကို "ဗိုက်ကြီးသည် သရဲမ" ဟု မခေါ်ကြတော့ဘဲ "သစ္စာရှိသော နွေ" ဟုသာ မှတ်သားထားကြတော့သည်။
တစ်ညတွင် မင်းခန့်သည် စာရေးရင်း အိပ်ပျော်သွားသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် သူသည် ပန်းခြံတစ်ခုထဲ၌ ရှိနေပြီး နွေနှင့် သားလေးတို့ ဆော့ကစားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
“ဖေဖေ... ဖေဖေ...”
ကလေးငယ်လေး၏ အသံကြောင့် မင်းခန့် နိုးလာသည်။ အိမ်ထဲတွင် မည်သူမျှ မရှိသော်လည်း စားပွဲပေါ်တွင် သူ ရေးလက်စ စာရွက်ပေါ်၌ ကလေးလက်လေးဖြင့် ရေးထားသကဲ့သို့ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဖေဖေ" ဟူသော စာတိုလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
မင်းခန့် ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူသည် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ပေ။ နွေနှင့် သားလေးမှာ တစ်နေရာရာမှ သူ့ကို စောင့်ရှောက်နေမည်ဟု သူ သိနေသည်။
ယခုအခါ ထိုအိမ်ကြီးသည် အုံ့မှိုင်းသော အိမ်ကြီး မဟုတ်တော့ဘဲ ပန်းမန်များ ဝေဆာနေသော အိမ်လေး ဖြစ်လာသည်။ မိုးရာသီ ရောက်တိုင်း စံပယ်ပန်းနံ့လေးများ သင်းပျံ့နေတတ်သော်လည်း ထိုရနံ့သည် နာကျင်စရာ မဟုတ်တော့ဘဲ လွမ်းဆွတ်စရာ ကောင်းသော ရနံ့လေးသာ ဖြစ်သည်။
မြစ်ရေသည် တသွင်သွင် စီးဆင်းနေမြဲ။ လူတို့သည်လည်း ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ခဏတာ လာရောက် နားခိုကြပြီး ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သို့သော် အချစ်နှင့် သစ္စာတရားမှာမူ သေခြင်းတရားကို ကျော်လွန်ကာ ထာဝရ တည်တံ့နေမည် ဖြစ်သည်။
မင်းခန့်သည် ကမ်းနားတွင် ရပ်ရင်း မြစ်ပြင်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“နွေ... တို့တွေ တစ်နေ့ ပြန်ဆုံကြမယ်နော်...”
လေပြည်လေး တစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်။ ၎င်းမှာ နွေ့၏ ပြန်လည် နှုတ်ဆက်သံလေး အလား...။
ပြီးပါပြီ။