အရက်စက်ဆုံး သံယောဇဉ်

 အရက်စက်ဆုံး သံယောဇဉ်

အခန်း ()

မိုးအေးအေးတွင် မြေနံ့က ပိုမိုစူးရှလာတတ်သည်။ ပျဉ်းမနားမြို့လေး၏ ဆင်ခြေဖုံးရှိ ခြံဝန်းကျယ်ကြီးအတွင်း၌ ဟောင်းနွမ်းဆွေးမြည့်နေသော သစ်သားအိမ်ကြီးတစ်လုံးသည် တိတ်ဆိတ်ခြင်းကို ခြုံလွှာသဖွယ် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ထိုအိမ်ကြီး၏ ဝရန်တာတွင် ထိုင်နေသော မင်းထက်သည် လက်ထဲမှ လောင်ကျွမ်းနေသော စီးကရက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ စီးကရက်မီးခိုးငွေ့တို့သည် လေထုထဲတွင် ကခုန်နေကြပြီး မကြာခင်မှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ သူ၏ ဘဝသည်လည်း ထိုမီးခိုးငွေ့များကဲ့သို့ပင် အနှစ်သာရကင်းမဲ့နေခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုပင် ကျော်လွန်ခဲ့လေပြီ။ 

မင်းထက်၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် မှေးစက်ခြင်းကင်းမဲ့နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် ညိုနက်သော အရိပ်များ စွဲထင်နေသည်။ သူ၏ အတွေးကမ္ဘာထဲတွင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ ရယ်သံများက ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ။ ထိုရယ်သံ၏ ပိုင်ရှင်မှာ နှင်းဝေဖြစ်သည်။ နှင်းဝေသည် သူ့ဘဝ၏ အလင်းရောင်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသလို၊ အမှောင်ထုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။ ယနေ့သည် သူမ ပြန်လာမည်ဟု သတင်းကြားထားသော နေ့ဖြစ်သည်။ သံယောဇဉ်ဆိုသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်။ လူတစ်ယောက်ကို နာကျင်အောင် အဖန်ဖန်ပြုလုပ်နိုင်သော်လည်း၊ ထိုလူထံသို့သာ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်သွားတတ်သည့် ကြိုးတစ်ချောင်းနှင့် တူလှသည်။

ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် ကားတစ်စီး ဆိုက်ရပ်လိုက်သံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ မင်းထက်၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ နှလုံးခုန်သံသည် မူမမှန်တော့ဘဲ မြန်ဆန်လာသည်။ သူသည် ခုံမှ မထဘဲ ထိုနေရာမှာပင် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေမိသည်။ ကားတံခါးဖွင့်သံ၊ ထို့နောက် ဖိနပ်သံသဲ့သဲ့။ မိုးဖွဲဖွဲကြားတွင် ထီးတစ်ချောင်းဆောင်းကာ လျှောက်လာသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကထက် ပိုမိုရင့်ကျက်သွားသော်လည်း၊ ထိုကိုယ်ဟန်နှင့် လမ်းလျှောက်ပုံကတော့ အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိခဲ့။ 

နှင်းဝေသည် ဝရန်တာသို့ ရောက်သောအခါ ထီးကို ခါယမ်းကာ ပိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများက မင်းထက်၏ မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံတွေ့သွားသည်။ ထိုခဏ၌ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသယောင် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘာစကားမှ စမပြောဖြစ်ကြသေးဘဲ အကြည့်ချင်းဖြင့်သာ အတိတ်၏ ဒဏ်ရာများကို အပြန်အလှန် ကုသရန် ကြိုးစားနေကြပုံရသည်။ 

"မင်းထက်... နေကောင်းရဲ့လား"

သူမ၏ အသံက တိုးညှင်းသော်လည်း မင်းထက်၏ နားထဲတွင်တော့ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ အသံသည် အရင်အတိုင်းပင် ချိုသာနေဆဲ။ သို့သော် ထိုအသံထဲတွင် ခါးသီးသော အတွေ့အကြုံများ၏ အရသာက ရောယှက်နေသည်။ မင်းထက်သည် စီးကရက်ကို ပြာခွက်ထဲတွင် ဖိခြေသတ်လိုက်ပြီး ခပ်အက်အက် အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သေတော့မသေသေးပါဘူး နှင်းဝေ။ မင်းကော... နေကောင်းရဲ့လား"

နှင်းဝေသည် မင်းထက်၏ ဘေးရှိ ခုံလွတ်တစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်များက ခြံထဲရှိ ပျဉ်းမပင်ကြီးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ 

