မိဘများရဲ့ နောက်ဆုံးအမွေ
မိဘများရဲ့ နောက်ဆုံးအမွေ
မိုးစက်မိုးပေါက်တွေက သံချေးတက်နေတဲ့ သွပ်မိုးပေါ်ကို တဖျောက်ဖျောက် ရိုက်ခတ်နေကြတယ်။ ခြံဝင်းဟောင်းကြီးထဲမှာရှိတဲ့ သရက်ပင်အိုကြီးဟာ လေတိုက်တိုင်း တအိအိနဲ့ မြည်တမ်းနေပြီး ညနေခင်းရဲ့ မှောင်ရိပ်တွေက အိမ်ကြီးကို ဝါးမြိုဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပြီ။ အိမ်ရှေ့ဝရန်တာမှာ ရပ်နေတဲ့ ဦးကျော်စွာဟာ လက်ထဲက စီးကရက်ကို တစ်ချက်ဖွာရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ထားမိတယ်။ ဒီအိမ်ကြီးဆီ သူပြန်မလာဖြစ်တာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုမကတော့ဘူး။ အခုတော့ သူ့မိဘတွေ မရှိတော့တဲ့နောက်ပိုင်းမှာ ဒီအိမ်ကြီးဟာ အေးစက်ခြောက်ကပ်ပြီး လူသူကင်းမဲ့နေတဲ့ သင်္ချိုင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ။
သူ့ဘေးနားမှာတော့ ညီမဖြစ်သူ ဒေါ်သီတာက ပဝါပါးလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း အိမ်ထဲကို ကြည့်နေတယ်။ သီတာ့မျက်လုံးထဲမှာ နောင်တတွေနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ရောပြွမ်းနေတာကို ကျော်စွာ မြင်နေရတယ်။ သူတို့မောင်နှမတွေဟာ မိဘတွေ သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က ကိုယ့်ဘဝနဲ့ကိုယ် ရုန်းကန်နေကြရင်း ဒီအိမ်ကြီးကို ကျောခိုင်းခဲ့ကြတာပဲ မဟုတ်လား။ ခြံဝင်းတံခါးဝကနေ ကားတစ်စီး ဆိုက်လာတဲ့ အသံကြားတော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ အငယ်ဆုံး မောင်လေးဖြစ်တဲ့ မင်းသန့် ကားပေါ်က ဆင်းလာတယ်။ မင်းသန့်ဟာ ပန်းချီဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပေမယ့် သူ့ရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကတော့ အမြဲတမ်းလိုလို ဖရိုဖရဲနိုင်လှတယ်။
မောင်နှမ သုံးယောက်စလုံး အိမ်ခန်းမကြီးထဲမှာ လူစုံကြတဲ့အခါ တိတ်ဆိတ်မှုက သူတို့ကြားထဲမှာ အုတ်တံတိုင်းကြီးတစ်ခုလို ခြားနေတယ်။ ဖုန်တွေ တက်နေတဲ့ ကျွန်းသားထိုင်ခုံတွေ၊ နံရံမှာ ချိတ်ထားတဲ့ မိဘတွေရဲ့ အဖြူအမည်း ဓာတ်ပုံဟောင်းကြီးတွေက သူတို့ကို ငေးကြည့်နေသလိုပဲ။ ကျော်စွာက အသံကို တစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး ရှေ့က စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ သံသေတ္တာအိုလေးကို ညွှန်ပြလိုက်တယ်။
ဒါ အဖေနဲ့အမေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးအမွေတဲ့။ ရှေ့နေကြီး ဦးဘုန်းမြတ်က ငါ့ကို ပေးသွားတာ။ အထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ငါတို့ အတူတူ ဖွင့်ကြည့်ရအောင်။
