အမေ့အိမ်သို့ အပြန်ခရီး

 အမေ့အိမ်သို့ အပြန်ခရီး

(မြင်ကွင်း - )

ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ မိုးသားတိမ်လိပ်တို့သည် ညိုမှိုင်းအုံ့ဆိုင်းနေကြသည်။ အထပ်မြင့်တိုက်ခန်း၏ ပြတင်းမှန်ပြင်ပေါ်သို့ မိုးစက်အချို့က တဖျောက်ဖျောက် လာရောက်ရိုက်ခတ်နေသော်လည်း သန့်ဇင်၏ စိတ်အာရုံတို့က ထိုအထဲတွင် မရှိခဲ့။ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော စမတ်ဖုန်းလေးက တုန်ခါသွားပြီးနောက် လင်းလက်လာသည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသော "အမေ" ဟူသည့် စာသားလေးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လေးလံသော အလုံးကြီးတစ်ခု ပိတ်ဆို့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ 

သူ မြို့ပြကို ရောက်လာခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုပင် ကျော်လွန်ခဲ့ပြီ။ အောင်မြင်မှုနောက်သို့ တကောက်ကောက်လိုက်ရင်း၊ ငွေကြေးနှင့် ဂုဏ်ပကာသနနောက်သို့ အပြေးနှင်ရင်း၊ သူ မေ့လျော့ခဲ့သည်မှာ သူ့ကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့သည့် မြေနီလမ်းကလေးနှင့် သစ်သားအိမ်အိုလေးပင် ဖြစ်သည်။ ရုံးခန်းအတွင်းရှိ လေအေးပေးစက်မှ ထွက်ပေါ်နေသော တဝီဝီအသံက သူ့ကို ပို၍ အထီးကျန်စေသည်။ သူ အလုပ်ရှုပ်နေသည်ဟု အကြောင်းပြကာ အမေ့ထံ ဖုန်းမဆက်ဖြစ်သည်မှာ နှစ်ပတ်ပင် ကျော်ခဲ့ပြီ။ 

"သား... အလုပ်တွေ အရမ်းရှုပ်နေလား။ အမေ နေကောင်းပါတယ်။ သားကို လွမ်းလို့..." ဟူသော အသံချိုချိုအက်အက်ကလေးကို သူ ကြားယောင်နေမိသည်။ သန့်ဇင်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က ကားတန်းကြီးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ မြို့ပြ၏ မီးရောင်စုံများအောက်တွင် လူတိုင်းက ကိုယ့်လမ်းကိုယ် အလျင်အမြန် သွားနေကြသော်လည်း သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာမူ ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ဦးတည်နေပြီ။ သူ လိုချင်နေသည်မှာ အဆင့်မြင့်ကွန်ဒို၏ သားနားမှုမဟုတ်ဘဲ အမေ့အိမ်မှ ထွက်ပေါ်လာတတ်သော ထင်းခိုးနံ့နှင့် ထမင်းရည်ငှဲ့သံလေးသာ ဖြစ်သည်။

သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ချလိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ အလုပ်ဖိုင်များကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကျောပိုးအိတ်ကို ကောက်လွယ်လိုက်သည်။ ဤတစ်ခါတော့ သူသည် အလုပ်ကိစ္စကြောင့်မဟုတ်ဘဲ၊ တာဝန်အရ မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့နှလုံးသား၏ ခေါ်ဆောင်ရာနောက်သို့သာ လိုက်သွားတော့မည်။ "အမေ... သား ပြန်လာပြီ" ဟု စိတ်ထဲက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

(မြင်ကွင်း - )