"အိမ်ကြီးက အရင်အတိုင်းပဲနော်။ အပင်တွေတောင် ပိုကြီးလာသလိုပဲ"

"အိမ်ကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နေတဲ့လူတွေကတော့ အရင်အတိုင်း မဟုတ်တော့ဘူး နှင်းဝေ။ အရာအားလုံးက ဟောင်းနွမ်းပြီး ဆွေးမြည့်ကုန်ပြီ"

မင်းထက်၏ စကားက ခနဲ့တဲ့တဲ့နိုင်လှသော်လည်း နှင်းဝေသည် စိတ်မဆိုးအားဘဲ ငြိမ်သက်နေမိသည်။ သူမ သိသည်။ သူမ ထွက်သွားခဲ့စဉ်က မင်းထက်၏ နှလုံးသားကို တစ်ပါတည်း ယူဆောင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း။ ယခု သူမ ပြန်လာခြင်းသည် ထိုနှလုံးသားကို ပြန်ပေးရန်လား၊ သို့မဟုတ် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာများ ထပ်ပေးရန်လား ဆိုသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် မဝေခွဲနိုင်သေးပေ။

အခန်း ()

အခန်းထဲတွင် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်က တဖျပ်ဖျပ် လွင့်နေသည်။ လျှပ်စစ်မီးက ပုံမှန်မလာတတ်သော ဤမြို့လေးတွင် ညဖက်၌ ဖယောင်းတိုင်ကိုသာ အားကိုးရသည်။ နှင်းဝေသည် သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ထုတ်ရင်း အခန်း၏ အခြေအနေကို လေ့လာနေမိသည်။ ဤအခန်းသည် သူမ ငယ်စဉ်က မင်းထက်နှင့်အတူ ဆော့ကစားခဲ့ဖူးသော အခန်းဖြစ်သည်။ အမှတ်တရတွေက နေရာအနှံ့မှာ ရှိနေသည်။ 

မင်းထက်သည် အခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်ကာ သူမကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ရေနွေးကြမ်းအိုးတစ်လုံး ပါလာသည်။ 

"ရော့... မိုးအေးအေးနဲ့ ဒါလေးသောက်လိုက်ဦး။ မင်း ဒီကို ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲဆိုတာ ငါ ခုထိ စဉ်းစားလို့ မရသေးဘူး"

နှင်းဝေသည် ရေနွေးခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်ရင်း မင်းထက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်စက်အချို့ ဝေ့သီလာသည်။ 

"ငါ့မှာ သွားစရာ နေရာမရှိလို့ ပြန်လာတာပါ မင်းထက်။ ပြီးတော့... ငါ မင်းကို တောင်းပန်ချင်လို့"

"တောင်းပန်စကားနဲ့ အတိတ်က ဒဏ်ရာတွေက ပျောက်သွားမှာတဲ့လား။ မင်း ငါ့ကို ထားသွားခဲ့တာက သာမန် ခရီးတစ်ခု မဟုတ်ဘူး နှင်းဝေ။ မင်း ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ၊ ငါ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသွားခဲ့တာ"

မင်းထက်၏ အသံက တုန်ယင်နေသည်။ သူသည် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်နေရသော်လည်း ရင်ထဲမှ နာကျင်မှုက အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ နှင်းဝေသည် ခေါင်းငုံ့ထားမိသည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က သူမသည် မိဘများ၏ ဖိအားကြောင့်လည်းကောင်း၊ ကိုယ်ပိုင် အားနည်းမှုကြောင့်လည်းကောင်း မင်းထက်ကို စွန့်ခွာကာ အခြားတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ ထိုသူနှင့် အဆင်မပြေဘဲ ကွာရှင်းခဲ့ရပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် အထီးကျန်ခြင်း၏ အရသာကို ကောင်းကောင်းသိလာခဲ့သည်။ 

"ငါ့ကို မင်း မုန်းနေမယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ မင်းကလွဲလို့ အားကိုးစရာ မရှိတော့ဘူး။ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ငါ့ကို တကယ်ချစ်ခဲ့တာ မင်းတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်ဆိုတာ ငါ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားပြီ"

မင်းထက်သည် လှောင်ရယ်တစ်ချက် ရယ်လိုက်သည်။ ထိုအသံက အေးစက်လှသည်။ 

"အားကိုးစရာ မရှိမှ ငါ့ဆီကို သတိရတာလား နှင်းဝေ။ မင်းရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာက အရမ်းကို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်လွန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့... ထူးဆန်းတာက ငါကလည်း အဲဒီ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ ချစ်ခြင်းကိုပဲ စွဲလမ်းနေမိတာပါပဲ"