ကျော်စွာရဲ့ အသံက တည်ငြိမ်နေပေမယ့် သူ့ရင်ထဲမှာတော့ မျှော်လင့်ချက်တချို့ ရှိနေတယ်။ သူ လုပ်ကိုင်နေတဲ့ ကုမ္ပဏီက အကြွေးတွေ တင်နေတာကြောင့် ဒီအမွေထဲမှာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ မြေကွက်တွေ ဒါမှမဟုတ် ငွေကြေးတွေ ပါလာဖို့ သူ ဆုတောင်းနေမိတယ်။ သီတာကတော့ အိမ်ထောင်ရေး အဆင်မပြေမှုတွေကြားမှာ ဒီအမွေက သူမအတွက် လွတ်မြောက်ရာ လမ်းတစ်ခု ဖြစ်မလားလို့ တွေးနေခဲ့တယ်။ မင်းသန့်ကတော့ ဘာကိုမှ စိတ်ဝင်စားပုံမရဘဲ အိမ်ရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာက ပင့်ကူအိမ်တွေကို ငေးကြည့်နေခဲ့တယ်။
သံသေတ္တာအိုလေးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ သူတို့ မျှော်လင့်ထားသလို ရွှေတွေ၊ ငွေတွေ ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ အထဲမှာ ရှိနေတာကတော့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ စာအိတ် အိတ်နဲ့ သော့တံအဟောင်းလေး တစ်ချောင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ စာအိတ်တစ်ခုချင်းစီမှာ နံပါတ်စဉ်တွေ တပ်ထားပြီး ပထမဆုံး စာအိတ်ပေါ်မှာတော့ ငါတို့ရဲ့ ရင်သွေးများသို့ လို့ ရေးထားတယ်။
ကျော်စွာက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်တယ်။ သူတို့ မိဘတွေဟာ တစ်သက်လုံး ရိုးရိုးသားသား လုပ်ကိုင်စားသောက်လာခဲ့ကြတာမို့ အများကြီး မမျှော်လင့်သင့်ဘူးဆိုတာ သူ သိထားသင့်တယ်။ သီတာက ပထမဆုံး စာအိတ်ကို ယူပြီး ဖွင့်ဖတ်လိုက်တယ်။ စာအိတ်ထဲမှာ စာတစ်စောင်နဲ့အတူ ဓာတ်ပုံဟောင်းလေး တစ်ပုံ ပါလာတယ်။ အဲဒီဓာတ်ပုံက သူတို့ မောင်နှမသုံးယောက် ငယ်ငယ်က ခြံထဲမှာ ဆော့ကစားနေတဲ့ ပုံလေးပါ။
စာထဲမှာ ရေးထားတာကတော့ "ငါ့သားတို့ သမီးတို့... မင်းတို့ ဒီစာကို ဖတ်နေရချိန်မှာ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒီလောကမှာ မရှိတော့ဘူးပေါ့။ ငါတို့ မင်းတို့ကို ပေးစရာ ငွေကြေးအမြောက်အမြား မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ဘဝအတွက် တကယ့်ကို တန်ဖိုးရှိမယ့် အရာတစ်ခုကိုတော့ ငါတို့ ချန်ထားခဲ့တယ်။ အဲဒါကို ရှာတွေ့ဖို့ဆိုရင် မင်းတို့ သုံးယောက် ဒီအိမ်ကြီးမှာ ရက်ကြာ အတူတူ နေထိုင်ရမယ်။ တစ်ရက်ကို စာတစ်စောင်စီ ဖွင့်ဖတ်ပြီး ငါတို့ ခိုင်းတဲ့အတိုင်း လုပ်ဆောင်ရမယ်။ အဲဒီအချိန် ပြည့်သွားတဲ့အခါမှသာ တကယ့် အမွေအစစ်အမှန်ကို မင်းတို့ ရလိမ့်မယ်" တဲ့။
ကျော်စွာက ဒေါသတကြီးနဲ့ စားပွဲကို ရိုက်လိုက်တယ်။
ဒါက ဘာလှည့်ကွက်လဲ။ ငါ့မှာ ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ ဒီအိမ်ပျက်ကြီးထဲမှာ ရက်တောင် လာနေရမယ် ဟုတ်လား။
မင်းသန့်ကတော့ စာရွက်လေးကို ကိုင်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ သူက အဖေနဲ့အမေရဲ့ လက်ရေးတွေကို တယုတယ ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။
အစ်ကိုကြီး... အဖေတို့က ကျွန်တော်တို့ကို တစ်ခုခု ပြောချင်လို့ ဖြစ်မှာပါ။ ရက်ဆိုတာ ဘဝမှာ ဘာမှ ကြာတာမဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် စုံစုံလင်လင် ရှိစေချင်တာ ဖြစ်မှာပါ။
