သုံးပွင့်ဆိုင် အိမ်ထောင်ရေး
သုံးပွင့်ဆိုင် အိမ်ထောင်ရေး
ကျွန်တော့်ဘဝဟာ အဝေးကကြည့်ရင် သာယာလှပတဲ့ ပန်းခြံတစ်ခုလို ဖြစ်နေပေမယ့် အထဲကို တိုးဝင်ကြည့်ရင်တော့ ဆူးပင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ တောအုပ်တစ်ခုနဲ့ ပိုတူပါတယ်။ ကျွန်တော့်နာမည် မိုးထက်ယံ။ ကျွန်တော့်ဘေးနားမှာ ဝတီဆိုတဲ့ အမျိုးသမီး ရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ချစ်သူသက်တမ်း လေးနှစ်ကျော်ခဲ့ပြီ။ ဝတီဟာ ကျွန်တော့်အပေါ် သိပ်ချစ်သလို သိပ်လည်း ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနိုင်လွန်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။ သူမရဲ့ ချစ်ခြင်းတွေဟာ တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်တော့်လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ထားတဲ့ ကြိုးတစ်စလို အသက်ရှူရ ကြပ်စေခဲ့ပါတယ်။
ဖုန်းတစ်လုံးရဲ့ တုန်ခါသံဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ထိတ်လန့်စရာ သံစဉ်တစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ပေးထားရတာ၊ သူငယ်ချင်း မိန်းကလေးတွေနဲ့ စကားမပြောရတာ၊ နေရာတကာ အစီရင်ခံနေရတာတွေဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အချစ်ထက် ပိုတဲ့ ချုပ်နှောင်မှုတွေပါ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် သည်းခံခဲ့တယ်။ ဒါဟာ သူမရဲ့ အချစ်လို့ပဲ ကျွန်တော် နှစ်သိမ့်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် လူတစ်ယောက်ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းဟာ ရေလှောင်တမံတစ်ခုလိုပဲ၊ တစ်နေ့မှာတော့ အက်ကြောင်းတွေ ထလာခဲ့တယ်။
အဲဒီအက်ကြောင်းတွေကြားထဲကို အဖြူဆိုတဲ့ မိန်းကလေး ဝင်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ အဖြူဟာ ကျွန်တော်တို့ရုံးကို အသစ်ရောက်လာတဲ့ ဝန်ထမ်းလေးပါ။ သူမက ဝတီနဲ့ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်။ တည်ငြိမ်တယ်၊ ရိုးရှင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်နဲ့ စာပေဝါသနာချင်း တူတယ်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာအချစ်ဇာတ်လမ်းမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ စာအုပ်အကြောင်း ဆွေးနွေးကြတာ၊ အလုပ်အကြောင်း တိုင်ပင်ကြတာကလွဲလို့ ဘာမှမရှိခဲ့တာကို ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဝတီကတော့ အဲဒီလို မထင်ခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော် အဖြူနဲ့ စာအုပ်အကြောင်း ပြောနေတဲ့အချိန်၊ အဖြူပေးတဲ့ စာအုပ်ကို ဖတ်နေတဲ့အချိန်တွေမှာ ကျွန်တော် စိတ်အေးချမ်းမှုကို ရခဲ့တယ်။ ဝတီပေးတဲ့ ပူလောင်မှုတွေကြားထဲမှာ အဖြူဟာ ကျွန်တော့်အတွက် သစ်ပင်ရိပ်တစ်ခုလို ဖြစ်ခဲ့တာတော့ ငြင်းလို့မရပါဘူး။ အဲဒီ စိတ်အေးချမ်းမှုလေးကို ကျွန်တော် ခုံမင်မိတာဟာ အမှားတစ်ခုရဲ့ အစဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ခဲ့မိဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ရုံးဆင်းချိန် တစ်ခါတလေ ရုပ်ရှင်အတူကြည့်မိတာ၊ မုန့်အတူစားမိတာတွေဟာ သူငယ်ချင်း သက်သက်ပါပဲလို့ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညာခဲ့မိတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်ဟာ အိမ်ထောင်ရေး ဒါမှမဟုတ် ချစ်သူဘဝရဲ့ အေးချမ်းမှုကို တခြားတစ်နေရာမှာ ရှာဖွေမိနေပြီဆိုတာကို အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
အဲဒီနေ့က ရုပ်ရှင်ရုံရှေ့မှာ လူတွေ အရမ်းစည်ကားနေတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ အဖြူ ရုပ်ရှင်ကြည့်ပြီး ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာပဲ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ဒေါသတွေနဲ့ ဝတီ ရောက်လာခဲ့တယ်။
“လူယုတ်မာ...!”