ထိုညက သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တိတ်ဆိတ်မှုကသာ အကြီးစိုးဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။ အတိတ်၏ အမှားများကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်၍ မရနိုင်သော်လည်း၊ လက်ရှိအချိန်၏ နာကျင်မှုကိုတော့ အတူတကွ ခံစားနေကြရသည်။ 

အခန်း ()

ရက်အနည်းငယ် ကြာလာသောအခါ အိမ်ကြီးအတွင်း၌ အနည်းငယ် အသက်ဝင်လာသည်။ နှင်းဝေသည် အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်သည်၊ ဟင်းချက်သည်။ မင်းထက်ကတော့ သူ့စာကြည့်ခန်းထဲတွင်သာ အချိန်ကုန်လွန်စေတတ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် စကားပြောဆိုမှု နည်းပါးသော်လည်း၊ အချင်းချင်း၏ တည်ရှိမှုကိုတော့ အမြဲ သတိပြုမိနေကြသည်။ 

တစ်နေ့တွင် မင်းထက်သည် စာအုပ်စင်မှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူစဉ် ကြားထဲမှ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပြုတ်ကျလာသည်။ ထိုဓာတ်ပုံသည် သူတို့နှစ်ဦး တက္ကသိုလ်တက်စဉ်က ရိုက်ထားခဲ့သော ပုံလေးဖြစ်သည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် နှင်းဝေက မင်းထက်၏ ပုခုံးကို မှီကာ ပြုံးနေသည်။ မင်းထက်၏ မျက်နှာတွင်လည်း ပျော်ရွှင်မှုများက အပြည့်။ 

နှင်းဝေသည် စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ကော်ဖီခွက်ကိုင်ကာ ဝင်လာရင်း ထိုဓာတ်ပုံကို မြင်သွားသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စူးခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။ 

"မင်း အဲဒီဓာတ်ပုံကို သိမ်းထားတုန်းပဲလား"

မင်းထက်သည် ဓာတ်ပုံကို ပြန်ထည့်လိုက်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ 

"ငါ သိမ်းထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ စာအုပ်ကြားထဲမှာ ကျန်နေခဲ့တာ။ လွှင့်ပစ်ဖို့ မေ့နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

နှင်းဝေသည် ကော်ဖီခွက်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ရင်း မင်းထက်၏ အနားသို့ တိုးလာသည်။ 

"ငါတို့ အရင်လို ပြန်ဖြစ်လို့ မရတော့ဘူးလား မင်းထက်"

မင်းထက်သည် သူမကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နာကျင်မှု၊ တောင့်တမှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောယှက်နေသည်။ 

"အရင်လို ပြန်ဖြစ်ဖို့? နှင်းဝေ... ဖန်ခွက်တစ်လုံးကို ရိုက်ခွဲလိုက်ပြီးမှ ပြန်ဆက်ရင် အက်ရာက ထင်နေမှာပဲ။ အဲဒီအက်ရာကို ငါတို့ ဘယ်လို ဖုံးကွယ်မလဲ။ မင်း နောက်တစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ရှိနေခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ၊ ငါ တစ်ယောက်တည်း အရက်ပုလင်းတွေနဲ့ အဖော်ပြုခဲ့တဲ့ ညတွေကို ဘယ်လို မေ့ပစ်မလဲ"

နှင်းဝေသည် မင်းထက်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်များသည် အေးစက်နေသည်။ 

မင်းထက်သည် သူမ၏ လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖယ်လိုက်သည်။ 

"မင်း ငါ့ကို ကုစားပေးချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်ကို သက်သာရာရအောင် လုပ်ချင်တာလား။ ငါ့ကိုတော့ ထပ်ပြီး အသုံးမချပါနဲ့တော့ နှင်းဝေ။ ငါ့မှာ ကျန်ရှိနေတဲ့ အပိုင်းအစလေးတွေကိုတော့ ထပ်ပြီး မခွဲစိတ်ပါနဲ့တော့"

သူသည် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။ နှင်းဝေသည် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ကော်ဖီခွက်မှ အငွေ့တလူလူ ထွက်နေသည်ကို ငေးကြည့်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သံယောဇဉ်ဆိုသည်မှာ အရက်စက်ဆုံး လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူမ ယခုမှ ပိုမိုနားလည်လာသည်။ 

အခန်း ()

မိုးရာသီသည် ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်လာသော်လည်း စိတ်ထဲမှ မိုးသည်းထန်မှုကတော့ ရပ်တန့်မသွားပေ။ မင်းထက်သည် နေမကောင်းဖြစ်ကာ အိပ်ရာထဲတွင် လဲနေသည်။ အဖျားတက်နေသောကြောင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ ခြောက်ကပ်နေပြီး အသက်ရှုသံများကလည်း ပြင်းထန်နေသည်။ 

နှင်းဝေသည် မင်းထက်၏ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ရေပတ်တိုက်ပေးနေသည်။ သူမသည် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ သူ့ကို ပြုစုပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ မင်းထက်သည် အဖျားရှိန်ကြောင့် ယောင်ယမ်းကာ စကားများ ပြောနေသည်။ 

"နှင်း... မသွားပါနဲ့... ငါ့ကို ထားမသွားပါနဲ့..."