သီတာကလည်း မင်းသန့်ဘက်က ထောက်ခံတယ်။ သူမလည်း အိမ်ရဲ့ မွန်းကျပ်မှုတွေကနေ ခေတ္တခဏ ဝေးရာကို ပြေးထွက်ချင်နေတာပါ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျော်စွာလည်း မတတ်သာဘဲ သဘောတူလိုက်ရတယ်။
ဒုတိယမြောက်နေ့မှာ သူတို့ ဖွင့်လိုက်တဲ့ စာအိတ်ထဲမှာ ရေးထားတာကတော့ "ဒီနေ့ မင်းတို့ သုံးယောက်လုံး အမေ့ရဲ့ မီးဖိုချောင်မှာ အမေ ချက်ပေးလေ့ရှိတဲ့ ငါးခူကရင်ဆီပြန်ဟင်းကို အတူတူ ချက်စားကြပါ" တဲ့။
သီတာက ပြုံးလိုက်မိတယ်။ သူမဟာ ငယ်ငယ်က အမေ့နားမှာ ကပ်ပြီး ဟင်းချက်သင်ခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ထောင်ကျပြီးကတည်းက သူမဟာ မိသားစုအတွက် တာဝန်အရ ချက်ပြုတ်နေရသူ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဟင်းချက်ရတာကို မပျော်ပိုက်တော့ဘူး။ သူတို့ သုံးယောက် မီးဖိုချောင်ထဲမှာ စုမိကြတဲ့အခါ အဆင်မပြေမှုတွေ စတင်တော့တာပါပဲ။ ကျော်စွာက ငါးကို မကိုင်ချင်ဘူး၊ မင်းသန့်ကတော့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ပုံစံမကျအောင် လှီးနေတယ်။
မင်း ဘယ်လိုတွေ လှီးနေတာလဲ မင်းသန့်ရယ်။ ဒါ ဟင်းချက်ဖို့လေ၊ ပန်းချီဆွဲဖို့ မဟုတ်ဘူး။
သီတာက ငေါ့တော့တော့ ပြောလိုက်တော့ မင်းသန့်က ရယ်ရင်းနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။
မမကလည်း... အနုပညာဆိုတာ နေရာတိုင်းမှာ ရှိတာပဲ။ အမေ ချက်တဲ့ဟင်းက ဘာလို့ အရသာရှိလဲ သိလား။ အမေက မေတ္တာတွေ ထည့်ချက်လို့လေ။
အဲဒီစကားကြောင့် သူတို့ သုံးယောက်လုံး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားကြတယ်။ အမေဟာ သူတို့ ကျောင်းသွားခါနီးတိုင်း၊ အလုပ်သွားခါနီးတိုင်း အမြဲတမ်း ပူပူနွေးနွေး ဟင်းတွေကို ပြင်ဆင်ပေးတတ်တာကို သတိရသွားကြတယ်။ ကျော်စွာက ငယ်ငယ်က အမေ့ဆီက မုန့်ဖိုး ခိုးတောင်းခဲ့တာတွေကို ပြန်ပြောပြတော့ သီတာနဲ့ မင်းသန့်က တဟားဟား ရယ်ကြတယ်။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ ရယ်မောသံတွေက အိမ်ဟောင်းကြီးရဲ့ ခြောက်ကပ်မှုကို ခေတ္တ ဖယ်ခွာစေခဲ့တယ်။
ဟင်းကျက်လို့ ထမင်းဝိုင်းမှာ ထိုင်စားကြတဲ့အခါ ထူးဆန်းတဲ့ အရသာတစ်ခုကို သူတို့ ခံစားရတယ်။ အမေ့လက်ရာအတိုင်း မဟုတ်ပေမယ့် သူတို့ မောင်နှမ သုံးယောက်ရဲ့ ချွေးနှဲစာတွေ ပါဝင်နေတဲ့ အဲဒီဟင်းက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံး ဟင်းတစ်ခွက်လို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျော်စွာက ဟင်းကို မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားရင်း သူ့ရဲ့ စီးပွားရေး ပူပန်မှုတွေကို ခဏတာ မေ့လျော့နေခဲ့တယ်။
တတိယမြောက်နေ့မှာတော့ သူတို့ အဖေ့ရဲ့ စာကြည့်ခန်းကို ဝင်ကြရတယ်။ အဖေဟာ သက်သက်သာသာ နေထိုင်တတ်တဲ့ ကျောင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်ပါ။