ဖြန်းခနဲ ကျရောက်လာတဲ့ ပါးရိုက်ချက်က ကျွန်တော့်မျက်နှာထက် ပူခနဲ ဖြစ်သွားစေသလို၊ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေရဲ့ အကြည့်တွေကလည်း ကျွန်တော့်ကို မြေမြုပ်မတတ် ရှက်ရွံ့စေခဲ့တယ်။ ဝတီက အဖြူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း “စနိုက်ကြော်မ” လို့ အော်ဟစ်ဆဲဆိုတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု ကျိုးပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် အဖြူ့ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်မိတာဟာ ဝတီ့အတွက်တော့ မီးလောင်ရာ လေပင့်သလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
“ဝတီ... တော်တော့။ လူတွေ အများကြီးကြားမှာ မင်းမရှက်ဘူးလား” လို့ ကျွန်တော် ဒေါသတကြီး အော်မိတယ်။
“ရှက်ရမယ် ဟုတ်လား။ ရှက်ရမှာက ဖောက်ပြန်နေတဲ့ နင်တို့နှစ်ယောက်လေ။ ငါက ဘာလို့ ရှက်ရမှာလဲ” လို့ ဝတီက ငိုရင်း အော်ပြောတယ်။ အဖြူကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ဝတီ့ကို ကားပေါ် အတင်းဆွဲတင်ပြီး မြို့ပြင်ကို မောင်းထွက်လာခဲ့တယ်။ ကားထဲမှာ ဝတီက တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ ဒေါသတွေ၊ နာကျင်မှုတွေနဲ့အတူ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုက ခိုင်မာလာခဲ့တယ်။ ဒီလို ပူလောင်တဲ့ ဘဝထဲမှာ ကျွန်တော် ဆက်မနေချင်တော့ဘူး။ လေးနှစ်တာ သံယောဇဉ်ကို ကျွန်တော် ဒီနေ့ပဲ အဆုံးသတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
“ဝတီ... တို့ လမ်းခွဲကြရအောင်”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ဝတီ ငိုသံတိတ်သွားပြီး ကျွန်တော့်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်တယ်။
“ဘာ... နင်က အဲဒီကောင်မကြောင့် ငါ့ကို လမ်းခွဲမယ် ဟုတ်လား”
“မဟုတ်ဘူး ဝတီ။ မင်းရဲ့ ချုပ်ချယ်မှုတွေ၊ မင်းရဲ့ အယုံအကြည်မရှိမှုတွေကြောင့် ငါ မင်းနဲ့ ဆက်မနေနိုင်တော့တာ။ အဖြူက ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ငါ မင်းနဲ့ နေရတာ အသက်ရှူကြပ်လွန်းလို့”
ကျွန်တော် ပြောချင်တာတွေကို အကုန်ပြောချလိုက်တယ်။ ဝတီက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ငိုင်ကျသွားတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အားငယ်ရိပ်တွေ၊ နာကျင်မှုတွေကို မြင်လိုက်ရပေမယ့် ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ လွတ်လပ်မှုကိုပဲ ကျွန်တော် ငတ်မွတ်နေခဲ့တာ။
ဝတီနဲ့ လမ်းခွဲပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်း ကျွန်တော့်ဘဝဟာ ထူးဆန်းစွာ ငြိမ်သက်သွားတယ်။ ဖုန်းသံတွေ ဆူညံမနေတော့ဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အစီရင်ခံနေစရာ မလိုတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ထူးဆန်းတာက ကျွန်တော် မျှော်လင့်သလို ပျော်ရွှင်မနေခဲ့ဘူး။ အဖြူကလည်း ကျွန်တော့်ကို ရှောင်နေခဲ့တယ်။ ရုံးမှာ တွေ့ရင်တောင် ခပ်တန်းတန်းပဲ နေတော့တယ်။
ကျွန်တော် ဝတီ့ဆီက ဖုန်းတွေကို လုံးဝမကိုင်တော့ဘဲ ထားလိုက်တယ်။ သူမ ပို့တဲ့ စာတွေကိုလည်း မဖတ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ သူမဟာ ကျွန်တော့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်လို မြင်နေမိတယ်။ တစ်လလောက် ကြာတဲ့အခါ ဝတီ့အမေဆီက ကျွန်တော့်ဆီ ဖုန်းဝင်လာတယ်။
“မိုးထက်ယံ... သား... ဝတီ့ဆီ လာခဲ့ပေးပါဦး။ သူ... သူ အရမ်းဖြစ်နေလို့”