ခရီးသည်တင် မှန်လုံကားကြီးသည် အဝေးပြေးလမ်းမကြီးပေါ်တွင် တရိပ်ရိပ် ပြေးလွှားနေသည်။ သန့်ဇင်သည် ကားမှန်ပြတင်း၌ ခေါင်းမှီရင်း အပြင်ဘက်က ရှုခင်းများကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ရန်ကုန်၏ မီးရောင်စုံများက တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာကျန်ရစ်ခဲ့ပြီးနောက် မှောင်မည်းနေသော လယ်ကွင်းပြင်များနှင့် ရံဖန်ရံခါ မြင်တွေ့ရသော ရွာမီးရောင်ကလေးများကိုသာ မြင်တွေ့ရတော့သည်။

သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ခရီးသည်က ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျကာ အိပ်မောကျနေသော်လည်း သန့်ဇင်ကမူ မျက်စိပင် မမှိတ်နိုင်သေး။ စိတ်ကူးထဲတွင် သူ ငယ်စဉ်က အမေနှင့်အတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ပုံရိပ်များက ရုပ်ရှင်ပြကွက်များလို အစီအရီ ပေါ်လာသည်။ အမေသည် သူ ကျောင်းသွားခါနီးတိုင်း ထမင်းချိုင့်ကို စနစ်တကျ ထည့်ပေးတတ်ပုံ၊ မိုးရွာသည့်ရက်များတွင် ထီးအစုတ်ကလေးကို ကိုင်ကာ ကျောင်းဝင်းအပြင်က စောင့်နေတတ်ပုံများမှာ အချိန်တန်ကြာမှ ပြန်လည် တမ်းတမိသော ရတနာများနှယ်။

"ငါ ဘာတွေနောက်ကျနေခဲ့တာလဲ" ဟု သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိသည်။ အဆင့်မြင့်စားသောက်ဆိုင်များတွင် စားခဲ့ရသော အစားအသောက်များထက် အမေ ချက်ကျွေးသည့် ငါးဖယ်ဆီပြန်ဟင်းကို သူ ပို၍ တောင့်တနေမိသည်။ ကားအင်ဂျင်သံ တဝီဝီက သူ့နားထဲတွင် သီချင်းတစ်ပုဒ်လို အေးမြနေသည်။ လမ်းဘေးရှိ သစ်ပင်ကြီးများက သူ့ကို ကြိုဆိုနေသယောင်ယောင်။ ခရီးက ရှည်လျားလှသော်လည်း သူ စိတ်မပျက်။ ခရီး၏ လိုရာပန်းတိုင်မှာ အမေ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

(မြင်ကွင်း - )

မိုးသောက်ယံ၏ မြူနှင်းမှုန်များကြားတွင် ဘတ်စ်ကားကြီးက လမ်းဆုံလေးတစ်ခု၌ ရပ်လိုက်သည်။ သန့်ဇင် ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် အေးမြသော လေနုအေးတစ်ချက်က သူ့မျက်နှာကို လာရောက်ပွတ်သပ်သွားသည်။ ဒါဟာ သူ့ဇာတိမြေ၏ အနံ့အသက်ပင်။ မြို့ပြ၏ မီးခိုးနံ့များ မပါဝင်သော၊ စိုစွတ်သော မြေကြီးနံ့နှင့် ကောက်ရိုးနံ့ ရောယှက်နေသည့် လတ်ဆတ်သော လေ။

ရွာသို့ သွားသော မြေနီလမ်းကလေးသည် မိုးရွာထားသဖြင့် ဗွက်အနည်းငယ် ထနေသည်။ သန့်ဇင်သည် သူ၏ တန်ဖိုးကြီး ရှူးဖိနပ်ကို မနှမြောနိုင်ဘဲ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ လမ်းဘေးဝဲယာရှိ မန်ကျည်းပင်ကြီးများက အရင်အတိုင်းပင် ရှိနေသေးသော်လည်း ပို၍ အိုမင်းသွားသလို ခံစားရသည်။ လမ်းတွင် တွေ့ရသော ရွာသားအချို့က သူ့ကို စူးစမ်းသလို ကြည့်သွားကြသည်။ သူတို့အတွက်မူ သန့်ဇင်သည် မြို့သားတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမည်။

