ကျိန်စာ

 ကျိန်စာ

မိုးအနည်းငယ်ဖွဲနေသည့် တနင်္ဂနွေနေ့တစ်နေ့ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်သည် ဆရာ့အိမ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ မိုးရေစက်တို့၏ တဖျောက်ဖျောက်မြည်သံကလွဲ၍ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ဖုန်းမျက်နှာပြင်ထက်၌ ဗီဒီယိုတစ်ခုက တုန်ယင်စွာဖြင့် ပေါ်နေ၏။ ထိုဗီဒီယိုထဲတွင် မြင်တွေ့ရသည့် အဘွားအိုတစ်ဦး၏ ရုပ်သွင်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ နက်ရှိုင်းလှပြီး ကျိန်စာတိုက်နေသည့် အသံမှာလည်း လေထုထဲတွင် စူးစူးရှရှ ပျံ့လွင့်နေသည်။

“ဆရာ ... ဒီဗီဒီယိုကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်သွားတယ်”

ကျွန်တော်က ဆရာ့ကို ဖုန်းကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်မိသည်။ ဆရာက အေးအေးဆေးဆေးပင် ဗီဒီယိုကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆရာက ကပိလတိုင်း၊ ဥတ္တရာပဉ္စာလပြည်မှ ပဉ္စာလမင်းကြီးအကြောင်းကို စတင်ပြောပြသည်။ မင်းဆိုးမင်းညစ်တစ်ပါးကြောင့် ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်ရပုံ၊ အမယ်အိုတစ်ဦးက ချုံပေါ်က ပြုတ်ကျပြီး မင်းကြီးကို ကျိန်စာတိုက်ပုံတို့ကို ဆရာက သံဝေဂရဖွယ် ရှင်းပြနေသည်။

ဆရာ့စကားတွေကို နားထောင်နေရင်း ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် ကိုယ့်ဘဝကိုယ် ပြန်လည်ဆင်ခြင်မိသည်။ ကျွန်တော့်ဘဝသည်လည်း ပဉ္စာလမင်းကြီး အုပ်ချုပ်သည့် တိုင်းပြည်လိုပင် ဖြစ်နေပြီလား။ ကျွန်တော့်နှလုံးသား တိုင်းပြည်မှာတော့ ကျွန်တော်က ဘုရင်မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်မည့်သူတစ်ဦးကသာ အရာရာကို စိုးမိုးထားသယောင်။ ကျွန်တော့်ချစ်သူ “နွေး” နှင့် ကျွန်တော်သည် ရှေ့လထဲတွင် လက်ထပ်ရန် စီစဉ်ထားကြသူများဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် သူမကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူမအတွက်ဆိုလျှင် ကျွန်တော့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပုံအောပေးထားခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။

“မင်းကိုယ်တိုင်က အဂတိလိုက်စားရင် မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေလည်း တရားစောင့်မှာ မဟုတ်ဘူးကွ”

ဆရာ့စကားက ကျွန်တော့်ရင်ကို ဒုန်းခနဲ မှန်သွားသည်။ ကျွန်တော် နွေးကို ချစ်လွန်း၍ သူမ လိုချင်သမျှကို အစွမ်းကုန် ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကျွန်တော့်လုပ်ငန်းခွင်မှ ရသင့်ရထိုက်သည်ထက် ပိုသော ငွေကြေးများကိုပင် မတရားသည့်နည်းဖြင့် ရယူခဲ့ဖူးသည်။ သူမ ပျော်ဖို့ဆိုလျှင် ဘာမဆို လုပ်ပေးချင်ခဲ့သော ကျွန်တော့်အချစ်က အဂတိတရားများဖြင့် စတင်ခဲ့သည်လား။ ဆရာပြောသည့် ကျိန်စာဆိုသည်မှာ လူတစ်ယောက်၏ နှုတ်ထွက်စကားသက်သက်မဟုတ်ဘဲ မိမိပြုခဲ့သည့် လုပ်ရပ်များ၏ အကျိုးဆက်ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် ထိုစဉ်က သတိမမူခဲ့မိပေ။

နောက်ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ကျွန်တော့်ဘဝထဲသို့ မုန်တိုင်းစတင်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ နွေးသည် ဖုန်းခေါ်လျှင် မကိုင်တော့ဘဲ မက်ဆေ့ခ်ျများကိုလည်း ဝင်ကြည့်သော်လည်း ပြန်စာမပို့တော့ပေ။ ကျွန်တော် စိုးရိမ်စိတ်များဖြင့် သူမ၏ တိုက်ခန်းသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ တိုက်ခန်းထဲမှာ သူမ မရှိပါ။ သူမ၏ သူငယ်ချင်းများထံ စုံစမ်းသော်လည်း အားလုံးက မရေမရာသာ ဖြေကြသည်။