ကျွန်တော် စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ သက်ပြင်းချမိတယ်။ ဒါဟာ ဝတီ့ရဲ့ ပုံစံခွက် နည်းလမ်းတစ်ခုလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။ သူနေမကောင်းဟန်ဆောင်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ပြန်ခေါ်တာမျိုးပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဝတီ့အမေရဲ့ အသံက တကယ် တုန်ရင်နေတာမို့ ကျွန်တော် မနေနိုင်ဘဲ သူမတို့အိမ်ကို သွားခဲ့မိတယ်။
အိမ်ထဲရောက်တော့
“မောင်... လာတယ်နော်”
အဲဒီ အသံလေးဟာ တိုးညှင်းလွန်းလို့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဆစ်ခနဲ နာကျင်သွားရတယ်။ ဝတီ့အမေက ကျွန်တော့်ကို
“သမီးမှာ ဦးနှောက်အကျိတ် ရှိနေတာ သား။ ဒါကို သူသိတာ နှစ်နှစ်နီးပါး ရှိပြီ။ သူက ခွဲစိတ်ရင်လည်း မသေချာဘူးဆိုပြီး မခွဲချင်ဘူး။ သူ သိပ်ကြောက်တာ။ သူ သေသွားရင် သားကို တခြားသူ လက်ထဲ ပါသွားမှာကို သူ သိပ်ကြောက်လို့ သားကို အမြဲ အနားမှာ ရှိစေချင်ခဲ့တာ။ သားကို သူ စိတ်တိုအောင် လုပ်မိတာတွေအတွက် သူ နောင်တရနေတာ။ သူက သားကို သိပ်ချစ်တာ သားရယ်”
ကျွန်တော့် တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားတယ်။ ဝတီ့ရဲ့ အစွန်းရောက် ချုပ်ချယ်မှုတွေ၊ ပိုင်စိုးပိုင်နင်း လုပ်ခဲ့တာတွေ နောက်ကွယ်မှာ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ နာကျင်မှုတွေ ရှိနေမယ်လို့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။ သူမဟာ သေမင်းကို ရင်ဆိုင်နေရချိန်မှာ ကျွန်တော့်ဆီက အချစ်ကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲယူနေခဲ့တာပါလား။
ကျွန်တော် ဝတီ့ဘေးမှာ နေ့တိုင်း ရှိနေပေးခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် ကျွန်တော် ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အမြဲရှိနေတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုက အဖြူ့အကြောင်းပဲ။ အဖြူက ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ရှောင်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ဝတီ့အကြောင်းတွေ သိနေသလို ဖြစ်နေတာလဲ။
တစ်နေ့မှာတော့ အဖြူ ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတယ်။ သူမက ဝတီ့အတွက် ပန်းသီးလေးတွေ စိပ်ပေးရင်း ကျွန်တော့်ကို အပြင်ခေါ်ထုတ်သွားတယ်။
“အစ်ကို... အမှန်တရားကို အစ်ကို သိသင့်ပြီ ထင်တယ်” လို့ အဖြူက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
“ဘာလဲ အဖြူ။ မင်း ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ”
“အဖြူနဲ့ ဝတီက ညီအစ်မ ဝမ်းကွဲတွေပါ။ ဝတီ့မှာ ဒီရောဂါ ရှိနေတာကို အစကတည်းက အဖြူ သိခဲ့တယ်။ ဝတီက အစ်ကို့ကို သိပ်ချစ်တာ။ ဒါပေမယ့် သူ မရှိတော့ရင် အစ်ကို့ကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်မယ့်သူ ရှိစေချင်လို့ အဖြူ့ကို အစ်ကို့ရုံးမှာ အလုပ်ဝင်ခိုင်းခဲ့တာ။ အစ်ကိုနဲ့ အဖြူ ရင်းနှီးအောင် သူပဲ ဖန်တီးခဲ့တာ။ အစ်ကို ဝါသနာပါတဲ့ စာအုပ်တွေကို အဖြူ့ဆီ ထည့်ပေးလိုက်တာလည်း ဝတီပဲ။ အစ်ကို့ကို အဖြူနဲ့ နီးစပ်စေချင်လို့ သူက အစွန်းရောက်အောင် ရစ်ပြခဲ့တာ။ သူ မကောင်းတဲ့သူ ဖြစ်မှ အစ်ကိုက သူ့ကို စွန့်ခွာပြီး အဖြူ့ဆီ ရောက်လာမှာ မဟုတ်လား”
ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ အဖြူ့ကို ကြည့်နေမိတယ်။ ဒါဆို ရုပ်ရှင်ရုံရှေ့က ကိစ္စကရော...