ကျော်စွာက စီးပွားရေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ်ဟောင်းတစ်အုပ်ကို ယူလိုက်တယ်။ သီတာကတော့ ကဗျာစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ရွေးတယ်။ မင်းသန့်ကတော့ အဖေ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် မှတ်တမ်းစာအုပ်လေးကို ယူလိုက်တယ်။ အဲဒီမှတ်တမ်းထဲမှာ အဖေက သူတို့ မောင်နှမတွေ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ တိုးတက်မှုတွေကို ရေးမှတ်ထားတာပါ။
"ဒီနေ့ ကျော်စွာ ကုမ္ပဏီမှာ ရာထူးတိုးတယ်လို့ ကြားရတယ်။ ငါ့သားကြီးအတွက် ဂုဏ်ယူမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်မှုတွေ မတွေ့ရဘူး။ အလုပ်တွေကြားမှာ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ဆုံးနေပြီလား"
"သီတာလေး အိမ်လာလည်တယ်။ သူမ မျက်လုံးတွေက မလှဘူး။ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလိုပဲ။ သမီးလေး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဖေတို့ အိမ်က အမြဲတမ်း ကြိုဆိုနေမှာပါ"
အဲဒီစာသားတွေကို ဖတ်ရတဲ့အခါ သီတာ မျက်ရည်ကျမိတယ်။ သူမ အိမ်ထောင်ရေး ပြိုကွဲနေတာကို အဖေ သိနေခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဖေက သူမကို အားနာမှာစိုးလို့ ဘာမှ မမေးခဲ့ဘူး။ ကျော်စွာလည်း အဖေ့ရဲ့ စာသားတွေကြောင့် ရင်ထဲမှာ နင့်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ သူက အောင်မြင်မှုနောက်ကိုပဲ လိုက်နေရင်း မိသားစုကို လစ်လျူရှုခဲ့မိတာပါ။ အဖေ့ရဲ့ စာကြည့်ခန်းထဲမှာ သူတို့ဟာ အောင်မြင်မှု၊ ပိုက်ဆံနဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်တွေထက် ပိုတန်ဖိုးရှိတဲ့ 'နားလည်မှု' ဆိုတာကို စတင် တွေ့ရှိလာကြတယ်။
စတုတ္ထမြောက်နေ့။ မိုးတိတ်သွားပြီး နေရောင်ခြည် နုနုလေးက ခြံထဲကို ဖြာကျနေတယ်။ ဒီနေ့ ဖွင့်ရမယ့် စာအိတ်ကတော့ "ခြံထဲက ပန်းပင်တွေကို ရေလောင်းပြီး ပေါင်းမြက်တွေ ရှင်းကြပါ" တဲ့။
ငယ်ငယ်က သူတို့ သုံးယောက်ဟာ ဒီခြံထဲမှာ တူတူပုန်းတမ်း ကစားခဲ့ကြတာ။ အခုတော့ ခြံကြီးက ရိုင်းစိုင်းနေပြီ။ ကျော်စွာက ပုဆိုးကို ခါးတောင်းကျိုက်ပြီး ပေါင်းမြက်တွေကို စတင် နုတ်တယ်။ သီတာက ပန်းပင်တွေကို ရေလောင်းပြီး မင်းသန့်ကတော့ ခြံထောင့်မှာ ရှိတဲ့ သရက်ပင်အိုကြီးအောက်မှာ ထိုင်နေတယ်။
ဟေ့ကောင် မင်းသန့်... မထိုင်နေနဲ့လေ၊ လာကူဦး။
ကျော်စွာက လှမ်းအော်လိုက်တော့ မင်းသန့်က ပြုံးပြီး ထလာတယ်။
အစ်ကိုကြီး... ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း။ ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်က နံရံမှာ ရေးထားတဲ့ အရုပ်လေးတွေ ရှိသေးတယ်ဗျ။