"အကိုလေး သန့်ဇင် မဟုတ်လား" ဟု အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ငယ်သူငယ်ချင်း ဖိုးထောင် ဖြစ်နေသည်။ ဖိုးထောင်၏ မျက်နှာတွင် နေလောင်ထားသော အရေးအကြောင်းများ ရှိနေသော်လည်း အပြုံးကမူ ရိုးသားဆဲ။ 

"အေး... ဖိုးထောင်။ ငါ ပြန်လာတာ" 

"အမေကြီး ဝမ်းသာတော့မှာပဲဗျာ။ သူ နေ့တိုင်း မျှော်နေတာ" ဟူသော ဖိုးထောင်၏ စကားကြောင့် သန့်ဇင်၏ ရင်ထဲတွင် တဆစ်ဆစ် နာကျင်သွားရသည်။ နေ့တိုင်း မျှော်နေမည့် အမေ့မျက်နှာကို မြင်ယောင်ရင်း သူ ခြေလှမ်းများကို ပို၍ သွက်လက်စေခဲ့သည်။

(မြင်ကွင်း - )

ရွာထိပ်က ညောင်ပင်ကြီးကို ကျော်လိုက်သည်နှင့် အမေ့အိမ်ကလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ခြံစည်းရိုးက အနည်းငယ် ယိုင်နဲ့နေပြီး ဇော်ဂျီပန်းပင်များက ဖရိုဖရဲ ပေါက်နေကြသည်။ သစ်သားအိမ်အိုလေးသည် သူ မှတ်မိနေခဲ့သည်ထက် ပို၍ သေးငယ်ကာ ဟောင်းနွမ်းနေသည်။ သို့သော် ထိုအိမ်ကလေးဆီက ထွက်ပေါ်နေသော နွေးထွေးမှုမှာမူ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့် ခေတ်မီတိုက်ခန်းနှင့်မျှ မလဲနိုင်သော အရာပင်။

သန့်ဇင်သည် ခြံတံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ သံချေးတက်နေသော ပတ္တာသံ တကျီကျီက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ အိမ်ရှေ့ ကွပ်ပျစ်ပေါ်တွင် ဆန်ကာတစ်ချပ်ကို ကိုင်ကာ ဆန်ပြာနေသော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦး။ သူမ၏ ဆံပင်များက ဖြူဖွေးနေပြီး ကျောက အနည်းငယ် ကုန်းနေပြီ။ 

"အမေ..."

သန့်ဇင်၏ အသံက တုန်ရီနေသည်။ ဆန်ပြာနေသော လက်အစုံက ရပ်တန့်သွားသည်။ အမေသည် သူမ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ရင်း အသံလာရာဆီသို့ စွေကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ၊ ပြီးနောက် ဝမ်းသာပီတိများက လှိုင်းလုံးများလို ထကြွလာသည်။

"သား... သားလေးလား"

အမေသည် လက်ထဲက ဆန်ကာကို ချကာ တုန်တုန်ချိချိဖြင့် ထရပ်သည်။ သန့်ဇင်သည် အမေ့ဆီသို့ အပြေးသွားကာ သူမ၏ ခြေဖမိုးပေါ်သို့ ဦးချလိုက်မိသည်။ မျက်ရည်များက ထိန်းမရဘဲ စီးကျလာသည်။ အမေ့၏ ကြမ်းတမ်းလှသော လက်ဖဝါးများက သူ့ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ ဤအတွေ့သည်သာ သူ့ဘဝအတွက် အနွေးထွေးဆုံးသော စောင်ခြုံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

(မြင်ကွင်း - )

အိမ်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ အရာအားလုံးက သူ့နေရာနှင့်သူ ရှိနေဆဲပင်။ နံရံတွင် ချိတ်ထားသော ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဓာတ်ပုံ၊ သူ ငယ်စဉ်က ရခဲ့သော ဆုတံဆိပ်လေးများ၊ အားလုံးက ဖုန်အနည်းငယ် တက်နေသော်လည်း အမှတ်တရများက လတ်ဆတ်နေဆဲ။ အမေသည် သန့်ဇင်အတွက် ရေနွေးကြမ်းနှင့် ထန်းလျက်ခဲများကို အလျင်အမြန် ပြင်ဆင်ပေးသည်။