နှင်းဝေသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲတွင် ဆို့တက်လာသည်။ သူသည် သတိမရသည့်တိုင်အောင် သူမကို တောင့်တနေဆဲ။ သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် မင်းထက်၏ နဖူးပေါ်မှ ဆံပင်များကို သပ်တင်ပေးလိုက်သည်။ 

"ငါ ဒီမှာ ရှိပါတယ် မင်းထက်။ ငါ ဘယ်မှ မသွားတော့ဘူး"

မင်းထက်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးပွင့်လာသည်။ သူ၏ အကြည့်များသည် ဝေဝါးနေသော်လည်း နှင်းဝေကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။ 

"မင်း... မအိပ်သေးဘူးလား"

"မင်း နေမကောင်းဖြစ်နေတာကို ငါ ဘယ်လို အိပ်နိုင်မှာလဲ။ ရေနွေးလေး နည်းနည်း သောက်လိုက်ဦး"

သူမသည် သူ့ကို ထူပေးကာ ရေတိုက်လိုက်သည်။ မင်းထက်သည် သူမ၏ ပြုစုမှုကို ငြိမ်သက်စွာ ခံယူနေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့နှစ်ဦးကြားမှ တင်းမာမှုများသည် အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသယောင် ရှိသည်။ 

"နှင်းဝေ... မင်း ဘာလို့ ငါ့ဆီကို တကယ် ပြန်လာတာလဲ။ ငါ့ကို သနားလို့လား"

နှင်းဝေသည် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ 

"သနားလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ မင်းကို မမေ့နိုင်လို့ပါ။ တခြားလူနဲ့ လက်ထပ်ထားတဲ့ အချိန်မှာတောင် ငါ့စိတ်ထဲမှာ မင်းပဲ ရှိနေခဲ့တာ။ ငါ့ဘဝရဲ့ အမှားဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်က မင်းကို ထားသွားခဲ့တာပဲ။ အဲဒီအမှားအတွက် ငါ နေ့တိုင်း နောင်တရနေခဲ့တာ"

မင်းထက်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်သည်။ 

"နောင်တဆိုတာ အချိန်လွန်မှ ရတတ်တဲ့ အရာမျိုးပါ။ ဒါပေမဲ့... လူဆိုတာလည်း အမှားနဲ့ မကင်းကြပါဘူး။ ငါ မင်းကို မုန်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ် နှင်းဝေ။ ဒါပေမဲ့ ငါ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ မင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ငါ့ရဲ့ မုန်းတီးမှုတွေ အားလုံးက အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့တယ်"

နှင်းဝေသည် မင်းထက်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခေါင်းတိုးဝင်လိုက်သည်။ မင်းထက်သည်လည်း သူမကို တင်းကျပ်စွာ ပြန်လည် ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ငိုနေကြသည်။ ထိုမျက်ရည်များသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားခဲ့သော နာကျင်မှုများ၏ ပြယုဂ်ပင် ဖြစ်သည်။ 

အခန်း ()

ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသောအခါ မင်းထက်နှင့် နှင်းဝေတို့ကြားတွင် အေးချမ်းမှုလေးတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် အတိတ်ကို ပြန်မတူးဆွတော့ဘဲ လက်ရှိအချိန်ကိုသာ အကောင်းဆုံး ဖြတ်သန်းရန် ကြိုးစားကြသည်။ ခြံထဲတွင် ပန်းပင်များ ပြန်စိုက်ကြသည်၊ အတူတူ ထမင်းစားကြသည်။ 

သို့သော် ထိုအေးချမ်းမှုသည် ခဏတာသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် နှင်းဝေ၏ အတိတ်မှ လူတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းဟောင်း ကိုရဲဖြစ်သည်။ ကိုရဲသည် အရက်မူးနေပြီး အိမ်ရှေ့တွင် အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေသည်။ 

"နှင်းဝေ... ထွက်လာခဲ့စမ်း။ မင်း ငါ့ဆီက ထွက်ပြေးပြီး ဒီကောင်နဲ့ လာနေနေတာလား"