ထိုညက ကျွန်တော် တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ပါ။ အိပ်ယာထဲတွင် ဟိုလှည့်ဒီစောင်းရင်း ဆရာပြောခဲ့သည့် အမယ်အို၏ ကျိန်စာသံက နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ “ဤတိုင်းနိုင်ငံတွင် သတို့သမီးတို့သည် လင်မရဘဲ အပျိုကြီးဘဝဖြင့် အိုမင်းရပါစေ ...” ဟူသော စကားများက ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ဆစ်ဆစ် နာကျင်မှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။ ကျွန်တော် နွေးကို ဘယ်လောက်တောင် ယုံကြည်ခဲ့သလဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း “ကိုတိုး” ကိုရော ဘယ်လောက်အထိ အခွင့်အရေးတွေ ပေးခဲ့သလဲ။

ကိုတိုးသည် ကျွန်တော့်လုပ်ငန်းခွင်မှ အရင်းနှီးဆုံး မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ပါ။ သူ ခက်ခဲနေချိန်တိုင်း ကျွန်တော် ငွေကြေးနှင့် လူအား ကူညီခဲ့သည်။ နွေးနှင့် ကျွန်တော် အဆင်မပြေဖြစ်ချိန်တိုင်းတွင်လည်း သူကပင် ကြားထဲမှ ညှိနှိုင်းပေးလေ့ရှိသည်။ ထိုနေ့ နံနက်တွင် ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ဘဲ ကိုတိုး၏ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သွားမိသည်။ အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်ထားသော ကားကို မြင်လိုက်ရုံဖြင့် ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဗုံးကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုကားသည် နွေး၏ ကားလေးဖြစ်နေသည်။

ကျွန်တော် ခြေလှမ်းများ တုန်ယင်လျက် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားမိသည်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရယ်မောပျော်ရွှင်နေသော အသံများကို ကြားနေရသည်။ ထိုအသံများသည် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ငရဲမီးများသဖွယ် ပူလောင်လှသည်။ ကျွန်တော် တံခါးကို ဝုန်းခနဲ တွန်းဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်ဘဝကို တစ်စစီ ကြေမွသွားစေခဲ့သည်။ နွေးနှင့် ကိုတိုးတို့သည် နီးကပ်စွာ ထိုင်နေကြပြီး ကျွန်တော့်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားခြင်း မရှိဘဲ အေးစက်စက် နိုင်ထက်စီးနင်းနိုင်လှသော အကြည့်များဖြင့်သာ ကြည့်နေကြသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ ... နွေး။ မင်း ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို ဒီလို လုပ်ရတာလဲ”

ကျွန်တော့်အသံက အက်ရှရှဖြင့် ထွက်လာသည်။ နွေးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ဖုန်းကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ ထိုဖုန်းမျက်နှာပြင်တွင် ကျွန်တော် မသိအောင် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည့် ကျွန်တော့်လုပ်ငန်းခွင်မှ မရိုးသားသော မှတ်တမ်းအချို့ ပေါ်နေသည်။

“ကိုတင့် ... ကိုယ်တိုင်က မရိုးသားတဲ့သူတစ်ယောက်က တခြားသူရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို မျှော်လင့်နေတာ ရယ်စရာမကောင်းဘူးလား။ ရှင် ကျွန်မကို ပေးခဲ့တဲ့ ငွေတွေ၊ လက်ဆောင်တွေ အားလုံးက တခြားသူတွေရဲ့ မျက်ရည်တွေဆိုတာ ကျွန်မ သိပြီးသား။ ရှင်ဟာ ပဉ္စာလမင်းကြီးလိုပဲ ... အပြင်ပန်းမှာတော့ တရားစောင့်ချင်ယောင်ဆောင်နေပေမယ့် အတွင်းမှာတော့ ပုပ်ပွနေတဲ့သူပဲ”

နွေး၏ စကားလုံးများက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ကိုတိုးကလည်း ဘေးကနေ မဲ့ပြုံးပြုံးရင်း ပြောလာသည်။