"သား ဗိုက်ဆာနေပြီလား။ အမေ ဘာချက်ပေးရမလဲ။ ငါးခူလေးတွေ ရထားတာ ရှိတယ်"

အမေ့အသံတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမသည် သန့်ဇင်ကို အနားက မခွာဘဲ တစိမ့်စိမ့် ကြည့်နေမိသည်။ 

"အမေ... ဘာမှ မလုပ်ပါနဲ့ဦး။ သား အမေ့အနားမှာပဲ ထိုင်ပါရစေဦး"

သန့်ဇင်သည် အမေ့ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ သူမ၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ အမေ့လက်ကလေးက သေးငယ်လွန်းလှသည်။ အသားအရေများက တွန့်လိပ်နေပြီး သွေးကြောစိမ်းကလေးများက ထင်ရှားနေသည်။ ဤလက်များဖြင့်ပင် သူ့ကို လူလားမြောက်အောင် ပျိုးထောင်ခဲ့ရသည် မဟုတ်လား။

"သား မြို့မှာ နေရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား။ အစားအသောက်တွေကော မှန်ရဲ့လား"

အမေက သူ့ကိုသာ စိုးရိမ်နေဆဲ။ သူမကိုယ်တိုင် နေမကောင်းဖြစ်နေသည်ကိုပင် ထည့်မပြော။ သန့်ဇင်သည် အမေ့ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် နင့်နေအောင် ခံစားရသည်။ သူ ရှာဖွေခဲ့သော အောင်မြင်မှုများ၊ ငွေကြေးများက အမေ့၏ တစ်ချက်ပြုံးမှုကိုပင် မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သူ ယခုမှ အမှန်တကယ် သိမြင်လာခဲ့သည်။

(မြင်ကွင်း - )

ညရောက်သောအခါ ရွာကလေးက ပို၍ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အဝေးမှ ခွေးဟောင်သံနှင့် ပုစဉ်းရင်ကွဲအော်သံတို့ကသာ ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ခြံရံထားသည်။ သန့်ဇင်သည် သူ ငယ်စဉ်က အိပ်ခဲ့သော 

ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားကြမ်းပြင်၏ အက်သံကလေးကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ အမေသည် စောင်တစ်ထည်ကို ကိုင်ကာ 

"သား... အိပ်မပျော်ဘူးလား။ ခြင်ထောင်က လုံရဲ့လား"

အမေသည် စောင်ကို သန့်ဇင်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ သေသေချာချာ ခြုံပေးသည်။ သူသည် ကလေးတစ်ယောက်လိုပင် အမေ့ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

"အမေ... သားကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်။ သား အမေ့ကို အကြာကြီး ပစ်ထားမိတယ်"

အမေက သူ့ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သားရယ်... အမေတို့က သားတို့ ကောင်းစားတာကိုပဲ မြင်ချင်တာပါ။ အမေ စိတ်မဆိုးပါဘူး။ သား ခုလို ပြန်လာတာနဲ့တင် အမေ နေကောင်းသွားသလိုပဲ"

ထိုညက သန့်ဇင်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အကောင်းဆုံးသော အိပ်စက်ခြင်းကို ရရှိခဲ့သည်။ မြို့ပြ၏ ဆူညံသံများ မရှိဘဲ၊ အမေ့၏ မေတ္တာရိပ်အောက်တွင် သူ အေးချမ်းစွာ အိပ်မောကျသွားခဲ့သည်။

(မြင်ကွင်း - )

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် သန့်ဇင် စောစောနိုးလာသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ငှက်ကလေးများ မြည်သံက သာယာနေသည်။ သူ အိမ်နောက်ဖေးသို့ ထွက်လာသောအခါ အမေသည် မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထင်းမီးဖိုမှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးခိုးငွေ့ကလေးများက အမေ့ကို ဝန်းရံထားသည်။