မင်းထက်သည် အပြင်သို့ ထွက်လာကာ ကိုရဲကို တားဆီးရန် ကြိုးစားသည်။ 

"ခင်ဗျား ထွက်သွားပါ။ ဒီမှာ လာပြီး ပြဿနာမရှာပါနဲ့"

ကိုရဲသည် မင်းထက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ 

"မင်းက ဘာကောင်မို့လို့လဲ။ နှင်းဝေက ငါ့မိန်းမကွ။ ငါတို့ ကွာရှင်းထားတယ်ဆိုပေမဲ့ သူက ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှုပဲ"

နှင်းဝေသည် တုန်ရီစွာဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အထင်းသား ပေါ်နေသည်။ 

"ကိုရဲ... ရှင် ပြန်သွားပါတော့။ ကျွန်မ ရှင့်ဆီကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး"

ကိုရဲသည် နှင်းဝေကို ဆွဲခေါ်ရန် ကြိုးစားသည်။ မင်းထက်သည် ထိုလူကို ထိုးကြိတ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အိမ်နီးနားချင်းများ လာရောက် တားဆီးသဖြင့် ကိုရဲ ထွက်သွားခဲ့သော်လည်း၊ ထိုဖြစ်ရပ်က မင်းထက်နှင့် နှင်းဝေတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည် လှုပ်ခါသွားစေခဲ့သည်။ 

မင်းထက်သည် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်များ တုန်နေသည်။ 

"မင်းရဲ့ အတိတ်က ငါ့ဆီကို အမြဲ လိုက်နှောင့်ယှက်နေဦးမှာလား နှင်းဝေ"

နှင်းဝေသည် သူ့အနားတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။ 

"ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"မင်း ဘာမှ မထင်ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက အမြဲတမ်း ပြဿနာတွေကို ယူဆောင်လာတတ်သူပဲ။ ငါ့ဘဝထဲကို မင်း ဘာလို့ ထပ်ဝင်လာတာလဲ။ ငါ့ကို အေးအေးဆေးဆေး သေခွင့်မပေးနိုင်ဘူးလား"

မင်းထက်၏ စကားများသည် ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ နှင်းဝေ၏ နှလုံးသားကို ခွဲရှလိုက်သည်။ သံယောဇဉ်သည် ချိုမြိန်သော အသီးအနှံမဟုတ်ဘဲ၊ ဆူးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ခြုံပုတ်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ပြန်လည် သတိပြုမိသွားကြသည်။ 

အခန်း ()

ထိုဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် မင်းထက်သည် ပိုမို တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူသည် နှင်းဝေကို စကားမပြောတော့ဘဲ ရှောင်ဖယ်နေတတ်သည်။ နှင်းဝေသည်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။ သူမသည် သူမ၏ တည်ရှိမှုက မင်းထက်ကို ပိုမို နာကျင်စေမှန်း သိလာသည်။ 

တစ်ညတွင် နှင်းဝေသည် စာကြည့်ခန်းထဲရှိ မင်းထက်ထံသို့ သွားခဲ့သည်။ မင်းထက်သည် မှောင်ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေသည်။ 

"မင်းထက်... ငါ စဉ်းစားပြီးပြီ။ ငါ ဒီကနေ ထွက်သွားတော့မယ်"

မင်းထက်သည် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ငြိမ်နေသည်။ 

"ငါ ဒီမှာ ရှိနေတာက မင်းအတွက် ဒုက္ခတစ်ခုပဲ ဖြစ်နေတာ။ မင်းကို ငါ ထပ်ပြီး မနာကျင်စေချင်တော့ဘူး။ မင်း အေးအေးဆေးဆေး နေရဖို့အတွက် ငါ ထွက်သွားပေးပါ့မယ်"

မင်းထက်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် နှင်းဝေ၏ အနားသို့ တိုးလာပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ 

"မင်း ထွက်သွားရင်ကော ငါက ပျော်ရွှင်ရမှာတဲ့လား။ မင်း မရှိတဲ့ ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ ငါ ဘယ်လို ရှင်သန်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်း သိလား။ ငါက လူသေတစ်ယောက်လို ရှင်သန်ခဲ့တာ။ မင်း ရှိနေရင်လည်း နာကျင်ရတယ်၊ မင်း မရှိရင်လည်း သေလုမတတ် ခံစားရတယ်။ ဒါက အရက်စက်ဆုံး သံယောဇဉ်ပဲ နှင်းဝေ"

