အမေအိုအပေါ်ယုတ်မာမှု
အမေအိုအပေါ်ယုတ်မာမှု
နေဝင်ရိုးရီ အချိန်ကာလသည် အိုမင်းမစွမ်းသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုအတွက်တော့ ကမ္ဘာကုန်ဆုံးခြင်း၏ အစပျိုးမှုတစ်ခုနှယ် နင့်သီးလှသည်။ အသက် ကျော်ပြီဖြစ်သော ဒေါ်မြသီသည် အိမ်နောက်ဖေးရှိ မှောင်မည်းနေသော
"အမေကလည်း... ထမင်းစားရင် အသံမထွက်အောင် စားလို့မရဘူးလား။ တပြတ်ပြတ်နဲ့ ကြားရတာ တော်တော်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖို့ကောင်းတယ်" နှင်းနွယ်၏ အေးစက်စက် လေသံက ထမင်းဝိုင်းတစ်ခုလုံးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။ ကျော်စွာကတော့ ဘာမှမသိသလိုပင် ဟင်းခွက်ထဲမှ အသားဖတ်ကိုသာ အားရပါးရ ဝါးနေသည်။ ဒေါ်မြသီ၏ တုန်ရီနေသော လက်များက ဇွန်းကို မကိုင်ရဲတော့ဘဲ ငြိမ်ကျသွားသည်။ သူမ၏ သွားမပြည့်စုံသော ပါးစပ်ဖြင့် ထမင်းဝါးရသည်မှာ ခက်ခဲလှသည်ကို သူတို့မသိကြ။ "နောက်ဆို အမေ့ကို ဒီဝိုင်းမှာ မကျွေးပါနဲ့တော့ ကိုကျော်စွာရယ်၊ ကျွန်မတို့ စားချင်စိတ်တောင် ပျောက်တယ်" ဟု နှင်းနွယ်က ဆက်ပြောသည်။ ကျော်စွာက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း "အေးပါ... မနက်ဖြန်ကစပြီး အမေ့
ညဉ့်နက်သော်လည်း ဒေါ်မြသီ အိပ်မပျော်နိုင်။ နံရံတစ်ခုသာ ခြားထားသော သားနှင့် ချွေးမ၏
မနက်ခင်း၏ အလင်းရောင်သည် ဒေါ်မြသီအတွက် ပျော်ရွှင်စရာ မဆောင်ကြဉ်းနိုင်ခဲ့။ ကျော်စွာသည် အမေ့
တစ်ညတွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာသည်။ အိမ်နောက်ဖေးရှိ
တစ်နေ့တွင် နှင်းနွယ်သည် ဒေါ်မြသီ၏
ကျော်စွာ၏ သားငယ်လေး မင်းမင်းသည် ကျောင်းမှပြန်လာတိုင်း အဘွားဖြစ်သူထံသို့ ခိုးဝင်လာတတ်သည်။ "အဘွား... မင်းမင်းအတွက် ပုံပြင်ပြောပြဦး" ဟု ဆိုကာ အဘွား၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်တတ်သည်။ ဒေါ်မြသီသည် မြေးငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း ခေတ္တမျှ စိတ်သက်သာရာ ရတတ်သည်။ "အဘွား ဘာလို့ ဒီမှာနေတာလဲဟင်၊ အိမ်ပေါ်မှာ မအိပ်ဘူးလား" ဟု ကလေးက မေးသောအခါ ဒေါ်မြသီ၏ မျက်ရည်များက ဝဲတက်လာသည်။ "အဘွားက ဒီမှာနေရတာ ပိုကြိုက်လို့ပါ သမီးရယ်" ဟု မုသားစကား ဆိုရသည်။ ထိုအချိန်တွင် နှင်းနွယ်က မြေးငယ်လေးကို လာခေါ်ပြီး "အဲဒီ
အအေးမိရာမှစ၍ ဒေါ်မြသီ တစ်ကိုယ်လုံး ကိုက်ခဲကာ အဖျားတက်လာသည်။ အစာလည်း မဝင်တော့ဘဲ အိပ်ရာပေါ်တွင်သာ ငြိမ်သက်နေမိသည်။ "သား... ရေလေး တစ်ခွက်လောက်" ဟု ခေါ်သော်လည်း မည်သူမျှ ရောက်မလာခဲ့။ ကျော်စွာနှင့် နှင်းနွယ်တို့ကတော့ အပြင်မှာ ပွဲတက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ "အမေနေမကောင်းဘူးထင်တယ် ကိုကျော်စွာ၊ ဆေးခန်းလေး ဘာလေး ပြရမလား" ဟု ကျော်စွာက ခဏတာ စဉ်းစားသော်လည်း နှင်းနွယ်က "ဒီအရွယ်ကတော့ ဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပေါ့၊ ပြန်လာမှပဲ ကြည့်တော့မယ်။ အခု နောက်ကျနေပြီ" ဟု ဆိုကာ ကားမောင်းထွက်သွားကြသည်။ ဒေါ်မြသီသည် အမှောင်ထဲတွင် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ရေအိုးစင်ဆီသို့ စမ်းတဝါးဝါး သွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ သူမ မွေးဖွားခဲ့စဉ်က ကျော်စွာ၏ ကလေးဘဝပုံရိပ်များက ရုပ်ရှင်ပြကွက်များနှယ် ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ပွဲမှ ပြန်ရောက်လာသော ကျော်စွာသည် ဒေါ်မြသီ၏ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး စိတ်ရှုပ်လာသည်။ "ဒီအတိုင်းဆိုရင် အိမ်မှာ အလုပ်ရှုပ်တော့မှာပဲ။ သူ့ကို တစ်နေရာရာ ပို့လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား နှင်း" ဟု မေးလိုက်သည်။ နှင်းနွယ်က မျက်လုံးချင်း တောက်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး "မြို့ပြင်က ဘိုးဘွားရိပ်သာတစ်ခု ရှိတယ်၊ အဲဒီမှာ ထားလိုက်ရင် အားလုံးအဆင်ပြေသွားမှာပေါ့။ ရှင့်အတွက်လည်း ဝတ္တရားကျေတာပဲ" ဟု အကြံပေးသည်။ ကျော်စွာသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း နှင်းနွယ်၏ ဖျောင်းဖျမှုအောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ သဘောတူလိုက်လေသည်။ သူတို့သည် မိခင်အိုကြီးကို လူမသိသူမသိ စွန့်ပစ်ရန် အစီအစဉ်များ ဆွဲကြတော့သည်။
"အမေ... အမေ့ကို ဘုရားဖူးလိုက်ပို့မလို့၊ ပြင်ထားဦး" ဟု ကျော်စွာက ပြောသောအခါ ဒေါ်မြသီ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားသည်။ သားဖြစ်သူက သူမအပေါ် ပြန်လည် ကြင်နာလာပြီဟု ထင်မှတ်ကာ အဝတ်အစား ကောင်းကောင်းလေးကို ရှာဖွေဝတ်ဆင်သည်။ ကားပေါ်တွင် ထိုင်နေစဉ် တစ်လျှောက်လုံး သူမသည် သားဖြစ်သူ၏ လက်ကို တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ "သားကြီး... အမေ့ကို အခုလို လိုက်ပို့တာ ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ" ဟု အဖျားသံဖြင့် ပြောသည်။ ကျော်စွာကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ကားကိုသာ အာရုံစိုက် မောင်းနေသည်။ ကားလေးသည် မြို့နှင့် ဝေးရာသို့ တရွေ့ရွေ့ မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။
ဘုန်းကြီးကျောင်းဟောင်းတစ်ခုနှင့် ကပ်လျက်ရှိသော ဇရပ်ပျက်ကြီးတစ်ခုရှေ့တွင် ကားရပ်လိုက်သည်။ "အမေ... ဒီမှာ ခဏစောင့်နေဦး၊ ကျွန်တော် ဘုန်းကြီးသွားပင့်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ကျော်စွာက ဆိုကာ ဒေါ်မြသီကို ဇရပ်ပေါ်တွင် ချထားခဲ့သည်။ ဒေါ်မြသီသည် သားအပြန်ကို မျှော်ရင်း တစ်နာရီ၊ နှစ်နာရီ ကုန်လွန်သွားသည်။ နေဝင်သွားသော်လည်း ကျော်စွာ ပြန်မလာခဲ့။ သူမ၏ အနားတွင် ရှိနေသည်မှာ သူမ၏ အဝတ်ထုတ်လေးနှင့် ရေဘူးတစ်ဘူးသာ ဖြစ်သည်။ သူမ နားလည်သွားသည်။ သားဖြစ်သူသည် သူမကို စွန့်ပစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင်
နှစ်အတော်ကြာပြီးနောက်... ကျော်စွာသည် အိုမင်းလာပြီး နာမကျန်း ဖြစ်လာသည်။ သူ၏ သားဖြစ်သူ မင်းမင်းသည် ယခုအခါ လူလားမြောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တွင် မင်းမင်းသည် ကျော်စွာကို ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ... အဖေကလည်း အလုပ်ရှုပ်လိုက်တာ။ ကျွန်တော် အဖေ့ကို ဟိုဘုန်းကြီးကျောင်းက ဇရပ်မှာ သွားထားပေးမယ်လေ၊ အဘွားကို ထားခဲ့သလိုမျိုးပေါ့" တဲ့။ ကျော်စွာသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်စိထဲတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ဇရပ်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော မိခင်အိုကြီး၏ မျက်နှာကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မြင်ယောင်လာသည်။ သူသည် နောင်တကြီးစွာဖြင့် ငိုကြွေးသော်လည်း အချိန်ကား နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ လောကကြီးတွင် အဆိုးဆုံးသော ဝဋ်ကြွေးမှာ မိဘအပေါ် ယုတ်မာခြင်းပင် ဖြစ်ကြောင်း သူ ကိုယ်တိုင် ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်။
ပြီးပါပြီ။