"အမေ... သား ကူမယ်လေ"

သန့်ဇင်က ကရားထဲက ရေကို ခပ်ပေးသည်။ အမေက သူ့ကို မလုပ်ခိုင်းသော်လည်း သူက အတင်းဝင်ကူသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ထမင်းချက်ရင်း၊ ဟင်းချက်ရင်း စကားတွေ အများကြီး ပြောဖြစ်ကြသည်။ အမေက ရွာထဲက အကြောင်းအရာများ၊ သူ ငယ်စဉ်က သူငယ်ချင်းများအကြောင်းကို ပြောပြသည်။ 

သန့်ဇင်သည် ရေတွင်းပျက်ကလေးနားတွင် ထိုင်ကာ ရေခပ်ပေးသည်။ ရေတွင်းထဲက ရေက အေးစိမ့်နေသည်။ ဤရွာ၏ ရေကို သောက်ရသည်မှာ မြို့က ရေသန့်ဘူးများထက် ပို၍ ချိုမြိန်သလို ခံစားရသည်။ သူသည် အဝတ်အစားများ လဲကာ အမေ့အတွက် လိုအပ်သော အိမ်ပြုပြင်မှုအချို့ကို စတင်လုပ်ဆောင်သည်။ ယိုင်နေသော ခြံစည်းရိုးကို ပြန်ပြင်သည်၊ အိမ်ရှေ့က မြက်ပင်များကို ရှင်းထုတ်သည်။ သူ့လက်ဖဝါးတွင် အရည်ကြည်ဖုအချို့ ထွက်လာသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ များစွာ ကျေနပ်နေမိသည်။

(မြင်ကွင်း - )

နေ့လယ်ခင်းတွင် သန့်ဇင်သည် အိမ်ပေါ်ရှိ ဗီရိုအိုကြီးကို ဖွင့်ကြည့်မိသည်။ ထိုအထဲတွင် သူ ငယ်စဉ်က ကစားခဲ့သော ကစားစရာအရုပ်ဟောင်းလေးများ၊ သူ ရေးခဲ့သော ကျောင်းသုံးဗလာစာအုပ်ဟောင်းများကို အမေက သေသေချာချာ သိမ်းထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ၊ "အနာဂတ်မှာ အမေ့ကို လုပ်ကျွေးမယ့် သားကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်" ဟု သူ ငယ်စဉ်က ရေးခဲ့သော စာတိုလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သန့်ဇင်၏ ရင်ထဲတွင် ဆို့တက်လာသည်။ သူသည် အပြင်ပန်းအားဖြင့် လုပ်ကျွေးနေသော်လည်း အမေ အမှန်တကယ် လိုချင်သော "အနားမှာ ရှိနေပေးခြင်း" ကိုမူ မေ့လျော့ခဲ့သည်။ သူသည် ထိုဗလာစာအုပ်လေးကို ရင်ဘတ်တွင် အသာအယာ ကပ်ထားလိုက်မိသည်။ 

အပြင်ဘက်တွင် မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာလာပြန်သည်။ မြေကြီးမှ ထွက်လာသော မြေနံ့က သူ့ကို အတိတ်၏ ကမ္ဘာထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ အမေသည် အပြင်က ပြန်လာကာ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးသည်။ 

"သား... ဒါတွေ သိမ်းထားတာ တွေ့သွားပြီလား။ အမေက သားကို လွမ်းရင် အမြဲ ထုတ်ကြည့်တာ"

အမေ့စကားက သန့်ဇင်ကို ပို၍ နောင်တရစေသည်။ သူသည် အမေ့ကို ဖက်ထားလိုက်ရင်း "အမေ... သား ဒီမှာပဲ ခဏနေမယ်နော်" ဟု ပြောလိုက်သည်။ အမေ့မျက်ဝန်းတွင် ပျော်ရွှင်ရိပ်များ ယှက်သန်းသွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