သူသည် သူမကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နမ်းလိုက်သည်။ ထိုအနမ်းထဲတွင် လွမ်းဆွတ်မှု၊ နာကျင်မှုနှင့် စွဲလမ်းမှုတို့ ရောပြွမ်းနေသည်။ နှင်းဝေသည်လည်း သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ပြန်လည် ဖက်တွယ်ထားမိသည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်ချင်ကြသော်လည်း၊ ပိုင်ဆိုင်ရသည့်အခါတွင်လည်း နာကျင်မှုကိုသာ အဖော်ပြုနေကြရသည်။ 

အခန်း ()

နောက်ရက်များတွင် သူတို့သည် အပြင်လောကနှင့် အဆက်အသွယ်ဖြတ်ကာ အိမ်ကြီးထဲတွင်သာ အချိန်ကုန်လွန်စေကြသည်။ သူတို့သည် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် ကြိုးစားနေကြသယောင်။ သို့သော် ထိုကမ္ဘာသည် အက်ကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ 

နှင်းဝေသည် မင်းထက်၏ အကြောင်းကို ပိုမိုလေ့လာဖြစ်လာသည်။ သူသည် ဆယ်နှစ်အတွင်းတွင် ကဗျာများစွာ ရေးခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ထိုကဗျာအားလုံးသည် သူမ၏ အကြောင်းများသာ ဖြစ်သည်။ 

"မင်း ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် ချစ်ခဲ့တာလား"

နှင်းဝေသည် ကဗျာစာအုပ်ကို ကိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။ မင်းထက်သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်ရင်း ဖြေလိုက်သည်။ 

"ချစ်တာထက် ပိုပါတယ်။ အဲဒါက ရောဂါတစ်ခုလိုပဲ။ မင်းက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ ပိုးမွှားတစ်ခုလိုပဲ။ ငါ့ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုပစ်နေတာ"

သူတို့၏ အချစ်သည် ရိုးရှင်းသော အချစ်မျိုးမဟုတ်တော့ဘဲ၊ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖျက်ဆီးနေသော စွဲလမ်းမှု (Obsession) အသွင်သို့ ပြောင်းလဲလာသည်။ နှင်းဝေသည် မင်းထက်၏ နာကျင်မှုကို မြင်ရသည့်အခါတိုင်း သူမကိုယ်သူမ အပြစ်တင်မိသည်။ မင်းထက်သည်လည်း နှင်းဝေကို ကြည့်သည့်အခါတိုင်း သူမ၏ သစ္စာဖောက်မှုကို သတိရကာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရသည်။ 

အခန်း ()

အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားသော်လည်း သူတို့ကြားမှ ဒဏ်ရာများက ကျက်မသွားပေ။ တစ်နေ့တွင် နှင်းဝေသည် မင်းထက်၏ စာပွဲပေါ်တွင် ဆေးပုလင်းအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ စုံစမ်းကြည့်သောအခါ ထိုဆေးများသည် စိတ်ကျရောဂါအတွက် သောက်ရသော ဆေးများဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ 

"မင်းထက်... မင်း ဒီဆေးတွေကို ဘယ်ကတည်းက သောက်နေတာလဲ"

မင်းထက်သည် ဆေးပုလင်းကို လှမ်းယူလိုက်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ 

"မင်း ထွက်သွားတဲ့ နေ့ကတည်းကပဲ။ ဒီဆေးတွေ မရှိရင် ငါ ညဖက် အိပ်လို့မရဘူး။ မင်းရဲ့ ပုံရိပ်တွေက ငါ့ကို လိုက်နှောင့်ယှက်နေလို့"

နှင်းဝေသည် ရင်ထဲတွင် ဗြောင်းဆန်သွားသည်။ သူမကြောင့် မင်းထက်သည် ဤမျှအထိ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်လား။ သူမသည် သူ့ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ 

"ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ မင်းဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာပဲ"

"မင်း ဖျက်ဆီးခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါကိုယ်တိုင်က အဖျက်ဆီးခံဖို့ ခွင့်ပြုခဲ့တာပါ။ သံယောဇဉ်ဆိုတာ ဆွဲထားရင်လည်း နာကျင်ရတယ်၊ လွှတ်လိုက်ရင်လည်း လွတ်ထွက်သွားမှာ ကြောက်ရတယ်။ ငါတို့က အဲဒီကြားထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ သတ္တဝါလေးတွေပါပဲ"

သူတို့နှစ်ဦးသည် အမှောင်ထုထဲတွင် အချင်းချင်း အားကိုးရင်း၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း အချင်းချင်း ဒဏ်ရာများ ပေးနေကြရသည်။ 

အခန်း ()