သူတို့ သုံးယောက် နံရံဆီကို သွားကြည့်ကြတယ်။ တကယ်ပဲ သူတို့ ငယ်ငယ်က ခဲတံတွေနဲ့ ဆွဲထားတဲ့ ကလေးကူကောင် အရုပ်လေးတွေက မှေးမှိန်နေပေမယ့် ရှိနေဆဲပဲ။ အဲဒီပုံလေးတွေကို ကြည့်ရင်း သူတို့ရဲ့ ငယ်ဘဝကို ပြန်သတိရသွားကြတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူတို့မှာ ဘာမှ မရှိခဲ့ပေမယ့် သိပ်ပျော်ခဲ့ကြတာ။ အခုတော့ သူတို့မှာ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ရှိလာပေမယ့် ပျော်ရွှင်မှုတွေက ဘယ်ရောက်ကုန်မှန်း မသိတော့ဘူး။
ဒီနေ့ ခြံရှင်းရင်း သူတို့ကြားထဲက အေးစက်မှုတွေဟာ နွေဦးမှာ နှင်းတွေ အရည်ပျော်သလို တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ သူတို့ဟာ မောင်နှမတွေ ဖြစ်ကြောင်း၊ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး အားကိုးရမယ့်သူတွေ ဖြစ်ကြောင်း ပြန်လည် သတိရလာကြတယ်။
ပဉ္စမမြောက်နေ့မှာတော့ ရာသီဥတုက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး မိုးသက်မုန်တိုင်းတွေ တိုက်ခတ်လာတယ်။ လျှပ်စီးတွေ လက်ပြီး မိုးခြိမ်းသံတွေက အိမ်ကြီးကို တုန်ခါစေတယ်။ မီးတွေ ပျက်သွားတာကြောင့် သူတို့ သုံးယောက် ဖယောင်းတိုင်မီးလေးကို အားကိုးပြီး ဧည့်ခန်းထဲမှာ စုထိုင်နေကြတယ်။
ဒီနေ့ စာအိတ်ထဲမှာတော့ "မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရှိတဲ့ အခက်အခဲတွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြကြပါ" လို့ ရေးထားတယ်။
ပတ်ဝန်းကျင်က မှောင်မည်းနေပြီး မိုးသံတွေကြားမှာ သူတို့ရဲ့ စိတ်နှလုံးတွေကို ဖွင့်ထုတ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရလာတယ်။ ကျော်စွာက အရင်ဆုံး စတင် ပြောပြတယ်။ သူ လုပ်ကိုင်နေတဲ့ လုပ်ငန်းတွေ ရှုံးနိမ့နေပုံ၊ အကြွေးတွေ တင်နေပြီး အိမ်ကိုတောင် အပေါင်ထားထားရပုံတွေကို ရင်ဖွင့်တယ်။ သီတာကတော့ သူမရဲ့ ခင်ပွန်းက တခြားမိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်နေပြီး သူမကို နှိပ်စက်နေတဲ့အကြောင်း၊ ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေအတွက် ငဲ့ပြီး သည်းခံနေရတဲ့အကြောင်း မျက်ရည်တွေနဲ့ ပြောပြတယ်။
မင်းသန့်ကတော့ သူဟာ ပန်းချီလောကမှာ နာမည်မရသေးဘဲ စားဝတ်နေရေး ခက်ခဲနေတဲ့အကြောင်း၊ အနုပညာကို ဖန်တီးချင်ပေမယ့် ငွေကြေးကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျနေရတဲ့အကြောင်းတွေကို ပြောပြတယ်။ သူတို့ သုံးယောက်လုံးဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အောင်မြင်နေတယ်၊ အဆင်ပြေနေတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့ကြတာ။ တကယ်တော့ အားလုံးဟာ ကိုယ့်ဒဏ်ရာနဲ့ကိုယ် ရှိနေကြတာပါ။
အဲဒီညမှာ သူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်လှဲတကင်း နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ကြတယ်။ မောင်နှမ ဆိုတာ အခက်အခဲ ကြုံလာတဲ့အခါ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရမယ့် လက်တွေ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ နားလည်သွားကြတယ်။