“မင်းကို ငါက သူငယ်ချင်းလို့ သတ်မှတ်ခဲ့ပေမယ့် မင်းရဲ့ အောက်တန်းကျတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ငါ မကြည်ဖြူနိုင်ဘူး။ နွေးက မင်းဆီကနေ ထွက်ပြေးချင်နေတာ ကြာပြီ။ အခုတော့ မင်းရဲ့ မတရားတဲ့ စည်းစိမ်တွေအားလုံးကို ငါတို့ ပြန်ယူလိုက်ပြီ။ မင်းရဲ့ နာမည်နဲ့ ဝယ်ထားတဲ့ အိမ်နဲ့ ကားတွေ အားလုံးက အခု ငါ့နာမည်နဲ့ ဖြစ်သွားပြီ။ မင်း ငါ့ကို ယုံကြည်ပြီး ထိုးပေးခဲ့တဲ့ လွှဲစာတွေအားလုံးကို သတိရဦးလေ”

ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားသည်။ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့ရသူ နှစ်ယောက်လုံးက ကျွန်တော့်ကို ဗွက်ထဲသို့ တွန်းချလိုက်ကြပြီ။ ကျွန်တော် နွေးကို ချစ်လွန်း၍ သူမ စိတ်ကြိုက် လွှဲစာများ ထိုးပေးခဲ့ခြင်း၊ ကိုတိုးကို ယုံကြည်၍ လုပ်ငန်းအဝဝကို အပ်နှံခဲ့ခြင်းတို့မှာ ကျွန်တော့်ဘဝ၏ အမှားဆုံးသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် မိမိ၏ အတ္တနှင့် မောဟကြောင့် ကိုယ့်ကျိန်စာကိုယ် ပြန်တိုက်ခဲ့သည့် လူမိုက်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်ရချိန်တွင် အရာအားလုံး နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။

ကျွန်တော် အိမ်ပြင်ကို ပြေးထွက်လာမိသည်။ မိုးက သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေဆဲ။ ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲရွှဲစိုနေသော်လည်း ရင်ထဲက အပူမီးကိုတော့ မငြိမ်းသတ်နိုင်ပေ။ ကျွန်တော် တည်ပင်စောင့်နတ်က ပဉ္စာလမင်းကြီးကို သတိပေးသည့် စကားကို ပြန်ကြားယောင်မိသည်။ “သင့်ကြောင့် မျက်မှောက်ကာလတွင် ပြည်သူတွေ ပျက်စီးနေရသလို သင်သည်လည်း နောင် တမလွန်တွင် ငရဲသို့ကျတော့မည်”။ ကျွန်တော့်အတွက် ငရဲသည် သေမှ ရောက်ရမည့်နေရာ မဟုတ်တော့ဘဲ ယခု လက်ရှိဘဝကြီးပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ကျွန်တော် လမ်းမပေါ်တွင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ လျှောက်သွားနေရင်း ဖုန်းထဲမှ ဗီဒီယိုကို ပြန်ကြည့်မိသည်။ ထိုအဘွားအို၏ မျက်နှာကို သေချာကြည့်လိုက်မိချိန်တွင် ကျွန်တော့်မှာ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားရသည်။ ထိုအဘွားအိုသည် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ခန့်က ကျွန်တော့်ကြောင့် စီးပွားပျက်ပြီး လမ်းဘေးရောက်သွားခဲ့ရသော ကျွန်တော့်လုပ်ငန်းဖော်ဟောင်း၏ အမေဖြစ်နေသည်ကို ကျွန်တော် မှတ်မိသွားသည်။ ထိုစဉ်က ကျွန်တော်သည် ကိုယ့်အကျိုးအမြတ်အတွက် သူတို့မိသားစုကို လိမ်လည်လှည့်ဖျားခဲ့သည်။

ထိုအဘွားအို ကျိန်ဆဲခဲ့သည်မှာ ပဉ္စာလမင်းကြီးကို မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ကို ကျိန်ဆဲခဲ့ခြင်းလား။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ နာကျင်မှုများ၊ သူမ၏ အသံထဲမှ တုန်ယင်မှုများသည် ကျွန်တော့်ဆီသို့ အမှန်တကယ် ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် ချစ်သောသူက ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်ရုံတင်မကဘဲ ကျွန်တော့်ဘဝတစ်ခုလုံးကိုလည်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ။ ယုံကြည်မှုဆိုသည့် အရာသည် တစ်ခါကျိုးပျက်သွားလျှင် ပြန်ဆက်၍ မရနိုင်တော့သလို၊ မိမိပြုခဲ့သည့် ကံကြမ္မာသည်လည်း မိမိထံသို့ မလွဲမသွေ ပြန်လာတတ်သည်မှာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ကျွန်တော် ကိုတိုး၏ အိမ်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ အိမ်ထဲမှ မီးရောင်များက လင်းထိန်နေသော်လည်း ကျွန်တော့်ဘဝကတော့ အမှောင်ထုထဲသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် အော်ဟစ်ငိုကြွေးချင်သော်လည်း အသံများက လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်နေသည်။ နွေးက ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်သွားခြင်းမှာ သူမ၏ အပြစ်သက်သက်မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ဘဝ၏ မစင်ကြယ်မှုများက သူမကို တွန်းပို့လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်မည်လား။

အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်တော်သည် အခုတော့ ဘာမှမရှိသော လူတစ်ယောက်အဖြစ် လမ်းဘေးတွင် ထိုင်နေမိသည်။ မိုးတိတ်သွားသော်လည်း လေအေးများက တိုက်ခတ်နေဆဲ။ ကျွန်တော့်လက်ထဲတွင် ဖုန်းလေးတစ်လုံးသာ ကျန်တော့သည်။ ထိုဖုန်းလေးထဲက ဗီဒီယိုကို ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ထပ်ကြည့်လိုက်မိသည်။

“ဤတိုင်းနိုင်ငံတွင် သတို့သမီးတို့သည် လင်မရဘဲ ...” ဟူသော အမယ်အို၏ ကျိန်စာသံသည် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ “သင်ချစ်သောသူသည် သင့်ကို ဘယ်သောအခါမှ သစ္စာမရှိပါစေနှင့်” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲကြားယောင်နေသည်။ ကျွန်တော် ဆရာ့ဆီကို ပြန်သွားချင်မိသော်လည်း ကျွန်တော့်မှာ မျက်နှာမရှိတော့ပေ။ ဆရာ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ကျိန်စာဆိုသည်မှာ ပြင်ပက လာသည်မဟုတ်ဘဲ မိမိအတွင်းစိတ်၏ အညစ်အကြေးများက ဖန်တီးလိုက်သည့် ရလဒ်ဆိုးများသာ ဖြစ်သည်။

နွေးနှင့် ကိုတိုးတို့သည် ယခုအချိန်တွင် ကျွန်တော့်ငွေများဖြင့် ပျော်ရွှင်နေကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူတို့လည်း တစ်နေ့တွင် ကျွန်တော့်လိုပင် ခံစားရမည်လား။ သို့မဟုတ် ကျွန်တော်သည်သာ သူတို့ဘဝအတွက် ပေးဆပ်ရမည့် ကြွေးမြီတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သလား။ စဉ်းစားလေလေ ရင်ထဲမှာ နာကျင်လေလေ ဖြစ်ရသည်။ သစ္စာဖောက်ခြင်းခံရသည့် နာကျင်မှုထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ရွံရှာမိသည့် စိတ်က ပို၍ ဆိုးဝါးလှသည်။

ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်လာရင်း ဘုရားကျောင်းကန်တစ်ခုအနီးသို့ ရောက်သွားသည်။ ဘုရားစေတီ၏ အရိပ်အောက်တွင် ခဏတာ နားခိုရင်း ကျွန်တော် နားလည်လိုက်သည်မှာ ... ဘဝတွင် ကျိန်စာတိုက်စရာ မလိုဘဲ မိမိပြုခဲ့သည့် လုပ်ရပ်တိုင်းသည် ကျိန်စာတစ်ခုစီကို သယ်ဆောင်လာတတ်သည်ဟူသော အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် အချစ်ကို ယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း အကျင့်စာရိတ္တကိုတော့ မစောင့်ထိန်းခဲ့ပေ။ ယခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ အချစ်လည်း မရှိ၊ အကျင့်စာရိတ္တလည်း မရှိ၊ ဘဝလည်း မရှိတော့ပေ။

ဤသည်မှာ ကျွန်တော့်ဘဝ၏ နိဂုံးပင် ဖြစ်ပါတော့သည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရင်း၊ အတိတ်က လုပ်ရပ်များ၏ ပဲ့တင်သံကို နားထောင်ရင်း၊ ကျွန်တော်သည် အမယ်အို၏ ကျိန်စာထဲတွင် ထာဝရ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရလေပြီ။

သင်ခန်းစာ - မိမိပြုသောကံသည် မိမိထံသို့ ကျိန်စာတစ်ခုအဖြစ် မလွဲမသွေ ပြန်လာတတ်သည်။