တစ်ညတွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ လျှပ်စီးများ လက်နေပြီး မိုးခြိမ်းသံများက အိမ်ကြီးကို တုန်ခါစေသည်။ နှင်းဝေသည် အိပ်ရာထဲတွင် လန့်နိုးလာသည်။ သူမသည် မင်းထက်၏ အခန်းသို့ သွားကြည့်သောအခါ မင်းထက် ရှိမနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ 

သူမသည် အိမ်အနှံ့ လိုက်ရှာရာ နောက်ဆုံးတွင် ခြံထဲရှိ ပျဉ်းမပင်ကြီးအောက်တွင် မင်းထက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် မိုးရေထဲတွင် တကိုယ်လုံး ရွှဲစိုလျက် ထိုင်နေသည်။ 

"မင်းထက်... ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အထဲကို ပြန်လာပါ"

မင်းထက်သည် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိတ်လွတ်နေသော အရိပ်အယောင်များ မြင်နေရသည်။ 

"နှင်း... ကြည့်စမ်း။ ဒီအပင်ကြီးက ငါတို့ စိုက်ခဲ့တာလေ။ အခုတော့ သူက ကြီးထွားလာပြီး ငါတို့ကို ငုံ့ကြည့်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကတော့ အရင်အတိုင်း သေးသိမ်နေတုန်းပဲ"

နှင်းဝေသည် သူ့ကို ထူရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူက ငြင်းဆန်နေသည်။ 

"ငါ ဒီမှာပဲ နေပါရစေ။ မိုးရေတွေက ငါ့ရဲ့ အပြစ်တွေကို ဆေးကြောပေးလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့... မရဘူး နှင်းဝေ။ ငါ့ရင်ထဲက အပူတွေကို မိုးရေက မငြှိမ်းသတ်နိုင်ဘူး"

နှင်းဝေသည် သူ့ကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ မိုးရေထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေကြသည်။ ဤသံယောဇဉ်သည် သူတို့ကို ကယ်တင်မည်လား သို့မဟုတ် အတူတကွ နစ်မြုပ်စေမည်လား ဆိုသည်ကိုတော့ ကံကြမ္မာကသာ သိပါလိမ့်မည်။ 

အခန်း ()

နှင်းဝေသည် မင်းထက်ကို ပြုစုရင်း သူမ၏ ဘဝကိုလည်း ပြန်လည် ဆန်းစစ်လာသည်။ သူမသည် မင်းထက်ကို ချစ်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ သူမ၏ ချစ်ခြင်းသည် သူ့ကို လွတ်လပ်ခွင့် မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ ပြန်လာခြင်းသည် သူ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို သူမ သတိထားမိလာသည်။ 

"မင်းထက်... ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဝေးဝေးမှာ နေသင့်တယ်လို့ ထင်လား"

မင်းထက်သည် စာဖတ်နေရင်းမှ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ 

"ဘာလို့လဲ"

"ငါတို့ အတူတူရှိနေတာက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပိုပြီး နာကျင်စေလို့ပါ။ ငါ မင်းကို မြင်တိုင်း ငါ့အမှားတွေကို သတိရတယ်။ မင်း ငါ့ကို မြင်တိုင်း မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ပြန်မြင်ရတယ်။ အဲဒီတော့ ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ် ပျော်ရွှင်နိုင်မလဲ"

မင်းထက်သည် စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ 

"ဝေးဝေးနေလို့ ပျော်ရွှင်ရမယ်ဆိုရင် ငါတို့ ဆယ်နှစ်လုံးလုံး ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး မပျော်ရွှင်ခဲ့ကြဘူး။ နှင်းဝေ... ငါတို့က တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ခွဲလို့မရတဲ့ အပိုင်းအစတွေ ဖြစ်နေပြီ။ နာကျင်ရရင်လည်း အတူတူ နာကျင်ရတာက ခွဲခွာပြီး နာကျင်ရတာထက်စာရင် ပိုကောင်းပါသေးတယ်"

သူတို့၏ အချစ်သည် အဆိပ်အတောက် ဖြစ်နေပြီမှန်း သိသော်လည်း၊ ထိုအဆိပ်ကိုပင် သူတို့သည် စွဲလမ်းစွာ သောက်သုံးနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ 

အခန်း ()

နှင်းဝေ၏ ကျန်းမာရေးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ဆိုးရွားလာသည်။ သူမသည် အစာစားချင်စိတ် မရှိဘဲ ပိန်ချုံးလာသည်။ မင်းထက်သည် သူမကို စိုးရိမ်တကြီး ပြုစုပေးသည်။ 