ဆဋ္ဌမမြောက်နေ့မှာတော့ သူတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေက အရင်နေ့တွေထက် ပိုပြီး ကြည်လင်နေတယ်။ ဒီနေ့ စာအိတ်ထဲမှာ "အိမ်ပေါ်ထပ်က ဂိုဒေါင်ခန်းထဲမှာ ရှိတဲ့ သေတ္တာအိုကြီးကို သော့တံနဲ့ ဖွင့်ကြည့်ပါ" လို့ ရေးထားတယ်။ သံသေတ္တာအိုလေးထဲမှာ ပါလာတဲ့ သော့တံလေးကို ယူပြီး သူတို့ အိမ်ပေါ်ထပ်ကို တက်ခဲ့ကြတယ်။
ဂိုဒေါင်ခန်းက မှောင်ပြီး ဖုန်ထူလှတယ်။ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ရှိတဲ့ သေတ္တာကြီးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ အထဲမှာ ရှိနေတာက ရွှေတွေ မဟုတ်ဘဲ သူတို့ ငယ်ငယ်က ဝတ်ခဲ့တဲ့ အဝတ်အစားလေးတွေ၊ ကစားစရာလေးတွေနဲ့ ကျောင်းဆုနှင်းသဘင်က ရခဲ့တဲ့ ဆုတံဆိပ်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကို ကြည့်စမ်း... ဒါ ငါ ပထမတန်းမှာ ရခဲ့တဲ့ ဆုပဲ။
ကျော်စွာက ဆုတံဆိပ်လေးကို ကိုင်ပြီး ပြုံးနေတယ်။ သီတာကတော့ သူမ ငယ်ငယ်က အရုပ်မလေးကို ဖက်ထားတယ်။ မင်းသန့်ကတော့ သူ ပထမဆုံး ဆွဲခဲ့တဲ့ ပန်းချီကားချပ်လေးကို တွေ့သွားတယ်။ အဲဒီပန်းချီကားက သူတို့ မိသားစု ငါးယောက် လက်တွဲထားတဲ့ ပုံလေးပါ။
မိဘတွေဟာ သူတို့အတွက် တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာတွေကို ဘယ်တော့မှ ပစ်မချခဲ့ဘူးဆိုတာ သူတို့ သိလိုက်ရတယ်။ သူတို့ မေ့လျော့နေတဲ့ အမှတ်တရတွေကို မိဘတွေက တယုတယ သိမ်းဆည်းပေးထားခဲ့တာပါ။ ဒီပစ္စည်းတွေက ငွေကြေးနဲ့ ဝယ်လို့မရတဲ့ တကယ့် အမွေအနှစ်တွေပဲ မဟုတ်လား။
သတ္တမမြောက်နေ့မှာတော့ စာအိတ်က သူတို့ကို မြို့ပြင်က အဖေ့ရဲ့ လယ်ကွက်လေးဆီကို သွားခိုင်းတယ်။ အဖေဟာ အငြိမ်းစားယူပြီးနောက် ဒီလယ်ကွက်လေးမှာ စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ခဲ့တာပါ။ လယ်ကွက်ထဲကို ရောက်တဲ့အခါ လယ်စောင့်ဖိုးကြီး ဦးဘသီးက သူတို့ကို လာကြိုတယ်။
"အော်... ဆရာကြီးရဲ့ သားသမီးတွေပဲ။ ဆရာကြီးက ခင်ဗျားတို့ကို ခဏခဏ ပြောပြတယ်။ သူ့သားသမီးတွေက အရမ်းတော်တာတဲ့။ ဒီလယ်ကွက်လေးကိုလည်း သူတို့အတွက်ပဲ သိမ်းထားတာလို့ ပြောခဲ့တယ်"
ဦးဘသီးရဲ့ စကားကြောင့် သူတို့ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးသွားတယ်။ အဖေဟာ သူတို့အတွက် အနာဂတ်မှာ အားကိုးရာတစ်ခု ဖြစ်အောင် ဒီလယ်ကွက်လေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာပဲ။ ကျော်စွာက လယ်ကွင်းပြင်ကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း စိတ်ကူးသစ်တွေ ရလာတယ်။ ဒီမြေမှာ စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းတွေ တိုးချဲ့ရင် သူ့ရဲ့ စီးပွားရေး ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းနိုင်ရုံတင်မကဘဲ အောင်မြင်တဲ့ လုပ်ငန်းတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ သူ မြင်ယောင်လာတယ်။