“အဲဒါလည်း ဝတီ့အစီအစဉ်ပဲ အစ်ကို။ သူက အစ်ကို့ကို သူ့အပေါ် စိတ်ကုန်သွားအောင်၊ အဖြူ့ကို သနားသွားအောင် တမင် လုပ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် သူ တကယ်လည်း နာကျင်ခဲ့ရပါတယ်။ အစ်ကို့ကို လက်လွှတ်လိုက်ရတာ သူ့အတွက်တော့ အသက်ဝိညာဉ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်ရသလိုပဲ”
ကျွန်တော် နေရာမှာတင် ခွေကျသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲခဲ့သလဲ။ ဝတီက ကျွန်တော့်အတွက် သူမရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို အနာခံပြီး လမ်းခင်းပေးခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို လူယုတ်မာတစ်ယောက်လို၊ စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လို ထင်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော် ရှာဖွေခဲ့တဲ့ လွတ်လပ်မှုဟာ ဝတီ့ရဲ့ မျက်ရည်တွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာပါလား။
“ဒါဆို အဖြူကရော... အဖြူက ကျွန်တော့်ကို ချစ်လား”
အဖြူက ခေါင်းခါပြတယ်။
“မချစ်ပါဘူး အစ်ကို။ အဖြူက ဝတီ့ကို ချစ်လို့ ဝတီ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တာ။ အခု အမှန်တရားကို ပြောပြတာက အစ်ကို့ကို နောင်တရစေချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဝတီ့ကို အချိန်မီ ချစ်ပေးနိုင်ဖို့ပါ။ ဝတီ အစ်ကို့ကို သိပ်ချစ်တယ်ဆိုတာ သိစေချင်လို့ပါ”
ဝတီ ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ သူမဟာ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာပဲ ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။ သူမ နောက်ဆုံးပြောသွားတဲ့ စကားက “မောင့်ကို လွတ်လပ်ခွင့် ပေးလိုက်ပြီနော်” တဲ့။
အဲဒီ လွတ်လပ်ခွင့်ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။ အဖြူလည်း ကျွန်တော့်ဘဝထဲက ထွက်သွားခဲ့ပြီ။ သူမဟာ နိုင်ငံခြားကို ပညာတော်သင် ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ အိမ်ထောင်ရေး တစ်ခု၊ ဒါမှမဟုတ် ချစ်သူဘဝ တစ်ခုမှာ တတိယလူဆိုတာ ဝတီ ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ဝတီ့ရဲ့ အသုံးအဆောင်တွေကို သိမ်းဆည်းရင်း ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေး တစ်အုပ်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ဝတီ ရေးထားတာက...
“မောင့်ကို ချုပ်ချယ်ရတာ ဝတီလည်း မောပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဝတီ့မှာ အချိန်မရှိတော့ဘူး မောင်။ မောင့်ကို တစ်စက္ကန့်လေးတောင် အလွတ်မပေးချင်တာ ဝတီ့အတ္တ မဟုတ်ပါဘူး။ မောင့်ကို မြင်နေရတဲ့ အချိန်လေးတွေမှာပဲ ဝတီ အသက်ရှင်နေတယ်လို့ ခံစားရလို့ပါ။ မောင် ဝတီ့ကို မုန်းသွားလည်း ရပါတယ်။ မောင့်ဘေးမှာ အဖြူရှိနေရင် ဝတီ စိတ်အေးရပြီ။”
ကျွန်တော် ဒိုင်ယာရီလေးကို ရင်ဘတ်မှာ ပိုက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ့်ဘေးနားက လူရဲ့ နာကျင်မှုကို မမြင်ဘဲ ကိုယ့်ရဲ့ လွတ်လပ်မှုကိုပဲ ရှာဖွေမိတတ်ကြတယ်။ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။
သုံးပွင့်ဆိုင်ဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ အချစ်ကြောင့် ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘဲ စွန့်လွှတ်မှုကြောင့်လည်း ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ သိမြင်မှုအတွက် ပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့ တန်ဖိုးကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဘဝလုံးစာ နောင်တတွေပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်သလို၊ စွန့်လွှတ်ခြင်း သက်သက်လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ အချစ်ဆိုတာ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦးရဲ့ နာကျင်မှုကို နားလည်ပေးနိုင်ခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အမှန်တရားကို နောက်ကျမှ သိလိုက်ရခြင်းဟာ ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော အပြစ်ဒဏ်ပါပဲ။