(မြင်ကွင်း - )

ညနေစောင်းတွင် သန့်ဇင်နှင့် အမေသည် ကွပ်ပျစ်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ စကားပြောဖြစ်ကြသည်။ ဤတစ်ခါတော့ စကားများက ပို၍ လေးနက်လာသည်။

"အမေ... အဖေ ဆုံးသွားတုန်းက အမေ ဘယ်လို ဖြတ်သန်းခဲ့လဲ"

သန့်ဇင်က မေးလိုက်သောအခါ အမေက အဝေးက တောအုပ်ကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချသည်။

"ခက်ခဲတာပေါ့ သားရယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေ့မှာ သားရှိနေတာပဲလေ။ သားကို မြင်ရင် အမေ ပင်ပန်းသမျှ ပျောက်သွားတာ။ သားကို ပညာတတ်ကြီးဖြစ်အောင် ထားနိုင်ဖို့ပဲ အမေ ကြိုးစားခဲ့တာ"

အမေက သူမ၏ ဘဝခရီးကို အေးအေးဆေးဆေး ပြောပြသည်။ သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခက်အခဲများ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို အပြုံးမပျက် ပြောပြနေသော်လည်း သန့်ဇင်ကမူ ရင်ထဲတွင် မချိအောင် ခံစားရသည်။ အမေသည် သူ့အတွက် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်လို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လောင်မြိုက်ကာ အလင်းပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ 

"သား မြို့ကို ပြန်သွားရင်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။ အမေကတော့ ဒီမှာပဲ သား ပြန်လာမယ့်ရက်ကို စောင့်နေမှာပေါ့"

အမေ့စကားက သူ့ကို မြို့မပြန်ချင်အောင် ဆွဲထားသလို ဖြစ်နေသည်။ သန့်ဇင်သည် အမေ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ဘဝ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ပြန်လည် ရှာဖွေနေမိသည်။

(မြင်ကွင်း - )

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် အမေသည် ရုတ်တရက် ဖျားသွားသည်။ အိုမင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်က ရာသီဥတုဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ပုံရသည်။ သန့်ဇင်သည် ထိတ်လန့်သွားကာ အမေ့အနားတွင် မခွာဘဲ ပြုစုပေးသည်။ သူ ကိုယ်တိုင် ဆန်ပြုတ်ပြုတ်ပေးသည်၊ အဝတ်ဖတ်တိုက်ပေးသည်။ 

အမေက မူးဝေနေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးရန် ကြိုးစားသည်။

"သား... အမေ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ သား ပင်ပန်းနေဦးမယ်"

"အမေရယ်... သားအတွက် အမေ လုပ်ပေးခဲ့တာတွေနဲ့စာရင် ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

သန့်ဇင်သည် အမေ့ကို ပြုစုရင်း အမေ့၏ အိုမင်းပျော့ခွေနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ကာ သံဝေဂရမိသည်။ အချိန်သည် ဘယ်သူ့ကိုမှ မစောင့်သလို၊ အမေသည်လည်း ထာဝရ ရှိနေမည်မဟုတ်။ သူ ပိုင်ဆိုင်သော ငွေကြေးများက အမေ့၏ ကျန်းမာရေးကို ပြန်မဝယ်ပေးနိုင်သော်လည်း သူ့၏ ဂရုစိုက်မှုကမူ အမေ့ကို စိတ်ခွန်အား ဖြစ်စေသည်။

ထိုညတွင် သူ အမေ့အနားတွင် ထိုင်ရင်း ဘုရားစာများ ရွတ်ဖတ်ပေးသည်။ အမေသည် ငြိမ်သက်စွာဖြင့် အိပ်မောကျသွားသည်။ သန့်ဇင်သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က လမင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း ဆုတောင်းနေမိသည်။ "အမေ အသက်ရှည်ပါစေ။ သားကို လုပ်ကျွေးခွင့် ပိုပေးပါဦး" ဟု။