အဋ္ဌမမြောက်နေ့။ ဒီနေ့ စာအိတ်ထဲမှာ "အမေ့ရဲ့
စာထဲမှာ ရေးထားတာက "ဒီရတနာတွေက အမေ့ရဲ့ အမွေပါ။ ဒါကို ရောင်းပြီး မင်းတို့ သုံးယောက် အညီအမျှ ခွဲယူကြပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ မှတ်ထားပါ၊ ဒီငွေတွေကို မင်းတို့ရဲ့ အရေးကြီးဆုံး ကိစ္စတွေမှာပဲ သုံးစွဲကြပါ" တဲ့။
ရွှေတွေက အများကြီး မဟုတ်ပေမယ့် သူတို့အတွက်တော့ သိပ်တန်ဖိုးရှိလှတယ်။ ကျော်စွာက ပြောတယ်။
သီတာ... ဒီရတနာတွေကို နင်ပဲ ယူထားလိုက်ပါ။ နင့်အိမ်ထောင်ရေးအတွက် တစ်ခုခု အထောက်အကူ ဖြစ်မှာပါ။ ငါနဲ့ မင်းသန့်ကတော့ တခြားနည်းနဲ့ ရုန်းကန်လို့ ရပါတယ်။
သီတာက ခေါင်းခါရင်း ငြင်းတယ်။
မဟုတ်ဘူး အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးရဲ့ ကုမ္ပဏီအတွက် သုံးပါ။ ကျွန်မကတော့ အဖေတို့ အိမ်မှာပဲ နေပြီး ကလေးတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်သွားတော့မယ်။
သူတို့ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြန်အလှန် ညှိနှိုင်းရင်း မိသားစုရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ပိုမို ခိုင်မြဲစေခဲ့တယ်။
ကိုးရက်မြောက်နေ့ကနေ တစ်ဆယ့်တစ်ရက်မြောက်နေ့အထိ သူတို့ဟာ မိဘတွေရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေဆီ သွားလည်ကြရတယ်။ အဲဒီလူတွေဆီကနေ မိဘတွေရဲ့ အကြောင်းတွေကို သူတို့ မသိခဲ့တဲ့ ရှုထောင့်အမျိုးမျိုးကနေ ကြားရတယ်။ အဖေဟာ ဘယ်လောက်တောင် လူချစ်လူခင် ပေါခဲ့သလဲ၊ အမေဟာ ဘယ်လောက်တောင် သဘောကောင်းခဲ့သလဲ ဆိုတာတွေကို ကြားရတဲ့အခါ သူတို့ဟာ မိဘတွေအပေါ်မှာ ပိုပြီး ဂုဏ်ယူလာကြတယ်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူတို့ မိဘတွေ သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က ဒီလောက်အထိ အချိန်မပေးနိုင်ခဲ့တာကို နောင်တရမိကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီ ရက်တာ ခရီးစဉ်က သူတို့ရဲ့ နောင်တတွေကို ကုသပေးနေသလိုပဲ။ သူတို့ မောင်နှမတွေဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး နီးစပ်လာကြပြီး တစ်ယောက်ရဲ့ အခက်အခဲကို တစ်ယောက်က ကူညီဖြေရှင်းပေးဖို့ ကတိပြုခဲ့ကြတယ်။
တစ်ဆယ့်နှစ်ရက်မြောက်နေ့။ နောက်ဆုံးစာအိတ်ကို ဖွင့်ရမယ့်နေ့ ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့ သုံးယောက်လုံး ရင်ခုန်စွာနဲ့ စားပွဲဝိုင်းမှာ ထိုင်နေကြတယ်။ ကျော်စွာက တုန်ရင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ စာအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ အထဲမှာ စာတစ်စောင်နဲ့အတူ အိမ်ကြီးရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်တွေ ပါလာတယ်။
စာထဲမှာ ရေးထားတာကတော့...