"နှင်း... ဆေးရုံသွားရအောင်။ မင်း ကြည့်ရတာ အရမ်း အားနည်းနေပြီ"

နှင်းဝေသည် ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ 

"မသွားချင်တော့ဘူး မင်းထက်။ ငါ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာပဲ မင်းနဲ့အတူ ရှိနေချင်တယ်။ ငါ သေရင်တောင် မင်းရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာပဲ သေချင်တယ်"

မင်းထက်သည် သူမ၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ 

"မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ မင်း မသေရဘူး။ ငါ မင်းကို အသေမခံနိုင်ဘူး"

"လူဆိုတာ တစ်နေ့ သေကြမှာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဘဝမှာ အကျေနပ်ဆုံးကတော့ မင်းဆီကို ပြန်လာခွင့်ရခဲ့တာပဲ။ မင်း ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

မင်းထက်သည် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ငိုနေမိသည်။ သူသည် သူမကို ဘယ်လောက်တောင် ချစ်ကြောင်း၊ သူမ မရှိလျှင် သူ ရှင်သန်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း သူ သိနေသည်။ သံယောဇဉ်သည် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ရက်စက်နေဆဲပင်။ 

အခန်း ()

နောက်ဆုံးတွင် နှင်းဝေသည် မင်းထက်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်ပင် အေးချမ်းစွာ မျက်စိပိတ်သွားခဲ့သည်။ မိုးရာသီ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ဆောင်းဦး၏ လေအေးများ စတင် တိုက်ခတ်လာချိန်ဖြစ်သည်။ 

မင်းထက်သည် နှင်းဝေကို ခြံထဲရှိ ပျဉ်းမပင်ကြီးအောက်တွင် မြှုပ်နှံလိုက်သည်။ သူသည် ထိုအပင်အောက်တွင် နေ့တိုင်း ထိုင်နေတတ်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ယခင်ကလို နာကျင်မှုများ မရှိတော့ဘဲ တည်ငြိမ်မှုများသာ ရှိနေသည်။ 

သူမ ရှိစဉ်က နာကျင်ခဲ့ရသော်လည်း၊ သူမ မရှိတော့သောအခါတွင်တော့ ထိုနာကျင်မှုသည်ပင် သူ့အတွက် တန်ဖိုးရှိသော အမှတ်တရ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် နှင်းဝေ၏ အုတ်ဂူလေးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ 

"နှင်းဝေ... မင်း ပြောခဲ့သလိုပဲ။ ငါတို့က ခွဲလို့မရတဲ့ အပိုင်းအစတွေပဲ။ မင်း ရှိနေတုန်းက ငါ မင်းကို သံယောဇဉ် ကြိုးတွေနဲ့ ချည်နှောင်ထားခဲ့တယ်။ အခုတော့ မင်း လွတ်လပ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာတော့ အဲဒီ သံယောဇဉ်ကြိုးတွေက ကျန်ရစ်နေတုန်းပဲ"

သူသည် နှင်းဝေ၏ ကဗျာစာအုပ်လေးကို ကိုင်ကာ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် နှင်းဝေက စာတစ်ကြောင်း ရေးထားခဲ့သည်။ 

"ချစ်ခြင်းဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ နာကျင်မှုကို အတူတကွ မျှဝေခံစားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။"

မင်းထက်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ လေအေးလေးက သူ့ပါးပြင်ကို လာရောက် ထိတွေ့သည်။ သူသည် နှင်းဝေ၏ ရှိနေမှုကို ခံစားနေရဆဲ။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ "အရက်စက်ဆုံး သံယောဇဉ်" ၏ နိဂုံးပင် ဖြစ်သည်။ သေခြင်းတရားက သူတို့ကို ခွဲခွာသွားစေနိုင်သော်လည်း၊ သံယောဇဉ်ကတော့ သူတို့ကို ထာဝရ ချည်နှောင်ထားဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။

အိမ်ကြီးသည် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ သို့သော် ထိုတိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် ယခင်ကလို ခြောက်ကပ်မနေတော့ဘဲ၊ အမှတ်တရများ၏ ရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မင်းထက်သည် သူ၏ ကြွင်းကျန်သော ဘဝကို ထိုအမှတ်တရများနှင့်အတူ အေးချမ်းစွာ ကုန်လွန်စေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ 

အချစ်သည် တခါတရံတွင် ရက်စက်တတ်သော်လည်း၊ ထိုရက်စက်မှုထဲတွင်ပင် လူသားတို့၏ တန်ဖိုးရှိသော ခံစားချက်များ ကိန်းအောင်းနေတတ်ကြောင်း ဤဇာတ်လမ်းက သက်သေပြနေပေတော့သည်။