(မြင်ကွင်း - )

အမေ ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာသောအခါ သန့်ဇင် ပြန်ရမည့် အချိန် ရောက်လာသည်။ သူ မပြန်ချင်သော်လည်း အလုပ်တာဝန်များက ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် ဤတစ်ခါ ပြန်ရခြင်းမှာ အရင်ကနှင့် မတူတော့။ သူ့တွင် ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်နှင့် အားအင်များ ရှိနေပြီ။

သူသည် အမေ့အတွက် လိုအပ်သော ဆေးဝါးများ၊ စားသောက်ကုန်များကို စနစ်တကျ စီစဉ်ပေးသည်။ ရွာထဲက ဖိုးထောင်ကိုလည်း အမေ့ကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးရန် သေသေချာချာ မှာကြားခဲ့သည်။ အိမ်အိုလေးကိုလည်း အသစ်ပြန်ဆောက်ပေးရန် သူ စီစဉ်ခဲ့သည်။

"အမေ... သား လကုန်ရင် ပြန်လာခဲ့မယ်နော်။ အမေ ဘာစားချင်လဲ မှာလိုက်"

အမေက သူ့ကို ခြံဝထိ လိုက်ပို့သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေသော်လည်း နှုတ်ခမ်းတွင်မူ ပျော်ရွှင်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

"သား... ဂရုစိုက်သွားပါ။ အမေ နေကောင်းအောင် နေပါ့မယ်"

သန့်ဇင်သည် အမေ့ကို နောက်ဆုံးတစ်ခါ ထပ်ဖက်လိုက်သည်။ အမေ့ဆီက ရသော ထင်းခိုးနံ့သင်းသင်းလေးကို သူ အလွတ်မှတ်သားထားလိုက်သည်။ ဤအနံ့သည် သူ့အတွက် မြို့ပြ၏ မွန်းကြပ်မှုများကြားတွင် အသက်ရှူစရာ လေကောင်းလေသန့် ဖြစ်လာပေလိမည်။

(မြင်ကွင်း - )

သန့်ဇင်သည် လမ်းဆုံတွင် ဘတ်စ်ကားကို စောင့်နေရင်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဝေးကွာလှသော နေရာတွင် အမေသည် လက်ယမ်းပြကာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ မြေနီလမ်းကလေးပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်အချို့ ထနေသည်။ ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်သောအခါ သူ၏ နှလုံးသားက ပေါ့ပါးနေသည်။

မြို့ပြသို့ ပြန်သွားရမည်ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ယခင်က သန့်ဇင် မဟုတ်တော့။ သူ့တွင် အိမ်ပြန်လမ်း ရှိနေပြီ။ သူသည် မည်မျှပင် ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ပါစေ၊ သူ့နှလုံးသား၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို အမေ့အိမ်တွင် ချန်ထားခဲ့ပြီ။ ကားပြတင်းမှန်မှတစ်ဆင့် မြင်တွေ့ရသော ရှုခင်းများက သူ့ကို နှုတ်ဆက်နေကြသည်။

ကားကြီးက မြို့ပြသို့ ဦးတည်ပြေးလွှားနေသည်။ သန့်ဇင်သည် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ အမေ့ဆီသို့ စာတိုလေးတစ်စောင် ပို့လိုက်သည်။

"အမေ... သား အမြဲ ပြန်လာခဲ့မှာပါ။ အမေ့ကို ချစ်တယ်"

သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသော်လည်း ထိုမျက်ရည်များသည် ဝမ်းနည်းမှုကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ပီတိကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ အဝေးပြေးလမ်းမကြီးပေါ်တွင် နေရောင်ခြည်က တောက်ပစွာ ကျရောက်နေသည်။ အမေ့အိမ်သို့ အပြန်ခရီးသည် ဘယ်သောအခါမှ မဆုံးနိုင်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ ခရီးလမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်တော့သည်။

ပြီးပါပြီ။