"ငါ့သားတို့ သမီးတို့... မင်းတို့ ဒီ ရက်ကို အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြပြီဆိုတော့ ငါတို့ ပေးချင်တဲ့ အမွေအစစ်အမှန်ကို နားလည်လောက်ပြီလို့ ထင်ပါတယ်။ တကယ့် အမွေဆိုတာ ရွှေငွေတွေ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့ မောင်နှမတွေကြားက ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ စည်းလုံးမှုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အခု မင်းတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြန်လည် တွေ့ရှိသွားကြပြီ။ ဒါဟာ ငါတို့အတွက် အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်ပဲ။ ဒီအိမ်ကြီးနဲ့ မြေကွက်တွေကို မင်းတို့ သုံးယောက် အချိုးကျ ပိုင်ဆိုင်ကြပါ။ ဒါကို ရောင်းစားချင်ရင်လည်း ရောင်းစားနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာတော့ မိသားစုဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို အမြဲတမ်း ရှင်သန်နေစေချင်တယ်"
သူတို့ သုံးယောက်လုံး စာကို ဖတ်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားကြတယ်။ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို အလိုလို စီးကျလာတယ်။ သူတို့ ရှာဖွေနေတဲ့ အမွေဟာ သူတို့ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတာ ကြာလှပြီပဲ။ အဲဒါကတော့ 'သွေးသား' ဆိုတဲ့ သံယောဇဉ်ပါပဲ။
တစ်လအကြာမှာတော့ အိမ်ဟောင်းကြီးဟာ အရင်လို ခြောက်ကပ်မနေတော့ဘူး။ ကျော်စွာက အိမ်ကို ပြုပြင်ပြီး စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းတွေကို အိမ်ကနေပဲ ဦးစီးလုပ်ကိုင်နေတယ်။ သီတာကတော့ သူမရဲ့ ကလေးတွေနဲ့အတူ အိမ်ကြီးမှာပဲ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်နေပြီး အနီးအနားက ကလေးတွေကို စာသင်ပေးနေတယ်။ မင်းသန့်ကတော့ အိမ်ရဲ့ ဝရန်တာမှာ ပန်းချီစတူဒီယိုလေး ဖွင့်ထားပြီး သူ့ရဲ့ အနုပညာတွေကို လွတ်လပ်စွာ ဖန်တီးနေတယ်။
သူတို့ မောင်နှမတွေဟာ အရင်လို တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဝေးကွာမနေတော့ဘဲ ညနေတိုင်း ထမင်းဝိုင်းမှာ စုံစုံလင်လင် စားကြတယ်။ ခြံထဲက သရက်ပင်အိုကြီးအောက်မှာ သူတို့ရဲ့ ရယ်မောသံတွေက ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။
မိဘတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးအမွေဟာ သူတို့ရဲ့ ဘဝတွေကို အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည် ရှင်သန်စေခဲ့တယ်။ အိမ်ကြီးရဲ့ နံရံမှာ ချိတ်ထားတဲ့ မိဘတွေရဲ့ ဓာတ်ပုံထဲက အပြုံးတွေဟာ အခုတော့ ပိုပြီး တောက်ပနေသလိုပဲ။ အချစ်နဲ့ နားလည်မှုတွေ ရှိနေသရွေ့ အဲဒီအိမ်ကြီးဟာ ဘယ်တော့မှ အိုမင်းသွားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။
လောကကြီးမှာ အဖိုးတန်ဆုံး အမွေဆိုတာ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ရွှေတွေ မဟုတ်ဘဲ ရင်ထဲမှာ သိမ်းထားတဲ့ မေတ္တာတရားတွေသာ ဖြစ်ပါတော့တယ်။